คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

ก็ผมนี่แหละ..เจ้าชายปีศาจ!

ตอนที่ 4 : Chapter 4 : เวทของผม


     อัพเดท 27 เม.ย. 56
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/แฟนตาซี
Tags: แฟนตาซี, ผีดูดเลือด, ไร้สาระ
ผู้แต่ง : vogoer II ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ vogoer II
My.iD: https://my.dek-d.com/vam_pire_christ
< Review/Vote > Rating : 94% [ 124 mem(s) ]
This month views : 10 Overall : 71,011
2,434 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 823 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
ก็ผมนี่แหละ..เจ้าชายปีศาจ! ตอนที่ 4 : Chapter 4 : เวทของผม , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 5530 , โพส : 21 , Rating : 100% / 6 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


 


           “  หมอคงต้องขอแสดงความยินดีด้วยนะครับ คุณมิโซรุ..คุณตั้งครรภ์ได้ 2 สัปดาห์แล้วครับ.." ทันทีที่บุรุษในชุดกราวพูดจบ ตัวผมที่นั่งอยู่ด้านหน้าโต๊ะคุณหมอ ก็แสดงท่าทีโกรธเกรี้ยวด้วยการลุกขึ้นตบโต๊ะดัง ปัง!
            " หมอเอาอะไรมาพูดน่ะ!   ผมนะเหรอท้อง!!" ผมตวาดใส่หมอด้วยเสียงดังลั่น ก่อนตรงดิ่งไปไปกระชากคอเสื้อเขา หมายจะเอาเรื่อง
            " ใช่ครับ..ยินดีด้วยนะครับ.."
            " แต่ผมเป็นผู้ชายนะหมอ!! ผู้ชายไม่มีมดลูก!!" ผมแย้ง ก่อนจะเขย่าคอเสื้อหมอ เหมือนเป็นการเตือนสติเขา
            ให้ไก่ออกลูกเป็นจระเข้ ผมยังไม่เชื่อเลย ว่าตัวเองจะท้อง!!
            มันไม่เป็นไปไม่ได้เว้ย!!!
 
            " แต่มันเป็นไปแล้วครับ ที่สำคัญ หมอพบว่า..คุณเองถูกผ่าตัดแปลงเพศมาก่อน " หมออธิบายด้วยสีหน้าจริงจัง ท่าทางแบบนั้นเริ่มทำให้รู้สึกเหมือนเข็มนับล้านทิ่มทะลุผ่านผมไป
            เอ่อ..มันดูเว่อร์ไป จริงๆ ตอนนี้ผมกำลังช็อคก็เท่านั้นแหละ!
            เหงื่อเม็ดน้อยเม็ดใหญ่เริ่มผุดขึ้นมาเต้นอะโกโก้อยู่เหนือผิวหนัง..

            นี่ผม..เคยถูกผ่าตัดแปลงเพศงั้นเหรอ? 
             " หมอคิดว่า มันน่าจะเป็นตอนที่มนุษย์ต่างดาวเริ่มทำการสำรวจโลกนะครับ.." คุณหมอชี้แจงต่อ  คราวนี้ตัวผมทรุดลงไปกองกับพื้นอย่างไร้เรี่ยวแรง..
             
" ม..ไม่จริง.."
             " หมอยินดีด้วยนะครับ.."
             " มะ..มะ..ม่ายยยยยยย!! "








          Chapter 4 : เวทของผม 






 

             ม่ายยยยยยยยยย!! ผมสปริงตัวเด้งขึ้นมาด้วยความตกใจ  เหงื่อขมๆ ไหลลงมาจากหน้าผากไหลเข้าปากผมที่กำลังหอบแฮ่กๆ 
             เมื่อกี้มัน   โครตฝันร้ายเลยนี่หว่า!!                 
            
 แหงละ.. ใครมันจะดีใจถ้าฝันว่าตัวเองท้องกันเล่า!!  
             ให้ตายเถอะ..ผมนึกไม่ออกเลยจริงๆ นะ ถ้าเรื่องแบบนั้นมันเกิดขึ้นจริง ผมจะเอาลูกออกมาทางไหนน่ะ ? ที่สำคัญกว่านั้นคือ..ใครคือพ่อของเด็ก!!!! (ประกาศตัวว่าเคะสินะ?)

             ตื่นแล้วเหรอ..อื้ม..
              =[]=....
              ผมเมินหน้าหนีทันที  ภาพที่เห็นคือสองแฝดชิโรคิกำลังนอนคร่อมแลกจูบกันอย่างดูดดื่มแบบไม่อายฟ้าดิน 
             
             หน้าซีดจังเลยนะ..คนที่กำลังคร่อมเอ่ย ผมรู้สึกหงุดหงิดนิดๆ กับน้ำเสียงที่แสนเย็นชาของไนน์ อีกทั้งสายตาของหมอนั่นก็ดูจะไม่สนใจผมเท่าไรนัก
             "
 หิวเหรอ..ดื่มนั่นก็ได้นะ..”  ไนท์ทักขึ้น  ..หมอนั่นเรียกชื่อผมเบาๆ ก่อนจะเหล่สายตาไปทางโต๊ะข้างเตียง ภายในมีน้ำสีแดงข้น..ซึ่งผมก็พอจะเดาได้ไม่ยากว่ามันคือเลือด
            จริงสินะ พอนึกถึงเลือด...ผมก็พอจะนึกเรื่องเมื่อคืนออกลางๆ แล้วล่ะ..ใช่แล้ว เมื่อคืนผมจะออกไปซื้อขนม จากนั้นก็เดินไปที่ตึกเรียน แล้วก็เดินเข้าไปในห้องชีวะ.. แล้วก็..ดื่มเลือด
            อ้ากกก! เมื่อคืนผมดื่มเลือด T[]T
            
 " ขอให้มันเป็นฝันเถอะ!" ผมพูดกับตาเองเบาๆ แล้วหลับตาปี๋  มือขวาหยิกแก้มตัวเองแรงๆ  ก่อนผมจะร้องโอ๊ยออกมา เมื่อรู้สึกเจ็บจริงๆ
            แบบนี้ก็หมายความว่า..ทุกอย่างมันเป็นเรื่องจริงงั้นสิ!! ไม่นะ!!!
            
แย่แล้ว... นี่ผมจะติดเอดส์รึเปล่า? ทำไงดีถ้าผลเลือดผมเป็นบวก ไม่นะ..แบบนี้ทุกคนอาจจะคิดว่าผมมีรสนิยมส่ำส่อนทางเพศนะสิ! แถมไม่รู้จักป้องกันด้วย.. ภาพพจน์เจ้าชายของผมจะต้องถูกทำร้ายป่นปี้หมดนะสิ!!! =[]=!!!

             เดี๋ยวก่อน!!! ใจร่มๆ ไว้โยม.. ไม่แน่ว่านี่อาจจะเป็นแผนแก้แค้นผมที่ไม่ค่อยให้ความสนใจต่อชมรมก็เป็นได้.. ใช่แล้วมันก็เป็นแค่เรื่องโจ๊กของสองแฝดเท่านั้น เพราะฉะนั้นผมอย่าแตกตื่นเกินไป! ลองมองรอบๆ ห้องให้ดีนะเคน บางทีอาจจะมีกล้องซ่อนอยู่ที่ใดที่หนึ่งก็ได้!!!! (ก็นี่แหละ ที่เขาเรียกว่าแตกตื่น!!)
             แต่ก่อนอื่นผมควรจะตรวจสอบข้อเท็จจจริงเรื่องเลือดก่อนสินะ บางทีมันอาจจะเป็นแค่สีผสมอาหารผสมกลิ่นสตรอเบอรี่ก็เป็นได้..แต่เมื่อคืนผมอาจจะค่อนข้างหิว เพราะงั้นก็เลยไม่ได้แยกแยะให้ดีว่ามันคือเลือดจริงหรือเลือดปลอม... อื้ม เหตุผลนี้เข้าข่ายความเป็นจริงมากเลยนะเนี้ย!!
              คิดแล้วก็รู้สึกภูมิใจกับความอัจฉริยะของผมนิดๆ แหะ โฮะๆๆ

              แต่ว่า..ก่อนที่จะไปใส่ใจกับเรื่องเลือด..ผมควรจะสนใจเรื่องเอกราชของผมก่อนสิ!!!
             “ ทำไมฉันถึงมาอยู่ที่นี่ล่ะ!” ผมถามโดยไม่หันไปมองหน้าสองแฝด 
             ก็แหม...วัยรุ่นสมัยนี้จินตนาการล้ำเลิศนี่นา  ถึงผมจะไม่หันไปมอง ผมก็พอจะนึกออกนั่นแหละ ว่าสองคนนั้นกำลังทำอะไรกันอยู่  =_____= 
             เมื่อไร้เสียงตอบรับจากสองแฝด ผมจึงตัดสินใจลุกออกมาจากเตียง ทันทีที่ออกมาจากผ้าห่ม ลมเย็นๆ ก็ปะทะเข้ากับท่อนอกผมอย่างจัง เฮ้ย!! ไหงผมเปลือยละ!!!!

