คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

ก็ผมนี่แหละ..เจ้าชายปีศาจ!

ตอนที่ 39 : Chapter 39 : มันเกิดขึ้น เพราะโครตเลียงผายักษ์ ?


     อัพเดท 22 เม.ย. 55
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/แฟนตาซี
Tags: แฟนตาซี, ผีดูดเลือด, ไร้สาระ
ผู้แต่ง : vogoer II ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ vogoer II
My.iD: https://my.dek-d.com/vam_pire_christ
< Review/Vote > Rating : 94% [ 124 mem(s) ]
This month views : 9 Overall : 71,010
2,434 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 824 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
ก็ผมนี่แหละ..เจ้าชายปีศาจ! ตอนที่ 39 : Chapter 39 : มันเกิดขึ้น เพราะโครตเลียงผายักษ์ ? , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 1107 , โพส : 19 , Rating : 100% / 3 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


 





           " เจ้าล้อข้าเล่นสินะ อลิซาเบธ..."  ราเชลถามผมด้วยท่าทางเหวอๆ ก่อนจะกุมขมับเหมือนไม่เชื่อเรื่องที่ได้ยิน
           " ไม่ใช่แค่ฉันชอบผู้หญิงนะ  ฉันเป็นมนุษย์ต่างดาวด้วย.." ผมบอกก่อนจะตบไหล่ราเชลเหมือนต้องการจะบอกให้เขาทำใจ.. อ่า ผมนี่ช่างเป็นบุรุษรูปงามที่มีน้ำใจเอ่อล้นยิ่งนัก..
           " นี่เจ้า...ไม่มีวิธีปฏิเสธข้าอย่างอื่นรึไง!?" ราเชลมองผมด้วยสายตาผิดหวัง น้ำเสียงของเขาฟังดูหดหู่มากกว่าปรกติ
           " ไม่เชื่อเหรอ..แต่ฉันเป็นมนุษย์ต่างดาวจริงๆ นะ.. " ผมบอกด้วยสีหน้าที่คิดว่าจริงจังที่สุด อีกครั้ง เพื่อที่จะทำให้ราเชลเชื่อว่าทุกอย่างที่ผมพูดมันเป็นเรื่องจริง....ทำไมหมอนี่ถึงไม่เชื่อผมล่ะ!?  
           แหม..ก็ผมโกหกใครไม่เป็นนี่นา.. แต่ถ้าจะให้โกหกล่ะก็ ผมคงจะพูดทำนองว่า  ' ฉันมันขี้เหร่' 'ฉันมันเลว' ' ฉันมันไม่หล่อ' ' ฉันมันคนดูไม่ดี' รึไม่ก็.. ' ฉันขี้แล้วไม่ล้างก้น ' อะไรแบบนี้แหละ
           แต่ไอประโยคสุดท้ายน่ะ..  ผมแค่เปรียบเปรยเฉยๆ นะ  ผมไม่เคยทำ!!!
           " เชื่อฉันสิ ราเชล!..ฉันเป็นมนุษย์ต่างดาวที่ชอบผู้หญิง แถมยังหล่อที่สุดในสามโลกด้วย!!!"






   Chapter 39 : มันเกิดขึ้น เพราะโครตเลียงผายักษ์ ?




