คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

ก็ผมนี่แหละ..เจ้าชายปีศาจ!

ตอนที่ 43 : Chapter 43 : เส้นทางที่เลือก 1


     อัพเดท 16 ก.พ. 56
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/แฟนตาซี
Tags: แฟนตาซี, ผีดูดเลือด, ไร้สาระ
ผู้แต่ง : vogoer II ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ vogoer II
My.iD: https://my.dek-d.com/vam_pire_christ
< Review/Vote > Rating : 94% [ 124 mem(s) ]
This month views : 10 Overall : 71,011
2,434 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 823 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
ก็ผมนี่แหละ..เจ้าชายปีศาจ! ตอนที่ 43 : Chapter 43 : เส้นทางที่เลือก 1 , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 876 , โพส : 15 , Rating : 100% / 2 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด




           



                    "  ถึงแม้จะเป็นเส้นทางที่ตัวเองเลือก.. แต่มันก็หมายความว่าจะเป็นเส้นทางที่ใช่.."  ผมพูดกับตัวเอง ในขณะที่กำลังก้าวเท้าขวา เข้าสู่แท่นเตรียม
                 " ไม่ว่าใครก็ต้องเคยเลือกทางที่เสี่ยงชีวิตกันบ้างละน่า..เคน " ผมพูดอย่างปลอบใจตัวเอง ผมพยายามนึกถึงเรื่องราวสมัยก่อน ในตอนที่ตัวผมเคยผ่านการต่อสู้มามากมาย(?)  จากนั้นก็พยายามสงบสติตัวเองให้เยือกเย็นเข้าไว้..
                  แต่มันยากเกินไป เพราะตอนนี้...ทั้งตัว..และหัวใจของผมกำลังสั่นราวกับเป็นไข้มาลาเรีย  ขาของผมไม่มีแรงเลยสักนิด  ผมว่าตัวของผมคงจะทรุดลงไปกองกับพื้นเป็นแน่ หากผมไม่มีสองมือคอยจับทุกสิ่งที่อยู่รอบตัวเอาไว้
                  " ถึงมันจะเป็นทางเลือกที่ผิด... ฉันจะเปลี่ยนมันให้ถูกเอง... ฉันทำได้..  ฉันต้องทำได้แน่ !" ผมกำหมัดแน่น ปากก็พร่ำพูดกับตัวเองราวกับโรคจิต
                  ในตอนนี้.. ไม่ว่าสิ่งที่ผมจะต้องเจอในภายภาคหน้าจะเป็นอย่างไร..
                  ผมจะเป็นคนกำหนดมันเอง..
                  เพราะผมคือ เคลอส เม เซซีเรีย  เจ้าชายแวมไพร์รูปงามนะเฟร้ย!!!