            “ เหวออ..ผมส่งเสียงร้องอีกครั้ง เมื่อสังเกตเห็นว่าท่อนล่างของผมเองก็เหลือเพียงบ็อกเซอร์ตัวจิ๋วที่กำลังปกปิดจุดยุธศาสตร์เอาไว้   
             นี่มันหมายความว่าไง !?  อย่าบอกนะว่า..ผมเสียตัวไปให้ไอสองแฝดแล้วจริงๆ..โอ้ว ไม่นะ ผมจะทำไงดี..ถ้าเจ้าพวกนี้ไม่ได้ใช้ถุงยางอนามัยกับผม..เฮ้ย ไม่ใช่!! แต่ว่าผมไม่รู้สึกเมื่อยสะโพกเลยนี่.. หรือว่า
             ....ผมจะ.....เป็นฝ่ายรุก!!!! =[]=
    
        " เฮ้!! พวกนายตอบก่อนได้มั้ย ว่าทำอะไรฉันไปบ้าง!" ผมตะโกนสุดเสียงก่อนจะหันไปหาสองแฝด             ผมได้แต่จ้องหน้าทั้งสอง ก่อนจะหันมามองร่างตัวเอง ...จะให้ผมพูดยังไงล่ะ..จะให้ถามว่า เมื่อคืนนายข่มขืนฉันรึเปล่า ? แบบนี้เรอะ! ผมก็มีอารมณ์แบบยางอายเหมือนกันแหละน่า
             ขณะที่ผมกำลังยืนนิ่งเพื่อสรรหาคำพูด  ไนน์ก็เริ่มปากเสียใส่ผมอีกครั้ง 

            “ อย่าบอกนะ ว่านายคิดว่าพวกฉันมีอะไรกับนาย ?.. ให้ตายเถอะ..น้ำหน้าอย่างนายไม่ได้ครึ่งไนท์เลยนะ..ไนน์พูดด้วยน้ำเสียงดูถูก ผมได้แต่กร่นดาหมอนั่นในใจ เช่นเดียวกับเจ้านั้นที่กำลังจ้องหน้าผมเขม็ง ราวกับว่า..หมอนั่นรู้ว่าผมกำลังแอบด่า
             แต่ว่า...นั่นมันวิธีชมตัวเองทางอ้อมไม่ใช่เรอะ ?? (แฝดหน้าเหมือนกัน)

           “ เสื้อนายมันเลอะเลือด ฉันให้คนใช้เอาไปซักให้..ก็แค่นั้น  วางใจเถอะ นายยังบริสุทธิ์” ไนน์ละสายตาจากผม ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงเอือมระอา ดูจากท่าทีแล้ว หมอนั่นคงขี้เกียจต่อล้อต่อเถียงกับผมแล้วจริงๆ  

            “ ไนน์ มาทำกันต่อเถอะ..ฉันรอไม่ไหวแล้วนะ..เสียงไนท์ที่ถูกคร่อมพูดขึ้น เจ้านั่นใช้มือทั้งสองลูบไล้ใบหน้าไนน์ จนผมเริ่มสยิวแทน  ผมได้แต่งุดหน้าลงพื้นเพราะเริ่มทำตัวไม่ถูก.. ตอนนี้หน้าผมชาเพราะกำลังเขิน..เขินที่เข้าใจอะไรผิดๆ..แล้วก็เขินการกระทำของสองแฝด  
           “ ว่าแต่...นายจะยืนอยู่ตรงนั้นอีกนาน ? หืม.."  ไนน์ละจากจูบก่อนจะหันหน้ามาหาผม น้ำเสียงของเขา ฟังดูจะรำคาญผมเต็มที  ผมได้แต่เหลือบมองทั้งสองอีกครั้ง.. เหมือนงงๆ ที่ไนน์หันมาพูดกับผม
           ยังยืนทำหน้าโง่อยู่อีก.. ที่พูดน่ะ หมายถึง ฉันไล่..เข้าใจรึยัง ?( เวร )ไนน์ว๊ากอีกครั้ง ก่อนจะมองผมแบบไม่คลาดสายตา เมื่อเจ้าหมอนั่นยังเห็นว่าผมยืนนิ่งอยู่ที่เดิม
          เหอะ! ใครมันจะอยากดูกันละฟร่ะ! ... ผมคิดในใจก่อนจะเดินหนีออกไปจากห้อง..ให้ตายเถอะ..ถ้าอนาคตจะมีโฮโมนิสัยร้ายแบบนี้เพิ่มขึ้นอีก.. ผมจะยอมผูกคอตาย ใต้ต้นหญ้าเลย! เคยดูเซ่!
          อ้ากกกกกกกกกก!

           

           

           

  

 




หอพัก

            ผมเดินเข้าหอมาด้วยความหวาดระแวง ก่อนจะวิ่งไปตามเสาทีละต้น ด้วยท่าทางแบบหน่วยจู่โจมคอมมอนโดอะไรทำนองนั้น.. และแน่นอนว่า มันเป็นการกระทำที่งี่เง่ามาก สำหรับเจ้าชายรูปงามเช่นผม!!
           ตอนนี้เวลาสิบ
โมงเช้า ซึ่งแน่นอนว่า ลิฟท์หยุดใช้งานแล้ว ดังนั้นผมจึงต้องถ่อสังขาร ลากขาตัวเองขึ้นมาจนถึงชั้น 5 ด้วความอนาถจิต 
           มันเหนื่อยพอๆ กับการปีนเขาเอเวอเรสต์เทือกๆ นั้นเลยเหอะ

           แต่ถ้าจะถามผมว่า..ทำไมผมถึงต้องทำตัวลับๆ ล่อๆ แบบนี้.. และคุณคงเดาไม่ยากว่าต้นเหตุมันน่าจะเกิดจาก...ไอแฝดนรก!!
 

             ย้อนกลับไปที่บ้านแฝด
           “ ย..อย่าจับตรงนั้นนะไนน์ !ไนท์ตะโกนเสียงดังลั่นก่อนจะตีมือไนน์ ดังเพี๊ยะ!
            “ ทำไมล่ะ..ไม่ชอบเหรอ..ไนน์หยอกก่อนจะเอามือล้วงเข้าไปใต้เสี้อนักเรียน
            “ ป..เปล่า..แต่มันจั๊กกะจี๊นี่นา..ไนท์ตอบก่อนจะชักมือของไนน์ออกไปจากเสื้อ
            “ งั้นเหรอ..แต่ว่าตอนไนท์อาย  มันน่ารักมากเลยนะ...ไนน์กระซิบข้างหูไนท์เบาๆ 
            “ จริงเหรอ...” (ไนท์)
            “ โว๊ยยยยย!!” ผมตะโกนออกไปสุดเสียง เมื่อไอสองแฝดยังไม่เลิกเล่นจ้ำจี้กันบนเตียง  สายตาผม พยายามมองหน้าสองคนนั้นอย่างหาเรื่องที่สุด.. ใครมันจะไม่โกรธล่ะฟร่ะ!  ทั้ง ๆ ที่อยู่ในสภาพชุดนักเรียน  แถมพวกเราก็กำลังเตรียมตัวขึ้นรถไปโรงเรียน
             แต่จู่ๆ ไอ(เวร)ไนน์ก็ดันอุ้มไนท์ขึ้นมาบนห้องนอนต่อซะงั้น  ผมเองที่ไม่รู้ว่าจะกลับหอยังไง ก็เลยเดินตามสองแฝดขึ้นมา
             และแน่นอนว่า..หลังจากขึ้นมาถึงห้องนอน.. มันกลายเป็นฉากเลิฟซีนต่อ..อย่างที่เล่านั่นแหละ

            “ อ่ะ..เคนคุง..เสียงของไนท์ทักขึ้นหลังจากหมอนั่นมุดหน้าออกมาจากหน้าอกของไนน์  ดูเหมือนว่าไนท์จะตกใจกับการมีตัวตนของผมเป็นอย่างมาก..ถึงมากที่สุด จะพูดว่าเจ้าพวกโฮโมนี่อาจจะลืมไปแล้วก็ได้..ว่าผมนั่งอยู่ในห้องด้วยน่ะนะ
            “ ฉันอยากไปโรงเรียน..ผมพูดด้วยน้ำเสียงขุ่นเคือง สองแฝดลุกออกมาจากเตียง แล้วจัดการขยับแน็คไทน์ของตัวเองให้เข้าที่ โดยผมยังคงรู้สึกได้ถึงสายตา 'ถูกขัดใจ' ของไนน์ที่แผ่รังสีอำมหิตออกมาเป็นระยะ
              เหอะ.. ฉันก็ไม่ได้อยากจะขัดจังหวะความสำราญของพวกนายนักหรอก..แต่ถ้าผมไม่ไปโรงเรียน พวกสาวๆ คงสังสัยแหงๆ ว่าผมหายไปไหน! ใช่แล้ว.. เพราะว่าผมคือเจ้าชายสุดที่รักของสาวๆ นี่ โฮะๆ

              “ ไอมารหัวขน..ไนน์สบถ ถ้าบรรยายเป็นการ์ตูนล่ะก็..คงจะมีแอฟเฟ็คเสียงชิ้งๆ ตามมาด้วยแน่ๆ ตอนที่ไนน์จ้องหน้าผม
               หมอนั่นทำปากขมุบขมิบอีกนิดหน่อย ว่าแล้วก็เดินไปหยิบกระเป๋าของตัวเองที่ตู้สีดำ เช่นเดียวกับไนท์ที่เดินไปยังตู้สีขาว  ซึ่งหลังจากที่ผมได้ใช้ชีวิตร่วมกับสองแฝด(???) ผมก็พอจะดูออกว่า ทั้งสองคนเป็นพวกมีระเบียบสูง นั่นเพราะไนน์ไนท์จะจัดแจงข้าวของของตัวเองไว้ในที่ของตนอย่างเรียบร้อยและไม่ก้าวก่ายพื้นที่ของอีกฝ่าย
              เฟอร์นิเจอร์ของไนน์จะเป็นสีดำ และแน่นอนว่าของไนท์เป็นสีขาว
              เท่าที่เห็น สองแฝดเป็นพวกที่ว่าถ้าตั้งใจจะทำอะไรแล้ว ทั้งสองก็จะมุ่งมั่นมากเลยทีเดียว  บางครั้งผมเองก็รู้สึกว่า  ต้องมองพวกเขาใหม่แล้วล่ะนะ!



