คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

ก็ผมนี่แหละ..เจ้าชายปีศาจ!

ตอนที่ 32 : Chapter 32 : ความรู้สึก


     อัพเดท 14 พ.ค. 53
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/แฟนตาซี
Tags: แฟนตาซี, ผีดูดเลือด, ไร้สาระ
ผู้แต่ง : vogoer II ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ vogoer II
My.iD: https://my.dek-d.com/vam_pire_christ
< Review/Vote > Rating : 94% [ 124 mem(s) ]
This month views : 9 Overall : 71,010
2,434 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 823 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
ก็ผมนี่แหละ..เจ้าชายปีศาจ! ตอนที่ 32 : Chapter 32 : ความรู้สึก , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 1826 , โพส : 13 , Rating : 100% / 2 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด





                   " ไอ.." 
                   " .... "
                   " ขอโทษนะไอ.. ขอโทษจริงๆ " ผมพูดขึ้นก่อนจะเดินมานั่งข้างๆ ไอ ที่กำลังนั่งกอดเข่าอยู่ข้างหน้า
                  

                        

                      Chapter 32 : ความรู้สึก



                   ผมเดินตามไอจังมาเรื่อยๆ จนถึงต้นไม้ต้นใหญ่ที่ยืนต้นสูงตะหง่าน  ไอจังนั่งกอดเข่าร้องไห้อยู่ข้างๆ ต้นไม้ต้นนั้น   ใบไม้ทั้งต้นสั่นไหวไปมาเหมือนกำลังปลอบใจไอจัง..ทั้งที่ไม่มีลมหรืออะไรที่พอจะทำให้มันพัดโบกไปมาได้เลย..
                  รอบ ๆ ตัวของไอมีแต่ต้นไม้ต้นเล็ก ๆ  ที่ดูเหมือนมันจะเป็นต้นไม้ที่เกิดขึ้นมาจากน้ำตาของไอจัง เพราะผมก็เดินตามเจ้าพวกนั้นที่ขึ้นมาเป็นทางเดินเรื่อยๆ จนมาเจอไอที่ตรงนี้
                  " จะไม่พูดอะไรหน่อยเหรอ..." ผมบอกก่อนจะใช้มือลูบหัวเธอเบาๆ  ไอกำลังก้มหน้า เธอสะอื้นเพราะพยายามกลั้นน้ำตาไว้  
                  " .... "
                  " ฉันมีพี่สาวคนหนึ่ง..  เขาช่วยชีวิตของฉันไว้จนตัวเองบาดเจ็บ" ผมพูดขึ้น ย้อนนึกไป  ดูเหมือนทุกๆ อย่างจะมีต้นเหตุที่เกิดจากผม เพราะ ถ้าผมไม่ทำให้คิโตมิยะเป็นแวมไพร์  เซย์คงจะไม่โกรธเกลียดผม.. และพวกเขาคงไม่ต้องการฆ่าผม  ทุกอย่างคงจะสงบสุข..
                  ถ้าไม่มีผม.. พี่คิยะและมินะทูก็คงจะไม่เป็นอะไร..
                  ".... "
                  " อาการของพี่คิยะมันหนักขึ้น เพราะโดนพลังธาตุไฟของเซย์  อวัยวะภายในร่างกายของพี่สาวของฉันกำลังจะสลายไปเรื่อยๆ  และมีแต่น้ำตาของไอที่จะช่วยเขาได้.." ผมพูดต่อ
                 ไอจังเริ่มเงยหน้าขึ้นมามองผม  แก้มของเธอเต็มไปด้วยคราบน้ำตา  เช่นเดียวกับดวงตาทั้งคู่ของไอที่มีน้ำปริ่ม ๆ อยู่  ซึ่งมันพร้อมที่จะเอ่อล้นออกมาทุกเมื่อ
                 " ฉันไม่อยากให้พี่ของฉันเป็นเหมือน ผู้หญิงอีกคนหนึ่ง.. ที่ตายเพราะฉัน " ผมบอก  
                 ตอนนี้ผมเองเสียมากกว่าที่จะเป็นฝ่ายร้องไห้..  ไม่ว่าเมื่อไรที่นึกถึงมินะทู .. ผมก็ตระหนักได้ทุกครั้ง ว่าคนอย่างผมไม่มีค่าพอจริงๆ ที่จะให้ปกป้องใคร  รั้งแต่จะให้คนอื่นคอยช่วย
                แต่เพราะยังมีทุกคนอยู่.. ผมจึงต้องปกป้องพวกเขา ตราบเท่าที่ตัวผมเองยังมีลมหายใจ
                " พี่สาวไม่ผิดหรอก..  ไม่ว่าใครก็จะต้องตายทั้งนั้น.." ไอจังบอก 