               " เอาล่ะ ฟังเรานะ อลิซาเบธ...เธอต้องการแพทย์ในวัง หรืออยากจะไปโรงพยาบาลที่ใกล้ที่สุด!??" ราเชลถามผมด้วยสีหน้าตื่นตระหนก ก่อนจะตั้งท่าเตรียมกดเบอร์มือถือ  ขณะเดียวกัน เจ้านั่นก็เอามือมาแตะหน้าผากผม เพื่อเช็คอุณภูมิเป็นระยะ
               ท่าทางของเขาดูยังไงก็กังวลสุดๆ แถมบางทีเขาก็ยังทำท่ากัดเล็ก เหมือนเด็กมีปมอีกด้วย  
               " ฉันเป็นเลสเบี้ยนจริงๆ นะ.. " ผมพยายามกรอกหูราเชลให้เชื่อ มาคิดๆดูอีกที ราเชลเองก็ไม่เคยรู้ความจริงนี่นะ ว่าผมเป็นผู้ชาย ..แต่ยังไงซะ มนุษย์เองก็ควรจะมีต่อมสติเพื่อเตรียมพร้อมรับกับทุกสถานการณ์สิ! แต่ไอท่าทีของราเชลที่รู้ว่าผมชอบผู้หญิงน่ะ มันเป็นอะไรที่ดูรับไม่ได้จริงๆ นะ  มันเหมือนอารมณ์แบบ..ถ้าโขกหัวกับหินตายได้  ผมว่าราเชลมันคงจะทำไปนานแล้วแหละ ! =  =
               หมอนั่นเก็บมือถือใส่กระเป๋า  ว่าแล้วก็วางมือบนไหล่ผมอีกครั้ง  สายตาของหมอนี่กำลังจ้องผมเขม็ง เหมือนพยามเค้นความจริงจากดวงตาผม
              ไอมุขดวงตาคือหน้าต่างของหัวใจน่ะ มันไม่ได้ใช้กับผู้ชายและผู้ชายปรกติหรอกนะเฟ้ย!  ถ้าฉันเกิดอารมณ์กับแก (??) ก็ว่าไปอย่างสิฟร่ะ 
               " เธอจะไม่เป็นอะไร..อลิซาเบธ"  ราเชลพูดกับผมอย่างอ่อนโยน ก่อนจะกอดผมแน่น ทั้งๆ ที่ดูเหมือนความหวังดีของหมอนี่ จะเป็นอะไรที่งี่เง่า และ บ้ามากก็ว่าได้ ...
               เอาละ ขอสรุปตั้งแต่ต้นใหม่...หลังจากที่ผมบอกความจริงกับราเชลว่าผมชอบผู้หญิง ดูเหมือนเจ้านี่ก็เริ่มประสาทกลับแบบไม่ต้องสงสัย  5 นาทีก่อน หมอนั่นพยายามโทรหาหมอโรงพยาบาลโรคจิตเกือบ 10 แห่ง เพื่อควานหาตัวจิตแพทย์ที่เก่งที่สุดมารักษาผม
              นี่คืออาการของผู้ชายที่หวังอยากจะแต่งงานเป็นอย่างยิ่งสินะ !? 
              " ฉันมาที่นี่เพื่อช่วยคนรักของฉัน..." ผมเปรยบอกเขาอีกครั้ง  ราเชลผละออกจากตัวผมก่อนจะเริ่มทำท่าเช็ดอุณภูมิร่างกายผมอีกครั้ง
              " ชุดมาสคอร์ตมันคงร้อน  เธอเลยไม่สบาย ฉันว่าพักผ่อนก็คงจะหาย.." ราเชลบอก หมอนั่นทำท่าจะเดินออกไปจากศาลา ผมจึงรั้งตัวเขาไว้
              " ราเชล  อย่าไปนะ"  ผมบอก เมื่อเขาหันกลับมามองผม
              จะว่าก็ว่าเถอะ  นี่ผมเริ่มทำตัวเหมือนพวกนางเอกเข้าไปจริงๆ ทุกทีแล้วนะ!
              "  เรื่องบ้าๆ แบบนี้มันเกิดเพราะอาเพศอะไรเนี้ย ผู้หญิงรอบตัวฉันถึงกลายเป็นเลสเบี้ยนน่ะ  อาจจะเป็นเพราะปีศาจเมื่อกลางวันนั่นแน่ๆ "
 ผมหันขวับไปมองหน้าหมอนั่นด้วยความตกใจ เมื่อได้ยินราเชลพูดถึงปีศาจ   เขาสบถออกมาอย่างไม่ค่อยสบอารมณ์นัก  ราเชลนั่งลงข้างๆ ผมอีกครั้ง ใบหน้าหล่อกำลังขมวดคิ้วแล้วก็กัดฟัน แถมยังกัดเล็บด้วย! ท่าทางของหมอนี่มองเผินๆ ก็รู้ว่าเหมือนเด็กที่ถูกแย่งของเล่นแต่ก็เอาคืนไม่ได้  ราเชลดูจะกำลังเจ็บใจสุดๆ 
              แต่ว่านะ..ปีศาจเมื่อกลางวันที่ราเชลพูดถึง... มันอาจจะเป็นชิโบโบ้นะสิ!
              จริงสิ..ชายชุดดำตอนนั้นคือราเชล เพราะงั้นเขาก็ต้องเห็นเหตุการณ์ตอนนั้นทั้งหมด! 
              โอ้วชิบ หาย แล้ว!
              " เอ่อ.. บางทีอาจจะไม่ใช่ก็ได้นะ.." ผมบอกก่อนจะนวดหลังราเชล เพื่อให้เขาผ่อนคลายความเครียดลง..  ผมว่าตอนนี้เราต้องรีบเบี่ยงเบนความจริงเรื่องชิโบโบ้ ก่อนที่ทุกอย่างจะยุ่งไปกว่านี้
              หรือบางทีเราน่าจะหาก้อนหินใหญ่ๆ สักก้อนมาทุบหัวราเชลให้ความจำเสื่อม!? อื้ม..ถ้าเป็นแบบนั้นราเชลก็จะจำเรื่องนี้ไม่ได้.. แต่ว่า ตอนนี้ผมอยู่ในร่างผู้หญิง ดังนั้นผมคงยกมันไม่รอดแน่ ถ้างั้นเอาแค่ท่อนไม้หน้าสามก็พอ.. ใช่ๆ ถ้าตีโดนสมองส่วนซีรีบรัมได้ หมอนั่นอาจจะความเสื่อมสินะ! อ่า... แผนนี้เจ๋งมากเลย...
              แต่ว่า...ไอสมองส่วนซีรีบรัมมันอยู่ตรงไหนฟร่ะ!! ..แล้วไอความคิดที่เหมือนจะเป็นการลอบปลงพระชนม์เนี้ย มันออกมาจากสมองของผมได้ยังไงก๊านนน!! T^T
              " ไม่ผิดแน่อลิซาเบธ..เรามั่นใจ มันจะต้องเป็นเจ้านั่นที่เขาพูดถึงกันแน่ๆ..." ราเชลหันมาตอบผมด้วยท่าทางมุ่งมั่น  ผมเริ่มเหงื่อตกแบบไม่คาดคิด.. ถ้าราเชลรู้เรื่องพวกเรา แผนการเอาเลือดอาจจะไม่สำเร็จ..  คิดสิ คิด.. มันต้องมีวิธีอื่นที่จะทำให้ราเชลลืมความจำบ้าๆ นั่นได้ดีกว่าการใช้ไม้หน้าสาม..
               ใช่แล้ว!.. พลังของสองแฝดยังไงล่ะ!! ..โอ้ว โชคดีจริงๆ ที่ผมอัจฉริยะ นี่ถ้าไม่เทพจริง ผมคงคิดไม่ออกหรอกนะ..  แต่พอพูดถึงพวกนั้น.. จะว่าไป  ไอสามหน่อนั่นมันยังไม่ออกมาช่วยผมจัดการราเชลเลยนี่นา!!!
              " นายอย่าทำตัวเป็นคนคิดมากซี่ ราเชล.." ผมตอบปัดๆ ก่อนราเชลจะชักสีหน้า แสดงอาการปฏิเสธออกมา
               " ต้องใช่แน่ๆ มันต้องเป็นโครตเลียงผายักษ์ในตำนานแน่นอน อลิซาเบธ.. เราไม่เคยมั่นใจอะไรขนาดนี้มาก่อน ถึงแม้ว่าเราจะไม่เคยเห็นตัวมัน.. แต่ลิซ่าบอกว่ามันเป็นปีศาจที่กินฮอร์โมนเพศรักใคร่ชาย จากนั้นมันก็จะทำให้ผู้หญิงชอบผู้หญิงด้วยกันเอง!" ราเชลโพล่งขึ้นมาทันที เมื่อผมทำท่าจะแย้ง  ผมได้แต่อ้าปากค้างด้วยความละเหี่ยใจกับความคิดของราเชล..   น้ำเสียงของหมอนั่นฟังแล้วยิ่งหดหู่กว่าเดิม เช่นเดียวกับท่าทีของราเชลที่ดูจะวิตกกังวลมากกว่าเก่า.. มือหมอนั่นเกร็งเหมือนคนกำลังใช้ความคิดมากๆ จนเส้นเลือดปูดขึ้นมาตรงขมับ 
              เอ่อ...จะว่าไป...พี่น้องตระกูลนี้ แอ๊บโง่กันทั้งบ้านใช่มั้ย!? .. จะบ้ากันไปใหญ่แล้ว!  โครตเลียงผายักษ์ในตำนานกินฮอร์โมนเพศรักใคร่ชาย!?  มันจะมีได้ยังไง  แล้วไอฮอร์โมนนั่น ไหงผมยังไม่เคยได้ยินเลย...เอ๊ะหรือว่าบางทีมันอาจจะมีอยู่จริง !? อ่า  มิน่าล่ะ ..มันถึงกลายเป็นสัตว์ใกล้สูญพันธุ์  =  =
               " ใจเย็นๆ นะ  ฉันว่านายเข้าใจผิดแล้ว.." ผมบอกราเชล ในขณะที่กำลังใช้มือขวานวดบริเวณขมับของราเชลเพื่อให้มันคลายตัว  ผมว่าราเชลมันคงโดนหลอกแล้วแน่ๆ...ก็ไอที่มันเจอน่ะ มังกรนะ! ถึงมันจะอ้วนเหมือนหมูตอน แต่มันก็คือมังกรจริงๆ นะ  อื้ม..แต่คิดไปคิดมา บางทีผมอาจจะโดนพวกแฝดหลอกให้เลี้ยงหมูยักษ์ก็เป็นไปได้สินะ = = ?
              ฮ่าๆ นี่มันชักจะบ้าไปใหญ่แล้ว!...เคน นายต้องตั้งสตินะ...ตั้งสติ  อย่าปล่อยตัวไปตามสภาพแวดล้อม(ราเชล)สิ!     
               " ทำไมจะไม่ใช่ล่ะ  ฉันเคยถามลิซ่า ..ลิซ่าก็บอกเอง ว่าเธอโดนเลียงผายักษ์ดูดความใคร่ต่อชายหนุ่มไป..แล้ววันนี้ฉันก็เห็นนะ ว่ามีแสงสว่างจ้าจากตัวเธอ!! ใช่แน่ๆ..มันต้องดูดเอาความใครต่อผู้ชายไปจากเธอ  อลิซาเบธ!!"  ราเชลเริ่มเล่าจนเป็นเรื่องยาว ผมว่าบางทีหมอนี่อาจจะเคยโดนปฏิเสธด้วยประโยคนี้มาก่อนแน่ๆเลย...
               =_= เพราะงั้นมันถึงได้เก็บกดมากขนาดนี้ไง             
               แถมผู้หญิงที่ลิซ่านี่..จะโหดไปไหน ? ผมว่า..ถ้าเธอคิดจะโกหกราเชล ก็ควรจะโกหกด้วยอะไรที่มีสาระกว่านี้หน่อยนะ.. ราเชลจะได้ไม่ไปแสดงความคิดแบบนี้ให้ใครเห็นอีก
               ในฐานะเจ้าชาย..และชายผู้มีหน้าตาดีเช่นเดียวกัน..นั้น..ผมรับไม่ได้!
                " ลิซ่า..ที่พูดถึง ..คนรักของนายงั้นเหรอ.." ผมถาม ในขณะเดียวกันก็พยายามขมับและทุบไหล่ราเชลไปพลางๆ ...เพราะขืนถ้าปล่อยให้มันเครียดไปมากกว่านี้ ผมว่าราเชลมันต้องเส้นเลือดในสมองแตกแน่ๆ -*-
                " เหอะ!.. ไม่ใช่หรอก นั่นพี่เลี้ยงฉัน.. ผู้หญิงที่แม้แต่จระเข้ร้องไห้ยังกลัวเลยต่างหาก.." ราเชลหันมาตอบผมด้วยสีหน้าตื่นตระหนก ดูจากแววตาเขาแล้ว ผมคิดว่าราเชลน่าจะกลัวผู้หญิงคนนี้จริงๆ... แต่ที่สำคัญกว่านั้นคือ..แกเคยเห็นจระเข้ร้องไห้เรอะ!?
                " ถึงตอนแรก..ฉันจะเคยแอบชอบก็เถอะ แต่ตอนนั้นฉันยังแค่ 8 ขวบนะ เพราะอย่างงั้นทุกอย่างบนโลกนี้เลยดูสดใสเสมอ.. เฮ้อ นี่ฉันเคยไปชอบผู้หญิงแบบนั้นได้ยังไงกัน  มันคงเป็นอารมณ์ชั่ววูบของเด็กน้อยใสซื่อบริสุทธิ์" ราเชลเริ่มบ่นยาวจนผมต้องกุมขมับแทน .. ผมว่าชีวิตของราเชลมันน่าสงสารยังไงชอบกลนะ.. ไม่ใช่สงสารชีวิตหมอนี่หรอก..แต่ผมสงสารสติปัญญาของราเชลต่างหาก!!
                " ตอนฉันบอกว่าชอบลิซ่าครั้งแรก ...รู้มั้ยอลิซาเบธ.. ยัยนั่นจับห้อยบนกำแพงกรงสิงโต..."  ราเชลกล่าวด้วยน้ำเสียงหวาดกลัวมากกว่าเก่า ผมขมวดคิ้วเล็กน้อยเพื่อแสดงท่าทีร่วม
                นั่นมันใช่พี่เลี้ยงเจ้าชายจริงเหรอ ?  ถ้าบอกผมว่ายัยลิซ่าอะไรนั่นเป็นอาวุธลอบสังหารเดินได้ ผมยังจะเชื่อมากกว่าอีกแหน่ะ