           
Chapter 43 : เส้นทางที่เลือก 1








ก่อนหน้านั้น 3 ชั่วโมง
เคนบรรยาย



                 " ตื่นเต้นไปก็เท่านั้น..  มันไม่ได้ช่วยให้นายแข็งแกร่งขึ้นหรอกนะ  เพียงแต่มันจะทำให้นายอ่อนแอ และแพ้ใจตัวเองในที่สุด "  มาเรียปลอบผมอีกครั้ง  ถ้าผมจำไม่ผิด ตอนนี้มันคงจะมากกว่าสิบครั้งแน่ๆ
                 " บอกแล้วไงว่าฉันไม่ได้ตื่นเต้น " ผมบอก ในขณะตัวผมกำลังนั่งอยู่ในท่าสวดมนต์ภาวนาแบบคริสเตียน   มาเรียหัวเราะอย่างชอบใจ  เธอใช้มือหนึ่งลูบหัวผมให้รู้สึกผ่อนคลาย และใช้อีกมือกุมมือผมไปจับที่ใจของเธอ
                 " เฮ้ย.. O//o" ผมอุทาน  เมื่อเธอวางมือผมลงที่หน้าอกของเธอ
                 " อีกอย่างหนึ่งที่ชาวเผ่าเราต่างจากคนอื่น คืออะไรรู้มั้ย?" เธอถาม  ผมได้แต่เงียบ
                 เธอมีอะไรต่างจากผมงั้นเหรอ?  บางที..เราอาจจะต่างกันตรงที่ เธอเป็นมนุษย์ และ ผมเป็นแวมไพร์ละมั้ง ..ผมคิดว่างั้นนะ
                 เอ๊ะ... หรือว่า เธอจะแตกต่างเรื่องอื่น ??  ..
                 อย่างเช่น.. เธอไม่มีนม!?  อ๊ะ..ผมเปล่าลามกนะ  ก็มาเรียเอามือผมมาวางบทหน้าอกเธอเองนี่ ..บางทีเธออาจจะอยากสื่อว่า 'ตอนนี้ฉันไม่มีนม แต่นายมีนม' อะไรแบบนั้นก็ได้
                แต่เดี๋ยวสิ.. มาเรียรู้ว่าผมเป็นผู้ชาย แถมเธอก็ไม่เคยจับมิวมิ๊วของผม เพราะงั้นมันก็ไม่น่าจะใช่เรื่องนี้นะ =_=  (จริงๆ มันก็ไม่มีทางเป็นไปได้อยู่แล้วเฟร้ย!)
                 " ฮ่าๆ อย่าเงียบสิ.. ฉันเฉลยก็ได้ "  เธอกลั้นขำ ก่อนจะขยับเข้ามากระซิบข้างหูของผม   " จริงๆ แล้ว...เผ่าของฉัน ไม่มีหัวใจ "
                 ผมเอี่ยวตัวออกห่างจากมาเรียนิดหน่อย   ในขณะเดียวกันก็หันกลับไปมองหน้าเธอ   ผมได้แต่พยักหน้ารับอย่างเอ๋อๆ ด้วยอาการมึนงงเล็กน้อย เมื่อเธอพูดจบ
                 ไม่มีหัวใจงั้นเหรอ...?  ถ ถ ถ้าอย่างนั้นยัยนี่ก็เป็นซอมบี้น่ะสิ!!!?  
                  เฮือกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก!!!!!
                 " ถ้ารู้แล้วก็ยอมให้ฉันควักหัวใจซะดีๆ..หึหึ"
                 " =[]=!!!!"
                 " ฮ่าๆ ฉันล้อเล่นน่ะ " ผมอ้าปากค้างอีกครั้ง หลังจากมาเรียเล่นมุขเมื่อครู่นั่น  เธอใช้น้ำเสียง แถมยังแสดงสีหน้าจริงจัง จนผมหลงเชื่อจริงๆ
                 = = ให้ตายสิ..มันไม่ตลกเลยนะ เวลามีคนมาพูดว่า ' ขอหัวใจหน่อยสิ ' หรือ ' ฉันอยากได้หัวใจเธอ ยอมให้ฉันฆ่าซะดีๆ..' อะไรแบบนี้
                 อย่าลืมนะ ว่านี้มันนิยายแฟนตาซีน่ะ!! ถ้าเกิดยัยนี่อยากได้หัวใจผมขึ้นมาจริงๆ  ผมได้มีหวังโดนเจี๋ยนจริงๆ แน่!!!
                 " ไม่ต้องกลัวหรอก บอกแล้วไง ว่าฉันล้อเล่นน่ะ.. ฉันไม่เอาหัวใจจากนายหรอก"  มาเรียบอกแล้วส่งยิ้มเย็นๆ แบบตอน 'ขอหัวใจ' มาให้ผมอีกครั้ง
                 หมายความว่าไงน่ะ... ไม่เอาจากผม ? แสดงว่ายัยนี่ก็จะไปเอาจากคนอื่นนะสิ!!! =_____=
                 " ฉันจะขอพรจากลูกแก้วมังกร...ถ้าฉันชนะ " มาเรียพูด เธอหลับตาพริ้มแล้วพูดออกมาอย่างมีความสุข  สีหน้าของเธอเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว เหมือนหน้ามือเป็นหลังมือ จนผมชักไม่แน่ใจแล้วว่า ..ถ้าเผลอหลับไป บางทีมาเรียอาจจะมีกรงเล็บงอกออกมา แล้วควักหัวใจผมไปจริงๆ ก็ได้..
                 บ้าน่า..ผมนี่คิดมากชะมัด ถ้าเธอคิดจะทำแบบนั้นจริงๆ เธอก็คงไม่รอจนป่านนี้หรอก..
                 ใช่แล้วๆ...อีกอย่าง..ถ้าตัวเอกอย่างผมตายไป แล้วใครจะดำเนินเรื่องต่อละ ?? ไม่มีใครเหมาะกับพระเอกของเรื่องนี้มากไปกว่าผมอีกแล้วละนะ ฮ่าๆ 
                  อ๊ะ..หรือนี่อาจจะเป็นแผนดันชินโดขึ้นมาเป็นตัวเอกอีกแล้วน่ะ.. =[]=! (เข้าเรื่องเถอะ)
                 " น่าขันนะ..  การรับดวงตาจากพระเจ้า.. ร่างกายของเราจำเป็นต้องบริสุทธิ์  เผ่าของฉันเองมีความเชื่อว่าจิตใจของมนุษย์คือสิ่งสกปรก เพราะงั้นพวกเราจึงต้องส่งหัวใจคืนให้พระเจ้าไป เมื่อยืนยันความบริสุทธิ์ ก่อนรับดวงตามา.." มาเรียอธิบาย คราวนี้เธอส่งยิ้มเศร้าๆ มาให้ผม.. 
                   "ความสกปรกในจิตใจมนุษย์...." 
                   ผมพึมพำคำนั้นออกมาเบาๆ มันจริงอย่างที่เธอบอก...จิตใจของมนุษย์นั้นเป็นสิ่งที่น่าหวาดกลัวมากที่สุด ในบรรดาทุกสรรพสิ่ง จนบางครั้งแม้แต่ตัวเจ้าจิตใจเองก็มิอาจจะควบคุมตัวของเขาได้..
                   ...ไม่ว่าใคร ก็ต้องเคยคิดหรือทำอะไรที่ไม่ดี.. ถึงแม้จะรักษาตัวเองให้สะอาดบริสุทธิ์เท่าไร แต่เมื่อจิตใจของตัวเองดำดิ่งสู่ก้นของความมืด  น้อยคนนักที่จะกลับขึ้นมาจากเบื้องล่างนั้น... ราวกับหมึกดำเพียงไม่กี่หยดก็สามารถเปลี่ยนสีขาวทั้งหมดได้
                 " ฉันอยากมองเห็นโลกใบนี้อีกครั้ง ...ฉันอยากมีความรู้สึก.. ถึงแม้มันจะผิดกฏของเผ่า หรือร่างของฉันต้องสลายคืนแผ่นดิน...แต่ฉันก็อยากได้รับโอกาสนั่นอีกครั้ง" มาเรียกล่าว  
                 ยิ่งฟัง...ผมยิ่งคิดว่าประเพณีของพวกเขามันน่าหดหู่เสียจริง
                 " หากเรายอมแลกด้วยเลือดและชีวิตที่มากพอ ลูกแก้วนั่นจะบันดาลพรให้เจ้าของได้ เพราะงั้นการประลองจึงเกิดขึ้น เพื่อเตรียมความพร้อมให้ลูกแก้วมังกร "
                  ผมขมวดคิ้วเมื่อเธอพูดจบ  ที่แท้ การประลองก็จัดขึ้นเพื่อสังเวยเลือดให้แก่ลูกแก้วมังกรเองหรอกเหรอ.. ไอมังกรแก่นั่นซาดิสม์เกินไปแล้ว!!  
                 คิดดูสิ..ขนาดโงกุนยังไม่เห็นจะต้องฆ่ามังกรมากมายขนาดนี้เลยนะ!
                  " เมื่อหมดสิ้นหนทาง ไม่ว่าวิธีไหน มนุษย์ก็เลือกที่จะยอมแลก" มาเรียซบไหล่ผม ก่อนจะทิ้งท้ายเบาๆ แล้วหลับไป
                 "เพราะมนุษย์มีความหวังเสมอ "
                 " เฮ้..เลสเบี้ยนรึไงน่ะ!! " เสียงหนึ่งทักขึ้น ผมสะดุ้งเล็กน้อย จนทำให้มาเรียตื่นขึ้นมาอีกครั้ง  ผมเงยหน้าไปมองผู้ชายคนหนึ่งที่ยืนจังก้าตรงหน้าอย่างเอาเรื่อง  หมอนี่ตัวสูงใหญ่ แถมยั่งหัวโล้น หน้าตาก็เหมือนสมุนยากูซ่าไม่ผิดเพี้ยน
               " โอ้ยๆ ดุซะด้วย " หมอนั่นทัก ก่อนจะกระชากแขนผม  ผมลุกขึ้นตามแรงกระชากของเขา จนตัวเองเซไปซบแผ่นอกล่ำๆ ของหมอนั่น
                  ขนดกดำถูไปมาบนหน้าผม.. ยี๋ น่าขยะแขยงชะมัด!  = =   
                 "  มาหาอะไรสนุกๆ ทำก่อนแข่งดีกว่านะ " หมอนั่นพูด มือใหญ่ๆ พยายามลูบไล้รอบเอวผม ต่อจากนั้นชายอ้วนอีกคนก็เดินเข้ามากระชากมาเรียให้ลุกขึ้นมาเช่นเดียวกับผม
                " ปล่อยนะ!" มาเรียสะบัดมือ จนเล็บของเธอข่วนเข้าไปที่ใบหน้าของชายอ้วนๆ คนนั้น   ถึงจะไม่ลึก แต่รอยแผลก็บวมแดงขึ้นมาอย่างรวดเร็ว
                สีหน้าของเจ้าอ้วนเต็มไปด้วยความแค้นเคือง มันกัดฟันกรอดอย่างไม่ชอบใจ..
                " นังนี่!!"  เจ้าสบถก่อนจะออกแรงบีบแขนมาเรียจนเธอร้องโอยออกมา
                ผมพยายามหันไปมองรอบห้อง ทุกคนล้วนมองเห็นการกระทำอันป่าเถื่อนของเจ้าสองตัวนี้  แต่ถึงกระนั้นก็ไม่มีใครคิดจะยื่นมือเข้ามาช่วยเลยสักคน
                ...โถ่เว้ย!! 
                 " อย่ายุ่งกับหล่อนนะ!" ผมตะโกนห้าม  ก่อนจะดิ้นเพื่อให้หลุดจากการเกาะกุม  แต่ไอล่ำกลับกอดผมแน่นจนแทบจะหายใจไม่ออก  เจ้านั่นส่งเสียงจุ๊ๆ เชิงเตือนให้ผมเงียบ  ก่อนจะกระซิบเบาๆ " อย่าไปสอดเรื่องชาวบ้านนักสิ "