                ผมพยายามทำตัวให้มีประโยชน์กับทุกคนเพราะรู้ว่าจริงๆ ก็เป็นตัวถ่วงของพวกเขา  ชินโดสอนให้ผมรู้ว่าผมต้องยิ้มสู้กับอนาคตข้างหน้า ไนท์และไนน์เองก็ช่วยสอนให้ผมคิดได้ว่า อดีตที่ผ่านมาคือบทเรียนที่ต้องจดจำ  และพี่คิยะนั้น..ก็คือสิ่งที่ผมต้องปกป้องในตอนนี้
                " ฉันมีเวลาอยู่บนโลกนี้แค่ 4 วันนับจากวันนี้..และถ้าฉันหาวัตถุดิบไปไม่ครบ.. ฉันอาจจะช่วยพี่ของฉันไม่ได้ " ผมพูดด้วยสีหน้าจริงจัง  ผมจะไม่ปล่อยให้พี่คิยะรอผมนานกว่านี้ เพราะผมรู้ดีกว่าการรอคอยมันทรมาน  ทรมานมากจริงๆ
                " แต่ไอจัง...ไม่อยากให้พี่สาวไป  ถ้าพี่สาวไปแล้ว พี่สาวก็อาจจะไม่กลับมาเหมือนวอร์ฟ.." ไอพูดกับผมบ้าง ก่อนจะกอดผมไว้แน่น
                " วอร์ฟน่ะ อยากได้น้ำตาของไอเพื่อไปช่วยเจ้าสาวของเขา  .." เธอพูดกับผมเบาๆ ก่อนจะร้องไห้ออกมาอีกครั้ง 
                " ไออยู่คนเดียวมาตลอดห้าร้อยปี .. จนวอร์ฟเข้ามาที่นี้  เราเล่นด้วยกัน.. ทุก ๆ วันมีแต่ความสุข แต่พอวอร์ฟโตขึ้น เขาก็มีคนรัก...แล้ววอร์ฟก็มาหาไอจังน้อยลง.." ไอพูดขึ้นอีกครั้ง ก่อนจะเล่าเรื่องทั้งหมดให้ผมฟัง..
                วอร์ฟเป็นเด็กหนุ่มที่หลงเข้ามาที่นี่ตอนที่พ่อและแม่ของเขาถูกจับประหารชีวิตในฐานะอาชญากร   ศพของทั้งสองจำเป็นจะต้องมาทิ้งไว้ที่นี่   วอร์ฟที่ไม่เคยเจอกับพ่อแม่ตัวเอง ก็เลยต้องการจะหาศพของทั้งสองให้เจอ จนหลงอยู่ในป่า  และนั่นเป็นครั้งแรกที่ไอและวอร์ฟได้เจอกัน ทั้งสองกลายเป็นเพื่อนกัน   เล่นด้วยกันตลอด..  แต่ในฐานะมนุษย์..วอร์ฟเองก็โตขึ้นเรื่อยๆ  เขาเองก็ต้องมีครอบครัว ดังนั้นทั้งสองเลยไม่ได้เจอกันเหมือนเมื่อก่อน
                และในตอนนั้นวอร์ฟก็กลับมาหาไออีกครั้งในฐานะชายสูงวัย  ภรรยาของเขาใกล้จะตายด้วยโรคประหลาดที่ระบาดในช่วงนั้น  ไอจึงให้น้ำตากับวอร์ฟไปเพื่อไปช่วยคนทั้งหมู่บ้าน  แต่หลังจากวันนั้นวอร์ฟก็ไม่กลับมาอีก จนเวลาผ่านไปเกือบร้อยปี..วอร์ฟก็กลับมาที่นี่อีกครั้ง
               ตอนนั้นเขาเองก็กลายเป็นชายชราไปแล้ว  ผมของเขากลายเป็นสีขาว ตัวของเขาโก่งงอจนต้องใช้ไม้เท้า   ผิวหนังของเขาเหี่ยวย่น แต่ใบหน้าของเขานั่นยังเป็นเหมือนเดิม ...
              ยังเป็นเหมือนเด็กผู้ชายที่เคยเจอกับเธอเมื่อห้าร้อยปีก่อนในตอนนั้นที่ได้พบกัน...
              " มนุษย์จำเป็นจะต้องตายทุกคน.. แล้ววอร์ฟก็เลือกที่จะมาตายที่นี่..นั่นเพราะเขาต้องการจะมาอยู่กับไอจังในช่วงสุดท้ายของชีวิต " ผมบอกกับไอก่อนจะลูบหัวเธอ 
             ร่างของวอร์ฟที่ตายจากไอไปถูกฝังลงที่ที่ตรงนี้...และกลายเป็นต้นไม้ใหญ่ที่กำลังยืนต้นใช้ชีวิตร่วมกับไอตลอดมา
              ผมว่า...วอร์ฟเองอาจจะไม่ไปไหน..  เขายังคงอยู่ที่นี่แน่ๆ...
              "แต่ไอเหงา! เพราะตายไม่ได้ถึงต้องอยู่ตัวคนเดียว !  ไอรู้นะว่าพี่สาวเองก็ไม่ตายเหมือนกับไอ.. ถ้าได้พี่สาวมาอยู่ด้วยไอก็จะไม่เหงา! ถ้ามีชิโบโบ้เป็นเพื่อน ไอก็จะไม่เหงาอีก ...ถ้าได้อยู่กับใครสักคนโดยที่ไม่ต้องอยู่คนเดียว ไอก็จะไม่ต้องกลัวและ...จะไม่เหงาอีกต่อไปแล้ว !!" ไอบอก  ในขณะที่น้ำตาที่ปริ่ม ๆ อยู่นั้นเริ่มล้นออกมา..