                 " พอตอน 9 ขวบ ฉันถามยัยนั่นว่าทำไมไม่ยอมแต่งงานกับฉัน..." ราเชลเปรยเบาๆ ก่อนจะมองหน้าผมแล้วซุกลงมาตรงไหล่  มันเป็นอาการของคนที่กำลังนึกถึงความทรงจำเลวร้ายสุดขีด
                 ว่าแต่..หมอนี่อยากแต่งงานตั้งแต่อายุ 9 ขวบเลยเหรอ...อื้อหื้อ..แก่แดดจริงๆ
                 " ตอนนั้นเธอบอกว่า.. ราเชลน้อยของฉัน มันเล็กเกินไป " ราเชลเริ่มสะอื้นเหมือนเสียใจมากจริงๆ  ให้ตายเถอะ ลิซ่า...เธอพูดอย่างนั้นมันเกินไปแล้วนะ!
                 ตอนนั้นราเชลเพิ่ง 9 ขวบเองนี่นา  ตอนเก้าขวบ  ของๆ ใครก็เล็กกันทั้งนั้นแหละ แล้วเรื่องนั้นสำหรับลูกผู้ชายน่ะ..มันลึกซึ้งแล้วก็ละเอียดมากเลยนะเฟ้ย!! =[]=
                 " ฉันพยายามอย่างหนักเพื่อทำให้ร่างกายแข็งแรง เพราะลิซ่าบอกว่าถ้าร่างกายกำยำ ราเชลน้อยของฉันจะใหญ่ขึ้น.." ราเชลพูดโดยที่ยังไม่ผละหน้าออกไปจากไหล่ผม  ผมจึงได้แต่ตั้งใจฟังอย่างเงียบ ๆ 
                 เอ่อ จะว่าไป..ตอนแรกเราคุยเรื่องผมเป็นเลสเบี้ยนไม่ใช่เหรอ? แล้วไหงตอนนี้เนื้อหาเริ่มติดเรทแล้วละ!?
                 " พอฉันเริ่มมีซิกแพ็กตอนอายุ 13  ลิซ่าก็ยังไม่ยอมแต่งงานกับฉัน แล้วยัยนั่นก็บอกว่าตอนที่เธอออกไปฝึกวิชาในป่าดงดิบ เธอถูกเลียงผายักษ์ดูดฮอร์โมนออกซิโทซินออกจากร่างกายไป... ดังนั้นเธอเลยไม่มีความสนใจในผู้ชายอีกแล้ว.."  ราเชลผละหัวออกมามองหน้าผม ก่อนจะทำท่าสะอื้นนิดๆ
                เหอะๆ...ถ้าผมเป็นราเชลตอนนั้น ผมคงต้องตัดสินใจออกบวชเพื่อสละชีวิตความเป็นเจ้าชายไปแล้วแหงๆ  ก็นะ ใช้ชีวิตในวิธีนักบวชอาจจะมีความสุขมากกว่าการอยู่กับลิซ่าก็ได้.. แหงล่ะ คำพูดของลิซ่าแต่ละอย่าง..มันช่าง..โหดร้ายจริงๆ นี่
                แต่ถ้าให้เดาเรื่องฝึกวิชาของลิซ่า..ผมว่าบางทีไอวิชาที่ไปฝึกอาจจะเป็นวิชาทำร้ายจิตใจชายหนุ่ม ไม่ก็อาจจะเป็นวิชาโครตพญานางมารก็ได้นะ  เพราะในฐานะผู้ชาย แถมยังเป็นเจ้าชายเหมือนกัน... ลิซ่าน่ะโหดเกิน
พี่เลี้ยงทั่วไปแล้ว!! =_=
                 ผมว่ามันไม่แปลกแล้วละ..ที่ราเชลจะเก็บกด ..ยิ่งโดนผู้หญิงอย่างลิซ่าปฏิเสธมาแบบนั้นหลายครั้งเนี้ย บางทีในอนาคต โซลเมดอาจจะต้องส่งเจ้าชายเข้ารับรักษาตัวด้วยอาการทางประสาทแน่ๆ..  แต่จะว่าไป  ผมว่าราเชลโชคดีมากเลยนะ ที่ผู้หญิงคนนั้นไม่ยอมรับรักน่ะ! เพราะผมไม่อยากนึกภาพราเชล จูเนียร์เลยจริงๆ ว่าโตขึ้นมาจะนิสัยเหมือนพ่อหรือแม่น่ะ  
                 " เอ่อ..ราเชล เลียงผายักษ์น่ะ มันไม่มีจริงๆ หรอกนะ..โอ๋ๆ ขวัญเอ้ยขวัญมา " ผมบอกก่อนจะโอบตัวราเชลมากอดเหมือนพยายามปลอบใจ  ..ผมว่าตอนนี้ราเชลกำลังบอบช้ำมากเลยนะ ..ถึงแม้ว่าจะเป็นการเสียใจในเรื่องความเชื่องี่เง่าก็เถอะ
                 " ใครว่าไม่มีจริง.. ฉันนอนอยู่ในปราสาท ..ฉันเคยได้ยินเสียงแปลกๆ นอกห้องนอน... ลิซ่ายังบอกเลยว่ามันเป็นเสียงของเลียงผายักษ์ เพราะงั้นฉันเลยไม่กล้าออกไปไหนตอนกลางคืน.." ราเชลยังคงพร่ำบ่นไม่เลิก
                 " ม.. มันอาจจะเป็นเสียงหนูก็ได้นะ ตอนฉันเด็กๆ..ฉันก็กลัวทุกอย่างแบบไม่มีเหตุผลเหมือนกัน.." ผมบอก ..ทั้งๆที่ความจริง ความทรงจำตอนเด็กๆ ในบ้านเลี้ยงเด็กกำพร้านั้น ผมแทบจะจำอะไรไม่ได้เลยด้วยซ้ำ
                 " จริงเหรอ.. แต่ลิซ่าสอนว่า.. คนกลัวคือคนโง่นะ.. ฉันเลยไม่กล้ากลัวอะไร.." ราเชลบอก หมอนี่เริ่มทำเสียงอ้อนเหมือนเด็กๆ  ...หมอนี่มองผมด้วยสายตาบ๊องแบ๊ว แล้วตามด้วยท่าแก้มป่องเหมือนริชาร์ด ..  ผมรู้สึกสงสารหมอนี่จับใจจริงๆ.. ไม่เคยคิดเลยว่าการเป็นเจ้าชาย จะต้องพบเจอชะตากรรมเช่นนี้..
               แต่ไอคำพูดของหมอนี่ที่ว่า..ไม่กล้ากลัวอะไรน่ะ..  ฟังยังไง ราเชลก็เหมือนกับว่ากลัวลิซ่าอยู่เป็นนัยๆ นั่นแหละ  ..แต่มันไม่แปลกเลย ขนาดผมยังรู้สึกพองขนกับชื่อลิซ่าแล้วนะเนี้ย!
               " ลิซ่านี่เป็นผู้หญิงที่น่ากลัวจังเลยนะ.." ผมเปรยก่อนจะลูบหัวราเชล  ..พ่อแม่ของราเชลไปไหนกันฟร่ะ ถึงไม่ยอมมาดูแลลูก..แถมยังปล่อยลูกไว้กับผู้หญิงน่ากลัวแบบนั้นได้ลงคอ..
               ช่างเป็นพ่อแม่ที่ใจดำอำมหิตจริงๆ นะเนี้ย!
               " ไม่หรอก..ลิซ่าเป็นคนใจดี อ่อนโยน แล้วก็ร่าเริง.." ราเชลแย้งทันควัน  ผมมองหน้าหมอนั่นอย่างไม่เข้าใจ..ก็ตั้งแต่ที่เล่ามา ผมยังมองไม่เห็นความดีของลิซ่าเลยนะ  -*-
               " ลิซ่าเป็นทั้งแม่ แล้วก็พี่สาว..เพื่อน แล้วก็คนใช้ ในเวลาเดียวกัน.." ราเชลบอก ..ทุกอย่างมันฟังดูดีมาก จนผมไปสะดุดกับคำว่าคนใช้นี่แหละ  - - 
               " อลิซาเบธ เธอปวดหน้าอกรึเปล่า  จริงๆฉันสงสัยมาตั้งแต่เมื่อกลางวันแล้วนะ แต่ไม่กล้าถาม" ราเชลลุกขึ้นยืนก่อนจะจ้องลงมาที่มิลมิ๊ลของผม  ถ้าเป็นปรกติผมก็คงโวยวายอยู่หรอกนะ แต่สีหน้าของราเชลตอนนี้มันจริงจังมาก จนผมชักกลัวแล้วว่า..ลิซ่าสอนอะไรราเชลแปลกๆ อีกรึเปล่า
               " เอ๊ะ..ไม่นิ  แค่ยังไม่ค่อยชินเท่านั้น.." ผมบอกตามความก่อนจะจับหน้าอกตัวเอง  มันมีขนาดเต็มมือเต็มไม้ อาจจะคับ D เลยด้วยซ้ำ ถ้าเทียบกับขนาดร่างของผมในตอนนี้
               " แน่ใจนะ.. ลิซ่าบอกว่า ถ้าหน้าอกใหญ่ แสดงว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นเนื้องอก.." ราเชลบอกก่อนจะทำสีหน้ากังวล   โอ้วววว..ให้ตายเถอะ ราเชล... ยัยลิซ่าอะไรนั่น ได้สอนอะไรนายมาอีกบ้างรึเปล่าราเชล!!?  ทางที่ดีนายควรปรึกษาแพทย์แล้วบอกให้เขาล้างสมองแกไปเลย มันจะดีมากเลยนะ ..  นี่ฉันพูดด้วยความเป็นห่วงจริงๆ นะเนี้ย!! =[]=
               " เอ่อ..งั้นว่างๆ ฉันจะลองไปหาหมอดูแล้วกัน... " ผมบอก ตอนนี้บรรยากาศเริ่มกร่อยแล้ว เมื่อราเชลเริ่มทำตัวปัญญาอ่อนเข้าไปทุกที  เหอะ..นี่ถ้าผมมีลูกนะ ผมจะตรวจเช็คประวัติของว่าที่
พี่เลี้ยงลูกผมแบบทุกซอกทุกมุมเลยทีเดียว ... ถ้าเกิดลูกผมไปเจอพี่เลี้ยงแบบลิซ่าขึ้นมา มีหวังอนาคต..  อ่า..ไม่คิดดีกว่า  รู้ไว้แค่ว่ามันคงสยองน่าดู T^T
               " ดีแล้วละ ...เพราะฉันเป็นห่วง..  เอาเป็นว่า พวกเรากลับเข้าไปในงานเลี้ยงกันดีกว่านะ.." ราเชลพูดขึ้น ก่อนจะทำท่าเดินออกไปจากศาลาอีกครั้ง
              แย่ละสิ..ผมลืมไปเลยว่าต้องเอาเลือดราเชลน่ะ...ถ้ามัวแต่รอพวกชินโดกับแฝด ผมคงพลาดโอกาสดีๆ แบบนี้ไปแน่  เอาละ.. ตั้งสติแล้วก็...จะเอาเลือดราเชลมายังไงดี...คิด คิด..คิด
               " เดี๋ยว!!!" ผมตะโกนเสียงดัง จนราเชลหันมามอง เขาส่งสีหน้าแสดงคำถามมาให้ ผมจึงได้แต่กัดฟัน แล้วตัดสินใจพูดออกไป
               " ฉัน...ฉัน  ฉันปวดอึ.." ผมบอก ราเชลขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจ
               มันจะอะไรกันนักกันหนา...หรือว่าคำพูดแบบแบ๊วๆ หมอนี่มันไม่เข้าใจ ? จะให้ผมบอกว่าเจ็บขี้รึไง ถึงจะรู้เรื่องน่ะ =_=
               " พาฉันไปห้องน้ำหน่อย.. นะ "  ผมบอก  ราเชลพยักหน้ารับอย่างงงๆ ว่าพลางเจ้านั่นก็เดินมาหาผม แล้วจูงมือผมออกจากศาลาไม้
                พวกเราเดินผ่านที่จัดงานปาร์ตี้  ผมมองดูริชาร์ดที่กำลังเล่นกับสองแฝด แล้วก็ชินโดอย่างสนุกสนาน  หลังจากเค้กที่ตัดแบ่ง และสภาพโต๊ะก็เละจนไม่มีชิ้นดี ทุกคนก็เริ่มจับกลุ่มเต้นรำอย่างสนุกสนาน รวมทั้งเหล่าคนใช้ที่ออกมาคอยปรบมือเป็นจังหวะให้ทั้งสามได้เต้นกัน    ชินโดเหลือบสายตามามองผมนิดหน่อย ก่อนจะตีสีหน้าประมาณว่า 'รออีกหน่อยนะ ' มาให้ผม  
                =_= ให้ตายเถอะ..ถ้านานกว่านี้ ฉันก็หมดมุขแล้วเหมือนกันนะเฟ้ย!!
                " เอาละ...ฉันจะพาไปที่ห้องน้ำที่ใกล้ที่สุดนะ  กลั้นไว้ก่อนนะ.." ราเชลหันมามองผมด้วยสีหน้าจริงจัง..
                ผมว่า..ราเชลก็เป็นผู้ชายที่เยี่ยมยอดมากเลยนะ ถ้าพูดในด้านการเป็นสุภาพบุรุษ แถมนิสัยแบบเด็กๆ ที่โดนลิซ่าหลอก มันก็ทำให้ราเชลดูเป็นผู้ชายที่ดี เมื่อเทียบกับนิสัยโฉดชั่วของไอชินโดยน่ะ!
                " อื้ม.."  ผมตอบรับเบาๆ .. ยิ่งนานไปผมเริ่มมีอาการแบบสต็อกโฮล์ม ซินโดรมแล้วสิ ไออาการที่เกิดเห็นใจคนร้ายขึ้นมาน่ะ แต่จะพูดให้ถูกคือ อาการของผมตอนนี้คือเห็นใจเหยื่อ.. 
                เหยื่อ..ที่ต้องเอาเลือดมา.. 
                ขอโทษจริงๆ ราเชล.. ด้วยความใจดีและมีเมตตา..ฉันหาวิธีที่ทำให้นายทรมารน้อยสุดก็แล้วกัน!!
                