                 " อะไรๆ หรือว่าจะเป็นคนรักกันจริงๆ ?  โธ่ๆ ถ้างั้นก็ไม่ต้องห่วงหรอกนะ เพราะอีกเดี๋ยวพวกฉันก็จะทำให้พวกเธอขึ้นสวรรค์ทั้งคู่แน่ๆ " ไอล่ำกระซิบข้างหูผมอีกครั้ง  น้ำเสียงหื่นๆ สลับอาการหายใจหอบถี่ๆ  มันทำให้ผมแน่ใจได้ว่า ..หมอนี่จะมีอารมณ์ทางเพศมากขึ้นเรื่อยๆ  
                   ถ้าปล่อยไว้ผมกับมาเรียลำบากแน่....
                   ไม่ทันให้คิดหาทางออก  เจ้าบ้านั่นก็ก้มลงมาเลียหูผม ก่อนจะหัวเราะอย่างสนุกสนาน เมื่อเห็นท่าทางสั่นโกรธของผม
                   น่าขยะแขยง... น่าขยะแขยงที่สุด..
                   ต้องฆ่า..ต้องฆ่าให้ตายให้ได้..
                  " กรี้ดดดด " ผมผละจากภวังค์  ความคิดเมื่อครู่ถูกรบกวน เมื่อผมได้ยินเสียงกรีดร้องของมาเรีย  ผมเห็นไออ้วนกำลังฉีกเสื้อของมาเรีย จนเผยให้เห็นร่องอกของเธอ  หมอนั่นพยายามใช้สองมือลูบไล้หน้าอกของหล่อน ในขณะที่มืออีกข้างกำลังจับมือของมาเรียตรึงไว้แน่น
                   " มาเรีย!!!" ผมร้องเรียกชื่อเธอสุดเสียง .. ความรู้สึกบางอย่างกำลังพลุ่งพล่านออกมา  ผมรู้สึกเหมือนตัวเองวาปอยู่กลางอากาศ  สติสัมปะชัญญะขาดผึง.. 
                   ผมรู้สึกราวกับหัวใจเต้นแรงจนจะหลุดออกมาจากอก..
                   ความรู้สึกอยากฉีกเนื้อไอเวรตะไลสองตัวนี่..เริ่มพรั่งพรูออกมา   ตัวผมเริ่มร้อนราวกับถูกเผา..  ความรู้สึกนี่มันอะไรกัน...  ความร้อนรุ่มที่เหมือนกับกำลังจะคร่าชีวิตผม
                   " ฉันบอกให้หยุดไงเล่า!!!" ผมตะโกนลั่น สิ้นเสียงผมเพียงเสี้ยววิ  เงาสีดำก็ปรากฏขึ้น มันเป็นเงารูปร่างคล้ายงูนับสิบตัวกำลังเลื้อยไปมาอยู่บนผิว...
                   มันเลื้อยไปมาบนลำตัวของผมและไอล่ำอย่างรวดเร็ว จนอาจจะจับตามองไม่ทัน..   หมอนั่นผละออกจากผมด้วยความตกใจ ก่อนเงานั่นจะเลื้อยขึ้นไปอยู่บนลำตัวของมันเพียงคนเดียว 
                   " อะไรวะเนี้ย" หมอนั่นสบถด้วยความตกใจ ผมรีบเข้าไปช่วยมาเรียในจังหวะที่ไออ้วนกำลังตะลึงกับสิ่งที่เกิดขึ้น
                   " แอ็คซอร์!" ผมเรียกดาบคู่ใจ ก่อนจะจ่อไปที่คอของไออ้วน หมอนั่นสั่นเลิกลั่ก เมื่อเห็นคมดาบอยู่ใกล้แค่ขยับ  ผมจ้องตาหมอนั่นเขม็ง ว่าแล้วก็พูดตามด้วยเสียงเรียบๆ " ช้าอีกนิด..มันจะผ่านคอแก"
                    ได้ยินดังนั้น  เจ้านั่นก็รีบถอยออกจากร่างของมาเรีย 
                    " หนอย! กล้าดีนักนะ.. อ้ากกกกกกกก " ไอล่ำส่งเสียงร้องลั่น   จากเดิมที่มีคนสนใจมากพออยู่แล้ว คราวนี้ทั้งห้องจับตามองไปที่หมอนั่น.. หน้าของมันเริ่มมีสีม่วงคล้ำเพราะขาดอากาศหายใจอย่างเฉียบพลัน
                    ผมมองดูเงาสีดำที่กำลังรัดคอหมอนั่น  
                    ผมมองเห็นใบหน้าที่บิดเบี้ยวของมันด้วยความเจ็บปวด
                    ผมมองดูมันที่กำลังดิ้นทุรนทุราย ในขณะที่กำลังใช้เล็บข่วนเข้าเนื้อตัวเอง เพื่อหวังว่าเงาสีดำนั่นจะหายไป..  เลือดสีแดงเปรอะกระจาย.. เมื่อหมอนั่นเกาแรงและเร่งขึ้น
                    แต่ผม..ทำเพียงแค่ยืนมอง...  
                    " เอามันออกไปซะ!! ....  ฉันยอม ฉันยอมแล้ว " หมอนั่นร้องขอ ตัวของมันทรุดลงไปกับพื้น เมื่อเงาดำนั้นยังคงรัดที่ตัวของมันอยู่อย่างนั้น
                   " ฉันไม่รู้" ผมตอบด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น.. ผมเหยียดยิ้มมุมปากโดยที่ตัวเองก็ไม่คิดว่าจะทำ..มันเป็นไปเองโดยที่ผมไม่รู้ตัว  
                   ผมไม่รู้อะไรเลยในตอนนี้...ไม่รู้ว่าหมอนั่นกำลังเผชิญหน้ากับอะไร..ไม่รู้ว่าจะใช้วิธีไหนหยุดเงาดำนั่น หรือแม้แต่สิ่งที่กำลังเป็นไป มันเกิดขึ้นได้อย่างไร ผมก็ไม่รู้..
                  แต่สิ่งที่เดียวที่ผมคิดตอนนี้คือ ..เงาดำนั่น..มันอาจจะออกมาจากตัวผม.. และตัวผมในตอนนี้กำลังรู้สึกดีมากๆ..กับสิ่งที่เกิดขึ้น..
                   " ข.. ข  ขอร้อง   -ละ " หมอนั่นพูด ในขณะที่มือยังคงเกาคอของตัวเอง.. ชิ้นเนื้อเล็กๆ หลุดออกมา  มันกระเด็นไปทั่วทิศทาง  เลือดสีแดงไหลทะลัก.. คอของมันเหวอะเป็นแผลไม่น่ามอง..
                   " ก็ได้.." ผมบอก หมอนั่นยิ้มด้วยรอยยิ้มอย่างมีหวัง.. ผมกระชับแอ็คซอร์แน่นก่อนจะง้างมันไปที่คอของเจ้านั่น...  หมอนั่นเบิกตากว้าง เมื่อเห็นว่าปลายดาบกำลังวกเข้าหาตัวของเจ้านั่น 
                   " ย..ย อย่า!!! .
                    ฉับ!!!
                    "อึก...  " เพียงอึดใจเดียวก่อนตาของมันจะหลับลง  เมื่อหัวกับลำตัวขาดออกจากกัน..
                   ร่างของหมอนั่นล้มตึงจึงเกิดเป็นเสียงดังสนั่นไปทั่วห้อง  หัวของมันกระเด็นไปโดนกำแพงก่อนจะเด้งกลับมาอยู่ที่เท้าของผม   ผมใช้เท้าข้างนึงเหยียบไปที่ดวงตาของมันที่เปิดกว้าง ก่อนจะขยี้ส้นเท้า ...
                   " นี่คือความเมตตาที่ฉันมอบให้..." ผมพูดเบาๆ  ก่อนจะถอยเท้าออกมา  คราวนี้ดวงตาของหมอนั่นปิดสนิทแล้ว.. เป็นเวลาเดียวกับที่เงาดำเลื้อยออกมาจากตัวของหมอนั่นก่อนมันจะเลื้อยกลับมาที่ปลายเท้าของผมแล้วหายไปจากห้องแห่งนี้..
                   ใช่จริงๆด้วย... เงาพวกนี้มันออกมาจากตัวผม...
                   และ...ผมคือคนที่ฆ่าเจ้านั่น...
                   ผมเลิกสนใจร่างไร้วิญญาณตรงนั้น ก่อนจะกลับมาพยุงให้นั่งพิงกำแพง  ผมจัดแจงหาผ้าคลุมให้เธอ..   และเพื่อสะสางทุกอย่างให้สิ้นซาก ..ผมเดินเข้าไปหาเจ้าอ้วนอีกคนที่เหลืออยู่
                   เจ้านั่นนั่งพิงอยู่ที่กำแพงอีกฟากด้วยความสั่นกลัว....
                   " ไม่มีปัญหาหรอก ถ้าเธอจะฆ่ามันอีกคน"  ชายในชุดดำคนนึงกล่าว ..ก่อนจะมีเสียงใครอีกหลายคนตามมา   ..พวกเขาไม่ได้เข้าข้างผม  แต่ดูเหมือน..พวกเขาแค่อยากดูโชว์ต่อก็เท่านั้น.. 
                    " เคน.. เคน...ปล่อยเขาไปเถอะ.." มาเรียร้องบอก เธอพยายามขยับตัว ในขณะที่ตัวเธอก็กำลังสั่นเทาไม่แพ้เจ้าอ้วน  ผมลังเลใจอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหันหลังกลับไปหามาเรีย..
                    " ขอบคุณ ขอบคุณ  อ้ากกกกกก! " เจ้าอ้วนพูดขึ้นเมื่อผมหันหลังให้ ก่อนผมจะได้ยินเสียงหวีดร้องของเจ้านั่นไล่หลังมาอีกครั้ง   ..
                   ชาย 2-3 คนกำลังรุมแทงเจ้านั่น  เลือดสีแดงไหลจากบาดแผลราวกับเขื่อนที่เพิ่งทลาย..  
                   นี่ผมควรจะขอบใจพวกเขาดีมั้ย ที่ทำให้ผมไม่ต้องเปลืองแรง..?  นั่นสินะ..เพราะถึงตอนนี้ผมจะไม่ฆ่าหมอนั่น.. แต่ผมก็ไม่มีทางปล่อยมันไว้แน่..
                   ไม่มีทาง... ให้มันรอดเงื้อมมือผมไปได้หรอก!!
                   ผมนั่งลงข้างๆ มาเรีย โดนเว้นระยะห่างจากเธอช่วงแขนนึง  เธอยังคงสั่นกลัวอยู่อย่างนั้น.. ก่อนเธอจะพึมพำอะไรบางอย่างออกมา
                   " ดำ.. สีดำ.." เธอพูดก่อนจะชี้มาที่หัวใจของผมด้วยน้ำเสียงติดอ่าง
                    " ไม่มีอะไรแล้ว... ปลอดภัยแล้ว " ผมปลอบเธอ 
                    " นาย...ดำ  เป็นสีดำ.."  มาเรียพูดขึ้นอีกครั้งด้วยท่าทางอึกอักเช่นเดิม
                    " อะไร หมายความว่าไง.." ผมถาม ก่อนจะมองหน้าเธออย่างไม่เข้าใจ 
                    " ม .. ม..มีบางอย่างในตัวนาย.. บางอย่าง..."
                    " มีอะไร ? อะไรมาเรีย " ผมถามซัก  แต่เธอยังคงสั่นอยู่เช่นเดิมแถมยังมีท่าทางลำบากใจที่จะพูดอีกด้วย
                    " บ บ บางอย่าง...บางอย่างกำลังเปลี่ยนวิญญาณนายให้เป็นสีดำ..." 