             " แล้ววอร์ฟจะอยู่กับใครละ.." ผมถาม 
             " วอร์ฟตายไปแล้วนะ..." ไอตอบผม
            ไม่ใช่หรอก..เขายังอยู่ในใจของไอจัง.. ยังอยู่ในป่าผืนนี้เช่นเดียวกับไอจัง..
             " เขายังไม่ไปไหนแน่ๆ... แค่ไอจังมองไม่เห็นเขาก็เท่านั้น  ที่นี่น่ะ วิญญาณของคนตายจะออกไปไม่ได้ใช่มั้ย.. ถ้าวอร์ฟตายที่นี่ เขาก็คงไม่ได้ไปไหน..." ผมบอก ครั้งนี้ต้นไม้ที่อยู่ข้างหลังตัวผม เริ่มสั่นไหวไปมาแรงขึ้น  กิ่งน้อยใหญ่ของมันโบกไหวไปมาอย่างเห็นได้ชัด
             ทั้งที่ไม่มีลมพัดตั้งแต่แรกแล้ว..
              " แล้วทำไมไอหาเขาไม่เจอละ..."
              " เพราะเขาอาจจะต้องการเฝ้ามองดูไอ " ผมบอก ก่อนจะพูดต่อ
              " บางทีเขาอาจจะอยู่ใกล้แค่เอื้อม..ไอจังเองก็คงรับรู้ถึงตัวตนของเขา " 
              " ..... "
              " เขาอาจจะอยู่ข้าง ๆ นี่ก็ได้.." ผมบอก  
              ถ้าไม่ได้คิดไปเอง..ต้นไม้ต้นนี้ต้องเป็นวอร์ฟ..ต้องเป็นวอร์ฟแน่ๆ... 
               " ตอนที่ไอเหงา..ไอจะมานั่งลงที่ต้นไม้ต้นนี้เพราะวอร์ฟอยู่ข้างล่างนี่ใช่มั้ย..ความจริงวอร์ฟก็ยืนอยู่ตรงนี้.. อยู่ข้างๆไอจังตลอด.." 
              " ใช่..."  เราทั้งสองหันไปมองตามเสียงที่แว่วดัง  เหนือหัวพวกเราขึ้นไป มีกิ่งไม้ใหญ่ๆ ที่ยืนออกมาเป็นร่มเงาให้พวกเรา  ที่ตรงนั้นมีเด็กชายผมสีเหลืองทองกำลังนั่งอยู่  ดวงตาสีฟ้าของเขากำลังจ้องมองไอจังด้วยสายตาเป็นห่วง
              " วอร์ฟ!!!"  ไอตะโกนเรียกก่อนเธอจะรีบกระโดดขึ้นไปหาเขา  ผมมองดูแสงสีขาวอ่อนๆ ที่เปล่งออกมาจากรอบๆ ตัวของเด็กหนุ่มคนนั้น  
             นั่นนะเหรอวอร์ฟ..?   คงจะเป็นวิญญาณของวอร์ฟสินะ .
             " เพราะน้ำตาของไอ.. วิญญาณของฉันจึงเด่นชัดขึ้น.."  วอร์ฟตอบกลับมา  ไอจังพยายามจับมือของวอร์ฟ แต่เพราะเป็นแค่วิญญาณ ไอจึงคว้าได้แต่อากาศธาตุก็เท่านั้น..
             " ฉันเป็นห่วงเธอ..ขอโทษจริงๆ ที่ทำให้เธอมองเห็นฉันไม่ได้..ขอโทษ..."
             " ไม่! ไม่เป็นไร.." ไอรีบตัดบท ตอนนี้ไอไม่ได้กลั้นน้ำตาไว้แล้ว เธอปล่อยโฮออกมา
             มันไม่ใช่น้ำตาแห่งความความเศร้าโศก แต่ไอในตอนนี้ต้องกำลังดีใจอยู่แน่นอน..
              " ต่อจากนี้ไป..อย่าร้องไห้นะ.. ฉันอยู่ตรงนี้ อยู่ตรงนี้ตลอดนั่นแหละ เข้าใจมั้ย! ห้ามขี้แยสิไอ "  วอร์ฟบอกก่อนจะทำท่าลูบหัวไอจัง  วอร์ฟเองก็คงปล่อยวางเรื่องของไอไม่ได้ ถึงต้องพาช่วงชีวิตสุดท้ายของเขามาที่แห่งนี้..
               บางทีเขาอาจจะอยากอยู่ที่นี่ตั้งแต่แรกแล้วก็ได้..
               " อ..อื้ม..ไม่ร้อง ไม่ร้องแล้ว ฮือๆ " ผมมองดูไอที่กำลังรับปากวอร์ฟ แต่สุดท้ายเธอก็ยังไม่หยุดร้องไห้อยู่ดี
               " ต่อจากนี้ไปก็อยู่กับฉันแค่สองคนก็พอแล้ว ..พี่สาวคนนั้นเองก็มีเรื่องที่ยังต้องทำอีกมากนะ...หรือว่าเธอไม่อยากอยู่กับฉันแล้วเหรอ.." วอร์ฟถาม ไอรีบส่ายหน้าปฏิเสธ เธอพยายามขยี้ตาเพื่อเช็ดน้ำตา 