               
                         
                   


ชินโดบรรยาย
30 นาทีก่อนหน้านี้


                " นั่นพวกนาย คิดจะไปไหนน่ะ!?" ริชาร์ดตะโกนไล่หลังมา เมื่อผมและสองแฝดกำลังเดินย่องออกจากงานเลี้ยงเพื่อจะตามเคนและราเชลที่เดินไปยังศาลาดอกไม้
                เป็นเรื่องแล้วไง...
                " เปล่านี่ ก็แค่..ไป ไปเก็บดอกบัว" ไนน์แก้ตัวด้วยท่าทีเรียบๆ ต่างจากคำพูดของเขาที่มันฟังยังไงก็รู้ว่าโกหก
                " อย่าคิดว่าจะโกหกเด็กอย่างเราได้นะ! เรารู้นะว่าพวกเจ้าจะไปแอบดูอลันกับอลิซาเบธพรอดรักกันน่ะ!" ริชาร์ดพูดขึ้นอย่างรู้ทัน จะผิดก็แต่ไอคำว่าพรอดรักกันนั่นแหละ แล้วอีกอย่าง..ทำไมผมจะโกหกริชาร์ดไม่ได้ ในเมื่อราเชลยังทำได้เลยนี่
                 หรือจะเถียง... แค่มองแว่บแรก พวกเราก็รู้แล้วว่าอลันก็คือราเชล
                 หน้าถอดมาเหมือนอย่างกับโคลนกันมา.. มีเหรอที่คนนอกจะดูไม่ออก ?
                 " พวกเราห่วงน้องสาวของเรามาก" ผมบอก ก่อนจะทำเป็นเหลือบมองไปที่ศาลาไม้  บางทีถ้าบอกว่าเคนเป็นน้องสาว มันอาจจะเหตุผลที่ฟังขึ้น มากกว่าการเป็นเพื่อนร่วมเดินทางมากกว่า
                 " อย่าห่วงเลย.. มาฟังเรื่องตื่นเต้นจากเราดีกว่านะ.." ริชาร์ดบอกก่อนจะจูงมือผมและไนท์ให้มานั่งรอบกองไฟ  ที่ซึ่งบรรดาคนใช้กำลังนั่งล้อมวง จับกลุ่มคุยกันอย่างสนุกสนาน 
                ไนน์..หันมาสบสายตาผมกับไนท์
               " ฉันจะไปจัดการเรื่องของเคนเอง พวกนายก็คุยๆ กับริชาร์ดไปก็แล้วกัน" ไนน์คิด ผมและไนท์พยักหน้ารับอย่างเข้าใจ  ยังไงซะ..ให้ไนน์ไปช่วยคนเดียวก็น่าจะจัดการได้อยู่แล้วนี่นะ 
                " วันนี้ฉันเจอเรื่องประหลาดด้วยละนะ..ฉันเห็นมังกรที่โซลเมด เซนทรัล เท่ห์ชะมัดยากเลย" ริชาร์ดคุยโวก่อนจะกอดอกอย่างภาคภูมิใจ ผมและไนน์ไนท์หันควับไปมองที่ริชาร์ดเป็นตาเดียว
                แย่ละสิ..ลืมเรื่องนี้ไปเลย...
                ลืมไปเลยว่าริชาร์ดก็อยู่ในเหตุการณ์เมื่อกลางวันนั่น!
                " จริงเหรอคะ คุณหนู..แล้วคุณหนูจัดการกับมันยังไงคะ" สาวใช้คนหนึ่งเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น ต่างจากสีหน้าของเธอและคนอื่นๆ ที่เห็นว่ามันเป็นเรื่องขำขัน
               ถ้าเป็นผมเป็นคนธรรมดา ผมก็คงไม่เชื่อเหมือนกันนั่นแหละ.. จะเชื่อได้ยังไงว่ามีมังกรออกมาเดินกลางเมืองตอนกลางวันแสกๆ น่ะ
               " เราไม่ได้เป็นคนจัดการ แต่คนที่จัดการมังกรน่ะ คืออลิซา- อุ๊บ." ไนท์กระโจนเข้าไปปิดปากริชาร์ดทันที โดยไม่เปิดโอกาสให้ริชาร์ดพูดจบ ผมและไนน์รีบนั่งประกบข้างริชาร์ดก่อนจะโบกมือไปมา เหมือนกับบอกสาวใช้คนอื่นๆ ว่าเป็นเรื่องล้อเล่น
               " มันเป็นการถ่ายการ์ตูนนินจาอาเครอนต่างหากริชาร์ด  ..นายอาจจะไม่รู้ แต่พวกเราเห็นกองถ่ายกำลังจัดเตรียมอุปกรณ์อยู่น่ะ" ไนน์แก้ต่าง ผมพยักหน้าเห็นด้วย
               " จะบ้าเหรอ! นินจาอาเครอนไม่มีมังกรหรอกนะ! อีกอย่างนินจาอาเครอนเป็นการ์ตูน ทำไมจะต้องจัดฉากถ่ายทำด้วยละ!" ริชาร์ดพูดขึ้นด้วยอารมณ์เดือดๆ  เมื่อไนน์พูดถึงการ์ตูนเรื่องโปรดของเขาแบบผิดๆ
               " มันเป็นภาค live ไงล่ะ ภาคที่เอาคนจริงๆ มาแสดงเพื่อให้ได้อารมณ์กว่าเดิม.." ไนท์เสริม ก่อนจะหันมามองหน้าผมและไนน์เหมือนต้องการจะบอกให้ช่วยสนับสนุนเขา
               " ใช่ๆ..แล้วมังกร มันก็เป็นฉากเซอร์ไพร์ส และเพราะอลิซาเบธใส่ชุดนินจาอาเครอน พวกเขาเลยส่องแอฟแฟ็คแสงไปที่อลิซาเบธน่ะ.." ผมบอกริชาร์ด  
               ริชาร์ดทำหน้าครุ่นคิดเล็กน้อย  ว่าแล้วก็พยักหน้าเข้าใจในสิ่งที่ผมพูด
               " ที่แท้ก็การถ่ายหนังนี่เอง.. คุณหนูก็รู้นี่คะ ว่ามังกรเป็นสิ่งศักดิ์สิทธิ์ในเกโนเลีย" สาวใช้อีกคนพูดขึ้นก่อนจะวางโต๊ะเล็กๆ ไว้ข้างหน้าริชาร์ดเพื่อวางขนมและเครื่องดื่มให้พวกเรา
               " นั่นสินะ.. นอกจากบรรพบุรุษของเราแล้ว  เราก็คิดอยู่แล้วแหละ ว่าคงไม่มีมังกรที่ไหนอีก.." ริชาร์ดเปรยด้วยน้ำเสียงเหมือนคนเพิ่งนึกอะไรออก  ไนน์และไนท์มองหน้ากันโดยไม่ได้นัดหมาย  ซึ่งน่าจะเป็นผลมาจากคำพูดของริชาร์ด
               ถ้าตีความแบบตรงๆ.. นั่นก็หมายถึงริชาร์ดเป็นลูกหลานของมังกร ?
               และนั่นหมายถึง..ความจริง.. เอเลนน่าก็คือมังกรเวทนะสิ!??
               " สมัยนี้ ถ้าจะหามังกรตัวเป็นๆ ก็คงต้องลงไปที่คาโรฟเท่านั้นสินะ.. ที่นั่นจะมีการจัดแข่งมังกรขึ้นทุกๆ ปีด้วยละครับ" พ่อบ้านคนหนึ่งโพล่งขึ้น  สีหน้าของเขาแสดงถึงความตื่นเต้น เมื่อพูดถึงคาโรฟ  ซึ่งนั่นก็คือชื่อเมืองทางตอนใต้ ที่พวกเรากำลังจะเดินทางไป เพื่อหาของอย่างที่สาม
              " ปีนี้การจัดแข่งขันมังกรเลื่อนมาเร็วกว่าทุกปี เพราะว่ามังกรโบราณได้ประทานไข่มุขออกมาเร็วกว่าปรกติน่ะ" พ่อบ้านคนเดิมเสริมอีกครั้ง ทุกคนทำเสียงฮือฮาอย่างชอบใจ ก่อนจะเริ่มพูดคุยกันไปต่างๆ นานา
             " ไข่มุกนั่นวิเศษยังไงงั้นเหรอ..." ผมหันหน้าไปถามริชาร์ด  เขายิ้มน้อยๆ ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงที่ตื่นเต้นไม่แพ้กับพ่อบ้านคนนั้น
             " คนที่ครอบครองจะได้รับพลังมังกรไงละ!  หนึ่งในพลังอันยิ่งใหญ่ที่ไม่คิดว่าจะมีอยู่บนโลก!"  ริชาร์ดกำมือแน่น แล้วทุบหน้าอกเหมือนกอลิล่าแสดงความยิ่งใหญ่ ผมพยักหน้ารับอย่างเข้าใจก่อนจะรั้งตัวริชาร์ดให้นั่งลง เมื่อเขาพูดจบ..
             ผมชักสังหรณ์ใจไม่ดีแล้วสิ..ที่การแข่งขันมังกรมันมาพอเหมาะพอเจาะกับช่วงที่พวกเรามาพอดี...  แต่อย่างน้อยผมว่าเราก็ไม่ควรตีตนไปก่อนไข้ เพราะยังไงซะ..ของที่พวกเราตามหาเป็นอย่างที่สาม มันไม่ใช่ไข่มุกวิเศษอะไรนั่น... แต่มันเป็นสิ่งที่ยิ่งใหญ่มากกว่านั้น...
             " แต่ถ้าพูดถึงคาโรฟแล้วละก็..เราเองก็อยากจะไปเที่ยวเทศกาลมังกรเหมือนกันนะ ..เสียดายที่เราถูกสั่งห้ามไม่ให้ออกจากโซลเมด.." ริชาร์ดเปรยด้วยใบหน้าเศร้าๆ  
             ผมพอจะเข้าใจดี... ริชาร์ดเองเป็นถึงเจ้าชาย ถึงแม้จะไม่ใช่รัชทายาท แต่ยังไงเขาก็คือลูกหลานของกษัตริย์ ดังนั้นเขาก็ต้องถูกปกป้องอย่างดี  อีกทั้งคาโรฟคือดินแดนที่ไนน์ไนท์บอกไว้ว่า มันทั้งดิบและเถื่อน .. บางทีคนที่เดินทางไปที่นั่น อาจจะได้จองตั๋วเฉพาะขาไปเลยด้วยซ้ำ..
             นั่นเพราะ...ไม่อาจกลับออกมาโดยมีชีวิตได้อีก..