           ไม่นานนักไอสองแฝดก็พาผมมาส่งที่หอ ท่ามกลางสายตาของนักเรียนนับสิบที่พากันจ้องรถลีมูซีนสุดหรู  ถึงแม้นักเรียนส่วนใหญ่จะเริ่มทำกิจกรรมในห้องเรียน แต่ว่าการที่รถหรูแสนโอ่อ่าของสองแฝดจะขับเข้ามาที่หอผมนั้น จำเป็นจะต้องผ่านตึกเรียนต่างๆ เพราะงั้นทุกคนจึงค่อนข้างให้ความสนใจกับพวกเรา
           “ เคนจัง..อย่าไปที่ห้องเรียนนะ..วันนี้หยุดเรียนไปเลยเถอะ ”  ไนท์ทัก ในขณะที่ผมกำลังจะก้าวขาลงจากรถ  ผมเหลียวหลังไปมองหน้าเขาอย่างสงสัย
            “ ทำไมเหรอ  ผมถามกลับ สองคนนั้นมองหน้ากันเล็กน้อยก่อนจะไล่ผมให้ลงจากรถไปก่อน  แล้วจึงค่อยเลื่อนกระจกลงมาคุยกับผม
            ไอพวกนี้มันจะทำให้มีพิธีรีตองทำซากอะไรฟร่ะ!

            “ ก็...พวกเรา..” ไนท์เปรยเบาๆ ก่อนจะทำท่าแตะนิ้วชี้ทั้งสองข้าง เหมือนการ์ตูนสาวน้อยตอนที่นางเอกกำลังพูดถึงเรื่องลำบากใจ
            “ อะไร ? “ ผมทำเสียงเข้มถามกลับไปพอเป็นพิธี รู้สึกไม่ดีชอบกล...  ไม่ใช่ว่าผมเป็นคนขี้กังวลหรอก แต่ว่า..ไอท่าทีแบบนี้ของพวกแฝดน่ะ พอได้เห็นแล้ว ก็รู้ได้ทันทีว่าต้องมีอะไรไม่ดีเกิดขึ้นแน่ๆ
            และลางสังหรณ์ของผม มันมักจะแม่นอย่างกับหมอดูซะด้วยสิ!
            " ก็..เอ่อ.." 
            " อะไร ?" ผมถามย้ำอีกครั้ง เมื่อไนท์ยังคงทำท่าทีแบบนั้น  ผมจ้องเขาเขม็ง ไนท์จึงยอมเปิดปากออกมาแต่โดยดี         
            “ ก..ก..ก็ พวกเราแจ้งไปทางโรงเรียนว่านายรถคว่ำนะซิ!!!”

            " =[]=" (ผม) 

        

            กลับมาที่ปัจจุบัน

          ผมเปิดล็อคห้องด้วยความเหนื่อยล้า ภายในห้องเงียบกริบ  ชินโดเองคงออกไปเรียนตั้งนานแล้ว    แหงล่ะนี้มัน 10 โมงแล้วนี่ ใครมันจะอยู่นั่งรอคนอย่างผมล่ะ..คนอย่างผม..  คนที่กินเลือดน่ะ ซิกซิก ( สะอื้น )
            เฮ้อ...ฝันเมื่อเช้านี้น่ากลัวชะมัด..นี่ผมคงจะเริ่มมีอาการเครียดเบื้องต้นแล้วสินะ ถึงได้ฝันอะไรเพี้ยนๆ แบบนั้น  แถมพอถามเรื่องเมื่อคืนจากไนท์ เจ้านั่นก็บ่ายเบี่ยงไม่ยอมตอบอะไรอื่นเลย นอกจากจะบอกว่า ' เลือด ' นั่นเป็นจริง... แถมเจ้านั่นยังยัดเหยียดเลือดสดๆ มาให้ผมอีกสองสามถุงด้วย..
            เหอะ ให้ตายสิ..ใครมันจะอยากกินอีกเล่านั่นมันเลือดคนนะ ผมจะกินมันทำไม ? ผมไม่ใช่คนโรคจิตสักหน่อย  = =
            แต่ว่า...พอคิดถึงรสชาติของมัน...ผมไม่อยากยอมรับเลยว่า..มันเป็นรสชาติเยี่ยมมาก นี่มันคงเป็นอาการผิดปรกติของผมสินะ!? มันคงต้องเป็นแบบนั้นแน่ๆ  อาจจะเพราะความหิวหรือด้วยอะไรสักอย่าง..ผมก็เลยคิดว่ามันอร่อย ..จริงสิ! ผมอย่าเพิ่งทิ้งประเด็นว่ามันเป็นเรื่องโจ๊ก ผมควรจะตรวจสอบให้ละเอียดอีกนิดว่านั่นมันใช่เลือดจริงๆ รึเปล่า...
            ทว่า..ถ้าผมยอมรับว่าตัวเองชอบเลือดจริงๆ... นี่มันอาจจะเป็นเหตุผลที่อธิบายปรากฏการณ์เรื่องเขี้ยวของผมได้ชัดเจนขึ้นก็ได้..

 
            ผมจัดแจงถอดเสื้อและกางเกงออก ก่อนจะหยิบถุงเลือดขึ้นมาพินิจพิจารณาอีกครั้ง..
            ถ้ามันเป็นเลือดจริงๆ...ทำไมผมถึงกินมันลงไปนะ... ไม่เข้าใจตัวเองเลยจริงๆ...
            ทั้งๆ ที่กลิ่นเลือดมันควรจะคาว...แต่ทำไมผมถึงรู้สึกว่ามันหอมหวานได้ขนาดนี้...  ว่างๆ ผมคงต้องไปหาจิตแพทย์สักหน่อยแล้วสิ   

            ผมจัดแจงแช่เลือดไว้ในตู้เย็น ก่อนจะหาสารพัดของกินไปบังถุงเลือดไว้  จากนั้นก็จัดการเปลี่ยนชุดให้เรียบร้อย  อย่าว่าผมขี้เกียจไปเรียนเลยนะ.. แต่ในเมื่อสองแฝดโกหกไปแบบนั้นแล้ว ผมก็ไม่อยากให้ตัวเองต้องโดนซักหลายคำถามสักเท่าไร..
             อีกอย่างถ้าผมไปเรียน บางทีอาจจะมีคนบ้าบางคน ที่คิดว่าผมเป็นมนุษย์ต่างดาวปลอมตัวไปเรียนก็ได้นะ ..อย่างเช่นไองี่เง่าชินโดไงละ เพราะงั้น..วันนี้ผมก็ควรหยุดเรียนไปซะ
             "
 แล้วจะไปไหนดีว่ะ.." ผมบ่นในขณะที่กำลังสวมเสื้อ
             จะให้ทำอะไรในวันแบบนี้ดีล่ะ? ชีวิตผมก็มีแต่เรียน ทำงาน กินหนม นอน อาบน้ำ แล้วอะไรอีกจิปาถะ เวลาอยู่ว่างๆ อย่างงี้ จะให้ผมมีอารมณ์ไปตะแล่ดเตร็ดแต๋ ที่ไหนกันล่ะ ?
             ตอนที่หนุ่มรูปงามไม่มีที่ไปเนี้ย...มันช่างเป็นความรู้สึกที่แสนหว้าเหว่จริงๆ นะ.. ถ้าอย่างนั้นผมก็ควรจะไปที่ๆ มีคนอยู่มากๆ..
             อย่างเช่น... ร้านคนรักหนุ่มแว่นยังไงละ!



 

 








โรงเรียน 
ชินโดบรรยาย


               " คุณอากาวาร่าค่ะ!!  เคนซังเป็นยังไงบ้างค่ะ.." ผมเปรยตามองกลุ่มนักเรียนหญิงที่รายล้อมอยู่รอบโต๊ะ  พวกเธอกำลังส่งเสียงสนทนาเจ๊าะแจ๊ะเหมือนพวกนกกระจิบแตกรัง  

               ตลอดคาบเช้าที่ผ่านมา มีพวกเด็กนักเรียนหญิงมาหาผมเป็นกลุ่มใหญ่ หลายๆ กลุ่ม  ซึ่งเหตุผลก็คือ ..ข่าวเรื่องไอเคนรถคว่ำ ซึ่งผมก็โครตจะรำคาญทุกครั้ง เมื่อผู้หญิงพวกนั้นชอบเอามือมาจับไหล่หรือแขนผม แถมทุกครั้งที่ปัดหรือสะบัดหนี ยัยพวกนี้ก็ยิ่งจับแขนผมแน่นกว่าเก่า!

               ให้ตายเถอะ! นี่มันมือคน หรือหนวดเดอะคราเคนกันแน่น่ะ!!

               " ฉันไม่รู้..!!!" ผมตะคอกกลับ จนหน้ายัยพวกนั้นหดเหลือ 2 นิ้วเห็นจะได้.. ผมเหลือบตามองอีกครั้ง เพื่อให้พวกเธอรู้ว่าผมกำลังรำคาญแบบสุดๆ  และมันก็ได้ผลทันที พวกเธอรีบถอยห่างออกจากผม

                หมอนั่นไม่กลับห้อง..ไม่ติดต่อมา แถมยังไม่ทิ้งร่องรอยว่าโดนลักพาตัว ไปเที่ยวเกาะ หรืออะไรไว้ให้ผมพอสันนิษฐานได้เลย.. แล้วผมจะไปรู้เรอะ ว่าหมอนั่นอยู่ไหน!!!

                บางทีหมอนั่นอาจจะถูกยูเอฟโอจับไปจริงๆ แล้วก็ได้... ไม่ก็อาจจะโดนลักพาตัวไปปู้ยี้ปู้ยำ... เพราะงั้นระหว่างที่อยู่บนรถหมอนั่นอาจจะขัดขืนแล้วรถก็เลยเสียหลักคว่ำกลางทางก็เป็นไปได้นี่..
             