                      " บ บ บางอย่าง...บางอย่างกำลังเปลี่ยนวิญญาณนายให้เป็นสีดำ..."  
                       ผมนิ่งอึ้ง.. เหงื่อเม็ดเล็กๆ ผุดขึ้นมาบนใบหน้า มันไหลย้อยลงมา..พาดผ่านตาของผม  ดวงตาของผมพร่ามัว วินาทีนี้หัวใจของผมเต้นตึกตักด้วยความกลัว
                       กลัว..ตัวของผมเอง
                       ผมใช้มือกุมหน้าอก..จังหวะหัวใจเต็วเร็วและถี่เหมือนมันจะหลุดออกมาข้างนอก ผมเม้มปากแน่น  สมองสั่งการให้นึกย้อนไปเรื่องเมื่อคราวโซริว
                       นึกไปถึงตอนที่ผมฆ่าเขา..
                       เรื่องในวันนั้นผมจำมันได้ขึ้นใจ เพียงแต่คนอื่น ๆ..ไม่ว่าจะชินโด สองแฝดหรือโนโนะ.. พวกเขาอาจจะคิดว่าเพราะหินสีแดง ทำให้ผมลงมือฆ่าโซริว..และเพราะสิ่งนั้นทำให้ความทรงจำช่วงนั้นของผมหายไป   แต่ความจริงแล้ว..   ผมจำเหตุการณ์ทุกอย่างได้ดี เพียงแต่ทำเป็นลืมมันก็เท่านั้น
                       ตอนนั้นผมควบคุมตัวเองไม่ได้  ผมไม่เคยมีความคิดอยากฆ่าเขา อย่างมากก็แค่จะทำให้ยอมจำนนก็เท่านั้น  เพียงแต่ ความรู้สึกในตอนนั้นมันแตกต่างออกไป..  ผมรู้สึกสนุกที่สู้กับโซริว รู้สึกเหมือนร่างกายเต็มเปี่ยมไปด้วยพลัง ..และผมอยากใช้มันกำจัดโซริว
                        ความรู้สึกของผมตอนนั้นมันกำลังบ้าคลั่งเหมือนสัตว์ป่าที่หิวโซมานานแรมเดือน.. คงไม่ต้องบอกว่าจะเกิดอะไรขึ้น หากมันเจอชิ้นเนื้อโอชะวางตรงหน้า..  แน่นอนว่าสัตว์ป่าที่มีสันชาตญานดิบเถื่อนอยู่เต็มอกก็พร้อมกระโจนฉีกชิ้นเนื้อนั้น  มันคงจะกินอย่างตะกละตะกราม..
                         และถ้าเนื้อชิ้นนั้นมันไม่พอ..  มันก็คงต้องมองหา'เหยื่อ' เพื่อสนองความหิวโหยของมัน..
                         แล้วผมในตอนนี้คงจะเหมือนกับมัน  หินสีแดงอาจจะมีพลังในการดึงพลังซ่อนเร้นของผมออกมาก็จริง.. แต่สิ่งหนึ่งที่เกิดขึ้นด้วยคือ.. มันได้กระชากโซ่ตรวนที่ผนึกสิ่งชั่วร้ายในจิตใจผมออกมาเช่นกัน
                         คิดดูสิว่ามันจะเป็นยังไง..ถ้าหากประตูที่ปิดมันไว้ถูกพังลง..ในแบบที่ไม่สามารถปิดมันได้อีก.. ถ้าเป็นแบบนั้นจริงๆ ผมคงต้องขอร้องให้แฝดฆ่าผม..
                        ไม่อย่างนั้น ผมอาจจะฆ่าพวกเขาก่อนก็เป็นได้..
                        ในเวลาเช่นนี้ผมควรจะสงบสติอารมณ์เอาไว้ให้ได้มากที่สุด.. ยิ่งตอนที่ต้องแข่งขัน..ผมควรจะทำให้เย็นลงกว่านี้
                         "  รู้สึกดีขึ้นมั้ย.." ผมหันหน้าไปถามมาเรีย เธอยังคงนั่งมองผมตลอด หลังจากเหตุการณ์นั้นจบลง   เธอพยักหน้ารับแทนการตอบ   
                         เราสองคนนั่งอยู่ห่างกันประมาณสองช่วงแขน..  นั่นไม่ใช่ความต้องการของมาเรียหรอก แต่เป็นผมต่างหากที่ยืนกรานจะนั่งห่างๆ เธอ
                          ถึงเธอจะไม่ได้รังเกียจผม แต่ผมก็ไม่อยากจะไวใจตัวเองอยู่ดี .. ถึงแม้จะพอแยกแยะความเป็นมิตรและศัตรูได้ แต่ผมก็ไม่รู้ว่า 'หินสีแดง' ถ้ากระตุ้นให้ผมถึงขีดสุดได้  ในตอนนั้นร่างกายของผมจะกลายเป็นปีศาจเหมือนในนิยายรึเปล่า..
                           " อื้ม.. ฉันไม่เป็นไร  แต่ตอนนี้ตัวนายดูสงบลงแล้ว" มาเรียบอก 
                           " งั้นเหรอ " 
                           " นายทำอะไรกับตัวเองรึเปล่า?  บางทีฉันอาจจะช่วยนายได้.... นายโดนสาปงั้นเหรอ?" เธอถามผม   
                          " เปล่าหรอก..ฉันแค่  ไม่มีอะไร  จริงๆ ฉันเป็นพวกนิสัยไม่ดีเองแหละ เพียงแต่จะเป็นแบบนั้นเฉพาะตอนโมโหน่ะ " ผมยิ้ม แล้วถอนหายใจเบาๆ เมื่อเห็นมาเรียตีสีหน้าประมาณว่า 'เชื่อ ' ในสิ่งที่ผมพูด
                          " น่ากลัวนะ ถ้าโมโห แล้วต้องฆ่าคนทุกครั้งน่ะ" เธอกัดผม ผมสะดุ้งเฮือก เมื่อเธอพูดแบบนั้น ...ผมไม่คิดว่าเธอจะพูดอะไรแบบนั้นออกมา  บางทีเธอคงจะเกลียดผมแล้วก็ได้  เพราะจากเหตุผลที่เธอมาทักผม เพราะคิดว่าผมเป็นคนดี ก็เลยเข้ามาพูดคุยด้วย..
                           ถ้าเธอจะเกลียดผมก็คงไม่แปลก.. ก็ผมดันฆ่าผู้ชายคนนั้นให้เธอเห็นไปแล้วนี่ ( ถึงจะไม่ได้เห็นภาพชัดเจนก็เถอะ)  ถึงจะเห็น รึไม่เห็นว่าผมฆ่าหมอนั่นยังไง  แต่สุดท้ายมันก็จบลงตรงที่. ผมคือฆาตกร
                           " ฉันไม่ได้พูดให้นายคิดมากนะ  ฉันรู้ว่ามันคือการป้องกันตัว ..พลังเวทนายสูงมาก  มันไม่แปลกหรอก ถ้านายจะควบคุมตัวเองไม่ได้ในบางครั้ง" มาเรียกล่าวแล้วขยับเข้ามานั่งใกล้ผม
                           " วิญญาณของนายตอนนี้ดูสับสนมาก" มาเรียพูดอีกครั้ง
                           " นายอาจจะกำลังคิดมาก แต่ว่า..ฉันขอบคุณมากที่นายช่วยชีวิตฉัน " เธอพูดแล้วยิ้มให้ผม ผมนิ่งมองดูหน้าเธออยู่เช่นนั้น
                           ..ที่ผมทำไป ก็เพื่อปกป้องเธอ ถึงมันจะลบล้างความผิดที่เรียกว่า 'ฆ่าคน' ไม่ได้  แต่ว่า..ตัวผมเองในตอนนี้คือรัชทายาทที่รายล้อมไปด้วยพวกพ้องที่อยู่เคียงข้างผม
                           และพวกเขาคือกำลังของผม..ที่คอยช่วยเหลือผมท่ามกลางสงครามระหว่างเผ่าพันธุ์ปีศาจ..  ดังนั้นถ้าผมมัวลังเลใจอยู่กับความไม่เชื่อมั่นในตัวเองแบบนี้แล้วล่ะก็..
                           ผมจะไปมีคุณสมบัติความเป็นกษัตริย์ได้ยังไงกัน!
                            " ดวงไฟของนายลุกโชนอีกครั้งแล้ว.. มันกลับมาเป็นสีทองสว่าง "  
                           ผมพยักหน้า เมื่อมาเรียพพูดจบ.. ใช่แล้ว ..ทางที่ผมเลือก เดิมทีมันก็เป็นถนนที่เปรอะไปด้วยเลือดอยู่แล้ว..
                           ไม่ว่าจะขัดล้างหรือเช็ดถูอย่างไร มันก็ไม่ใช่ทางที่บริสุทธิ์ตั้งแต่แรก ..มันเป็นทางที่ไม่สามารถหันหลังกลับไปได้อีก.. จะมีก็แต่การก้าวเดินต่อไป โดยรักษาพวกพ้องเอาไว้..
                           และเพราะคำว่าพวกพ้อง.. ผมจึงตัดสินใจเดินบนเส้นทางนี้ต่อไป..
                           ดังนั้น..ผมก็จะเป็นผม.. สู้เพื่อพวกเขา  นั่นแหละความตั้งใจของผม!
                       "ต่อไป..อลิซาเบธ ดีวอน "