ปัจจุบัน
เคนบรรยาย

               " รีบเข้าไปสิ อลิซาเบธ.." ราเชลบอก เมื่อเราทั้งสองเดินมาถึงหน้าประตูห้องน้ำ ภายในตัวบ้าน  ผมทำทีอึกอักนิดหน่อย ก่อนจะเอื้อมมือไปแตะหน้าผากราเชล
               " หลับไปก่อนนะ.." ผมกระซิบเบาๆ  ราเชลตีสีหน้าสงสัย ก่อนร่างของเขาจะฟุบลงไปกับพื้น เมื่อผมร่ายเวทใส่เขาไป
              " ขอโทษนะที่มาช้า แฮ่กๆ.." ชินโดวิ่งเข้ามาหาผม โดยปราศจากเงาของสองแฝด ซึ่งดูจากท่าทางของชินโด ผมคิดว่าทางฝ่ายของเจ้าพวกนี้เองก็คงจะมีเรื่องยุ่งๆ เกิดขึ้นเหมือนกัน  เพราะงั้นผมเลยไม่อยากต่อปากต่อคำให้เหนื่อยความ
              " พาลากไปในห้องนอนฉันดีกว่า.." ผมบอก ก่อนผมกับชินโดจะช่วยกันพยุงร่างของราเชลออกจากหน้าห้องน้ำ.. บ้านริชาร์ดเป็นบ้านชั้นเดียวแต่ขนาดกว้าง เพราะงั้นการจะพาร่างหนักๆ ของราเชลเดินผ่านไปแต่ละก้าวนั้น ทำเอาผมเหนื่อยแทบขาดใจ เพราะนอกจากราเชลจะไม่ได้สติ แถมตัวผมตอนนี้ก็ยังอยู่ในร่างผู้หญิงอีก
              เพราะงี้แหละ..ผมเลยอยากเป็นราชาของโรงเรียนเพื่อปกป้องผู้หญิงทุกคน!! (ไม่เกี่ยว)
              " จริงๆ ฉันมีเรื่องอยากจะบอกให้นายรู้.." ชินโดเปรยเบาๆ เมื่อพวกเราทั้งสองพยุงร่างราเชลมาจนถึงหน้าห้องนอนผม  ผมส่งเสียงอื้อเบาๆ เป็นการตอบว่าเข้าใจแล้ว  จากนั้นก็รีบเปิดประตูห้องนอนเข้าไป ก่อนที่จะมีใครมาเห็นเข้า
              " แล้วเราจะเอาเลือดราเชลยังไง..?" ผมถาม เมื่อประตูปิดลง  ชินโดพาร่างของราเชลไปนอนบนเตียง  เจ้านั่นมองหน้าผมเหมือนจะบอกว่าไม่ต้องห่วง  ก่อนจะก้มลงไปใต้เตียงแล้วหยิบกระเป๋าทรงสี่เหลียมออกมา
              เมื่อปลดล็อคและเปิดกระเป๋า  กลุ่มควันของน้ำแข็งแห้งก็พวยพุ่งออกมา มันเป็นกระเป๋าที่เก็บรักษาความเย็นเอาไว้ในตัว..  ภายในก็พบกับของสามอย่าง  ซึ่งมันก็คือภาชนะสำหรับใส่วัตถุดิบของสูตรปรุงยาเอเลนน่านั้นเอง .. ชิ้นแรกก็คือขวดสั้นทรงกระบอกที่ใส่น้ำตาของไอจัง ชิ้นถัดมาคือเข็มฉีดยาและขวดใส่ทรงกระบอกแบบเดียวกับอันแรก เพียงแต่ขนาดของมันยาวและกว้างกว่า  ส่วนภาชนะอันสุดท้ายก็คือกล่องสี่เหลี่ยมขนาดใหญ่กว่ากำปั้นนิดหน่อย ผมยังไม่รู้ว่าวัตถุดิบชิ้นสุดท้ายคืออะไร เพราะงั้นเลยไม่รู้ว่า..มันมีไว้เก็บอะไร!?
              ภาชนะทั้งสามอย่างที่รองรับไว้ด้วยฟองน้ำขนาดพอดีปริมาตรของมัน  ผมมองชินโดที่กำลังเช็คความเรียบร้อยของหลอดฉีดยา ก่อนเขาจะใช้แอลแอลกอฮอล์เช็ดที่ข้อพับแขนของราเชล
            " มีเวทอะไรที่พอจะทำให้เห็นเส้นเลือดมั้ย!? ฉันไม่อยากทำพลาด.." ชินโดหันมาถามผม ผมพยักหน้านิดๆ ก่อนจะใช้มืออังที่ข้อพับแขนของราเชล โดยให้มันอยู่สูงพอ ไม่เกะกะการทำงานของชินโด
         มันเป็นเวทบทง่ายๆ..ที่มีผลทำให้ผมและชินโดมองเห็นทะลุเนื้อหนังของราเชล..จนเห็นลึกถึงเส้นเลือด..
          " ความรู้ฉันก็งูๆ ปลาๆ เพราะงั้น..อย่ากวนสมาธิเด็ดขาดนะ" ชินโดว่าด้วยท่าทีเหงื่อตก
          ..จากความรู้ที่เรียกชีวะมา..พวกผมแค่เคยผ่ากบ ผ่าปลา หรือพวกไตหมูอะไรแบบนั้น... แต่สิ่งที่พวกเรากำลังจะทำตอนนี้..มันฟังดูง่ายๆ ..นั่นก็คือการเอาเลือด.. เลือดของ..รัชทายาทคนสำคัญ!
          ชินโดเจาะเข็มลงไปในเส้นเลือดดำของราเชลเบาๆ  เขาดึงลูกสูบกระบอกฉีดยาช้าๆ ..เลือดสีแดงแกมดำไหลขึ้นตามลูกสูบอย่างเอื่อยๆ..
           น่าแปลก..ทั้งที่เห็นเลือด แต่ผมกลับไม่รู้สึกหิวหรืออยากกินเลยสักนิด.. นี่ผมยังเป็นแวมไพร์อยู่รึเปล่านะ!?  หรือว่าผลข้างเคียงของหินเวท ทำให้ผมกลายเป็นมนุษย์ ?  จะว่าไป..เขี้ยวก็ไม่งอกยาวเหมือนตอนที่อยู่โลกมนุษย์ด้วย
           เพราะงั้น..ตอนนี้ผมอาจจะเป็นมนุษย์จริงๆ ก็ได้...
           หลังจากได้เลือดในปริมาณที่เพียงพอ ชินโดจัดการเขาฉีดเลือดของราเชลลงไปในขวดทรงกระบอก แล้วปิดฝาไว้อย่างแน่นหนา
           ผมมองดูชินโดที่เหงื่อแตกพลั่กๆ ราวกับว่าตัวเองเพิ่งกู้ระเบิดเสร็จหมาดๆ  ผมบรรจงเก็บขวดเลือดไว้ที่ช่องของมันอย่างระมัดระวัง แล้วจึงปิดกระเป๋า  
           " ถ้ามีเวทที่เอาเลือดออกมาจากตัวเลยก็คงจะดี.." ผมพูดอย่างติดตลก ก่อนจะย้ายก้นไปนั่งที่โซฟาปลายเตียง  ชินโดเดินตามมาติดๆ ก่อนจะเริ่มเปิดหัวข้อสนทนา
           " นายรู้รึเปล่าว่าเอเลนน่าเป็นมังกร.."  ชินโดพูดขึ้น หลังจากพวกเรานั่งลงบนโซฟาอย่างสบายใจ
          " มังกร?" ผมทวนถามอย่างแปลกใจ  เพราะไม่เคยได้ยินริชาร์ดพูดเรื่องนี้ให้ผมฟังเลยสักนิด
          " ไนน์กับไนท์เองก็ไม่รู้เรื่อง.. " ชินโดบอก ก่อนประตูห้องจะเปิด ..เผยให้เห็นร่างของไนน์และไนท์ที่เดินเข้ามาในห้องอย่างเหนื่อยๆ
          " ฉันกล่อมพวกนั้น จนยอมเลิกงานเลี้ยงแล้วละ.." ไนท์บอก ก่อนทั้งสองแฝดจะเดินตรงดิ่งมานั่งโซฟาข้างๆ ผม
          นี่เป็นโอกาสดี..ที่จะพูดถึงประเด็นของเกลดั้ล...เพราะงั้นผมควรจะบอกสองแฝดไว้เนิ่นๆ เลยดีกว่า
          " วันนี้ฉัน-/วันนี้ฉัน-" ผมกับไนท์โพล่งขึ้นพร้อมกันอย่างไม่ตั้งใจ
          " นายเริ่มก่อน/เคนจัง เริ่มก่อนสิ" และเป็นอีกครั้งที่เราสองคนใจตรงกันอย่างไม่น่าเชื่อ ผมจึงทำท่าปัดๆ เหมือนต้องการจะให้ไนท์เป็นคนพูดก่อน
          " โอเค.. งั้นสิ่งที่เราจะพูดต่อไปนี้ เป็นเรื่องสำคัญมาก ..ฉันอยากให้เคนจังควบคุมอารมณ์แล้วก็ตั้งสติเอาไว้ก่อน.." ไนท์บอกผม  ก่อนทั้งสามจะสูดหายใจลึกๆ  ราวกับว่าพวกเขานั่นแหละที่ต้องตั้งสติเสียก่อน
          " เฮ้อ... วันนี้พวกเราเจอเซย์.." ไนน์เป็นคนเปิดประเด็นขึ้นมา
          ผมได้แต่นิ่งเงียบ..ไม่รู้ว่าจะพูดอะไร.. แต่ตอนนี้..ผมรู้สึก..รู้สึกว่ามันไม่ใช่เรื่องดีแน่ๆ
          " มันก็ไม่เชิงว่าเจอเซย์หรอก.. เพราะสิ่งที่พวกเราเจอมันเป็นแค่ผงธาตุไฟก็เท่านั้น.." ไนท์เสริม
          " และไม่ว่าผงธาตุไฟจะเป็นของเซย์หรือไม่  พวกเราต้องการให้นายระวังตัวเอาไว้ก่อนนะเคน.." ชินโดพูด  ผมพยักหน้าอย่างเข้าใจ  ถึงแม้ว่าทั้งสามจะไม่มั่นใจว่านั่นใช่ผงธาตุของเซย์รึไม่ แต่ตอนนี้ผมก็รู้สึกไม่สบายใจอยู่ดี.. 
          " แล้วเรื่องของนายละเคน.." ไนน์เอ่ยปากถามผมบ้าง หลังจากพวกเราทั้งสี่เงียบไปสักพัก  บรรยากาศดูจะเริ่มตึงเครียด เมื่อผมนิ่ง จนผิดสังเกต
          " เรื่องของฉัน..เอ้อ นั่นสินะ ลืมไปเลย.." ผมพูดท่าทีเขินแบบฝืดๆ  ทุกคนเริ่มมองหน้าผมอย่างเป็นห่วง
          " คือ.. มันยังเป็นแค่สมมติฐานนะ เพราะงั้นมันอาจจะเป็นแค่เรื่องบังเอิญ.." ผมเกริ่นไว้เนิ่นๆ  ก่อนจะเริ่มเล่าถึงเรื่องตำนานของสวนแห่งความรักให้ทั้งสามคนฟัง
          " เพราะงั้น..เคนจังเลยคิดว่าเกลดั้ลเป็นกบฏ เพราะเรื่องรักสามเส้านี่นะเหรอ?" ไนท์พูดอย่างเข้าใจในสิ่งที่ผมคิด ผมเบ้ปากนิดๆ ก่อนไนท์จะทำท่าครุ่นคิดต่อ
          " ที่เล่ามาก็เป็นไปได้นะ.. แต่มันขัดๆ กันตรง.."
          " อายุของเกลดั้ลสินะ.." ไนน์แทรกขึ้นมาทันที เมื่อไนท์กำลังจะพูดต่อ
          พวกเราทั้งสี่คนได้แต่มองหน้ากันด้วยความสงสัย
          " แล้ว..ถ้าเกิดเกลดั้ลก็เป็นมังกรอีกคนละ?" ชินโดโพล่งขึ้นมา ก่อนสองแฝดจะพยักหน้ารับ
          " นั่นสินะ..ถ้าเป็นมังกรแล้วละก็ เรื่องอายุขัยมันไม่น่าจะมีปัญหา.." ไนน์บอกก่อนจะใช้มือชันคางอย่างคิดหนัก
          " ถ้างั้นทำไมเอเลนน่าถึงตายก่อนละ..? " ผมถามขึ้นบ้าง ...นั่นเพราะก่อนที่สองแฝดจะเข้ามา ชินโดเองก็เป็นคนบอกผมเอง ว่าเอเลนน่าเป็นมังกร