                " แล้วคุณเคนพักที่โรงพยาบาลไหนค่ะ ! พวกเราอยากจะไปเยี่ยม " พวกผู้หญิงยังคงไม่เลิกถาม ผมจึงหันไปจ้องพวกหล่อนอีกครั้ง   

                " ถ้าฉันบอก..พวกเธอจะเลิกยุ่งกับฉันใช่มั้ย!?" ผมถามกลับ พวกหล่อนรีบพยักหน้ารับทันที                 

                " งั้นก็ได้... เคนอยู่ที่โรงพยาบาลฮันเซยอง  อยากไปเยี่ยมก็ไปสิ! ไปเล๊ย " ผมตะเพิดก่อนจะทำเป็นเมินหน้าออกไปนอกหน้าต่าง  ให้มันได้อย่างนี้สิ.. นี่ถ้าผมหลอกว่าหมอนั่นถูกนำตัวส่งโรงพยาบาลที่เทือกเขาหิมาลัย บางที...ยัยพวกนี้อาจจะเชื่อผมก็ได้นะ!!  เพราะขนาดโรงพยาบาลที่ไม่รู้ว่าจะมีอยู่จริงมั้ย.. ยัยพวกนี้ก็ยังเชื่อเลยนี่ !!

                 เพราะงั้นก็พยายามหาให้เจอแล้วกันนะ..เบบี๋



 ร้านคนรักหนุ่มแว่น
เคนบรรยาย



                    " ฮัดชิ้ว!!!" ผมรีบใช้มือปิดปากทันที ว่าแล้วก็หันซ้ายหันขวา มองไปทั่วร้าน ก่อนจะรีบเดินหลบไปทางหลังร้านอีกครั้ง เมื่อผมยังจามติดต่อกันเป็นครั้งที่ 10
 
                    ใครมันมานินทาตรูฟร่ะ!!

                    " เคนจัง..ไม่สบายเหรอ " พี่สาวสุดสวยที่นั่งอยู่ตรงหน้าถามผม เธอรั้งแขนผมไว้ก่อนจะเอียงคอแบบแบ๊วๆ  ผมยิ้มให้ก่อนจะใช้ผ้าเช็ดหน้าเช็ดมือเช็ดจมูก 
 
                  
" เปล่าครับ  ผมคิดว่าตัวผมคงกำลังโดนคำสาปเดจา เดจาเล่นงานอยู่ - -^ " ผมตอบเธอ ก่อนจะกอดถาดเสิร์ฟไว้แน่น   

                   และมันก็อย่างที่คุณคิด.. ผมคือพนักงานเสิร์ฟของร้านคนรักหนุ่มแว่น ยังไงล่ะ!

                   " แหม..เคนจังเนี้ย เล่นมุขเก่งจังเลยนะ.." พี่สาวคนนั้นว่า ผมส่งยิ้มแห้งๆ แทนคำตอบ.. มันก็ไม่แน่หรอกนะ ไอเรื่องคำสาปน่ะ เพราะบางทีไอชินโด ไม่ก็ไอแฝดอาจจะกำลังทำพิธีงี่เง่าเพื่อแก้แค้นผมอยู่ก็ได้..

                   " ไม่ใช่มุขนะครับ  ผมมีเวทมนตร์จริงๆ  ไม่เชื่อจะแสดงให้ดูนะครับ.." ผมพูดขึ้น

                   "  เอ๋..เธอเป็นพ่อมดงั้นเหรอ ? " พี่สาวคนนั้นว่าอย่างติดตลก ก่อนจะแสดงสีหน้าอึ้งๆ ซึ่งความจริงมันก็คือการแอ๊บแบ๊วดีๆ นี่เอง

                   " ใช่แล้วละครับ...พร้อมนะครับ  โอม..จงรักจงหลงผม!"ผมหยอดมุขก่อนเธอจะอายหน้าแดงม้วนไป  ผมจึงหาโอกาสหลบออกมาจากหน้าร้านอย่างรวดเร็ว

                   " 
 อ๋า แย่แล้ว!...ผมขอตัวก่อนนะครับ  ไม่งั้นจะโดนหักเงินแน่ๆ " ผมตอบก่อนจะรีบเดินจ้ำอ้าวออกมา

                   " มากี่ที รู้สึกจะมีแต่คนจองตัวนะ.."  เสียงผู้จัดการร้านหรือคุณซาอุเอ่ย  ผมส่งยิ้มตอบกลับไปให้ เพื่อแสดงท่าทีถ่อมตัว

                     ผมทำงานที่ร้านหนุ่มแว่นมาได้ปีกว่าแล้ว.. เพราะงั้นลูกค้าในร้านจึงรู้จักผมพอสมควร ที่นี่เป็นร้านที่ตกแต่งไว้หลายธีมในที่เดียว แต่จะแบ่งเป็นมุมๆ เพื่อให้ลูกค้าได้เลือกนั่ง  จะมีทั้งมุมที่เหมาะกับสาวออฟฟิศ ไม่ก็เด็กมัธยม  พูดได้เลยว่าที่นี่เป็นร้านที่คิดถึงลูกค้าเป็นอันดับแรก..
               
                     เด็กเสิร์ฟในร้านทุกคนมีแต่ผู้ชายใส่แว่นไม่เว้นแม้แต่เจ้าของร้านหรือเชฟ อีกทั้งทางร้านยังมีบริการจองตัวพนักงานเสิร์ฟด้วย มันเป็นบริการพิเศษเฉพาะลูกค้าประจำที่ได้ตราปั้มครบจำนวน  ดังนั้นลูกค้าก็จะมีสิทธิ์เลือกจองเด็กเสิร์ฟที่ตัวเองต้องการได้ ถ้าเป็นกะของเด็กเสิร์ฟคนนั้น  

                     ความพิเศษของมันก็คือ ผมก็จะต้องบริการคุณคนเดียว จนกว่าคุณจะออกจากร้านไป แต่ว่าบัตรนี้จะใช้ได้แค่ใบละครั้งเท่านั้น  

                  " ผมก็เลยรู้สึกเพลียๆ เพราะทำงานหนักจริงๆ นะครับ....คุณซาอุไม่คิดจะเพิ่มโบนัสให้ผมหน่อยเหรอครับ!" ผมหยอกกลับ 

                  " แล้วอยากหายเหนื่อยมั้ยละ เคนคุง ?? " คุณซาอุถามด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

                  " อยากสิครับ! " ผมตอบทันควัน เมื่อคุณซาอุพูดจบ  มันก็ไม่แปลกหรอกใช่ม๊า ?  ใครมันอยากจะเหนื่อยมั้งล่ะ...จริงมั้ย
                  แต่ถ้าพูดถึงคนประเภทนั้น ตัวอย่างที่เห็นได้ชัดก็คือไอชินโดไง - -;;
                  ยิ่งเวลาหมอนั้นเล่นเข้าทรงกับพวกแฝด  -ไอชินโด มันสั่นซะ ตึกแทบถล่มเลยด้วยซ้ำ!

                  " งั้นเคนคุงก็ลากออกสิ"

                  " =[]= "  

                   คำตอบของคุณซาอุทำเอาผมเริ่มช็อคซินิม่า.. ผมขมวดคิ้วแล้วตีสีหน้าเหวอๆ  ....วอนแล้วมั้ยล่ะเคน!  มีงานทำดีๆ ไม่ชอบ  ชอบให้โดนเฉดหัวทิ้งนะเนี่ย - -*

                  " แหมๆ แต่ฉันคงไม่ไล่เธอออกหรอกเคนคุง ก็เคนคุงเป็นตัวเงินตัวทองให้ร้านฉันนี่นา.." คุณซาอุเอ่ยด้วยน้ำเสียงทีเล่นทีจริงก่อนจะเดินฮัมเพลงจากไป  ทิ้งผมที่ยื่นแข็งทื่อเพราะช็อคกับมุขของเขา                  ..ว่าแต่ ผมควรจะดีใจหรือเสียใจดีล่ะ!!?  ไอคำว่าตัวเงินตัวทอของร้านเนี้ย 
ความหมายมันทะแม่งๆ ยังไงชอบกลนะ!

                 " เคน! โต๊ะ 6!!" เสียงตระโกนของคุณทาโกยาม่าดังลั่น หลังจากผมยืนนิ่งไปสักครู่   ผมรีบวิ่งไปที่เคาเตอร์รับอาหารทันที ก่อนจะรับถาดเสิร์ฟไปยังโต๊ะหก

                  คุณทาโกยาม่า หรือ เฮียใหญ่  ความจริงก็เป็นพี่ชายของคุณซาอุนั้นแหละ เห็นคุณซาอุบอกว่าเป็นพี่น้องคนละพ่อกัน ซึ่งอันนั้นผมก็เชื่อนะ เพราะคุณซาอุออกแนวใจดี แต่คุณทาโกยาม่านี่..โครตโหด  เวลาได้ยินเสียงเขาทีไร ผมมักจะต้องกระตือรือร้นเป็นพิเศษ

                 " ครับ!"  ผมตอบรับ  เวลาร่วมงานกับเขาทีไร ผมมักจะจินตนาการไปเรื่อย..ว่าตัวผมกำลังจะออกรบในสมรภูมิแสนดุเดือด..  อาจจะเป็นเพราะ ลึกๆ แล้ว ผมก็ทำตัวไม่ถูกเวลาอยู่ต่อหน้าเขา อีกทั้งผมไม่ค่อยสนิทกับเขาเหมือนคุณซาอุ

                 แล้วเขาก็ยังชอบเรียกชื่อผมห้วนๆ ด้วยเสียงแข็งกร้าว ทำให้คุณทาโกยาม่าเป็นคนที่..น่ากลัวแต่ก็เป็นที่เคารพในเวลาเดียวกัน ซึ่งผมคิดว่าเขาเป็นคนที่เท่ห์มากจริงๆ
 ถ้าเป็นไปได้ก็ไม่อยากจะทำอะไรขัดใจเขาสักเท่าไรนัก..

                   ผมเร่งฝีเท้าเดินไปยังโต๊ะหก  ดวงตาทั้งสองเบิกกว้างด้วยความตกใจ เมื่อเห็นแขกที่นั่งอยู่ที่โต๊ะ ใบหน้าที่แสนคุ้นเคยและไม่มีทางลืมได้ลง  เพราะลูกค้าโต๊ะนี้คือ พวกแฝดนรก!! 