ปัจจุบัน
                     

                       " ต่อไปคือการต่อสู้ระหว่าง อลิซเบธ  ดีวอน จากโซลเมด และ ไคธอฟ เดอวาน่า จากซินลาเธียเอาละสิ.. การต่อสู้นี้พวกท่านจะเชียร์ใครกันดีล่ะ ? ระหว่างสาวงามและหนุ่มมาดเท่ห์ผู้นี้! "  เสียงพิธีกรพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น  เช่นเดียวกับตัวผมในตอนนี้.. ตัวของผมสั่นเทิ้ม..รู้สึกเย็นวาบไปหมด
                     แท่นรองใต้เท้าผมเลื่อนขึ้นจากพื้นอย่างช้าๆ ก่อนจะขึ้นมาเทียบกับสนามลานประลองอย่างสมบูรณ์  ในนาทีนั้นผู้ชมนับพันเริ่มเสียงเชียร์ดังสนั่น เมื่อร่างของผมและผู้แข่งขันอีกคน ปรากฏกายขึ้น..
                      ผมมองดูภาพแนะนำตัวของผมและเขาที่ลอยเด่นอยู่กลางอากาศด้วยเวทมนตร์   รูปของตัวผมกำลังขยับไปซ้าย ขวา หน้า หลัง วนไปมาอยู่เช่นนั้น
                      " และอีกคู่คือ อนาตาเซีย เรล่า และ เฮนโคเร่ บาล่า..  การต่อสู้ของสองสาวแห่งเวลนอฟ  ดูเหมือนคราวนี้พวกเธอต้องสู้กันเองเพื่อเข้ารอบต่อไปซะแล้วสิ! ต้องลุ้นแล้วละ ว่าใครจะเป็นผู้ชนะ ฮ่าๆ "  โฆษกแนะนำผู้เข้าแข่งขันคู่ต่อไป 
                       ผมหันไปมองดูสนามข้างๆ...เมื่อร่างของผู้แข่งขันอีกสองคนปรากฏตัวขึ้นมา  ภาพของพวกเธอก็ปรากฏขึ้นกลางอากาศเช่นกัน..  พวกเธอเป็นหญิงสาวผู้มีผมสีฟ้าครามทั้งคู่ และตอนนี้ใบหน้าของเธอทั้งสองคนดูไม่ค่อยสู้ดีนัก  
                    เป็นไปได้ว่าทั้งสองอาจจะเป็นเพื่อนกัน.. และพวกเธอก็คงไม่คาดคิดว่าจะได้มาสู้กันเองตั้งแต่รอบแรกของการแข่งขัน..
                    มันคงจะเป็นเรื่องน่าเจ็บปวด.. ถ้าเพื่อน คือคนที่ฆ่า 'มังกร' ของตัวเอง..
                   " และคู่สุดท้ายของรอบนี้คือ..  คิโนมิยะ เซย์ และ อารากอฟ เดอมาน่า  ว้าว.. นี่คือสาวผมสีเพลิงจากญี่ปุ่น กับหนุ่มผมดำเข้มจากไรโรธ่า เป็นคู่ที่ดูเท่ห์ แบบกินกันไม่ลงเลยทีเดียวละ!!"  โฆษกยังคงส่งเสียงเชียร์ต่อไป  ผมหันขวับไปมองทันทีหลังจากได้ยินเสียงโฆษกพูดจบ
                   ทันทีที่ร่างของเธอปรากฏตัวขึ้น..
                   นั่นเธอ...!
                   เซย์!!










ไนท์บรรยาย


 
                       " เคน..! "  
                       ชินโดเรียกชื่อของเขาด้วยน้ำเสียงไม่สู้ดีนัก  ผมหันหลังกลับไปมองชินโดที่ยืนนิ่งอยู่กับที่  ก่อนเขาจะส่ายหน้าปฏิเสธราวกับบอกผมว่า ' ไม่มีอะไรเกิดขึ้น '
                        " ผมรู้สึกไม่ค่อยดีน่ะ.. ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม " ชินโดตอบ เขาขยุ้มเสื้อที่หน้าอก ก่อนจะกำแน่นเพื่อแสดงความรู้สึก 'ไม่สบายใจจริงๆ'   ผมตอบรับความรู้สึกนั้นเบาๆ ว่า ' อืม ' 
                         ไม่ใช่แค่ชินโดคนเดียวหรอกที่ไม่สบายใจ แต่ตอนนี้ทั้งผมและไนน์เองก็รู้สึกเหมือนสถาณกาณ์มันเริ่มกลืนไม่เข้า คายไม่ออกซะแล้ว
                          " ฉันก็รู้สึกไม่ดีที่ปล่อยหมอนั่นไว้ที่ลานประลองคนเดียว.. แต่ถ้าเราทำภารกิจให้เสร็จก่อน  เคนจะได้ไม่ต้องแข่งต่อยังไงละ " ผมบอก ชินโดพยักหน้ารับ
                          ตอนนี้ผม ไนน์และชินโดกำลังอยู่บริเวณป่าแห่งคาโรฟ  และอย่างที่รู้กัน..ตอนนี้พวกเรากำลังตามหาศพของมังกรที่ถูกกำจัดออกจากแข่งขัน  และนี่คือที่หมายแรกที่พวกเราเลือกค้นหา..ส่วนเหตุผลนะเหรอ..
                          นั่นก็เพราะว่าที่นี่มันแปลก...ยังไงละ
                          มันไม่ใช่เหตุผลงี่เง่าสักนิดนะ..  อย่างที่ผมเคยพูดไปว่าคาเวียเป็นประเทศที่มีสภาพอากาศแบบสุดโต่ง.. แต่ว่า..ที่ป่าแห่งนี้จะอุดมสมบูรณ์ เป็นสีเขียวขจีตลอดทั้งปี.. แถม..ที่นี่ถูกห้ามไม่ให้ประชาชนทั้งภายในหรือนอกเข้ามายุ่มย่าม อีกทั้งยังป้องกันไว้ด้วยเวทมนตร์ระดับสูง
                           ดังนั้นมันจึงมีความเป็นไปได้สูงว่า เลออนอาจจะอยู่ที่นี่..
                           " ที่นี้มีพลังวิญญาณอัดแน่นพอๆ กับป่าแห่งความตายเลย " ชินโดพูด เขาส่งสายตาเชิงบอกให้พวกเราระวังตัวนัยๆ  (ป่าแห่งความตาย ตอน 30 : ไอจัง)
                           ส่วนเหตุผลที่พวกเราเข้ามาได้โดยง่ายนั้น..
                           นั่นเพราะมีการทำลายเวทบางส่วนไป ในก่อนหน้าที่พวกเราจะบุกเข้ามา  หรือถ้าให้พูดเข้าใจง่ายกว่านั้นคือ มีคนบางกลุ่มบุกเข้ามาที่นี้ก่อนเรา
                           และผมก็มั่นใจเกินครึ่งว่า.. มันเป็นฝีมือของเซย์!! 
                           " ดูท่าเราคงมาเยี่ยมเลออนช้าไปหน่อยนะ " ไนน์พูด เมื่อพวกเราทั้งสามคนเดินเข้ามาถึงกลางป่า   สภาพสิ่งแวดล้อมบริเวณนี้ยับเยินมาก ราวกับเพิ่งมีระเบิดลูกใหญ่เกิดขึ้น   ต้นไม้ถูกโค่นระเนระนาด  รอยแผลฉกรรจ์บนเปลือกไม้ที่น่าจะเกิดจากกรงเล็บสัตว์ สลับกับรอยไหม้ เหมือนลูกไฟที่ถูกปล่อยไปทั่วบริเวณ
                          ต้องเป็นเซย์แน่ๆ..  
                          " ยัยนั่นเป็นนักเล่นแร่แปรธาตุสายเพลิงสินะ" ชินโดถาม ในขณะที่กำลังใช้มือลูบไปบริเวณรอยกรงเล็บ
                         " บริเวณนี้ไม่มีพลังวิญญาณใดๆ หลงเหลืออยู่เลย  แม้แต่วิญญาณที่อารักษ์ต้นไม้ก็ไม่เหลือเลย  บางทีวิญญาณอาจจะหนีไปหรือถูกทำให้หายไปก็เป็นได้" ชินโดเสริมต่อ  ก่อนจะนั่งจมปุกลงไปบนพื้นด้วยท่าขัดสมาธิ  
                          " นายจะทำอะไรน่ะ?" ไนน์ออกปากถาม
                          " ฉันจะลองเรียกวิญญาณมา.. มันอาจจะพอได้เบาะแสอะไรบ้าง" ชินโดบอก  พลางหักกิ่งไม้ขนาดใหญ่ประมาณหนึ่งในบริเวณใกล้เคียงมา  เขาใช้มือขวาถือกิ่งไม้ไว้ และขยับมือซ้ายเป็นจังหวะ  เหมือนกับมีลูกประคำอยู่ในมือซ้ายนั้น  ในขณะเดียวกันก็ท่องคาถาอะไรสักอย่างเบาๆ
                           " อันเชิญ!!"
                          หลังจากพึมพำอยู่นาน ชินโดใช้กิ่งมือเมื่อคู่ฟาดไปข้างหน้าอย่างแรง แล้วปักลงพื้นดิน  ผมมองเห็นหมอกสีขาวบางๆ ถูกดูดลงไปในกิ่งไม้นั้น  ก่อนจะสั่นอย่างแรงหลังจากหมอกเมื่อครู่หายไป
                          " ได้ความว่าไงบ้าง..!?" ผมถาม แต่ชินโดยังคงนิ่ง  เขากำลังจ้องลึกไปทางกิ่งไม้นั้น  ไม่มีเสียงตอบรับใดๆ จากชินโด  แม้กระทั่งเสียงลมหายใจก็ยังไม่มี
                          ชินโดนิ่งเงียบอยู่อย่างนั้น จนกระทั่งผ่านไปราว 5 นาที เขาจึงขยับตัว  ทันทีที่เขาขยับ กิ่งไม้เมื่อครูก็กระจายกลายเป็นฝุ่นแก้วลอยหายไป
                          " ตกลงได้ความว่าไงบ้าง?" ผมถามชินโด เขามองหน้าผมครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดออกมาด้วยน้ำเสียงไม่ค่อยสบายใจนัก
                          " จะว่ายังไงดี.. มันอาจจะเป็นเรื่องบังเอิญก็ได้.. ที่เซย์มาที่นี้น่ะ "ชินโดบอก ผมและไนน์ขมวดคิ้วรับกับคำตอบนั้น
                          หมายความว่าไง.. ไอที่ว่าเรื่องบังเอิญ?
                          " เมื่อกี้ฉันเชิญวิญญาณต้นไม้.. อาจจะเรียกว่าเทพารักษ์ก็อาจจะได้ พวกเขาเป็นคนยืนยันว่า 'ซากที่เหลือ' บริเวณนี้  เป็นฝีมือของเลออน..ที่ช่องโหว่ที่พวกเราลอบเข้ามา ตรงนั้นก็เกิดจากฝีมือของเลออนด้วย" ชินโดอธิบาย เขาชันคางทำท่าครุ่นคิด ก่อนจะพูดต่อ
                          " จะเพราะเหตุผลอะไรก็ตาม  เลออนไล่กินวิญญาณในป่าเกือบเกลี้ยง  พวกวิญญาณเลยหนีไปอยู่บริเวณเขตชายแดนของป่านี้กับโลกข้างนอก " ชินโดเสริมก่อนจะชี้นิ้วไปทางทิศเหนือของป่า  ซึ่งมันก็คือเส้นทางที่พวกเราลอบเข้ามา เนื่องจากพลังเวทบริเวณนั้นถูกทำลาย
                          "  บางที คนที่ทำให้เลออนคุ้มคลั่งน่ะ..อาจจะเป็นเคนก็ได้.." ชินโดที่นิ่งเงียบไป พูดขึ้นอีกครั้ง  คราวนี้ผมและไนน์ได้แต่มองหน้าเขาด้วยความแปลกใจ
                          หมายความว่าไง? มันเกี่ยวกับพวกเรายังงั้นเหรอ ?? ทั้งๆ ที่พวกเราไม่เคยเหยียบดินแดนแห่งนี้มาก่อนเลยอย่างนั้นน่ะนะ ??
                          " เมื่อครู่เทพารักษ์ตนนั้นบอกว่า..  2-3 วันก่อน..เกิดความสั่นคลอนของห้วงเวลา ฉันคิดว่าบางทีมันอาจจะเกิดจากการข้ามมิติของพวกเราที่ไม่ถูกต้อง.. บางทีผลกระทบข้างเคียงอาจจะไม่ใช่แค่การทำให้เคนกับชิโบโบ้กลายเป็นผู้หญิง ..แต่ว่าความผิดพลาดนั้นคงส่งผลมาถึงเลออนด้วย.." ชินโดตอบ 
                         เพราะไม่ยอมให้ชิโบโบ้กินหินเวทอีกชิ้น เรื่องทั้งหมดถึงกลายเป็นแบบนี้งั้นเหรอ?
                         ถ้าเป็นแบบนั้นจริงๆ.. ไอการที่จู่ๆ ชิโบโบ้ก็เติบโตอย่างรวดเร็ว มันก็อาจจะเป็นผลมาจากเรื่องนี้ด้วยงั้นเหรอ ?
                        " เมื่อกี้..นายบอกสินะว่าทางที่พวกเราเข้ามา เกิดจากฝีมือของเลออน.." ไนน์พูดขึ้นหลังจากพวกเราเริ่มประติดประต่อเรื่องได้  ชินโดพยักหน้ารับทันที เมื่อไนน์ถามเขา
                        ....เอ๊ะ...
                        ถ้างั้นก็หมายความว่า...