          " เอาใหม่นะ..เรามาเริ่มเรียบเรียงเรื่องนี้ใหม่.. ริชาร์ดน่ะ ไม่ได้บอกออกมาตรงๆ ว่าเอเลนน่าเป็นมังกร เขาแค่เปรยๆ ว่าบรรพบุรุษของตระกูลเป็นมังกร..เพราะงั้นถ้าไม่ใช่ทางเอเลนน่าก็น่าจะเป็นฝ่ายชายสินะ.." ไนท์บอก  หมอนั่นเสกหนังสัตว์ขึ้นมาหนึ่งแผ่น  นอกจากนั้นยังมีปากกาขนนกที่กำลังเรียบเรียงคำพูดของไนท์ลงไปในหนังสัตว์ชิ้นนั้น
          " ดังนั้น..เป็นไปได้ว่าตระกูลของริชาร์ดคือลูกผสม ระหว่างนักเวทกับมังกร.." ไนน์เสริม
          " ในกรณีนี้..ถ้าเรื่องตำนวนนั่น เป็นแค่ความรักของเอเลนน่ากับปีศาจที่ไม่สมหวัง.. เพราะงั้นต้นตระกูลของริชาร์ดก็น่าจะเกิดจากเอเลนน่าแล้วก็เกลดั้ลสินะ.." ชินโดเปรย
          " ถ้าเป็นอย่างที่ชินโดพูด..เพราะงั้นเรื่องที่เกลดั้ลจะมีอายุนานเป็นพันๆ ปีก็ไม่แปลก.." ผมบอก
          " แต่บางที..เอเลนน่าก็อาจจะเป็นมังกร..และอีกฝ่ายก็เป็นนักเวท เพราะงั้นต้นตระกูลฝ่ายชายอาจจะเป็นปีศาจหรือเกลดั้ลก็ได้.." ไนท์กล่าว
          "  จากนั้นก็เป็นไปได้ว่า..เกลดั้ลอาจจะทำอะไรสักอย่างเพื่อให้ตนเองอายุยืน.. " ผมบอก ก่อนจะนึกไปถึงเรื่องของคิโตมิยะ.. เพราะผมกัดเขา เขาจึงกลายเป็นแวมไพร์
          เพราะงั้น..เรื่องของเกลดั้ลก็อาจจะลงเอยคล้ายๆผม.. หรือไม่..ก็อาจจะมีสูตรปรุงยาอื่นๆ ของเอเลนน่าที่ทำให้เขาอายุยืน
          ทุกอย่างมันเป็นไปได้ทั้งหมด!
           " ตอนนี้..อะไรๆ ก็ไม่แน่ชัด แต่ก็มีความเป็นไปได้ว่าเรื่องตำนานนั่นจะเป็นมูลเหตุของกบฏ" ไนน์พูดขึ้น หลังจากพวกเราทั้งสี่เริ่มถึงทางตัน  และมันก็จริงอย่างที่เขาพูด..ตอนนี้พวกเราไม่สามารถรู้อดีตที่ผ่านมานับพันปีได้.. เพราะงั้นถึงคิดไปมันก็ยิ่งปวดหัว 
           และท้ายที่สุด..ถ้าตำนานนั่นคือเหตุผลของกบฏ.. ไม่ว่ายังไง ทุกๆ อย่างมันก็เกิดขึ้นมาจาก ความรัก
           สิ่งที่ทำให้เราหลงมัวเมา..ราวกับสุรา เพียงแต่..ความรักนั้นสามารถคร่าชีวิตเรา ได้เร็วกว่าก็เท่านั้น
           " ฉันรู้ดีว่าตอนนี้มีเวลาอีกสองวันก่อนกลับโลก  แต่ว่าฉันไม่อยากทิ้งเรื่องของราเชลกับริชาร์ดให้ค้างคาใจแบบนี้.." ผมเปรยก่อนจะมองไปที่เตียง ซึ่งราเชลในตอนนี้ก็ยังคงสลบอยู่
           " ถ้าให้พูดล่ะก็.. พวกเราคิดว่าจะเดินทางไปตั้งแต่ตอนนี้เลยด้วยซ้ำนะ.." ไนท์บอกผม  ผมพยักหน้าเข้าใจ ..เพราะจุดหมายที่ไนท์เคยพูดถึง ไนน์บอกว่าระยะทางมันไกลมาก ดังนั้นถ้าเดินทางตั้งแต่คืนนี้มันก็จะช่วยย่นเวลาได้เยอะขึ้น
           " ไม่นานหรอกนะ.. ขอร้องละ..ปล่อยฉันไว้กับราเชลสองคนก่อนได้มั้ย.." ผมข้อร้องไนท์  เขาทำท่าลังเลนิดหน่อยก่อนพยักหน้าอนุญาติ
            " ถ้างั้น พวกเราจะเก็บของแล้วก็ไปรอนายที่สวนหลังบ้านนะ.." ไนท์บอกผม  ผมตอบอื้อเบาๆ ก่อนผมจะลุกแล้วเดินไปนั่งที่ปลายเตียง  ผมหันมามองทั้งสามคนเป็นเชิงบอกให้พวกเขาออกไปจากห้อง 
            หลังจากที่ทั้งสามออกไปจากห้องแล้ว ผมจึงเอื้อมมือไปแตะราเชลเบาๆ เพื่อทำให้เขาตื่น..
            เปลือกตาบางขยับเล็กน้อย ก่อนราเชลจะลืมตาขึ้นด้วยท่าทางงัวเงีย
            " ขอนอนอีกหน่อยนะลิซ่า.." เขาพูดด้วยน้ำเสียงคนเพิ่งตื่นนอน  ราเชลพลิกตัวไปมาเพื่อควานหาผ้าห่ม  ผมจึงเลิกผ้าห่มลงมาอย่างรวดเร็ว ก่อนที่ราเชลจะหลับไปอีกรอบ
            " ตื่นเถอะ  ไม่งั้นจะโหดกว่าลิซ่าให้ดู"
            " อ..อลิซาเบธ!" ราเชลสปริงตัวนั่งทันที ก่อนจะโกยผ้าห่มมาปิดตัวเองในขนาดเทียมหน้าอก หมอนั่นกำลังทำตัวเหมือนหญิงสาวที่ตื่นขึ้นมาในสภาพเปลือยกาย
            " ก็ใช่นะสิ.. แล้วนี่มันก็ห้องนอนฉัน " ผมบอก ราเชลมองหน้าผมอย่างสงสัย ก่อนจะทำเป็นเปิดผ้าห่มเพื่อสำรวจความเรียบร้อยของร่างกายเขาเอง
            " คิดว่าฉันจะขืนใจนายงั้นเรอะ!?" ผมพูดอย่างรู้ทัน ราเชลบิดตัวไปมาอย่างเขินอาย ก่อนหมอนั่นจะถูมือไปมาเหมือนคนที่กำลังคิดอะไรเตลิดๆ
            " ไม่หรอก..ถ้าเป็นเจ้า เราสมยอมนะ.." ราเชลพูดแล้วซุกหน้าลงไปที่มือของตนเอง..
            มันคงจะดูน่ารักใสซื่อๆ อยู่หรอกนะ.. ถ้ามันเป็นการกระทำของสาววัยแรกแย้มน่ะ.. แต่ไอท่าทีแบบนี้ของราเชลมันยิ่งทำให้ผมพอจะเข้าใจนิดๆ แล้ว  ว่าทำไมลิซ่าถึงต้องเข้มงวดกับหมอนี่
            ถ้าเผลอให้ท้ายไปนิดนึงแล้วละก็.. เจ้าบ้านี่จะทำตัวงี่เง่ามาก!!
            " ฉันไม่นิยมไม้ป่าหรอกนะ.." ผมบอก ราเชลทำสีหน้างงๆ
            " เจ้าแอบจุมพิตเราไปกี่ครั้งแล้วละ!?" จู่ๆ ราเชลก็ทักผมด้วยคำถามแปลกๆ  ผมหรี่ตา ขมวดคิ้วตอบกลับไป   คิดได้ไงว่าผมจะไปแอบจูบมันน่ะ!?
            " ตอนเราหลับ..เรารู้ตัวดีว่าเราเซ็กซี่มาก.." ราเชลพูดก่อนจะเผยอปากเชิงยั่วยวนผม  ผมหยิบหมอนมาซัดใส่ราเชลอย่างมั่นไส้
            ในโลกนี้..ต้องไม่มีใครนอนหลับเซ็กซี่กว่าฉันเฟ้ย!!
            " ยอมรับมาเถอะ ว่าเจ้าเริ่มปันใจให้ชายหนุ่มอย่างเราแล้ว.." ราเชลพูดอย่างติดตลกก่อนจะกระชากหมอนออกไปจากมือผม ราเชลยักคิ้วอย่างกับผู้กุมชัยชนะ  ผมจึงจัดการผลักหัวหมอนั่นแรงๆ แทน
            เอ๊ะ..ไอนี้ ... เดี๋ยวพ่อก็จับดูดเลือดซะหมดตัวเลย!! 
             " เลิกเล่นสักทีราเชล..ฉันมีเรื่องต้องพูดด้วย " ผมเปลี่ยนท่าทีมาตีสีหน้าจริงจังบ้าง  ราเชลหุบยิ้มก่อนจะเหล่สายตามามองผม
             " ทำไมงั้นเหรอ..น้ำเสียงเจ้าเครียดมากเลยนะ.." ราเชลถามผมอย่างเป็นห่วง น้ำเสียงของเขาฟังดูหวั่นใจชอบกล
             " ฉันอยากให้ริชาร์ดกับนายดีกัน.." ผมพูด
  ต่างจากราเชลที่หัวเราะร่าอย่างชอบใจ
             " พูดอะไรแปลกๆน่ะ  ฉันกับริชาร์ดก็รักกันดีอยู่แล้วนี่.."
             " ฉันไม่ได้หมายถึงอลันกับริชาร์ด... ที่ฉันพูดถึงคือนายกับริชาร์ดต่างหาก" ผมสวนทันทีเมื่อราเชลพูดจบ เขานิ่งเงียบ คำพูดของผมเมื่อครู่ ดูเหมือนจะทำให้ราเชลหนักใจไม่น้อยเลยทีเดียว
             " เจ้าก็รู้ว่าริชาร์ดน่ะ เกลียดเรา.." ราเชลพูดขึ้น น้ำเสียงของเขาเบาราวกับเสียงกระซิบ  มือทั้งสองของเขากุมเข้าหากัน
             " เพราะงั้นนายเลยตัดสินใจจะโกหกริชาร์ดต่อไปรึไง ?  นายไม่คิดเหรอ..ถ้าโตขึ้น ริชาร์ดก็ต้องรู้ความ ตอนนี้ริชาร์ดยังเด็ก นายสามารถพูดให้เขาเข้าใจได้  แต่ถ้ามันสายเกินไปกว่านี้แล้วละก็ คนที่เสียใจที่สุดก็คือนายและริชาร์ดนะ" ผมพูดกับราเชลจนหมดเปลือก
             ผมรู้สึกว่ามันไม่ยุติธรรมกับริชาร์ดเลยสักนิด.. ที่ต้องถูกหลอกอยู่แบบนี้
             พวกเขาน่าจะได้คุยกันในฐานะพี่ชายและน้องชาย... ทั้งๆ ที่..สามารถอยู่ด้วยกันได้แท้ๆ
             " ฉันรู้..ฉันเองก็อยากอยู่ใกล้ๆ ริชาร์ด..แต่กฏของราชวงศ์น่ะ มีมากเหลือเกินอลิซาเบธ.. ฉันไม่อยากให้ริชาร์ดต้องมาทนทุกข์เหมือนกันฉัน.." ราเชลเปรย
             ผมได้แต่มองเขาที่กำลังทำหน้าเศร้าอยู่แบบนั้น.. เพราะผมกับราเชลมันต่างกัน.. เขาเกิดมาโดยถูกเลี้ยงในฐานะเจ้าชาย ที่สมบูรณ์พร้อม  แต่ผม..ทั้ง ๆที่เป็นเจ้าชาย แต่ก็ไม่สามารถทำตัวให้เหมือนเจ้าชายได้เลย..
              " ถ้างั้น..นายก็เป็นคนพังกฏซะเองสิ.."
              " เอ๊ะ ?" ราเชลอุทานออกมาเมื่อผมพูดจบ
              " ก็นายคือกษัตริย์คนต่อไปไม่ใช่รึไง..เพราะงั้นแล้วละก็ จงเปลี่ยนมันซะ..กฏที่นายคิดว่าไม่สมควร และจงสร้าง สิ่งที่นายคิดว่าสมควรทำ.." ผมบอก สายตาราเชลเริ่มเป็นประกายขึ้นมา
              " แต่.."