                  " มาแล้วเหรอเคนจัง!!"  ไนท์ทักทันทีเมื่อเห็นผมเดินเข้าไปที่โต๊ะ  ภาพที่เห็นทำเอาผมอยากมุดดินหนีจริงๆ.. ผมมองไนท์ที่กำลังทำตัวระริกระรี้เมื่อได้เจอผม..และไนน์กำลังนั่งทำขรึม กอดอกเป็นพี่เข้มอยู่ตรงข้ามไนท์

                  เหวออ...เจ้าพวกนี้ มันมาที่นี้ได้ไงเนี้ย!!                 

                  " เห็นว่านายไม่ไปเรียน พวกเราเลยอยากรู้ว่านายทำอะไรอยู่....โดดเรียนมาแบบนี้ ไม่ดีเลยนะ.." ไนน์ว่าในขณะที่หมอนั่นยังคงเก็กท่าวางมาดกอดอกเช่นเดิม

                  ขอด่าหน่อยเหอะ! ..นี่แกยังมีหน้ามาพูดแบบนี้เหรอ ห๊า!? ทั้ง ๆ ที่คนที่ทำให้ฉันต้องโดดเรียนน่ะ คือแกนะเว้ยเห้ย!

                  " ไนน์..อยากกินสตอเบอร์รี่  "  เมื่อผมกลายเป็นส่วนเกิน..ไอสองแฝดก็เริ่มสวีทหวานแหววกันอีกครั้ง จนคนทั้งร้านหันมามองด้วยความสนใจ  ยิ่งไปกว่านั้น...ไอการป้อนสตอเบอร์รี่ปากต่อปากเนี้ย..  มันอะไรก๊าน!!!

                 " อ้าม..อร่อยจัง..."  (ไนท์)
                 " งั้นจะกินอีกมั้ย.."(ไนน์)
                 " สตอเบอร์รี่ของไนน์หมดแล้วนี่นา..."(ไนท์)
                 " ก็มากินตัวฉันแทนสิ..."(ไนน์)
                 " นั้นสินะ อร่อยกว่าตั้งเยอะ เน๊อะ.."(ไนท์)
                 " =[]= " (ผม)
                 " มองอะไรอยู่ได้..ไสหัวไปสิ.." ไนน์หันมาพูดกับผมด้วยสายตาเหยียดๆ ผมขมวดคิ้วอ้าปากค้างด้วยอาการเหวอ  นี่ถ้าผมซัดถาดใส่หน้ามัน ผมจะต้องเสียค่าชดใช้เท่าไรกันนะ!!

                  โอ้มายก๊อด.. พระเจ้าจอร์จครับ...ท่านลืมประทานยางอายมาให้ไอสองคนนี้ใช่มั้ย..ทำไมพวกนี้มันถึงหน้าด้านหน้าทนขนาดนี้ล่ะ นี่มันต่อหน้าสาธารณะชนเชียวนะ ทำไมพวกมันถึงไม่รู้จักยางอายกันซะบ้าง! ถึงแม้ญี่ปุ่นจะเปิดกว้างต่อพวกโฮโม แต่อย่างน้อยมันก็น่าจะเกรงใจกันบ้างสิ!

                  " หน้าด้านอยู่อีกรึไง"ไนน์เปรยออกมาเบาๆ  ผมขมวดคิ้วจนยุ่งกว่าเก่า ..ให้ตายสิ ไอคนที่หน้าด้านน่ะ มันแกไม่ใช่เรอะไง!!
                  
                       




                ไม่นานนักเวลาก็ล่วงเลยมาจน 2 ทุ่ม  พวกแฝดยังคงนั่งจี๋จ๋ากันอยู่ที่โต๊ะไม่ยอมไปไหน  ผมมองเจ้าพวกนั้น พลางเช็ดแก้วไป  ดูเหมือนจุดสนใจของทุกคนจะจับจ้องไปที่ไอแฝด  แถมคุณซาอุยังกลัวเจ้าพวกนี้ชิ่งไม่จ่ายตังค์ด้วย ( สั่งหลายถ้วยเกิน )  ผมก็เลยมีหน้าที่ต้องจับตาพวกเขาไว้..

                แต่ผมว่า ไอเจ้าพวกนั้นคงไม่ชักดาบหรอกมั้ง ก็สองคนนี้เป็นทายาทตระกูลชิโรคิผู้ร่ำรวย(แถมแอบโรคจิต)นี่นา

                " ฉึก..โอ้ย..เพล้ง"  
                 เสียงแก้วแตกดังขึ้นหลังเคาเตอร์  ทุกคนหามามองต้นตอของเสียงด้วยความสนใจ ไม่เว้นแม้แต่ผม  ..ผมหันไปมองตามเสียง.. แต่ความจริงสิ่งที่ผมสนใจ ไม่ใช่ต้นตอของเสียงหรอก..
                 แต่ที่ผมหันตามไป..เพราะผมได้กลิ่นอะไรหวานๆ เหมือนคืนนั้นอีกแล้ว..

                 ใช่ มันคือเลือด...หอม...หอมจัง
                 น่ากินด้วย..

                 "คิดอะไรเนี้ย " ผมพูดกับตัวเองก่อนจะเคาะหัวป็อกๆ เพื่อเรียกสติ  

                 ผมมองเห็นคุณทาโกยาม่าที่กำลังยืนดูดนิ้วเพื่อห้ามเลือด ดูเหมือนตอนหันผลไม้ คุณทาโกยาม่าจะโดดมีดบาด ..และด้วยความตกใจ เขาจึงทำถ้วยไอศครีมตกลงไปด้วย

                 ผมรีบเดินเข้าไปหาเขาเพื่อช่วยเก็บเศษแก้ว.. ให้ตายสิ..กลิ่นเลือดมันหอมขนาดนี้เลยเหรอ.. ผมพยายามส่ายหัวแรงๆ เพื่อไล่ความคิด.. เมื่อผมเริ่มจะเคลิ้มไปกับกลิ่นอันแสนหอมหวานนั่น


                กลิ่นเลือดโชยมาแตะจมูกเป็นหนที่สอง ผมทิ้งไม้กวาดลงพื้นอย่างลืมตัวๆ ก่อนจะมุ่งตรงไปทางคุณทาโกยาม่า
                กลิ่นเลือดมันหอมจริงๆ นะ..  ความหอมหวานที่มีสเน่ห์อันแปลกประหลาด ผมเดินไปหาคุณทาโกยาม่าที่ยืนรอคุณซาอุและกล่องยา
           
              " หอม..หอมจัง.." ผมว่าก่อนจะดึงนิ้วที่ติดน้ำคาว ๆ สีแดงข้นของคุณโทโกยาม่าขึ้นมา  ไม่รอช้าก็รีบอมเข้าปากไปในทันที ทุกครั้งที่ดูดเลือดออกมาจากบาดแผล..ผมรับรู้ถึงรสชาติหวานอย่างไม่เคยลิ้มลองมาก่อน..แม้แต่เลือดเมื่อคืน ก็ยังหวานไม่เท่ากับเลือดของคุณทาโกยาม่าเลยด้วยซ้ำ.. 
                อร่อย..อร่อยสุดๆ 
           
                 " เฮ้...เคน นายเป็นอะไรไปน่ะ!!" คุณทาโกยาม่าตะโกนลั่น ก่อนจะพยายามดันหัวผมให้ออกไปห่าง ๆ
             
                  " จ๊วบๆ  "   เหมือนประสาทสัมผัสอื่นๆ ของผมจะหยุดทำงานไปดื้อๆ ไม่ว่าจะได้ยินเสียงใคร ผมก็ไม่รู้สึกสนใจเลยสักนิด.. ผมได้แต่ดูดเลือดจากนิ้วของคุณทาโกยาม่าอยู่อย่างงั้น..ทำไงดี ? ผมคุมสติไม่อยู่ มันรู้สึกต้องการ..ต้องการมากกว่านี้!

               " เฮ้ย..เคน!!  ช่วยกันหน่อยเร็ว.." เสียงของคุณซาอุดังเข้ามาในโสตประสาทของผมอีกครั้ง ก่อนพวกพนักงาน 2-3 คนจะเข้ามารั้งตัวผมให้ออกห่างจากคุณทาโกยาม่า แต่นั่นก็ไม่สามารถสลัดตัวผมให้หลุดจากตัวเขา

               ถ้าไม่ได้กินอีก..ต้องตายแน่ๆ...ไม่รู้ว่าผมกลายเป็นคนคิดอะไรแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไร ผมรู้สึกว่าถ้าไม่ดูดเลือดคุณทาโกยาม่าให้หมด ผมคงต้องตาย.. ตายอย่างทรมานแน่ๆ

               " ให้ฉันช่วยนะ.." เสียงไนน์ทักขึ้น เงาสีดำลางๆ อยู่สูงเหนือหัวผม มันเป็นภาพเบลอๆ ของใครสักคน  ก่อนฝ่ามือผู้ชายจะฟาดลงมาที่ท้ายทอยของผมอย่างรวดเร็ว จนเกิดเสียงลมดัง ' เฟี้ยว '
               " พลั่ก!"
               " อ้อก!"
                   















               " T[]T เมื่อยคอ..ชะมัด ถ้าคอฉันหัก นายจะรับผิดชอบยังไงห๊า!! "  ผมบ่นในขณะที่กำลังโยกคอไปมาเพื่อคลายความเมื่อย

                ตอนนี้พวกเรากำลังเดินเตร็ดเตร่ในชิบุย่าไปเรื่อยๆ เมื่อกี้พอเจ้าพวกนั้นจัดการฆาตกรรมผมสำเร็จ มันก็พาผมบึ่งออกมาจากร้านทันที  โดยที่ไม่รู้ว่าจ่ายตังค์รึยังด้วย! 