ลานประลอง
เคน


                " ชิโบโบ้ ระวังทางซ้าย!!" ผมตะโกนลั่น ในมือสั่นระริก ความหวาดกลัวกำลังทิ่มแทงหัวใจของผม.. ผมมองไล่หลังชิโบโบ้ ในขณะเดียวกันก็เหลือบสายไปมองเซย์ที่กำลังโต้สู้อยู่ในสนามริมสุด
                การต่อสู้ของพวกเขาดุเดือด  เกินกว่าจะละสายตาได้.. ตอนนี้ทั้งสนามกำลังจับจ้องไปที่คู่ของเซย์   มันรุนแรงและน่ากลัวยิ่งกว่าการต่อสู้ของคนอื่น
                 " ตึงงงง!!"  ร่างของชิโบโบ้ไถลไปกับพื้น  เมื่อเจ้านั่นถูกหางของอีกฝ่ายฟาดเข้าให้อย่างแรง  ปลายหางที่เต็มไปด้วยหนามของเจ้านั่น หวดเข้าไปที่หน้าของชิโบโบ้จนเกิดเป็นรอยบาดทางยาวที่ตาของชิโบโบ้  เลือดสีแดงไหลย้อยมาบังตาของชิโบโบ้..
                 " ชิโบโบ้!!!" ผมร้องเรียก ก่อนจะวิ่งเข้าไปที่ร่างของชิโบโบ้ที่นอนหงาย  เจ้านั่นพลิกตัวแล้วใช้ปีกยันตัวให้ลุกขึ้น
                " ไม่เป็นไร.." เจ้านั่นส่งเสียงบอกผมเบาๆ  ลมหายใจของชิโบโบ้ดูเหนื่อยอ่อน เนื่องจากการต่อสู้ที่ดำเนินมานานและหนักหน่วง
                  " ฉัน..ฉันขอโทษ" ผมพูดกับเจ้านั่น  ..
                  ผมเอาแต่ก้มหน้า ไม่กล้าสบตาชิโบโบ้ตรงๆ  ผมรู้ตัวว่าตัวเองไร้ประโยชน์สิ้นดี  เพราะตั้งแต่สู้มา.. ผมมัวแต่ล่อกแล่กและลังเลตลอด  พอรู้ว่าเซย์อยู่ใกล้ ๆ  ตัวผมในตอนนี้ก็ทำอะไรไม่ถูก ในใจกำลังสับสน.. ทั้งโกรธแค้น..ทั้งหวาดกลัว..
                  ทั้งๆที่ตั้งใจไว้แล้วว่าจะต้องชนะ  ทว่า.. ตัวผมในตอนนี้กลับอ่อนแอและไร้ค่า
                  ทั้งๆ ที่ตั้งใจไว้แล้ว.. ว่าจะปกป้อง..
                  สุดท้าย....ผมเองต่างหากที่ถูกปกป้อง..
                  " เคน.... อย่าเศร้านะ..อย่าทำหน้าแบบนั้นนะ.." ชิโบโบ้ร้องบอก  เจ้านี่ก้มหัวลงมา ก่อนจะวางคางไว้ที่หัวผม  ชิโบโบ้เอื้อมปีกทั้งสองที่ใหญ่ยักษ์นั้นมาคลุมตัวผมไว้  
                 ผมได้แต่หลับตา.. 
                 " โครมมมมมมมมมมม!" เสียงอะไรบางอย่างดังขึ้นอย่างรุนแรงและรวดเร็ว มันดังมากเพราะอยู่ใกล้ผมแค่เอื้อม..
                 เกิดแรงสั่นสะเทือนดังๆ.. ร่างของชิโบโบ้สั่นไหวไปมาเล็กน้อย  แต่ถึงอย่างนั้นชิโบโบ้ก็ไม่คลายปีกที่โอบผมไว้  ...ดูเหมือนชิโบโบ้จะรู้ว่าฝ่ายนั้นพยายามเล่นงานตอนพวกเราเผลอ  เจ้านี่จึงใช้ปีกป้องกันตัวผมไว้
                " ฮึ่ม.."  เสียงที่ลอดไรฟันออกมา..ผมสัมผัสได้ว่าชิโบโบ้กำลังโกรธ  ก่อนอีกฝ่ายจะพยายามโจมตีพวกเราอีกสองสามครั้งด้วย 'สิ่งนั้น' เหมือนเมื่อครู่
               เพราะถูกกระหน่ำโจมตี ..ชิโบโบ้จึงไม่ยอมถอนปีกที่โอบผมไว้  เจ้านี่เอาแต่ยืนนั่งเพื่อเป็นโล่ป้องกันตัวผม
               " ไม่ต้องสนใจฉัน!  จัดการมันซะ ฉันไม่เป็นอะไรหรอก!" ผมพูดก่อนจะใช้มือทั้งสองจับไปที่ปากของชิโบโบ้  เจ้านั้นเหลือบตาลงมามองผมที่อยู่ในอ้อมกอด  ชิโบโบ้กรอกตาไปมาราวกับว่าไม่ได้ยินในสิ่งที่ผมสั่ง
               " ชิโบโบ้!!"
               " ฮึ่ม.."  ชิโบโบ้ส่งเสียงขู่   เหมือนต้องการให้ผมอยู่นิ่งๆ..
               สิ่งนั้น..  ซึ่งผมคิดว่ามันน่าจะเป็นหิน  ฝ่ายนั้นยังไม่ลดละความพยายาม แถมยั่งกระหน่ำส่งหินมาทางพวกเราอีกไม่ยั้ง   ตอนนี้ผมได้ยินเพียงเสียงของหินเหล่านั้นที่กำลังกระทบกับตัวชิโบโบ้
               " ขอร้องละ ชิโบโบ้!  เชื่อใจฉันสิ ฉันไม่ได้อ่อนแอขนาดนั้นนะ!" ผมร้องบอก ในขณะที่กำลังพยายามเขย่าชิโบโบ้ให้ฟังผม
               " ..... "
               " ฉันเชื่อว่านายจะต้องจัดการเจ้าพวกนั้นได้.. ขอร้องละ  อย่ายอมให้พวกมันทำเราฝ่ายเดียวเลย " ผมพูด มือทั้งสองกำแน่นและกัดฟันกรอด  
               ตัวผมต้องเลิกอ่อนแอสักที..  มัวแต่เป็นแบบนี้..ผมคงทางกลับไปสู้หน้าคนที่เซซีเรียได้แน่..
               แล้วถ้าขืน ผมยังปล่อยให้เรื่องมันเป็นแบบนี้ ..ชิโบโบ้ต้องแย่แน่..  
               เพียงแค่หิน..ชิโบโบ้ต้องจัดการได้แน่  แต่เพราะเป็นห่วงผม เจ้านี่เลยยอมทนให้ฝ่ายนั้นกระทำฝ่ายเดียว อีกอย่าง.. พวกเราไม่มีทางรู้ได้เลยว่าฝ่ายนั้นจะลงมือขั้นเด็ดขาดเมื่อไร.. 
               ..เลิกขี้ขลาดได้แล้วเคน!!!
               เจ้าชายไม่มีทางเหลาะแหละแบบนี้แน่!
               " ขอร้องละ.. สู้เพื่อฉันนะ!!" ครั้งนี้ผมประกาศก้อง  ชิโบโบ้ถอนตัวออกจากผมทันที ก่อนจะวิ่งเข้าไปท่ามกลางหินเหล่านั้น  เจ้านั่นยอมรับหินทุกลูกที่ผ่านมา เพื่อกันไม่ให้มันโดนตัวผม  
               เจ้านั่นพยายามกระโจนใส่มังกรของอีกฝ่ายที่กำลังใช้หางของมันโอบหินก้อนใหญ่ขว้างมาทางพวกเรา....
               ผมมองดูร่างของชิโบโบ้ที่กำลังต่อสู้..
              ต่อสู้..เพื่อผม..
               " ไม่เป็นไร..ต้องทำได้แน่.." ผมพูดกับตัวเอง  สายตาจ้องไปที่ชิโบโบ้อย่างไม่ลดละ
               .
               .
                ผมจำได้เสมอ..ว่าเส้นทางที่ผมเลือกมันไม่ได้สวยงามและโรยด้วยกลีบกุหลาบ .. มันมีกิ่งทางที่แตกย่อยออกไปมากมายให้ผมได้เลือก..  แต่สิ่งเหล่านั้นมันเป็นเพียงเส้นทางที่อ้อมและทำให้จุดหมายของผมไกลออกไป   
                ในตอนนี้ผมตัดสินใจแล้ว.. ผมควรจะเดินไปข้างหน้าอย่างเดียวเท่านั้น.. ถึงมันจะลำบากกว่าทางไหนๆ ที่ผมเลือก  ถึงมันจะเหนื่อยแค่ไหน..  พวกเขาจะคอยเคียงข้างและพยุงผมให้เดินต่อไป..
                ถึงเวลาที่ผมต้องตัดสินใจอย่างเด็ดขาดเสียที..
               " ที่นี้..มีแต่ทางรอดให้แค่ผู้ชนะ " ผมเปรยกับตัวเองอีกครั้ง ..
               ถึงแม้ตัวผมจะไม่ต้องการให้ใครตายก็ตาม.. แต่ว่า... ถ้ามันเป็นสิ่งที่ต้องแลก เพื่อให้ตัวผมและพวกพ้องอยู่รอดและก้าวไปถึงจุดหมายพร้อมกันได้แล้วล่ะก็..