              " ทำในสิ่งที่นายคิดว่ามันถูกต้อง.. ในฐานะเจ้าชาย ฉันพอจะเข้าใจว่านายต้องเจออะไรบ้าง.." ผมบอกเมื่อราเชลกำลังจะพูดขัด คราวนี้แววตาของราเชลเปลี่ยนไปแล้วจริงๆ  มันเป็นแววตาที่ร่าเริงขึ้น เขาส่งยิ้มให้ผมอย่างอ่อนโยน
               " นั่นสิ.. สิ่งที่สำคัญที่สุดสำหรับฉันคือริชาร์ด.. และฉันเองก็ไม่อยากโกหกริชาร์ดต่อไปแล้ว..ฉันอยากเป็นราเชล พี่ชายของเขา..ไม่ใช่อลัน..คนกวาดขยะ " ราเชลบอกก่อนจะลุกขึ้นจากเตียง
              " จะไปไหนน่ะ!? " ผมถาม เมื่อเขาทำท่าพลุนพลันเดินออกไป
              " ก็ไปบอกความจริงริชาร์ดไง.. ฉันไม่อยากรอช้า.." เขาพูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น  ผมเดินไปรั้งแขนราเชลไว้  
              " ถ้างั้น..ฝากบอกลาริชาร์ดหน่อยนะ.."  
              " เอ๊ะ..? หมายความว่าไง.." ราเชลถามเมื่อผมพูดจบ  เขาเบี่ยงตัวกลับมาจับไหล่ของผมไว้
              " ฉันจะไปจากโซลเมดคืนนี้.." ผมมองหน้าราเชลก่อนจะพูดออกไปเบาๆ  
              สิ่งที่ยากที่สุด..สำหรับผม ก็คือการบอกลา.. ไม่ว่าครั้งไหนๆ.. ถ้าไม่รู้จัก แล้วก็ไม่สนิทสนมกับใครตั้งแต่แรกก็อาจจะดี.. เพราะถ้าเกิดใครสักคนหายไป.. ผมจะได้ไม่ต้องเศร้าเสียใจ เหมือนกับเรื่องของเธอ..มินะทู
              " ทำไมถึงเร็วนักละ..ธ..เธอ ..เธอน่าจะอยู่ต่ออีกสักวันสองวันสิ.." ราเชลบอกกับผม เขาหุบยิ้มอีกครั้ง 
              " ฉันมีที่ที่ต้องไป.. เหลือเวลาอีกแค่สองวันเท่านั้นที่ฉันจะอยู่เกโนเลียได้.." ผมบอกออกไปตามความจริง  ราเชลกัดฟัดแบบไม่พอใจ เขาเดินตรงไปที่โซฟาเงียบๆ ก่อนจะนั่งลงเพื่อสงบสติอารมณ์
              " จริงๆ แล้วนายจะไปเยี่ยมฉันก็ได้นะ.." ผมบอก แต่ราเชลก็ยังคงนิ่งเงียบเช่นเดิม
              " อีกไม่นานฉันก็จะกลับไปยังบ้านเมืองของฉัน... เจ้าชายอย่างนายก็คงไปเยี่ยมฉันได้สบาย ๆ อยู่แล้ว..."
              " ... "  (ราเชล)
              " ฉันมีบางอย่างที่ต้องไปทำ แล้วมันก็สำคัญมาก.."
              " ...." (ราเชล)
              " อย่ามาทำเงียบใส่ฉันนะ ราเชล... คิดว่าตัวเองเป็นศูนย์กลางของจักรวาลรึไงห๊ะ!! ถ้าไม่จำเป็นจริงๆ ฉันก็คงไม่กลับเร็วขนาดนี้หรอก!!" ผมเดินไปหาราเชล ก่อนจะตะโกนใส่หน้าเขา ..เพราะไม่ว่าจะพูดด้วยยังไง ราเชลก็ยังคงเงียบ..
              " ฉันรู้..แต่ฉันแค่ใจหายก็เท่านั้น.." ราเชลเปรยออกมา เขามองหน้าผมเหมือนต้องการจะอ้อนวอนให้ผมอยู่ที่โซลเมดต่อ
              " งั้นฉันจะบอกความลับอะไรนายอย่างหนึ่งนะ..." ผมพูดก่อนจะนั่งลงบนโซฟาตัวใกล้ๆ  ราเชลเงยหน้ามามองผมอย่างสนอกสนใจ
              " นายไม่ใช่ผู้ชายที่แย่.. จนสาว ๆ ปฏิเสธนายด้วยเหตุผลว่านายเป็นเลสเบี้ยน.." ผมบอก ราเชลหัวเราะชอบใจนิดหน่อย 
              " แต่..."
              " แต่อะไร..?" ราเชลถามขึ้นทันที เมื่อผมกำลังจะพูดต่อ
              " แต่เพราะว่า..ฉันเป็นผู้ชายต่างหาก ฉันเลยปฏิเสธนาย..และชื่อจริงของฉันก็คือมิโซรุ เคน ..ทั้งหมดมันคือเรื่องจริง.." ผมพูดดักคอราเชลเป็นนัยๆ เพราะรู้ดีว่า ราเชลคงไม่เชื่อที่ผมพูด
             " เกิดเหตุผิดพลาดกับเวทมนตร์ที่พาฉันมายังโลกนี้  ร่างของฉันเลยกลายเป็นผู้หญิง.."
             " แล้วอะไรละที่พิสูจน์ได้ ว่าเธอพูดเรื่องจริง.." ราเชลถามผม ฟังจากน้ำเสียงของเขา ..ดูเหมือนราเชลจะยังไม่เชื่อจริงๆ  อีกทั้งมันยังฟังดูล้อเลียนผมยังไงก็ไม่รู้
             " ฉันก็ไม่รู้จะพิสูจน์ยังไง.. แค่อยากบอกไว้ เพื่อไม่ให้นายกังวลใจแบบนี้ต่อไป.." ผมบอกก่อนจะควักบางสิ่งบางอย่างออกมาจากกระเป๋า  มันเป็นเงินเยนของญี่ปุ่น ผมยื่นมันไปให้ราเชลสองเหรียญ  เขารับมันไปด้วยท่าทางงงๆ
             " ไม่ว่ายังไงฉันก็ต้องไปจากที่นี้คืนนี้  เพราะงั้นนี่คือของแทนต่างหน้าฉัน.." ผมบอก
             มันอาจจะดูเป็นของต่างหน้างี่เง่า..แต่เพราะมันเป็นสิ่งเดียวที่ผมมีติดตัวอยู่ตอนนี้ ผมจึงตัดสินใจที่จะทิ้งมันไว้ให้ราเชลกับริชาร์ดไว้ดูแก้ขัด ตอนที่คิดถึงผม
             " ไม่ว่ายังไงก็ต้องไปสินะ.."
             " ใช่.. ไม่ว่ายังไงฉันก็ต้องไป..  ฉันอยากบอก การที่ได้รู้จักกับพวกนายสองพี่น้อง ทำให้ฉันสนุกมากนะ.." ผมตอบราเชล เขาเบนสายตาไปทางอื่นเล็กน้อย ก่อนจะหันกลับมามองหน้าผม
              ราเชลพยักหน้าเชิงเข้าใจ
              " ว่าแต่..ไอเหรียญนี่ มันมีไว้ทำไมน่ะ!?.."  ราเชลถามอย่างสงสัย น้ำเสียงของเขา ฟังดูร่าเริงขึ้นอีกครั้ง ดูเหมือนว่าเขาคงจะยอมรับเรื่องที่ผมจะไปจากโซลเมดได้แล้ว
 ..   เขาพลิกเหรียญห้าร้อยเยนที่ผมให้ไป อย่างพินิจพิจารณา  ทำทั้งขูด ทั้งถู..เพื่อให้เข้าใจว่าเหรียญที่ผมให้ไปนั้นมันคืออะไร
             " บอกว่าเป็นของต่างหน้า..ก็เก็บไว้แค่นั้นพอน่า.." ผมตอบปัดๆ  
             " ก็ได้ๆ..เราจะเก็บไว้อย่างดี.. แต่เจ้าแน่ใจนะ ว่าไม่อยากไปลาริชาร์ดด้วยตัวเอง.." ราเชลถามย้ำอีกครั้ง ผมส่ายหน้าปฏิเสธแบบไม่ต้องคิด
             ...ผมแค่กลัว... กลัวว่าจะเกิดเรื่องแบบไอจัง..
             ความรู้สึกของเด็กมันอ่อนไหวกว่าที่ผมคิดไว้มาก.. เพราะงั้นการจากไปอย่างเงียบๆ อาจทำให้ริชาร์ดลืมผมได้เร็วที่สุด..
             แต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่า..ผมไม่สามารถมาเจอเขาได้อีกแล้วนี่!?  ผมยังมาได้..เมื่อไรก็ตามที่ต้องการ ..เพียงแต่ครั้งนี้ ผมจำเป็นที่จะต้องจากไปอย่างเงียบๆ ก็เท่านั้น
            " ให้ฉันไปส่งเธอมั้ย ? พวกเธอกำลังจะเดินทางไปที่ไหนงั้นเหรอ.." ราเชลแสดงความมีน้ำใจครั้งสุดท้าย  ผมส่ายหน้าแทนคำตอบ
             " ไม่ต้องหรอก.. เราลากันตรงนี้ก็พอ ไม่ต้องห่วงนะ ยังไงซะ เราก็ต้องได้เจอกันอีกแน่ๆ  ราเชล.." ผมบอกก่อนจะส่งยิ้มให้เขาเป็นครั้งสุดท้าย  ..ผมตัดสินใจแล้วว่า.. ถ้าได้ขึ้นเป็นเจ้าชายอย่างแท้จริงเมื่อไร.. ผมจะต้องเดินทางมาเยี่ยมโซลเมดเพื่อเจริญสัมพันธไมตรีเป็นที่แรกให้ได้..
             ผมเดินไปที่ประตูอย่างเชื่องช้า  เมื่อถึงหน้าประตู ผมจึงหยุดเดิน มือขวาของผมเอื้อมไปจับลูกบิดไว้ แต่ก็ยังไม่ได้เปิดบานประตูออก 
             มีสิ่งหนึ่งที่ผมต้องพูดก่อนจะไป.. มันเกี่ยวกับคำตอบที่เขาเคยถามผม..
             " มีอะไรงั้นเหรอ.." ราเชลถาม เมื่อเห็นผมหยุดนิ่งอยู่ตรงหน้าประตู
             " ฉันคิดออกแล้วละ..ว่าจะให้นายพิสูจน์ยังไงว่าฉันเป็นผู้ชาย..."  ผมพูดกับเขา ราเชลเอียงคอเล็กน้อย เหมือนกับว่าเขาลืมคำถามนั้นไปแล้ว.. 
            หมอนี่อาจจะไม่ได้จริงจังเรื่องที่ผมบอกว่าเป็นผู้ชายเลยสินะ! เหอะ..ให้ตายสิ ไอเจ้าชายติ๊งต๊องเอ๊ย!
            " พิสูจน์..พิสูจน์แบบไหน.."  ราเชลพูดขึ้นอีกครั้ง เมื่อเขานึกถึงคำถามเมื่อตอนนั้นออก ผมยักคิ้วให้เขาเล็กน้อย ก่อนจะตอบกลับไป
            " ง่ายนิดเดียว อีกสักสาม ...ไม่สิสักสี่ หรือห้าเดือน.. ฉันอยากให้นายลองไปเที่ยวที่เซซีเรียดู.." ผมตอบราเชล  หมอนั่นทำหน้าครุ่นคิดนิดหน่อย  เขาพึมพำชื่อเซซีเรียซ้ำๆ กันไปมา ก่อนจะเริ่มทำสีหน้าเหมือนกับว่าเขารู้จักที่นั่น
             " เซซีเรีย.. นครแห่งปีศาจน่ะเหรอ ?  ที่นั่นจะพิสูจน์อะไรได้น่ะ ?.." ราเชลถามผมอย่างงงๆ หมอนั่นกรอกตาไปมาอย่างใช้ความคิด ผมได้แต่อมยิ้ม มือทั้งสองกอดอกแน่น ก่อนผมจะตอบราเชลกลับไปอย่างภาคภูมิใจ
             