               " อยู่สิ..จะอยู่กับวอร์ฟ..ต..แต่พี่สาว.. " ไอตอบก่อนจะกระโดดลงมาหาผมอีกครั้งเช่นเดียวกับวอร์ฟที่ลอยตัวลงมาช้า ๆ  
               " ตอนฉันตาย..เธอเสียใจใช่มั้ย...แล้วถ้าพี่ของพี่สาวตาย..เขาจะไม่เสียใจเหรอ.."
               "..." 
               " ไอคงไม่อยากให้พี่สาวเสียใจหรอกนะ.." วอร์ฟพยายามเกลี้ยกล่อมไอ
               " เข้าใจแล้วละ. " ไอพยักหน้ารับเบาๆ อย่างเข้าใจ  ก่อนจะกระโดดกอดผมอีกครั้ง 
               " ไอรู้ว่าพี่สาวไม่ใช่คนที่อยู่ในโลกนี้...แต่ไอมีความสุขที่สุดที่ได้เจอพี่สาว.. ไอไม่อยากให้พี่สาวไปจากที่นี่.. ขอโทษที่ไอพูดอะไรไม่ดีออกไป.. " ไอบอกกับผมก่อนจะใช้อุ้มมือทั้งสองประกบกันรองรับน้ำตาของตัวเองให้ผม  ผมรีบหยิบขวดแก้วที่ได้มาจากไนท์ไปรับน้ำทันที..
                "  ไม่เป็นอะไรหรอกนะ.." ผมบอก 
                " น้ำตาของไอจะช่วยชะล้างสิ่งโสมมในจิตใจได้.. มันจะช่วยให้กำเนิดชีวิตใหม่ได้ด้วยนะครับ.." วอร์ฟพูดกับผม 
                 สีหน้าของเขาดูมีความสุข... ผมว่าวอร์ฟเองก็คงทรมานเช่นกันที่ไม่สามารถปรากฏตัวให้ไอเห็นได้..  ไอเองก็คงจะเสียใจที่วอร์ฟตายจากไป  แต่เรื่องที่น่าเศร้าที่สุดก็คือ..วอร์ฟที่เฝ้ามองไอจังมาตลอด แต่ไม่สามารถบอก..หรือแสดงตัวให้เธอได้เห็น...
                " ถ้าพี่ไม่ทำให้ไอร้องไห้ออกมา วิญญาณของผมก็คงจะไม่มีพลังพอจะให้ไอเห็น...อีกอย่างขอบคุณนะครับ ที่ทำให้ไอมีความสุข.."
                " ฉันก็ต้องขอบใจเธอเหมือนกัน ถ้านายไม่แสดงตัวออกมา ฉันคงจะวางใจเรื่องไอไม่ได้..." ผมบอก ก่อนจะรับขวดน้ำตามาจากไอ
                " ขอโทษนะวอร์ฟ ถ้าฉันรู้เรื่องนี้เร็วกว่านี้..."  
               ผมมองดูไอที่กำลังมองหน้าวอร์ฟ  มันเป็นสายตาที่ห่วงใย ทั้งสองคงมองกันด้วยความรู้สึกเช่นนั้น   ถ้าวอร์ฟไม่ตาย..ไอคงมีความสุขมากกว่านี้
                " ไม่เป็นไร...เพราะฉันก็จะเฝ้ามองเธอมาตลอดไป..ถึงแม้ไอจะไม่เห็นตัวตนของฉัน..แต่ขอให้เธอรู้สึกถึงก็พอ   ต่อจากนี้เราจะอยู่ด้วยกันนานๆ..นานกว่านี้...
                 วอร์ฟพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน   ทั้งสองกำลังยิ้มให้กันอย่างมีความสุข  
                 นี่คงจะเป็นตอนจบที่มีความสุขที่สุดแล้ว.. อย่างน้อยผมก็วางใจได้ว่าไอจังจะมีคนยืนอยู่เคียงข้าง ในตอนที่ผมจากไปจากที่นี่..
                 และมันก็ทำให้ผมคิดว่าตัวผมเองในตอนนี้..ก็จำเป็นจะต้องไปยืนอยู่ข้างๆ..คนพวกนั้น..
                 คนสำคัญ..ที่ผมจะดูแลพวกเขาต่อจากนี้...
                 " เข้มแข็งเข้าไว้นะไอ.." ผมบอกก่อนจะยิ้มให้ทั้งคู่ 
                 " รักพี่มากสาวนะคะ.." ไอโอบคอผมก่อนจะกอดไว้แน่นๆ อีกครั้ง  ผมนั่งคุกเข่ากอดตัวเธอไว้  วอร์ฟยืนมองผมอยู่ตรงหน้า  เขามองผมว่าแล้วก็พูดอะไรบางอย่างออกมาเบา ๆ
                 " ขอบคุณมากนะ..พี่ชาย.. "              
               