                ถึงจะเป็นเซย์หรือเกลดั้น  ..ผมก็จะไม่กลัวทั้งนั้น!
                ขอเพียงไว้ใจซึ่งกันและกัน.. กำแพงที่แข็งแกร่งก็ต้องทลายได้ ด้วยน้ำมือของพวกเรา!!!
                " ชิโบโบ้.... ย่างเจ้านั่นให้เกรียมไปซะ!!!!" ผมร้องบอก  ความรู้สึกแน่นจนจุกอก ผมกุมหน้าอกตัวเองอย่างเจ็บปวด แต่สุดท้ายความรู้สึกนั้นกลับกลายเป็นความสุขสม  มันเป็นความเจ็บปวดในตอนแรกแต่สุดท้ายกลับกลายเป็นความรู้สึกบางอย่างที่รู้สึกดี และเหมือนได้รับการปลดปล่อย
                 " เคน.. " ผมมองไล่หลังชิโบโบ้อีกครั้ง เมื่อได้ยินเสียงของเจ้านั่นดังอยู่ใกล้..  ไม่ใช่.. มันไม่ได้ดังอยู่ใกล้ผม  แต่ว่า..มันกำลังอยู่ในตัวผม!
                 " ทำไมถึง.." ผมนิ่งก่อนจะพยายามประมวลความคิด.. 
                 มันเกิดอะไรขึ้น..? หรือว่ามันจะเป็นผลจากความรู้สึกเมื่อกี้..?
                  " ดูเหมือนพวกเราจะผสานจิตใจเป็นหนึ่งได้อย่างสมบูรณ์แล้วล่ะ.." เสียงชิโบโบ้ดังขึ้นในหัวของผมอีกครั้ง  ดูเหมือนเจ้านั่นจะรู้เรื่องนี้ดี
                   ...ผสานจิตใจ ?
                  " ของแบบนี้ก็มีงั้นเหรอ!!? " ผมร้องถาม ...ก่อนชิโบโบ้จะตอบกลับมาเบาๆ ราวกับเสียงกระซิบ..
                  " ได้แน่... ด้วยความ'เชื่อใจ'ไงละ.." 
                   " เข้าใจแล้ว..ขอโทษด้วยนะ ที่ฉัน..ขี้ขลาดเกินไป.." ผมบอก  ..
                   " นายไม่ได้ขี้ขลาดหรอกนะ.. แค่ท้อง่ายเกินไปเท่านั้น.. ขอร้องละ ในเมื่อไว้ใจฉันแล้ว.. ก็จงเชื่อใจฉันให้ถึงที่สุด." ชิโบโบ้พูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา
                    บางทีความคิดที่ผมพยายามจะปกป้องคนอื่น.. มันอาจจะกลายเป็นกำแพงที่ทำให้ความสัมพันธ์ของผมกับพวกเขาถูกขีดกั้นด้วยความห่วงใยที่มากจนเกินไป..มันทำให้พวกเราไม่เชื่อใจในกันและกัน  ..เพราะเพียงแค่คิดว่าเราจำเป็นต้องปกป้องอีกฝ่ายเท่านั้น
                   และเมื่อถูกอีกฝ่ายปกป้อง ตัวเองก็คิดแต่เพียงว่า..เรามันอ่อนแอ ทั้งๆ ที่ความจริงแล้ว.. ผมลืมคิดไปว่า...  การมีพวกพ้องก็เพื่อปกป้องกันและกันต่างหาก....
                   " ถ้านายคิดว่าตัวเองอ่อนแอ.. ฉันก็จะปกป้องนายจนกว่าจะแข็งแกร่ง.." ชิโบโบ้พูด คำพูดของเขาทำให้ผมรู้สึกใจชื้นขึ้นมา
                   พวกเขาไม่เคยโกรธ..หรือเกลียดที่ผมที่ไม่ได้ความ ..
                   พวกเขาเพียงแต่สั่งสอน..และพยายามทำให้ผมกล้าแกร่ง..
                   " และเมื่อถึงเวลานั้น..ฉันก็จะปกป้องนายเหมือนกัน!!" ผมตั้งมั่น  ผมได้ยินเสียงหัวเราะเบาๆ ของชิโบโบ้  
                   ได้เวลาที่ผมต้องก้าวเดินต่อซะที..
                   " พร้อมลุยรึยัง.. ครั้งนี้มันไม่ใช่การเล่นวิ่งไล่จับแล้วนะ.. แต่ที่พวกเราต้องทำก็คือ'จัดการ' ฝ่ายนั้น ...ถึงนายจะไม่อยากฆ่าเขา.. แต่ที่นี้พวกเรากำลังอยู่ในการต่อสู้ที่ต้องแลกด้วยชีวิตเท่านั้น"
                    " เข้าใจแล้ว.. แต่ว่า-"
                    " ถ้าฉันไม่ฆ่าเขา...เขาก็จะฆ่าฉัน..นายจะยอมให้เป็นแบบนั้นเหรอ ?"
                    " ไม่..ไม่มีทาง แต่ว่า-"
                     " ในเมื่อนายเลือกที่จะเข้าแข่งขัน..นายก็ควรเตรียมรับมือกับเรื่องแบบนี้..เพราะงั้น-"
                     " ชิโบโบ้!!!!" ผมตะโกนเสียงหลง เมื่อจู่ๆ ร่างของชิโบโบ้ก็ถูกซัดเข้ามาจนร่างของเจ้านั่นอยู่ห่างจากแท่นยืนของผมไม่กี่เมตร
                     "  นั่นมัน.. " 
                     เสียงโหวกเหวกของผู้ชมเริ่มดังขึ้นอีกครั้ง  ผมจ้องมองไปที่กลางสนามที่บัดนี้เต็มไปด้วยฝุ่นที่ตลบอบอวล  ดูเหมือนฝ่ายนั้นจะโจมตีมาทางเราอย่างเด็ดขาด ฝ่ายนั้นคงพยายามหาทางจัดการการต่อสู้นี้ให้เสร็จไวไว
                      " ก๊าซซซซซซซซซซซ  " เสียงของมังกรคู่ต่อสู้ของพวกเราดังขึ้น  
                      อะไรกัน!?
                      ของเหลวสีแดงสดกระจัดกระจายไปทั่วบริเวณ มันพุ่งออกมาจากม่านฝุ่นนั่น ..  
                      " ไม่ใช่เจ้านั่นที่ทำร้ายชิโบโบ้งั้นเหรอ..." ผมพูดขึ้นเบาๆ ประชาชนบนอัฒจรรย์กำลังแตกตื่น เมื่อม่านฝุ่นเริ่มคลายตัวลง ก่อนมันจะเผยให้เห็นสิ่งที่อยู่ในกลางม่านฝุ่นนั่น
                      " แย่แล้ว..!! มีมังกรบุกรุก" เสียงร้องของทหารยามข้างสนามคนนึงดังขึ้น  ประชาชนเริ่มแตกตื่นกว่าเดิม เมื่อเขาตะโกนออกมาเช่นนั้น
                    " โฮกกกก.........." มังกรตัวสีดำทมึนกำลังยืนยืดตัวอยู่ใจกลางสนามประลองของผม ตาของมันเป็นสีแดงก่ำ มันส่งเสียงคำรามออกมาด้วยความเกรี้ยวกราด  น้ำลายเหนียวหนืดไหลย้อยลงมาจากร่องฟันที่แหลมคม
                      มันหายใจฟึดฟัด..ท่าทางของมันดูไม่ต่างจากหมาบ้าเลยสักนิด..
                      " เลออน..นั่นคือเลออน!"  
                      เสียงของใครบางคนดังเข้ามากระทบโสตประสาทผม
                      ...สมองเริ่มประมวลความคิดอย่างรวดเร็ว..
                     " เล..ออน.." ผมทวนชื่อนั้นที่คุ้นติดหู  ความทรงจำเริ่มนึกย้อนไปครั้งก่อน  ..เมื่อครั้งที่ผมกับสองแฝดและชินโดพูดกันถึงดินแดนแห่งนี้..
                     .....'ตราสัญลักษณ์ของคาเวียถูกออกแบบมาจากมังกรโบราณที่อาศัยอยู่ใต้ผืนดินของคาโรฟ  และเหตุผลนี้เองทำให้คาโรฟเป็นเมืองหลวงของคาเวีย....' 
                     .....มังกรตัวนั้นมีชื่อเรียกว่า 'เลออน' ..........
                      ด..เดี๋ยวนะ....อย่าบอกนะ..ว่ามังกรตัวนั้นมัน........
                     " มังกรโบราณแห่งคาเวีย!!!"
                      