 " นั่นก็เพราะว่า..ฉันคือเคลอส เม เซซีเรีย.. เจ้าชายแห่งเซซีเรียยังไงละ!"

 
 
 

                   
           
           
           
          
            
              


คุยกับคริส

         เย้! ในที่สุดตอนนี้ผมก็พิมพ์จบ T^T
         ขณะนี้เวลา 2 ;55 วันที่ 10 เมษายา 55
         ถ้าใครได้อ่านช่วงคุยกับคริส ผมว่าคุณคงรู้สึกเหมือนผมว่า
         ทำไมไอเคนกับราเชลมันลากันง่ายจัง!? เห็นตอนอื่นร่ำลาแบบยืดยาว..!!
         คำตอบง่ายๆ ที่แสนมักง่ายก็...ผมขี้เกียจครับ  อยากให้จบไปแบบไม่ยืดเยื้อ
         อีกอย่าง..อยากให้เคนจากไปแบบเท่ห์นิดๆ  เพราะงั้นเลยตัดสินใจให้เคนพูดความจริงกับราเชล  แต่อีกสิ่งหนึ่งที่ตอนนี้ตกหล่นไป นั่นก็คือเรื่องวังครับ รู้ตัวอีกที ผมก็ไม่ได้พูดถึงสถานการณ์ของในวังอีกเลย เพราะงั้นก็ต้องขอโทษด้วยนะครับ T^T พอพิมพ์ตอนนี้จบ ถึงรู้ว่ามีอะไรหลายอย่างที่ลืมเขียน เพราะยังงั้นก็ยกยอดไปแทรกไว้ในตอนหน้า //หรืออาจจะกลับมาเพิ่มในตอนนี้นิดๆ หน่อยๆ แต่อย่าห่วงครับ เพราะผมจะพยายามให้มันมีผลต่อเนื้อหาน้อยที่สุด ดังนั้นก็ไม่จำเป็นต้องกลับมาอ่านใหม่
          สุดท้าย..เรื่องนิสัยราเชล.. รู้สึกตอนแรกจะเขียนให้เป็นเจ้าชายแสบๆ สักพักก็เปลี่ยนให้เป็นคนติ๊งต๊อง แถมตอนนี้บทชินโดกับไนน์ก็น้อยลงเยอะ!!!
          ถือเป็นตอนที่มีความผิดพลาดเยอะที่สุด เพราะงั้นต้องขอโทษจริงๆ นะครับ *โค้ง*
          แล้วเจอกันครับ! 



 
หมายเหตุ ; ตอนที่ 36 ผมเคยพูดไว้ว่าลิซ่าอายุ 40 ตอนนี้แก้เป็น 30 แล้วนะครับ *ใจง่ายจริงๆ ไอคนแต่ง!!* ดังนั้นราเชลอายุ 18 ปี (มากกว่าเคน 1 ปี) อายุจึงห่างจากลิซ่า 12 ปี และตอนที่ราเชลแอบชอบลิซ่าคือ 8 ขวบ ตอนนั้นลิซ่าจึงอายุแค่ 20  ยังถือว่าไม่แก่นะครับ ;D

 




Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
ก็ผมนี่แหละ..เจ้าชายปีศาจ! ตอนที่ 39 : Chapter 39 : มันเกิดขึ้น เพราะโครตเลียงผายักษ์ ? , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 1107 , โพส : 19 , Rating : 100% / 3 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1
# 19 : ความคิดเห็นที่ 2180

อ๊ากกก!!!ต่อๆๆๆๆสนุกเกินไปแว้ว!!!!!!!!


PS.  ทุกสิ่งบนโลกล้วนประกอบไปด้วย S กับ M ทั้งนั้น!!
Name : Kageron-คาเงโร่ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Kageron-คาเงโร่ [ IP : 124.121.55.119 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 1 มิถุนายน 2555 / 19:04
# 18 : ความคิดเห็นที่ 2106
to  #17 


ฮ่าๆ ขอบคุณมากครับ ที่เตือน
เพราะถ้าคิดๆ ดูแล้ว ก็สมควรเรียกว่าพี่เลี้ยงใช่มั้ยละครับ :)

แต่เพราะตอนแรกผมแต่งให้อายุของลิซ่า มันเยอะน่ะครับ 
(ความจริงแต่งให้เป็นคุณป้า )
แล้วผมเพิ่งมาเปลี่ยนบทไนตอนหลังน่ะครับ เลยไม่ได้เปลี่ยนเรื่องแม่นม

ยังไงก็ขอบคุณมากนะครับ :D *โค้งงามๆ*

 
PS.  ผมว่า..คุณเป็นคุณก็น่ารักแล้วนี่ ที่รัก..
Name : ♣ ลูซิเฟอร์ลี ♣ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ♣  ลูซิเฟอร์ลี  ♣ [ IP : 118.173.101.94 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 22 เมษายน 2555 / 22:11
# 17 : ความคิดเห็นที่ 2105

แม่นม คือผู้หญิงที่ให้นมทารกแทนแม่แท้ๆไม่ใช่หรอค่ะ


หมายความว่าราเชลกินนมของลิซ่านะสิ???
Name : แค่สงสัย [ IP : 124.122.1.188 ]

วันที่: 22 เมษายน 2555 / 21:25
# 16 : ความคิดเห็นที่ 2098
 คิดว่าคงไม่นานหรอกครับ เพราะเหลือเวลาที่โลกไม่มากแล้ว ;D
จะว่าไป ผมก็ตื่นเต้นเหมือนกัน ที่จะได้เขียนถึงโลกโน้นเร็วๆ 555
PS.  ผมว่า..คุณเป็นคุณก็น่ารักแล้วนี่ ที่รัก..
Name : ♣ ลูซิเฟอร์ลี ♣ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ♣  ลูซิเฟอร์ลี  ♣ [ IP : 118.173.111.216 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 21 เมษายน 2555 / 13:31
# 15 : ความคิดเห็นที่ 2097
สนุกกกกกกกกกก!

อัพต่อนะคะ>O(ทำไมแมวน้อยรู้สึกปลื้มชื่อ เคลอส แบบนี้ -////-)

อัพๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ รอวันที่เคนเป็นเจ้าชาย ToT

PS.  สักวาวัยรุ่นชีวิตวุ่นวาย ปิดเทอมเหมือนจะสบาย ยังไม่วายต้องเรียนพิเศษ..T_T
Name : ลูกแมวน้อยสีคราม < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ลูกแมวน้อยสีคราม [ IP : 101.109.115.132 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 20 เมษายน 2555 / 21:26
# 14 : ความคิดเห็นที่ 2096
หนุกมากๆเลยต่อตอนที่40เร็วๆนะจ้ะไรท์เตอร์
Name : no-name [ IP : 125.27.186.72 ]

วันที่: 15 เมษายน 2555 / 16:07
# 13 : ความคิดเห็นที่ 2093
ต่อตอน 40 เร็วๆนะไรต์ !!
เอิ่ม..เราจำเนื้อเรื่องที่ผ่านๆมาไม่ค่อยได้เลยอ่ะไรต์ทำไงดี><
Name : Nephrite < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Nephrite [ IP : 125.25.152.175 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 11 เมษายน 2555 / 21:03
# 12 : ความคิดเห็นที่ 2092
5555555555555 ชอบค่ะไรเตอร์ ลาง่ายๆงี้ละใช่เลย!
PS.  ตรวจจับ สับแหลก [คุณแบบคนโรแมนติกแบบไหน - เกมทายใจอันใหม่ของเรา ลองไปเล่นดูนะ ]
Name : SodaMemE < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ SodaMemE [ IP : 124.121.34.72 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 10 เมษายน 2555 / 19:55
# 11 : ความคิดเห็นที่ 2091
 สู้ๆ นะคะ!
PS.  เบื่อโลกแล้ว!
Name : เก้าอี้น้อย < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ เก้าอี้น้อย [ IP : 58.8.11.195 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 10 เมษายน 2555 / 16:53
# 10 : ความคิดเห็นที่ 2087
 ต่อเร็วๆเน้ >
Name : • เก็บติ่ง ™ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ • เก็บติ่ง ™ [ IP : 101.108.153.146 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 9 เมษายน 2555 / 13:55
# 9 : ความคิดเห็นที่ 2086
อัพ บ่อยๆนะค่ะ
รออ่านอยู่ค่ะ >
Name : soavaluk [ IP : 118.173.175.157 ]

วันที่: 9 เมษายน 2555 / 09:35
# 8 : ความคิดเห็นที่ 2085
= = เพลียยย เจ้าชายดูติ๊งต๊อง 55555555555555

ชินโดดูชั่วขึ้นมาทันตา
PS.  ตรวจจับ สับแหลก [คุณแบบคนโรแมนติกแบบไหน - เกมทายใจอันใหม่ของเรา ลองไปเล่นดูนะ ]
Name : SodaMemE < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ SodaMemE [ IP : 124.122.5.45 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 7 เมษายน 2555 / 18:27
# 7 : ความคิดเห็นที่ 2078
รออยู่ นะ
Name : นภาตะวัน < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ นภาตะวัน [ IP : 27.55.15.244 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 5 เมษายน 2555 / 22:46
# 6 : ความคิดเห็นที่ 2077
 ก็อาการปวดท้องอึทั่วไปนะครับ
เอ๊ะ..หรือผมพิมพ์อะไรขาดไป!?? =O=
PS.  ผมว่า..คุณเป็นคุณก็น่ารักแล้วนี่ ที่รัก..
Name : ♣ ลูซิเฟอร์ลี ♣ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ♣  ลูซิเฟอร์ลี  ♣ [ IP : 118.173.106.244 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 5 เมษายน 2555 / 22:33
# 5 : ความคิดเห็นที่ 2076

เจ็บขี้ !?...มันคืออะไรอ้ะ -0-?

Name : Nephrite < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Nephrite [ IP : 125.25.156.210 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 5 เมษายน 2555 / 22:04
# 4 : ความคิดเห็นที่ 2072
 up ๆๆ นะ อยากอ่านต่อ บอกตรงๆ ราเชลไปโรงพยาบาลเถอะนะ อาการหนักแล้ว
Name : redkiller < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ redkiller [ IP : 223.205.99.145 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 4 เมษายน 2555 / 18:58
# 3 : ความคิดเห็นที่ 2071
เห็นชื่อตอนแล้วขำ 555
เข้ามาแล้วยิ่งกว่า 555
น้องพี่เหมือนกันเปี๊ยบ 55+
( 55 ทั้งประโยค)

PS.  สักวาวัยรุ่นชีวิตวุ่นวาย ปิดเทอมเหมือนจะสบาย ยังไม่วายต้องเรียนพิเศษ..T_T
Name : ลูกแมวน้อยสีคราม < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ลูกแมวน้อยสีคราม [ IP : 101.109.97.86 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 4 เมษายน 2555 / 17:32
# 2 : ความคิดเห็นที่ 2070
 55555555555555555555555555555+ เป็นเอามาก
PS.  โปรดจำไว้ว่า คนที่ชอบเอาข้อผิดพลาด ปมด้อย ข้อเสีย ของคนอื่นมาด่า มานินทา คือคนที่น่า"ฆ่า"ที่สุด เพราะคนประเภทนี้ มันกวนทีน
Name : ♎ Dark Angel ♎ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ♎ Dark Angel ♎ [ IP : 124.122.33.193 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 4 เมษายน 2555 / 16:39
# 1 : ความคิดเห็นที่ 2069
 โถ่...น่าสงสาร เป็นเจ้าชายที่น่าสงสารที่สุด!!
PS.  One minute it's love and suddenly, it's like a battlefield.
Name : frozen-sn < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ frozen-sn [ IP : 171.4.123.43 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 4 เมษายน 2555 / 16:17
หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android