               " เหรอ..  ฉันว่านั้นมันเบาที่สุดแล้วนะ!"  ไนน์ว่าด้วยน้ำเสียงที่แสดงให้เห็นว่า ' เค้าพูดจริงๆ นะตัวเอง '   ผมได้แต่ทำท่าเชิดหน้าใส่หมอนั่น  

               ไอเรื่องเจ็บไม่เจ็บไม่เท่าไรหรอกนะ แต่หลังจากเจ้าพวกนั้นมันฟาดหลังมือใส่หัวผมแล้ว ไนน์ก็ออกแรงถีบ จนผมเซ..ร่วงลงไปกองกับพื้นเลยนะเซ่ะ แถมผมยังสลบไปทันทีเลยด้วย!!

                อับอายชะมัด! 

                " กล้าพูดกับผู้มีพระคุณขนาดนี้ แสดงว่าไม่หิวแล้วใช่มั้ย ? "  ไนน์เอ่ยถาม  ดูเหมือนหมอนี่จะเริ่มเป็นมิตรกับผมขึ้นมาทีละนิด ๆ  แต่ส่วนลึก ผมคิดว่าเจ้านั่นยังทำท่าทีหมั่นไส้ผมไม่หยุดหย่อนนะ

                " ถามจริงๆ เถอะ ตอนที่ฉันดื่มเลือดคืนนั้น พวกนายใส่อะไรลงไปในเลือดรึเปล่า!!" ผมว่าก่อนจะใช้มือถูไปมาเพื่อแก้ขัดความหนาว... ชิบูย่าตอนกลางคืนนี่มันหนาวจริงๆ นะ..

                 " ไม่ได้ใส่อะไรลงไปเลย..นายนั่นแหละที่อยากดื่มเอง.." สองแฝดประสานเสียงพร้อมใจกันพูด  ผมทำมือปิดหูก่อนจะส่ายหน้าไปมาเหมือนไม่อยากได้ยิน  ฟังดูแล้ว เหมือนพวกแฝด กำลังบอกว่าผมเป็นโรคจิตเองใช่มั้ยเนี่ย ?   ไม่ก็กำลังกล่าวหาผมว่าเป็นแดร็กคิวล่าอะไรทำนองนั้น ?

                 " เคนจังน่ะ ปฏิเสธความต้องการของตัวเองมาตลอดเลยใช่มั้ยล่ะ  พอตอนนี้มาดื่มเลือดก็เลยทำท่าอดอยากขนาดนั้น " ไนท์พูดขึ้นก่อนจะเดินเข้ามาเกาะแขนผม พร้อมกับท่าทีสนิทสนมกับผมสุดขีด   
                 เอามือแกออกไปนะเว้ย!! ฉันกลัว T^T               

                " ไม่รู้หรอก.. เมื่อก่อนพอเห็นเลือดแล้วรู้สึกตัวมันร้อนๆ นิดหน่อยน่ะ  แต่เมื่อวานคือครั้งแรกที่ฉันดื่มมันเข้าไป..  รสชาติมันหวาน อร่อย..ทั้งๆที่มันน่าจะออกรสคาวๆ สิ ? " ผมอธิบาย ไนท์ทำท่ายิ้มกรุ่มกริ่มก่อนจะใช้นิ้วชี้ของตัวเองมาทำท่าจุ๊ๆ ที่ปากของผม - -;;
           
                 " มันไม่แปลกหรอกนะ เคนจัง เพราะว่ารสคาวน่ะ มันเป็นรสชาติที่มนุษย์รู้สึก แต่รสหวานน่ะนะ เป็นรสที่ปีศาจรู้สึกไงล่ะ ไนท์เอ่ยก่อนจะกอดผมแน่นกว่าเก่า ท่ามกลางสายตาคนนับสิบ รวมทั้งสายตาอาฆาตของไนน์ด้วย
            
                  ว่าแต่..หมอนี่พูดเรื่องอะไรน่ะ ปีศาจน่ะเหรอ..ยุคนี้มันไม่ใช่สมัยเฮอันหรือยุคโบราณๆ สักหน่อยนะ
              
                 " ทำหน้าอย่างนั้นน่ะ หมายความว่าไม่เชื่อรึไง ? " ไนน์พูดขึ้นบ้าง หมอนั่นส่งสายตาจ้องเขม็งมาที่ผม โดยเฉพาะช่วงแขนขวาที่ไนท์เกาะอยู่   ตาของหมอนี่น่ากลัวชะมัด เหมือนรุ่นพี่ไคโดที่ใช้ท่าสเน็คในเรื่องปริ้นออฟเทนนิสเลยจริงๆ
            
                  " โลกนี้น่ะ สิ่งที่อ่อนแอย่อมเป็นเหยื่อใช่ม๊า... สัตว์เป็นเหยื่อมนุษย์... มนุษย์เองก็เป็นเหยื่อของปีศาจ" ไนท์พูดในทำนองติดตลก  
              
                 พวกนี้มันจะเล่นมุขอะไรกับผมอีกละ ? หัวผมสับสนไปหมดแล้ว..
               
                  " ก็อย่างที่ฉันกำลังบอก...ว่านายน่ะ..ไม่ใช่มนุษย์...เข้าใจมั้ย.."  ไนท์พูดอีกครั้ง เขามองหน้าผมเหมือนจะถามย้ำว่า เข้าใจมั้ย.. แต่ถึงผมจะเข้าใจ..แต่ใครกันจะไปยอมรับว่าตัวเองไม่ใช่มนุษย์!

                 กะอีแค่ผมกินเลือดแค่ครั้งสองครั้ง มันก็ไม่ได้หมายความว่าผมจะเป็นปีศาจนี่นา..บางทีผมอาจจะเป็นโรคจิตก็ได้.. ไม่ก็ผมอาจจะเป็นชนเผ่ามนุษย์กินคน...เพราะงั้นไอการพูดถึงสิ่งที่เป็นไปไม่ได้แบบนั้นน่ะ.. ไอสองแฝดนี่ต้องการอะไรกันแน่!!?

               " ประสาทน่า...ฉันเนี้ยนะไม่ใช่มนุษย์.." ผมเถียงตามที่คิด

               " ไม่ได้โกหกนะ เคนจัง..เพราะฉันเองก็ไม่ใช่ ..." ไนท์เถียง

               " อย่ามาล้อเล่นน่า... ถ้าพวกนายอยากจะแต่งนิยายละก็...ลองแต่งในเมลล์แล้วส่งต่อเรื่อยๆ สิ..ไม่ต้องมาสร้างความวุ่นวายให้ฉันหรอกน่า!!"  ผมว๊ากใส่ไนท์ก่อนจะพยายามสลัดมือของเจ้านั่นออก

                 ไอพวกนี้มันจะแต่งนิยายเก่งไปไหนกันว่ะ..แต่ถึงพวกแกจะหลอกไอชินโดได้ แต่อย่ามาหวังว่าจะต้มฉันเปื่อยเลย!!

                 " ไม่ใช่นิยายนะ..อีกอย่างฉันก็มีหลักฐานยืนยันด้วย!" ไนท์ว่า ก่อนไนน์ที่จะเงียบหายไปนานก็พูดขึ้นบ้าง

                 " คืนนี้ คงต้องคุยกันยาว..แต่ว่าตอนนี้ไปที่บ้านก่อนเถอะ  ฉันได้กลิ่นไหม้ๆ แถวนี้...."

                 ไม่ทันให้ผมอ้าปากต่อว่าเจ้าพวกแฝด  รถลีมูซีนคันหรูที่ติดตราชิโรคิก็มุ่งหน้ามาตรงหน้าพวกเรา  ผมได้แต่เออออตามพวกมันอย่างงงๆ







                 ไม่นานรถลีมูซีนคันหรูก็บึ่งมาที่บ้านชิโรคิ แต่ที่แปลกกว่าคือ มันเป็นคนละหลังกับเมื่อวาน แถมก่อนตัวรถจะเข้าบ้าน ผมรู้สึกได้ถึงอะไรบางอย่างที่มันจุกเต็มไปทั้งอก  เหมือนโดนกดดันด้วยอะไรแปลก ๆ 
                 แต่ผมคงไม่ต้องสงสัยอะไรแล้วละมั้ง  เพราะยังมีไอพวกแปลกๆ กว่าสิ่งที่ผมว่า นั่งอยู่ข้างๆ ผมนี่นา
            
                " โอ้ย.." ยิ่งเข้ามาในตัวสนามหน้าบ้าน บรรยากาศอึดอัดก็ถาโถมเข้ามาจนผมต้องกุมหน้าอกเอาไว้ เพื่อยับยั้งความเจ็บปวด..ไม่ไหวแล้ว..ผมเริ่มหายใจไม่ออก..  
            
                 " ปล่อยจิตใจให้ว่างเปล่า...แล้วก็หยุดพลังเวทองนายซะ แล้วนายจะรู้สึกดีขึ้น.." ไนน์พูดโดยไม่สบตาผม  ความจริงผมเงยหน้าขึ้นไปมองไม่ได้ต่างหาก เพราะมันจุกจนแทบจะพูดอะไรไม่ได้แล้ว
             
                " ดูเหมือนเคนจังจะยังควบคุมพลังไม่ได้นะ  แต่เราก็ปลดเขตอาคมไม่ได้ซะด้วยสิ.." ไนท์บ่นพึมพำอะไรบางอย่าง ก่อนจะช่วยกันประคองตัวผมไว้  หลังจากนั้นไม่นานรถคันหรูก็จอดนิ่งหน้าบ้าน เพียงเท่านั้นความอึดอัดอันน่าประหลาดใจก็หายไปทันที

                 " นี้คือบ้านของพวกเรา..เป็นหลังที่ฉันอยู่มาเกือบร้อยๆ ปีแล้ว!!" ไนท์ว่าด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น ก่อนจะรีบกระโดดลงจากรถ

                  หมอนี่พ่นอะไรแปลกๆ ออกมาอีกแล้ว! คนบ้าอะไร..อายุ ร้อยๆ ปี ?? เหอะ!  แต่ที่ฉันจำได้ แกก็เพิ่งจะ 17 เท่าฉันเองนะเว้ย!!

