คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

ก็ผมนี่แหละ..เจ้าชายปีศาจ!

ตอนที่ 46 : Chapter 46 : ก่อนจะพบกันใหม่ 100%


     อัพเดท 14 ก.ค. 57
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/แฟนตาซี
Tags: แฟนตาซี, ผีดูดเลือด, ไร้สาระ
ผู้แต่ง : vogoer II ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ vogoer II
My.iD: https://my.dek-d.com/vam_pire_christ
< Review/Vote > Rating : 94% [ 124 mem(s) ]
This month views : 10 Overall : 71,011
2,434 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 823 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
ก็ผมนี่แหละ..เจ้าชายปีศาจ! ตอนที่ 46 : Chapter 46 : ก่อนจะพบกันใหม่ 100% , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 613 , โพส : 11 , Rating : 0% / 0 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด









         

                 
 " เป็นที่ที่สวยงามดีใช่มั้ย..คาโรฟน่ะ " ผมถามริชาร์ด  ก่อนจะยื่นกล้องของชินโดให้เขาดูรูป
                      " -)3)-"  ริชาร์ดไม่ยอมหันมามองและเมินหน้าหนีไปทางอื่น  ขณะเดียวกันก็ไม่ลืมที่จะทำท่างอนแก้มป่องใส่ผม..
                      " อย่างอนเซ่!!" ผมขยี้หัวริชาร์ดอย่างหมั่นไส้ ก่อนจะหยิกแก้มตามอีกสองสามที
                      .
                      .
                     งอนได้งอนดีเหลือเกินนะ!! อย่าลืมสิเฟ้ย ฉันคือพระเอกของเรื่องนะ!!!    
                     



 

               Chapter 46 : ก่อนจะพบกันใหม่

                

                       พวกเราทั้งสี่  ผม ชินโดและสองแฝด ตัดสินใจกลับมายังโซลเมดอีกครั้งเพื่อมาบอกลาริชาร์ดและราเชลอย่างเป็นทางการก่อนที่พวกเราจะกลับไปยังโลก  
                       ไม่ใช่พวกเรากะจะอู้หรอกนะ แต่เพราะหินเวทที่พวกเรากิน เป็นหินเวทที่ข้ามมิติในแบบกำหนดระยะเวลา  ดังนั้นเมื่อเวลาหมดลง พวกเราก็จะถูกส่งกลับไปยังโลกมนุษย์โดยอัติโนมัติ  และด้วยเหตุผลนี้ พวกผมจึงเลือกที่จะใช้เวลาที่เหลืออยู่กับพวกเขา
                      -_- เอ่อ.. ผมแค่จะกลับโลกมนุษย์นะ  ไม่ได้ลาตายสักหน่อย!
                      หลังจากเรื่องหลายอย่างเริ่มคลี่คลาย  ผม ชินโดและสองแฝด เริ่มมีเป้าหมายที่ชัดเจนยิ่งขึ้น  พวกเราตั้งใจจะเดินหน้าต่อไป  รวบรวมกำลังพลให้ได้มากที่สุด เพื่อทำให้สงครามครั้งนี้จบลงโดยไม่ต้องเสียเลือดเสียเนื้อ
                     เพื่อไม่ให้เกิดเหตุการณ์แบบชินโด..
                     ตัวผมในตอนนี้จึงมีแต่ต้องเดินหน้าเท่านั้น..
                     ด้านมาเรียเองก็ขอเวลาศึกษาถึงพลังของสิ่งนั้นอีกสักพักก่อนที่จะปลดปล่อยมันออกมา ดังนั้นช่วงนี้ผมจึงต้องกินหินเวทขนาดเล็กติดต่อกันตลอด เพื่อให้มาเรียสามารถอาศัยอยู่ในร่างของผมได้ และต่อจากนี้ ทุกๆ  วันผมต้องฝึกฝนให้หนักขึ้น เพื่อเตรียมร่างกายให้สามารถรองรับพลังของสิ่งนั้น และอีกเหตุผลก็คือ..เพื่อกระตุ้นสิ่งนั้นให้แสดงตัวออกมา
                     " ไม่เอาน่าริชาร์ด  ถ้าขืนนายยังไม่เลิกงอน ฉันก็จะกลับบ้านเดี๋ยวนี้เลยนะเว้ย!!!" ผมสบถใส่ริชาร์ด  สาวรับใช้มองผมด้วยสาตาอาฆาต เมื่อผมเริ่มทำร้ายราชวงศ์แถมยังตะคอกใส่ด้วยสีหน้าดุดัน
                      เหอะ..ให้ตายสิ..  ก็หมอนี่งอนผมแบบไร้สาระเองนี่!!!  
                      " เจ้าหายไปหนึ่งวันเต็มๆเลยนะ!! เรารึอุตส่าห์เป็นห่วง กลัวว่าจะถูกทำร้าย ที่ไหนได้..เจ้ากลับหนีไปเที่ยวคาโรฟโดยไม่ชวนเราเลยสักคำ!!!!!" ริชาร์ดทำแก้มงอนตุบป่องใส่ผมอีกครั้ง
                       ให้มันน้อยๆ หน่อยเถอะ..  หมอนี่พูดอย่างกับว่า ถ้าชวนแล้วจะไปได้ยังงั้นแหละ!!
                       มีหวัง..ถ้าผมพาไปเองโต้งๆ ล่ะก็..  ป่านนี้อาจจะโดนข้อหากบฏลักพาตัวเชื้อพระวงศ์แน่ๆ..
                       