          






                                                                      ตอนพิเศษ



                  " พ่อครับ แม่ครับ!!" เสียงของเด็กหนุ่มตะโกนขึ้นอย่างไม่ลดละ  เขาปาดเหงื่อบนใบหน้าครั้งแล้วครั้งเล่าในขณะที่ตัวเองต้องล้มลุกคลุกคลานอยู่ในป่าที่เต็มไปด้วยซากศพ..
                  " ..พ่อครับ.. แม่ครับ.."
                  เขาใช้เวลาเกือบทั้งวันเดินไปทั่วป่าผืนใหญ่  สายตากวาดมองไปทั่วเพื่อมองหาร่างไร้วิญญาณของผู้เป็นพ่อและแม่
                  แม้จะอาศัยอยู่กับคุณลุงคุณป้ามาตั้งแต่เด็ก ๆ แต่เขาเองก็อยากจะพบกับพ่อและแม่สักครั้ง ถึงแม้ว่าตอนนี้ทั้งสองจะไม่มีชีวิตอยู่แล้วก็ตาม..
                  " สวบ...สวบ!"  เสียงของอะไรบางอย่างดังขึ้น  เด็กหนุ่มรีบหันไปหาที่หลบภัย ก่อนจะมองพุ่มไม้ที่อยู่ไม่ไกลจากตัวเขานัก ซึ่งบัดนี้มันกำลังสั่นไม่หยุด..
                  " อ่ะ!" 
                  แล้วสายตา..ก็ไปสะดุดเขากับเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง  เด็กผู้หญิงผมสีเขียวสด..ปากของเธอกำลังคาบแอปเปิ้ลลูกโตด้วยสีหน้าเอร็ดอร่อย  สองมือของเธอกำลังโอบอุ้มผลแอปเปิ้ลที่เหลือด้วยความทุลักทุเล
                  " จ่อก..จ่อก..."  เสียงท้องร้องของเด็กหนุ่มทำให้เด็กสาวรู้ตัวทันทีว่ามีคนแอบอยู่หลังต้นไม้นั่น..   วอร์ฟรีบออกมาจากที่ซ่อนตัวก่อนจะปัดมือไม้ไปมาด้วยท่าทางลุกลี้ลุกลน
                  " ม..ม..ไม่ได้แอบดูนะ ไม่..ไม่ได้อยากกินนะ เอ่อ..ป..เปล่านะ ไม่ได้ทำอ-"
                  " เอ้า..กินสิ หิวใช่ม๊า !?"    
                  " อ..เอ่อ..อื้ม "  เด็กหนุ่มทำท่าอ้ำอึ้งก่อนพยักหน้ารับด้วยท่าทีเขินอาย
                  " กินสิ..มีเยอะแยะเลย กินด้วยกันนะ " เด็กผู้หญิงคนนั้นยิ้มให้เขาก่อนจะยื่นผลแอปเปิ้ลมาให้  วอร์ฟรับมันมาด้วยท่าทีเก้ๆ กังๆ  
                  " ข..ขอบใจนะ " เขาตอบ
                  " ไม่เป็นไร..แต่ถ้าเป็นไปได้ก็มาเล่นกับฉันนะ.." เธอบอกก่อนจะยิ้มให้  เด็กหนุ่มเหมือนต้องมนตร์สะกดในรอยยิ้มนั่นเข้าให้แล้ว.. วอร์ฟก้มหน้าหลบต่ำ มองพื้นอย่างเขินอาย  ก่อนจะสะดุ้งทันที เมื่อมือของเด็กสาวจับมือของเขาเอาไว้
                   " ฉันชื่อไอ..แล้วเธอชื่ออะไรเหรอ.." 
                   " ว..วอร์ฟ  ฉันชื่อวอร์ฟ! ล..ลาเวนเดีย โรวอร์ฟ " เขาตอบด้วยอาการหายใจติดขัด  ใบหน้าของเด็กสาวที่ยิ้มให้เขานั้น มันทำให้เขารู้สึกเขินอายอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน
                   " ต่อจากนี้มาเป็นเพื่อนกับฉันนะ! วอร์ฟ..เป็นเพื่อบกับไอนะ " เธอบอกก่อนจะยื่นผลแอปเปิ้ลให้กับเขาอีก
                   หากเป็นที่หมู่บ้าน..หรือโรงเรียน ทุกคนต่างปาข้าวของใส่เขาด้วยความรังเกียจ เพราะมีพ่อแม่เป็นโจร พวกเด็กๆ ส่วนใหญ่จึงไม่สนใจใยดีเขา..  
                   " ด..ได้สิ.. เป็นเพื่อนกันตลอดไปเลยนะ "
                   " อื้ม! เล่นด้วยกันตลอดไปเลยด้วย"
                   " ด..ได้เลย..ฉันจะเล่นกับเธอจนกว่าจะแก่เลย ไม่สิ..จะอยู่ด้วยกันตลอดไปเลยด้วย.." เขาบอกก่อนจะจับมือเด็กสาวไว้แน่น  
                   " จริงๆ นะ อยู่ด้วยกันตลอดไปเลย " 
                   " อื้ม  จนกว่าฉันจะเป็นตาแก่ แล้วเธอก็เป็นยายแก่..โตขึ้นเราก็จะแต่งงานกันนะ " วอร์ฟบอก ก่อนจะมองหน้าเด็กสาวอย่างตั้งความหวัง 
                    " เอ๋..? แต่งงาน ? มันคืออะไรน่ะ  " เด็กสาวถามกลับด้วยสายตาสงสัย
                    " อ..เอ่อ..ก็  ก็คนที่รักกัน เขาจะทำอย่างนั้นตอนที่โตเป็นหนุ่มสาวไงละ..ผู้หญิงจะเป็นเจ้าสาว ผู้ชายก็จะเป็นเจ้าบ่าว"  เขาตอบ  ก่อนจะจับแก้มของตน ตอนนี้มันคงแดงกร่ำเพราะความอายสุดๆ
                    " งั้นเหรอ..ถ้างั้นเราก็จะรักกันใช่มั้ย ?  ได้สิ จะรักกันนะ ฉันจะเป็นเจ้าสาว"
                    " อื้ม..ฉันจะเป็นเจ้าบ่าว แล้วก็..จะรักเธอตลอดไปเลย.."  เด็กหนุ่มบอกก่อนจะหัวเราะพร้อมกับเด็กสาว  ทั้งๆที่เพิ่งเคยเจอกันแท้ๆ แต่ทำไม..เขาถึงขอเธอแต่งงานได้นะ ?   
                    นี่คงจะเรียกว่ารักครั้งแรก..
                    และจะขอให้มันเป็นรักครั้งสุดท้ายของเขาด้วยเช่นกัน...
                     .
                     .