                " นี่  ช่วยพูดอะไรที่มีสาระแล้วเป็นความจริงหน่อยได้มั้ย...เลิกพูดอะไรที่มันปัญญาอ่อนสักที แล้วเมื่อกี้มันอะไรกันน่ะ  พวกแกเล่นมนต์วูดูรึไง !!?  "  ผมด่าไอพวกแฝด ในขณะที่พวกนั้นกำลังลากผมเข้ามายังตัวบ้าน   

               จะว่าไปภายในมันก็เหมือนกับบ้านของพวกคนรวยทั่ว ๆ ไป  แต่ที่แปลกกว่านั้น ก็คือรูปของชายวัยกลางคนนับสิบที่ติดอยู่ข้างผนังบ้าน ผมคิดว่าพวกเขาน่าจะเป็นเจ้าของบ้าน ไม่ก็ต้นตระกูลชิโรคิละมั้ง เพราะชายวัยสูงคนในแต่ละรูปแต่งตัวอย่างกับขุนนางอังกฤษ  แถมไนท์ยังเอาแต่ใช้สายตามองรูปพวกนั้นอย่างหลงใหล  เพราะอย่างนั้นเจ้านั่นเลยไม่สนใจคำถามผมเลยสักนิด

              ที่น่าสงสัยไปกว่านั้นคือ...ชายแต่ละคนในรูปไม่มีใครที่โครงหน้าเหมือนหรือคล้ายคลึงกับสองแฝดเลยสักคนเดียว.. จะเป็นไปได้มั้ยว่า...ความจริงตระกูลชิโรคิเก็บเจ้าพวกนี้มาจากถังขยะ แล้วก็รับเป็นลูกเลี้ยง!? อื้ม มันก็เป็นข้อสันนิษฐานที่ดีแหะ

               " กำลังคิดอะไรอยู่รึไง.." ไนน์พูดก่อนจะเดินกระแทกไหล่ผม แล้วเดินขึ้นบันไดไป  หมอนั้นดูอารมณ์ไม่ดีสุดๆ ตั้งแต่ที่ชิบูย่าแล้ว ไม่แน่หมอนี่อาจจะหึงไนท์อยู่  ? 

                แต่ว่าก็ไม่ควรมาพาลใส่ผมนี่!!! ผมน่ะ ชอบผู้หญิงนะ!!

                " นี่ ๆ เคนจัง..รู้มั้ยว่าคนพวกนี้เป็นใคร ??"  ไนท์ถามขึ้น  หมอนั้นกำลังยืนอยู่บนบันได ซึ่งมันจะแยกไปเป็นสองทางเดิน  ไนท์ยืนอยู่ตรงกลางของทางแยกนั้น โดยตรงกลางระหว่างจุดแยกบันไดนั้น จะมีรูปชายที่ใส่ชุดแบบเจ้าชายตั้งตระหง่านอยู่

              " ฉันจะรู้ได้ไงเล่า!!" ผมว่าก่อนจะเดินตาม ขึ้นบันไดไป 

              " คนพวกนี้น่ะ ..เป็นกษัตริย์ " ไนท์พูดในขณะที่กำลังใช้มือลูบไล้ไปตามภาพวาดสีน้ำมันด้วยสีหน้าอาลัยอาวรณ์  โอ้..นี้ไนท์...แกกิ๊กกับคนรุ่นเดอะด้วยเหรอ ? แล้วไอคำว่ากษัตริย์นั่นน่ะ ...หมายความว่าไง ?   เท่าที่เรียนมา  ผมไม่เห็นจำได้เลยว่ากษัตริย์ของญี่ปุ่นหน้าตาแบบนั้น  เอ๊ะ..หรือผมจะอ่านข้ามไป ?? ไม่สิๆ ก็วิชาสังคม ผมก็ตั้งใจเรียนดีแล้วนี่นา ??

              แต่ดูจากการแต่งตัว...บางทีพวกเขาอาจจะเป็นกษัตริย์จากประเทศอื่น..?

              "  พวกท่านไม่ใช่กษัตริย์ในโลกนี้หรอกน่า.." ไนท์เปรยด้วยสายตาทำนองเอ็ดผม

               " นายกำลังจะบอกว่า รูปสีน้ำมันพวกนี้ เป็นกษัตริย์ของโลกปีศาจรึไง นี่พวกนายลงทุนเยอะเกินไปแล้วนะ..ถ้านิยายเล่มแรกออกเมื่อไร ฉันจะอุดหนุนเลย จริงๆ นะ แต่ตอนนี้เปลี่ยนเรื่องคุยดีกว่า"  ผมบอกปัดๆ  ก่อนจะไล่สายตามองหาไนน์ ที่จู่ๆ ก็หายไปโดยที่ผมไม่ทันรู้ตัว

                " เมื่อไรจะเข้าใจสักทีเคนจัง!  เคนจังเองก็มีเวทนี้นา...เอ๋ หรือว่าใช้ไม่เป็น ?? จริงสิ แค่ควบคุม ก็ยังทำไม่ได้เลยนี่เนอะ" ไนท์พูด พลางทำน้ำเสียงอาโนเนะปนดูถูกนิดหน่อย  

                โอเคๆ ตกลงผมต้องเออออไปกับมันใช่มั้ย มันถึงจะพอใจ ..แล้วยอมส่งผมกลับหอน่ะ ??  เอางั้นก็ได้..เรื่องมารยาและดราม่าเป็นเรื่องถนัดของผมเหมือนกันนะเออ...

                " ใช่..ฉันใช้เวทไม่เป็น..!!"  ผมว่า  เจ้านั้นทำหน้าเข้าใจ ก่อนจะวิ่งลงมาหาผม แถมยังเอามือมาลูบไล้หน้าผมอีก  พระเจ้าครับ..หมอนี่กำลังทำผมกลัว!! (อีกแล้ว)

                " เอามือออกไปนะ!" ผมว่า หมอนั่นจ้องตาผมและก็ค้างอยู่นิ่งๆ แบบนั้น

                 นี่มันคืออะไร...ไนท์กำลังพยายามทำให้ผมท้องงั้นเร๊อะ!! =[]=
 
                " โดนเวทชั้นสูงสกัดความทรงจำเอาไว้นี้เอง  ...เข้าใจแล้ว เคนจังโดนผนึกความสามารถเอาไว้"  ไนท์พูดด้วยน้ำเสียงเป็นกังวล ก่อนหมอนั่นจะเรียกหาไนน์ให้มาหา
 
                รู้สึกว่าสองแฝดชักจะเลยเถิดแล้วนะ..
 
              " งั้นนายต้องมาที่นี่ทุกวันนะ..ฉันจะหาวิธีแกะผนึกให้.." หมอนั่นพูดอีกครั้งโดยไม่รอคำตอบตกลงอะไรจากผมเลย ไนท์ลากผมไปยังห้องรับแขก  ภายในห้องตกแต่งด้วยรูปปั้นแปลก ๆ ซึ่งผมไม่มั่นใจว่ามันรับแขก หรือ ไล่แขกกันแน่?

                " นี่น่ะ คือบรรพบุรุษของมนุษย์...แล้วบรรพบุรุษนายกับฉันก็คือ รูปปั้นใบนั้น " ไนน์ชี้ไปทางรูปปั้นตัวอะไรสักอย่างบริเวณกลางห้อง รูปร่างของมันเหมือนมนุษย์ แต่ว่ามีปีก แล้วก็เขี้ยวยาวที่งอกออกมาจนถึงคาง แถมบนหัวยังมีเขาด้วย

                " ฉันเริ่มกลัวแล้วนะ.." ผมบอกไนท์ด้วยเสียงสั่นๆ  ยิ่งฟังเจ้าพวกนี้พูด มันยิ่งน่าขนลุกขึ้นทุกที   โดยเฉพาะเรื่องแกะผนึกเวทอะไรนั้นน่ะ  ผมจะต้องมาเจอหน้าเจ้าพวกนี้ทุกเย็นเลยรึไง!! ...ไม่เอาหรอก  ถ้าเจอกันทุกวันมีหวังสติผมแตกแหง ๆ

                 " ถ้าให้ดีนายก็เริ่มทำพิธีตั้งแต่วันนี้ดีกว่า ก่อนที่จะถูกพวกกบฎมันหมายหัวเอา...แล้วนี่ไนน์อยู่ไหนอ่ะ ฉันรอจนเบื่อแล้วนะ !"  ผมพยายามทำความเข้าใจกับการพูดพึมพำของไนท์ ซึ่งมันเกี่ยวอะไรสักอย่างกับกบฏ ??   หมายความว่าญี่ปุ่นกำลังโดนเล็งทำสงครามงั้นเหรอ!?

                " เคนจัง..นั่งรอตรงนี้นะ...ฉันจะทำให้นายใช้เวทให้ได้ เชื่อฉันสิ..." ทิ้งไว้แต่คำถามมากมาย..เจ้านั่นก็วิ่งออกไปนอกห้องแล้วทิ้งผมไว้คนเดียว

                แล้วตอนนี้..ผมกำลังทำอะไรอยู่กันนะ ?

                สิ่งที่พวกแฝดต้องการสื่อกับผม..จริงๆ มันคืออะไรกันแน่ ?


                นี่มันเป็นแค่นิยายธรรมดา ๆ ที่เด็กม.ปลายวัยสติแตกกำลังเพ้อฝัน แล้วจินตนาการมันขึ้นมาใช่มั้ย ?? หรือว่าเป็นเรื่องที่สองแฝดต้องการใช้แก้เผ็ดผมเพียงเท่านั้น ?

               แล้วถ้ายังงั้น ผมจะต้องทำยังไงล่ะ เพื่อให้ไอสองแฝดนั้น เข้าใจสักที ว่าเรื่องที่ตัวเองพูดมันบ้าบอ...แต่ว่า..ผมจะอธิบายให้ตัวเองเข้าใจยังไงล่ะ...ว่าเลือดที่กินเข้าไปนั่นมันแสนอร่อย ??