 " ที่นั่นไม่ได้มีอะไรสนุกมากมายขนาดนั้นหรอก.." ชินโดพูดด้วยน้ำเสียงเศร้าๆ  สายตาที่เศร้าสร้อยของหมอนั่นทำให้ผมนึกถึงเรื่องของเลออน  และมังกรมากมายที่ตายที่นั่น
                      สุดท้ายแล้วเทศกาลคาโรฟก็สิ้นสุดลง เมื่อความจริงของไข่มุกวิเศษถูกเปิดเผย นานาประเทศเริ่มโจมตีคาโรฟที่ปิดบังเรื่องนี้เอาไว้  การตายของมังกรหลายตัวนั้นสูญเปล่า.. มันคือโศกอนาฏกรรมที่หลายคนไม่อยากพูดถึงอีก..
                       เศรษฐกิจของคาโรฟคงจะซบเซาลงไปสักพัก แต่ถึงอย่างนั้นเรื่องการฑูตกับนานาประเทศก็ยังเป็นปรกติ   เพราะผู้ปกครองคาเวียตัดสินใจโยนความผิดทุกอย่างให้เอริโต้ที่ล่วงลับไปแล้ว  เอริโต้จึงได้ตายจากไปในฐานะกบฏที่ก่อเรื่องเลวร้ายขึ้น  ทำให้ประเทศอื่นๆ ไม่ได้เรียกร้องสิทธิ์อะไรจากคาเวียมากนัก เพราะเดิมทีก็เป็นประเทศที่ยากจนอยู่แล้ว  
                       แต่สำหรับชาวเมืองคาโรฟ..ยังไงซะ เอริโต้ก็ยังคงเป็นบวีรบุรุษที่พัฒนาบ้านเมืองให้ยิ่งใหญ่จนถึงขีดสุด  แม้ว่าในสายตาคนอื่นเขาจะเป็นอาชญากรก็ตาม..
                       " จริงๆ ฉันฝากราเชลไปบอกแล้วนะ.." 
                       " อย่าพูดถึงคนๆ นั้นนะ!!!" ริชาร์ดตวาดลั่น ผมจับหมอนั่นบีบปากอย่างหมั่นไส้อีกครั้ง
                       เหตุผลที่ริชาร์ดตะโกนออกมาแบบนั้น นั่นก็เพราะหลังจากที่พวกเราออกจากโซลเมด พวกทหารก็บุกเข้ามาในบ้านริชาร์ดอย่างประจวบเหมาะ พร้อมกับประกาศกร้าว ว่าอลันสุดที่รักของริชาร์ดนั้นก็คือเจ้าชายรัชทายาทอันดับ 1 แห่งโซลเมด น่าเสียดายจริงๆที่ผมไม่ทันได้เห็นช็อตเด็ด น่าจะมันส์พะยะคะ โฮะๆๆ
                      ว่าแต่ ตอนนี้ราเชลจะเป็นยังไงบ้างนะ ?  บางทีหมอนั่นอาจจะกำลังถูกโบยร้อยทีแล้วถูกแช่ในน้ำเกลือ..จากนั้นก็ถูกจับไปแขวนประจานหน้าพระราชวัง อื้อหื้อออ ดุเดือดจริงๆ แต่...  เอ่อ นั่นมันไม่ใช่วิธีลงโทษรัชทายาทนะเฟร้ย!!
                      "รู้มั้ยว่าหมอนั่นลำบากขนาดไหนที่พยายามหนีออกมาเยี่ยมนายน่ะ!" ผมบอก ริชาร์ดเมินหน้าหนีไม่สนใจ
                       " ป่านนี้อาจจะถูกสั่งโทษประหารแล้วก็ได้ โทษฐานสร้างความวุ่นวาย" ไนน์ขู่
                       " จะบ้ารึไง  เจ้าบ้านั่นไม่ถูกสั่งประการหรอก" ริชาร์ดหันมาแย้ง
                       " ก็ไม่แน่นี่  ถ้ารัชทายาทอันดับหนึ่งตายไป ก็ยังมีอันดับสองอีกทั้งคน.." ไนท์เสริม
                       " จะ..จะบ้าเหรอ!" 
                       " แย่จังเลยนะ ทั้งๆที่พยายามหนีออกมาเพื่อน้องชาย  สุดท้ายก็ถูกจับไปทรมาน.. ฉันได้ยินเสียงกรีดร้องของราเชลเมื่อเช้าด้วย " ชินโดขู่หน้าตาย
                       -_- อื้อหื้อออออออออออ ไอแก็งรางวัลออสก้า!!
                       " ถึงกับต้องประหารเลยเหรอ.." ริชาร์ดเริ่มทำเสียงสลด