                      
                    
 

                        
 
                    
                    
 
                 






Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
ก็ผมนี่แหละ..เจ้าชายปีศาจ! ตอนที่ 43 : Chapter 43 : เส้นทางที่เลือก 1 , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 876 , โพส : 15 , Rating : 100% / 2 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1
# 15 : ความคิดเห็นที่ 2291
WOW! สนุกมากๆเลยล่ะค่ะ รออ่านตอนต่อไปอยู่นะค่ะ สู้ๆ



PS.  กุหลาบที่มีความหมายดีที่สุด นั้นไม่ใช่กุหลาบสีแดงหรือขาวหากแต่เป็นเจ้ากุหลาบสีดำ ตัวแทนแห่งความเป็นนิจนิรันดร์
Name : Kena < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Kena [ IP : 115.67.197.159 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 13 มีนาคม 2556 / 18:01
# 14 : ความคิดเห็นที่ 2286
อ๊ายยยยยย สนุกอ่า ><
สู้ๆนะ เลออนออกมาแบบนี้แล้วจะเป็นไงหว่า
มาอัพไวๆน้าไรเตอร์
Name : มังกรหานกดไก่ลี~ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ มังกรหานกดไก่ลี~ [ IP : 180.180.71.146 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 12 มีนาคม 2556 / 15:19
# 13 : ความคิดเห็นที่ 2245
ค้างครับผม
มาอัฟอีกไวๆนะครับ
PS.  ยินดีต้อนรับครับ
Name : Hibari < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Hibari [ IP : 206.53.152.166 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 24 กุมภาพันธ์ 2556 / 10:19
# 12 : ความคิดเห็นที่ 2243
ค้างงงงงงง...ได้ใจไปเลยค่ะ!!!
มาต่ออย่างด่วนเลยนะคะไรท์ ก่อนรีดเดอร์จะลงแดง@[]@
PS.  จบแค่นี้แหล่ะ=O=
Name : +Choc Milk+ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ +Choc Milk+ [ IP : 180.183.89.132 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 22 กุมภาพันธ์ 2556 / 22:15
# 11 : ความคิดเห็นที่ 2241
อยาสกอ่านต่อจังค่ะ ไรเตอร์ มาอัพต่อเร็วๆนะค่ะ
PS.  I'm ELF Love SJ & EXO อิอิ ...
Name : MooMam_ELF < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ MooMam_ELF [ IP : 171.97.15.67 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 17 กุมภาพันธ์ 2556 / 14:09
# 10 : ความคิดเห็นที่ 2240
สนุกมากมายค่าา>O<
///รออัพต่อนะคะ
PS.  จบแค่นี้แหล่ะ=O=
Name : +Choc Milk+ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ +Choc Milk+ [ IP : 180.183.187.145 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 12 กุมภาพันธ์ 2556 / 20:50
# 9 : ความคิดเห็นที่ 2238
ว้าว! ตอนนี้รักคนแต่งที่สุดเลยค่ะ
แต่งสนุกมากเลย
PS.  กุหลาบที่มีความหมายดีที่สุด นั้นไม่ใช่กุหลาบสีแดงหรือขาวหากแต่เป็นเจ้ากุหลาบสีดำ ตัวแทนแห่งความเป็นนิจนิรันดร์
Name : Kena < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Kena [ IP : 113.53.255.226 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 11 กุมภาพันธ์ 2556 / 16:21
# 8 : ความคิดเห็นที่ 2236
สีดำเหยอ เคนจังน่าจะสับหัวของหมอนั่นให้เละด้วยนะ -0-
PS.  ศีลธรรมที่บอกว่าตัวเองดีนักหนานั่นน่ะ มัีนจะดีขนาดไหนกันนะ ทั้งผู้คนที่บอกว่าตัวเองดีเด่นักหนานั่นน่ะ...สุดท้ายแล้ว ไม่ว่ายังไง...ก็เหมือนกันหมดนั่นล่ะ...
Name : tiyada < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ tiyada [ IP : 125.24.184.210 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 7 กุมภาพันธ์ 2556 / 21:01
# 7 : ความคิดเห็นที่ 2232
หยึย ก็อะนะ  มาเรียอยากมีหัวใจหรือ  แล้วเคนจังอยากได้อะไรจ๊ะ
PS.  I don't have nothing to say without And I don't want more than thing to tell Either thanks for everything I got from yours
Name : reserection < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ reserection [ IP : 58.9.7.54 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 1 กุมภาพันธ์ 2556 / 13:33
# 6 : ความคิดเห็นที่ 2230
เมื่อไรจะมาอัพละค่ะ รอนานแล้วนะ
PS.  กุหลาบที่มีความหมายดีที่สุด นั้นไม่ใช่กุหลาบสีแดงหรือขาวหากแต่เป็นเจ้ากุหลาบสีดำ ตัวแทนแห่งความเป็นนิจนิรันดร์
Name : Kena < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Kena [ IP : 115.67.228.181 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 26 มกราคม 2556 / 12:46
# 5 : ความคิดเห็นที่ 2229
เมื่อไรจะไปเซซีเรียชักทีอะ
มาอัพต่อไวๆนะ
Name : วิลเลต < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ วิลเลต [ IP : 61.90.99.148 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 20 มกราคม 2556 / 23:01
# 4 : ความคิดเห็นที่ 2222
สนุกอ่ะ มาอัพต่อไวๆนะ สู้ๆค่ะ
PS.  กุหลาบที่มีความหมายดีที่สุด นั้นไม่ใช่กุหลาบสีแดงหรือขาวหากแต่เป็นเจ้ากุหลาบสีดำ ตัวแทนแห่งความเป็นนิจนิรันดร์
Name : Kena < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Kena [ IP : 115.67.133.155 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 19 มกราคม 2556 / 07:11
# 3 : ความคิดเห็นที่ 2219
รีบอัพต่อนะค่ะหลังจากเรียนหรือตอนว่างก็ได้นะค่ะอยากอ่านต่อมากๆเลย
Name : ซาวาดะ สึนะโยชิ [ IP : 27.55.169.254 ]

วันที่: 15 มกราคม 2556 / 19:17
# 2 : ความคิดเห็นที่ 2218
รีบมาอัพไวๆนะค่ะ
ตอนที่ว่างก็ได้ค่ะ เพราะว่า Re เองก็แต่งนิยาย เหมือนกันค่ะแต่ไม่ค่อยมีเวลาไปอัพ
ซักเท่าไร เพราะคิวเรียนเยอะมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก(วิบัติเพื่อเสียงเล็กน้อย)
ดังนั้นจึงเข้าใจค่ะ ถึงจะมาอัพช้าก็ไม่เป็นไรค่ะ ขอแค่มาอัพต่อก็พอแล้ว
สู้ๆนะค่ะ เป็นกำลังใจให้
Name : Rena < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Rena [ IP : 115.67.231.101 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 13 มกราคม 2556 / 17:47
# 1 : ความคิดเห็นที่ 2215
รีบๆอัพต่อนะคะ><
[ไม่มีหัวใจ... แอบน่ากลัวง่ะ]
PS.  จบแค่นี้แหล่ะ=O=
Name : +Choc Milk+ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ +Choc Milk+ [ IP : 180.183.187.81 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 9 มกราคม 2556 / 21:37
หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android