              หรือว่าผมต้องหลอกตัวเอง...ว่าเป็นปีศาจ เพื่อเป็นข้ออ้างในการอยากดื่มเลือดยังงั้นเหรอ ?  หรือเรื่องทั้งหมดที่สองแฝดพูด มันเป็นความจริง 

              แล้วตกลงชีวิตเจ้าชายของผม ..มันกำลังจะกลายเป็นอะไรกันแน่เนี้ย!!




















11 มี.ค 2552  *เริ่ม
14 มี.ค 2552   จบ
รีไรท์ครั้งสุดท้าย 21 ก.ย. 2552

แก้ไข 23 เม.ย 55  3:43 น.
แก้ไข 27 เม.ย. 56 18:13 น.
               





 



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
ก็ผมนี่แหละ..เจ้าชายปีศาจ! ตอนที่ 4 : Chapter 4 : เวทของผม , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 5530 , โพส : 21 , Rating : 100% / 6 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1
# 21 : ความคิดเห็นที่ 2363
เอิมมมน่ะ
PS.  ทุกอย่างเกิดขึ้นมามันก็มีดับสูญ อย่ายึดติดกับ อดีต ปัจจุบัน และอนาคตให้มากเกินเหตุ ทุกสิ่งทุกอย่างมี2ด้าน
Name : by tam < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ by tam [ IP : 118.174.101.222 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 3 พฤษภาคม 2556 / 15:12
# 20 : ความคิดเห็นที่ 2354
ฝันนนนน !? 55 แฝดน่ากลัว =O=
PS.  สิ่งที่เรียกว่า... "มาม่า" เสพทุกวัน...ทุกวัน... ลิ้นมันก็แสบ ท้องมันก็ร้อน... แต่เรา...ก็มิอาจถอนตัวจากความลุ่มหลงในรสชาติของมันได้เลย...
Name : Sel2aMOon < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Sel2aMOon [ IP : 101.108.64.248 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 2 พฤษภาคม 2556 / 13:46
# 19 : ความคิดเห็นที่ 2321
เคนฝันอะไรเนี่ยยยยยยย!!!! O.O
ความฝันช่างน่ากลัว
PS.  หวัดดีจ้า ^-^ แอดกันได้นะ จะทักก็ได้ เราไม่ว่าหรอก
Name : yamroll choco < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ yamroll choco [ IP : 49.48.21.173 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 10 เมษายน 2556 / 21:12
# 18 : ความคิดเห็นที่ 2255
คู่แฝดนี่ก็สุด แกจะกินกันทุกที่เลยเรอะ!
เคนดูน่าสงสารขึ้นมาทักที =..=
Name : มังกรหานกดไก่ลี~ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ มังกรหานกดไก่ลี~ [ IP : 180.180.71.146 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 11 มีนาคม 2556 / 15:55
# 17 : ความคิดเห็นที่ 2157
สนุกมากเลย แล้วเวทของเคนคืออะไรอะครับ
PS.  ทุกสิ่งบนโลกล้วนประกอบไปด้วย S กับ M ทั้งนั้น!!
Name : Kageron-คาเงโร่ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Kageron-คาเงโร่ [ IP : 124.121.3.22 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 26 พฤษภาคม 2555 / 18:27
# 16 : ความคิดเห็นที่ 2022
อา...ความฝันของเคนมันช่าง...
สองแฝดนี่...สุดๆอ่ะ
ชินโดนายจะบ้าไปถึงหนายยยยยย!!!(วิบัติเพื่อเสียง)
พระเอกของเราก็ยังคงอึนเหมือนเดิม...
Name : menori < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ menori [ IP : 124.120.182.10 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 3 มีนาคม 2555 / 20:37
# 15 : ความคิดเห็นที่ 2005
>/////<คู่แฝดอย่างจิ้นนนนนนนนนน
PS.  เรียนไม่ยุ่ง มุ่งแต่เกรียน =w=
Name : Angel Evil < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Angel Evil [ IP : 27.130.119.111 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 23 กุมภาพันธ์ 2555 / 22:01
# 14 : ความคิดเห็นที่ 1990
 ชอบบบบบบบบบ สองแฟดน่ารักมากกกก เคนนี่ละก็.. จะฮาไปไหนกันนนนน
Name : voodoo princess < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ voodoo princess [ IP : 183.88.67.198 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 13 กุมภาพันธ์ 2555 / 19:48
# 13 : ความคิดเห็นที่ 1953
 เรื่องลึกลับแบบต๊องๆมาอีกแล้วแฮะ>[]<
PS.  รัตติกาลนำพา ความมืดเงียบงัน ลมหนาวพัดพา...''รัตติกาลลมหนาว''
Name : รัตติกาลลมหนาว < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ รัตติกาลลมหนาว [ IP : 58.8.175.134 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 5 ตุลาคม 2554 / 01:19
# 12 : ความคิดเห็นที่ 1922
แฝดโฮโม!

Name : Bio [ IP : 110.49.53.62 ]

วันที่: 29 มีนาคม 2554 / 13:02
# 11 : ความคิดเห็นที่ 1900
แบบว่า..

นางเอกหาย head ไปไหน ??

Name : Lovee Destiny < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Lovee Destiny [ IP : 182.52.139.97 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 25 ธันวาคม 2553 / 16:36
# 10 : ความคิดเห็นที่ 1895
ว้ากกกกกกกกกก

ขอโทษเถอะ

แล้วโฮโม กับ Yaoi มันแตกต่างกันตรงไหน!!!!!!!

ช่วยบอกหน่อยเหอะ!!!
Name : Satan ONE < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Satan ONE [ IP : 124.121.84.176 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 27 พฤศจิกายน 2553 / 16:52
# 9 : ความคิดเห็นที่ 1608

ชอบไนท์กับไนน์อ่า
จูบกับดูดดื่มเชียว

Name : THE TiMiS5 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ THE TiMiS5 [ IP : 118.173.165.24 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 31 มีนาคม 2553 / 21:29
# 8 : ความคิดเห็นที่ 1606
เคน -_-
แกฝันอะไรเนี่ยยยยย !!
Name : karn_dream < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ karn_dream [ IP : 125.27.84.168 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 31 มีนาคม 2553 / 13:55
# 7 : ความคิดเห็นที่ 1479

สนุกมากๆเลยค่ะ
ชอบเคนนะคะ
ถึงจะหลงตัวเองไปหน่อยก็เถอะ.......


PS.  รักมุคุโร่69.... เสียดายดีโน่D... ชอบสึนะ27.....
Name : fern rainbow < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ fern rainbow [ IP : 125.27.51.118 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 13 ธันวาคม 2552 / 17:30
# 6 : ความคิดเห็นที่ 1443
นิยายเกย์รึป่าวฟะ


ไม่เห็นเงา head นางเอกเลย


ชิ
Name : tine [ IP : 111.84.113.158 ]

วันที่: 16 ตุลาคม 2552 / 15:03
# 5 : ความคิดเห็นที่ 1420
ตอนแรกเราก็ตดใจแทบตาย

ที่ไหนได้ฝันทั้งเพ

โอย...หนนักใจกับพระเอกคร้า

เปลี่ยนเป็น นายเอกดีกว่าไหมเนี่ย
PS.  ~~...ความรักไม่มีคำว่าพอ มีแต่คำว่า More มันจะมากขึ้นเรื่อยๆ...~~
Name : My Angle < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ My Angle [ IP : 118.173.16.62 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 9 ตุลาคม 2552 / 15:32
# 4 : ความคิดเห็นที่ 1127
=.=

ให้ตายเหอะ เจ้าพวกแฝดนิ อันตรายสุดๆเลยอ่ะ

จูบกัน...เอิ้ก!!! >///<

อายแทนเลย!! >.<
PS.  >.< ขอบคุณค่ะ!! >> {:: 1000 100 1 คิดว่าจำนวนใดมีค่าที่สุด??... ::}
Name : Ann_Saku ^[]^ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Ann_Saku ^[]^ [ IP : 117.47.114.201 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 20 เมษายน 2552 / 14:24
# 3 : ความคิดเห็นที่ 1126
ก็นึกว่าจะโดนจับได้ซะละ

ที่แท้ก็ฝันนี่เอง ^^

PS.  Sorry Sorry ~ ,, โหมด:: ปิดเทอม = =
Name : blackberry < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ blackberry [ IP : 118.174.194.127 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 5 เมษายน 2552 / 19:46
# 2 : ความคิดเห็นที่ 1125
รีบๆมาอัพต่อนะครับ

กะลังสนใจ(ไม่นับโฮโมนะเอ้อ-.-)
Name : -.- [ IP : 58.8.239.144 ]

วันที่: 10 มีนาคม 2552 / 18:20
# 1 : ความคิดเห็นที่ 1124
ไอเคนต๊อง ชินปัญญาอ่อน รู้เลยทำไมพวกมันถึงอยู่ด้วยกันได้ - -b
เนื้อเรื่องบ่งบอกถึงนิสัยคนแต่งว่ะ 555+
สอบเสร็จยัง สอบเสร็จแล้วต้องมาแต่งต่อนะ (หรือว่าแกสอบเสร็จแล้ว แต่มัวไปยุ่งกับหญิง)
Name : หมวย [ IP : 124.121.127.131 ]

วันที่: 24 กุมภาพันธ์ 2552 / 08:58
# 1 : ความคิดเห็นที่ 1123
อัพช้าจิง ๆ


ชิชะ


แต่งให้ยาวๆ หน่อยเหอะ เจ้าค่า


PS.  > มองหยัง มองทามมัย อ่านออกอ่ะเดะ เก่งนิ
Name : ~TIng~ < My.iD > [ IP : 118.173.37.91 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 5 ธันวาคม 2551 / 18:15
หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android