                    " ถึงเรื่องนั้นจะเป็นไปไม่ได้..  แต่ฉันจะยืนอยู่ข้างๆ เธอเอง...ไอ.."  วอร์ฟเปรยกับตัวเองเบาๆ ก่อนจะโบกมือให้ชายหนุ่มที่กำลังเดินจากไปช้าๆ 
                     พวกเขากำลังพาเหล่าพี่สาวพี่ชายมาส่งที่ทางออกของป่า  เคนหันมามองภาพของทั้งสองเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะส่งยิ้มบางๆ มาให้
                     ภาพของเด็กสาวและเด็กหนุ่มที่กำลังยิ้มให้กันอย่างมีความสุข..
                     " ขอบคุณจริง ๆ นะ พี่ชาย.."  วอร์ฟพูดขึ้นอีกครั้ง ก่อนจะหันไปมองหน้าไอจัง เมื่อเคนลับสายตาไป..
                    " ไม่ใช่พี่ชายนะ! บอกแล้วงั้นพี่สาวเป็นพี่สาวๆๆ " ไอเถียง เมื่อรู้ตัวว่าวอร์ฟยังไม่เลิกเรียกพี่สาวของเธอว่าพี่ชาย
                    " เธอน่ะ ไม่รู้อะไรหรอก! พี่ชายก็คือพี่ชายสิ.." วอร์ฟเถียงกลับ ก่อนจะหันไปมองทางที่เคนเดินจากไปอีกครั้ง      
                     " จริงสิ..เรายังไม่ได้แต่งงานกันเลยนะ .. ฉันยังไม่โตเลยด้วย " เมื่อวอร์ฟทำเป็นไม่สนใจเธอ  ไอรีบเปิดประเด็นสนทนาที่ทำทำเอาวอร์ฟหน้าแดงอีกครั้ง  ดูเหมือนคำพูดในตอนนั้นที่เจอกันครั้งแรก..เด็กสาวยังคงจำได้อยู่..
                     " ไม่เป็นไร..เราก็แต่งงานกันตอนนี้เลยก็ได้ ไม่ต้องรอให้โตแล้วละ
                     " แต่ฉันเป็นเจ้าสาวให้วอร์ฟไม่ได้แล้วละ! ก็วอร์ฟบอกว่าตัวเองมีภรรยาแล้วนี่ " เด็กสาวตอบ  ทำเอาวอร์ฟหน้าเหวอ เขาเกาหัวแกร่กๆ อย่างงงๆ 
                     " ตอนนั้นวอร์ฟจะเอาน้ำตาของไอไปให้ภรรยาของวอร์ฟไม่ใช่เหรอ! " ไอเสริม เมื่อเด็กหนุ่มทำท่าเหมือนจำความไม่ได้..
                    " ไม่ใช่นะ!  ภรรยาที่หมายถึงตอนนั้นนะ เป็นคุณป้าที่ดูแลฉันต่างหาก..อีกอย่างฉันก็เลือกเจ้าสาวไว้ตั้งแต่แรกแล้วด้วย!!!." วอร์ฟรีบปฏิเสธทันควัน ดูเหมือนเขาจะตกใจมากๆ เมื่อรู้ว่าไอเข้าใจเขาผิดมาตลอด
                     " ใครงั้นเหรอ!? " เด็กหนุ่มหัวเราะเมื่อเด็กสาวรีบถามเขากลับ เขามองดูเด็กสาวที่กำลังแสดงสีหน้าตกอกตกใจไม่แพ้กัน  อีกทั้งเธอยังส่งสายตาดุดันมาให้เขาด้วย   วอร์ฟยิ้มน้อยๆ ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงเบาๆ ราวกับกระซิบ
                     " ก็คนที่ยื่นแอปเปิ้ลมาให้ฉัน..ไงละ.. ตอนนี้ก็ยืนอยู่ข้างๆ ฉันแล้วด้วย.." เขาตอบ ไม่รู้ว่าตอนนี้หน้าของเขาจะยังเขินแก้มแดงอยู่มั้ย..แต่วอร์ฟในตอนนี้ก็รู้สึกอายกับคำพูดของตัวเอง(อีกแล้ว)
                    " เอ๊ะ..? ถ้างั้น..เธออยากให้ฉันเป็นเจ้าสาวของเธองั้นเหรอ!?  แต่ฉันตัวไม่โตนะ! อยู่แบบนี้มาพันปีแล้วด้วย!"  เด็กสาวตอบก่อนจะบอกกับวอร์ฟด้วยน้ำเสียงจริงจัง เพราะกลัวว่าเขาจะผิดหวัง
                     " ไม่เป็นไร..เพราะยังไงฉันก็ไม่โตไปกว่านี้แล้วเหมือนกัน.. " เด็กหนุ่มบอก 
                     " ง..งั้นเหรอ.." ไอก้มหน้ามองพื้นเพื่อหลบสายตาวอร์ฟ  
                     " แล้วเธอละ..อยากแต่งงานกับฉันรึเปล่า.." วอร์ฟถาม ก่อนจะจ้องหน้าไอไม่วางตา เมื่อเด็กสาวเงยหน้าขึ้นมามองเขา
                    เพราะไม่เคยบอกความรู้สึกของตนออกไปให้ชัดเจนกว่าในตอนนั้น เวลาที่เหลืออยู่ในตอนนี้จึงมีคุณค่าสำหรับเขามากที่สุด  
                     " ก..ก็ได้! ก็สัญญากันไว้ตั้งแต่ตอนนั้นแล้วนี่นา..แล้วถ้านายหายไปอีกละก็..ฉันจะโกรธจริงๆ แล้วนะ.. "
                     " อื้ม..ไม่หายไปไหนอีกแล้ว..จะอยู่ด้วยกันกับไอตลอดไปเลย.." วอร์ฟบอกก่อนจะกวักมือเรียกเด็กสาวให้ขยับเข้าไปใกล้ พร้อมทั้งทำมือป้องปาก เหมือนต้องการให้ไอเงี่ยหูฟัง
                     " ฮื่อ.."
                     เด็กสาวส่งสายตาคำถามไปให้ก่อนจะเงี่ยหูเข้าไปใกล้  ก่อนเด็กหนุ่มจะจูบลงที่แก้มของเด็กสาวช้าๆ... ถึงแม้จะสัมผัสไม่ได้ แต่ก็รู้สึกถึงไออุ่นที่ส่งผ่านมา ซึ่งนั่นมันทำให้เด็กสาวหน้าแดง อีกทั้งคำพูดที่กระซิบเบาๆ ก็ทำให้เธอเขินไม่หยุด..