                       " หมอนั่นถล่มงานดูตัว แถมยังหนีออกมาโดยไม่บอกพระราชสำนัก ทำให้ทหารต้องออกตามหาทั่วโซลเมด  นายไม่คิดว่านี่เป็นการก่อการร้ายเหรอ.." ผมเปรย  ริชาร์ดเริ่มหน้าซีด
                       " แล้ว..แล้วเขาจะประหารราเชลยังไง.. จะตัดคอ หรือฉีดยาพิษ..หรือ.."
                       " ไม่รู้สิ.. บางทีเมื่อวานซืนอาจจะเป็นครั้งสุดท้ายที่นายได้เห็นหน้าเขาแล้วก็ได้.." ไนท์พูด น้ำเสียงของเขาสั่นเครือ น้ำตาแห่งความตอแหลกำลังจะไหลเอ่อออกมา..  ผมเบนหน้าหลบเพื่อไม่ให้ริชาร์ดเห็นท่าทีกลั้นขำของผม
                       " ดีไม่ดี..ตอนนี้ร่างของราเชลคงจะกำลังกลายเป็นอาหารให้กับฝูงกายักษ์ก็-"
                       " เฮลโล่ววววววววววววว! ปัง!!!"
                       ไม่ทันให้ผมพูดจบประโยค ประตูบานยักษ์ก็ถูกเปิดขึ้นอย่างแรง โดยมีเสียงของราเชลตะโกนลั่นเพื่อแสดงถึงการมาเยือนของเขา
                        -_____- ให้ตายเถอะไอxxx  มาได้จังหวะเกินไปแล้วเว้ยเฮ้ย!!!
                       " เนี้ยนะเหรอที่ว่ากลายเป็นอาหารฝูงกา.. ถ้างั้นไอตัวที่เดินมาก็ซอมบี้นะสิ!" ริชาร์ดงอนแก้มป่องอีกรอบ  พวกเราทั้งสี่หันไปส่งสายตาเคียดแค้นให้กับราเชลโดยมิได้นัดหมาย
                        เกือบจะไปได้สวยอยู่แล้วเชียว..
                         ไอเจ้าชายติ๊งต๊องเอ้ย!!!
                         " เฮ้ ทำไมมองหน้าฉันแบบนั้นเล่า.." ราเชลถามอย่างแปลกใจ 
                         " รอบนี้แกอาจจะได้ตายจริงๆ แล้วก็ได้ ..." ไนน์เปรยด้วยน้ำเสียงเรียบ ผมขนลุกวาบเมื่อไนน์หักนิ้วทำเสียงกรอบแกรบ
                         " นั่นรัชทายาทแห่งประเทศนี้นะไนน์ ...เราต้องเลือกที่ลับตากว่านี้ก่อนนะ" ไนท์กระซิบกระซาบเบาๆ  จากที่ฟังครั้งแรก ผมรู้สึกเหมือนไนท์กำลังจะห้ามปราม แต่ไหงฟังไปฟังมา ใจความสำคัญมันฟังดูไม่ใช่แหะ
                         " เฮ้..พวกนายนี้มันยังไงกันห้ะ! ขอฉันปิดหูริชาร์ดก่อนสิ" ชินโดตะโกนใส่ ก่อนจะพูดเสียงค่อมแล้วเดินไปปิดหูริชาร์ด  
                       =_= นี่พวกเอ็งอยากติดคุกกันขนาดนี้เลยเรอะ..
                       " เฮ้ๆ เลิกเอาเวลามาทะเลาะกันได้แล้วน่า พวกเราเหลือไม่มากแล้วนะ " ผมบอกก่อนจะดึงมือของริชาร์ดและราเชลให้เชื่อมกัน
                       " เธอจะไปไหน!/เจ้าจะไปไหน!"
                       " อ..เอ๋..? ก็กลับบ้านนะสิ " ผมตอบเมื่อทั้งคู่พร้อมใจตะคอกใส่ผม
                        น้อยๆ หน่อยนะ ยังไงฉันก็เจ้าชายนะเห้ย!
                        " ไม่ยอมนะ!/ไม่มีทาง!"  (ริชาร์ด/ราเชล)
                        " อย่ามาพูดเหมือนฉันนะ!/อย่ามาพูดตามพี่สิ!!"(ริชาร์ด/ราเชล)
                        " อุต้ะ สเน่ห์แรงจังเลยน้า เคนจัง.." ไนท์เปรยก่อนจะทำทีเป็นกระซิบกระซาบกับไนน์และชินโด
                       " ..... " ผมเมินทำเป็นไม่สนใจ
                       อย่าให้พ่อได้ขึ้นครองราชย์อย่างสมบูรณ์นะเหวย.. หึหึ..
                       " แล้วจะทำอะไรงั้นเหรอ...?"  เสียงมาเรียดังเข้ามาในโสตประสาท  ลืมไปเลยว่ายัยนี่กำลังอาศัยอยู่ในร่างผม.. แบบนี้ผมก็ไม่สะดวกแล้วสิ..ทั้งนอน ทั้งกิน.. นี่มันก็เท่ากับว่าผมแต่งงานแล้วสิ!! -////-
                       " พลังจิตนาการของเจ้ามันล้ำเกินกว่าเราจะหาสิ่งใดบรรยายได้ " มาเรียบอก นี่มันคำชมสินะ ? โฮะๆ ผมคิดว่ามันเป็นคำชมนะ ฟังยังมันก็ดูเหมือนมาเรียกำลังสรรเสริญผมชัดๆ
                       " เราไม่อยากต่อว่าอะไรแล้วล่ะ.. เฮ้อ..." มาเรียตอบด้วยเสียงกระซิบที่เบามากจนผมฟังไม่รู้เรื่อง เว้นก็แต่เสียงถอนหายใจของหล่อนที่ดังตามมาทีหลัง
                       " เอาล่ะๆ เลิกทะเลาะกันได้ พวกเรามีเวลาอยู่ที่โซลเมดอีกไม่นานหรอกนะ.." ผมขู่เสียงเข้มในขณะที่เดินเข้าไปแยกราเชลกับริชาร์ดให้ออกห่างกัน  ทั้งสองหันมามองหน้าผมอย่างค้อนๆ แต่ก็ยอมหยุดทะเลาะกันแต่โดยดี
                        อื้ม..ลำบากจริงๆ แหะ ดูเหมือนเสน่ห์ผมจะแรงอย่างที่ไนท์พูดไม่มีผิด แต่อันที่จริงผมก็รับรู้เรื่องนี้มานานแล้วล่ะนะ  อ่า..บางทีการต่อสู้ในสภาวะสงครามที่พร้อมปะทุทุกเมื่อเช่นนี้ ผมน่าจะลองใช้เสน่ห์ของตัวเองให้เป็นประโยชน์ดูนะ..                     
                         เอ๊ะ..หรือว่าความจริง..ต้นเหตุของสงครามมันเกิดจาก.. สิ่งนั้น..
                        ...ใช่แน่ๆ... ต้นเหตุมันอาจจะมาจาก...
                        ความรูปงามของผม!!!!
                        =[]=! 
                        แหม..จะเป็นไปได้ไงเล่า.. ผมก็แค่คิดเล่นๆ เท่านั้นแหละ ผมไม่ได้เป็นพระเอกที่หลงตัวเองสักหน่อย (เหรอออ )
                        " ทำไมจิตวิญญาณของเจ้าถึงเป็นเชื้อพระวงศ์ได้นะ.." มาเรียเอ็ดเสียงดุ หลังจากเธออ่านความคิดอันไร้สาระเมื่อครู่  ..ก็แหม..ผมเครียดนี่.. ดังนั้นก็ต้องหาวิธีคิดบวกท่ามกลางสภาวะจิตใจอันบอบบางเช่นนี้..  เผื่อผมจะหายเครียดแล้วคิดวิธีแก้ปัญหาดีๆ ออก  ..
                        เห็นม้า.. ช่างเป็นความหลักแหลมทางด้านปัญญาอย่างหาที่เปรียบไม่ได้จริงๆ..
                         อีกอย่างยังมีงานวิจัยของมหาวิทยาลัยเยลยืนยันด้วยนะ ว่าการคิดบวกจะช่วยเพิ่มอายุได้มากถึงตั้ง 8 ปี!! นี้จึงเป็นอีกเหตุผลที่ทำให้ผมมองโลกในแง่ดีเสมอ.. ถือเป็นมาตราฐานของพระเอกสมัยนี้เชียวนะ ขอบอก!
                        " แล้วเจ้าจะต้องการอายุขัยทำไมอีก ในเมื่อเจ้าเป็นอมตะ..." มาเรียถามด้วยน้ำเสียงสงสัยจากใจจริง
                        .
                        .
                        เอ๊ะ...ยัยนี่ จะไม่ขัดสักนิดไม่ได้เรอะ...
                        " เฮ้!! อลิซาเบธ  เธอเหม่ออะไรนักหนาน่ะ " ริชาร์ดบ่นก่อนจะรั้งชายเสื้อผม เพื่อให้เดินตามพวกราเชล สองแฝด และชินโดที่เดินนำไปยังประตูบ้านเรียบร้อยแล้ว
                         