                        " ฉันรักเธอ.."      










คุยกับคริส


                เสร็จไปแล้วอีกหนึ่งตอน!!!  เปิดเทอมแล้ว เหมือนได้ฤกษ์ดอง ( ก็ทำมันประจำอยู่แล้วใช่เรอะ!)  ขอบคุณสำหรับคอมเมนทต์ และ แอดนะครับ  
              ขอโทษนะครับที่ผมผูกเรื่องตอนนี้ ซะจนจบง่ายๆ ชอบกล
              ใครสังเกตเห็นมั้ง ตอนที่ 30 มีชื่อวอร์ฟอยู่ในตอนด้วยนะ!! ^^b  ตอนนี้อ่านแก้รอบหนึ่งแล้ว รู้สึกเหมือนตอนนี้มันจบไปเร็ว จริงๆ ด้วย!! 



               ฮ๊า~ แต่ว่าเหลือเนื้อหาอีกไม่มากแล้วนะ! เดี๋ยวก็จะเริ่มภาคสองจริงๆ จังๆ สักที
              ผมคิดว่าจะเอาภาคสองแต่งต่อเป็นตอนต่อๆ ไปในนิยายหน้านี้ซะเลย ไม่อยากตั้งใหม่แล้ว เดี๋ยวได้เรื่องใหม่ขึ้นมาอีก -*- ( เรื่องราชาแวมไพร์อันเก่าที่ลบไป กดปิดเรื่องแล้วสร้างภาคสองใหม่  ทำไปทำมา  ภาคสอง กลายเป็นเรื่องเจ้าชายแวมไพร์ซะงั้น ) 
                แล้วเจอกันตอนหน้าครับ!
             