                       พวกเราทั้งหมดออกเดินทางเข้าไปเที่ยวในตัวเมืองโซลเมด เนื่องจากบ้านของริชาร์ดอยู่ห่างจากตัวเมืองพอสมควร พวกเราจึงเดินทางออกมาด้วยรถม้า  ตลอดทางริชาร์ดและราเชลยังทะเลาะกันตลอด  จะว่าน่าเอ็นดูผมก็ไม่เถียง แต่บางทีก็แอบรำคาญเสียงดังโหวกเหวกโวยวายของทั้งคู่ แต่ถึงอย่างนั้นผมก็คิดว่านี่จุดเริ่มต้นที่ดีระหว่างความสัมพันธ์ของทั้งสองในฐานะ 'พี่น้อง' เพราะอย่างน้อยริชาร์ดก็ยอมออกปากเรียกชื่อ 'ราเชล ' แม้ว่าจะทำตาหยิ่งๆ หรือมองค้อนราเชลตลอด แต่นั่นก็เป็นนิสัยที่น่าเอ็นดูของริชาร์ด (ละมั้ง) นะ
                        " เหอะ เจ้าเด็กเลี้ยงแกะ.." ริชาร์ดสบถใส่ราเชลเป็นระยะ แต่เจ้าตัวก็ยังคงทำทีหูทวนลมแล้วยังทำตัวระริกระรี้จนผมเริ่มหมั่นไส้หมอนี่แทนริชาร์ด
                        =_= น่ารักตายแหละ ไอตุ๊ดเอ้ย!
                        อุ๊บ..เรื่องนี้เป็นเรื่องที่เรารู้กันสองคนนะมาเรีย..สองคนเท่านั้นนะ อย่าไปปากโป้งบอกราเชลล่ะ ว่าฉันแอบด่าหมอนั่นในใจ โฮะๆๆ
                        " วันนี้ฉันจะนำเที่ยวเอง โอเคนะ!?  ที่ๆฉันจะพาไป เป็นที่ๆ ฉันหนีไปเที่ยวบ่อยๆ..." ราเชลเปรยถึงสถานที่ที่หมอนั่นกำลังจะพาพวกเราไปเที่ยว น้ำเสียงของราเชลบ่งบอกได้ถึงความพอใจมากถึงมากที่สุด ...
                        ถ้าตีความจากรสนิยมของหมอนี่แล้ว ผมไม่ค่อยแน่ใจเท่าไรนะ ว่าไอที่ๆมันพูดถึงน่ะ จะน่าเที่ยวจริงๆ..
                       หวังว่าที่นั่นคงไม่ใช่ที่ๆ แม่นมของราเชลแนะนำหรอกนะ..
                       พองขนเบาๆ แหะ
                       " อ่า..บรรยากาศดีจริงๆเลยน้า คิดถึงเซซีเรียชะมัด.." ไนท์บ่นก่อนจะยื่นหัวออกไปนอกหน้าต่าง พร้อมทำท่าน้องหมาท้าลม  ลมเย็นๆ ที่มีกลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกไม้ลอยเข้ามาในตัวรถเป็นระลอก ผมรู้สึกผ่อนคลายอย่างบอกไม่ถูก.. 
                       เป็นเหมือนลมที่ปลอบโยนจิตใจให้สงบนิ่ง..
                       ถ้าโลกมีบรรยากาศแบบนี้เยอะๆ ก็ดีสิ.. 
                       ที่นั่นคงกลายเป็นที่ที่สงบสุขไม่น้อยเลยทีเดียว..
                       " เธอจะพิงไหล่ฉันก็ได้นะอลิซาเบธ.." ริชาร์ดบอกก่อนจะตบไหล่ตัวเองเบาๆ เหมือนบอกว่า เอนตัวลงมาได้เลย