                   
                 


Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
ก็ผมนี่แหละ..เจ้าชายปีศาจ! ตอนที่ 32 : Chapter 32 : ความรู้สึก , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 1826 , โพส : 13 , Rating : 100% / 2 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1
# 13 : ความคิดเห็นที่ 2284
อ่า อบอุ่นจัง ^___^
Name : มังกรหานกดไก่ลี~ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ มังกรหานกดไก่ลี~ [ IP : 180.180.71.146 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 12 มีนาคม 2556 / 00:46
# 12 : ความคิดเห็นที่ 2244
ตอนนี้มันทำให้น้ำตาไหล TOT เศร้าและซึ้งกับคำว่าจะอยู่ด้วยกันตลอดไป ฮือออ ชอบบ
ชอบแบบนี้ TOT
Name : 1412 [ IP : 115.87.232.104 ]

วันที่: 24 กุมภาพันธ์ 2556 / 01:12
# 11 : ความคิดเห็นที่ 1975
แง๊!!  ไอจังน้ำตาหยุดไหลแล้ว แต่เค้ายังไหลไม่หยุดเลยอ่ะ T^T
PS.  "When life is giving you a hard time, try to endure and live through it. You must never run away from a problem. Convince yourself that you will survive and get to the other side."
Name : Lenna < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Lenna [ IP : 223.206.96.44 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 12 ธันวาคม 2554 / 12:07
# 10 : ความคิดเห็นที่ 1935
อ้าว  ปกติเค้าจะเปิดเทอมดองไม่ใช่หรอ

เธอนี่แปลกนะ

PS.  ตัวเอง ๆ ตัวเองรู้อะไรมั้ย? เค้ารักตะเองนะ~
Name : ฮิฮิ้ว < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ฮิฮิ้ว [ IP : 125.26.58.178 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 21 เมษายน 2554 / 00:06
# 9 : ความคิดเห็นที่ 1748
สนุกมาก
Name : ผู้ส่งมอบความตาย < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ผู้ส่งมอบความตาย [ IP : 125.24.97.86 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 16 พฤษภาคม 2553 / 12:18
# 8 : ความคิดเห็นที่ 1739
คึๆ =__=
ง่วง!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

แวะมาอ่านคร่าวๆ ก่อนแวบไปปั่นการบ้านต่อ
อยากนอนแต้ๆเน้ T_T
Name : APPNY_chize'chi < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ APPNY_chize'chi [ IP : 125.25.99.211 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 14 พฤษภาคม 2553 / 06:09
# 7 : ความคิดเห็นที่ 1738
อิอิ น่ารักกันจริงเลย แต่ไม่น่าตายง่ะT T~
Name : Gemini NUT < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Gemini NUT [ IP : 124.122.1.249 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 13 พฤษภาคม 2553 / 23:24
# 6 : ความคิดเห็นที่ 1737
ได้น้ำตาของไอจังแย้งแต่...ทำไมถึงได้น้ำตาเราด้วยเนี่ย!!!T^T
PS.  ขอให้เทพแห่งสายลมจงคุ้มครอง
Name : ~Killer~ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ~Killer~ [ IP : 111.84.86.208 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 13 พฤษภาคม 2553 / 22:50
# 5 : ความคิดเห็นที่ 1736
ได้ น้ำตาสักทีั นะ

PS.  ... เวลา เท่า นั้น ที่ พิสูจน์ ทุก การ กระ ทำ ... Biotech 05 @ KMUTNB
Name : nine_faro < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ nine_faro [ IP : 125.25.36.253 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 13 พฤษภาคม 2553 / 21:09
# 4 : ความคิดเห็นที่ 1734
ในที่สุดก็ได้น้ำตาของไอจังงงง

>______<



PS.  I Believe with TVXQ  ..................................... ヒダン X デイダラ XDDD
Name : nutsu.<3 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ nutsu.<3 [ IP : 180.180.50.43 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 13 พฤษภาคม 2553 / 15:48
# 3 : ความคิดเห็นที่ 1732
^ ^

สนุกๆๆ


Name : eilly_me < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ eilly_me [ IP : 124.122.39.85 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 12 พฤษภาคม 2553 / 20:20
# 2 : ความคิดเห็นที่ 1731

โห....คริสสสสสสสส

Name : ON€Way < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ON€Way [ IP : 113.53.43.246 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 12 พฤษภาคม 2553 / 19:46
# 1 : ความคิดเห็นที่ 1728
เดี๋ยวไปกินเลี้ยง
แล้วคิสจะเข้ามาอ่านแก้ประโยคอีกรอบแล้วกันนะครับ : ))

ราตรีสวัสดิ์..
PS.  ผมว่า..คุณเป็นคุณก็น่ารักแล้วนี่ ที่รัก..
Name : ♣ ลูซิเฟอร์ลี ♣ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ♣  ลูซิเฟอร์ลี  ♣ [ IP : 210.246.86.132 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 12 พฤษภาคม 2553 / 16:09
หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android