                       " ไม่เอาน่าริชาร์ด ตัวเตี้ยๆ แบบนั้น อลิซาเบธคงเมื่อยคอแน่ๆ มาซบไหล่เราดีกว่านะ นะๆ" ราเชลแทรกขึ้นมาก่อนจะรั้งหัวผมให้เอนลงบ่นไหล่ของเจ้านั่น
                       แววตาของไนน์ ไนท์และชินโดที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม ดูมีเลศนัยเหลือเกิน ผมได้ยินเสียงกลั้นขำดังมาเป็นระรยะ มุมปากของทั้งสามยกขึ้นเล็กน้อยเหมือนมีความนัยอะไรซ่อนอยู่
                       เออ ใช่สิ ตอนนี้ใครๆ ก็รุมแกล้งแต่ผมนี่  .. ความหน้าตาดีนี่ช่างเป็นเรื่องที่ทำใจลำบากเสียเหลือเกิน Y___Y  
                       " มาทางนี้ดีกว่า.."
                       " ทางนี้สิ..."
                       " ทางนี้ดีกว่า..."
                       " ถ้าพวกแกไม่หุบปากแล้วนั่งเงียบๆ สักทีล่ะก็..ฉันจะหั่นพวกแกให้เละเป็นชิ้นๆเลย.." ผมปัดมือของราเชลและริชาร์ดที่โอบคอผมไว้ออกไป นี่พวกแกเห็นฉันเป็นเพื่อนเล่นเรอะ!! ช่วงนี้ไม่ค่อยได้ดื่มเลือดด้วย เดี๋ยวพ่อก็จับสูบให้หมดตัวหรอก!!!
                       " ล้อเล่นอะไรน่ะ อลิซาเบธ!!" ราเชลหัวดเราะคิกคักก่อนจะรั้งคอผมไปแนบข้างแก้มหมอนั่น
                       =_= 
                       " หยุดนะ เจ้าคนขี้โกหก!! ปล่อยอลิซาเบธเดี๋ยวนี้!!!" ริชาร์ดตะโกนลั่นก่อนจะรั้งแขนผมให้เอนตัวไปทางเขา
                       ผ่าร่างผมไปคนละครึ่งเลยดีมั้ย? เอาไปสต๊าฟไว้ดูเล่นในห้องนอนเลยดีรึเปล่า ? หรือว่าจะเอาไปแช่ตู้เย็นเก็บไว้ดูเล่นยามว่างดี ?!  นี่ตูเป็นผู้หญิงร่างบอบบาง(ในตอนนี้เฉยๆ) นะเว้ย!!! ทำไมถึงทำรุนแรงกับผู้หญิงหน้าตางดงามเช่นนี้เล่า!!!
                       เดี๋ยวพ่อก็คืนร่างเป็นผู้ชายให้รู้แล้วรู้รอดไปเลย!!!
                       เอ่อ..ถ้าทำได้เลยก็ดีสิ  ชักหวั่นๆ ถ้าเกิดผมกลับไปโลกมนุษย์แล้ว ร่างชายของผมยังไม่กลับมา ..ผมจะทำยังไงดีล่ะ?
                        T_____T  ชีวิตพระเอกตลอด 17 ปีที่ผ่านมาจะต้องจบสิ้นในตอนที่ 46 เช่นนี้นะเหรอ?
                        ไม่นะ...ม่ายยยยยยยยยยยยยยยยยย
                        ไม่ทันได้บ่นเจ้าพี่น้องนรกนี่ต่อ รถม้าก็หยุดลง.. คนรถเดินมาเปิดประตูให้พวกเราก่อนจะผายมือออกไป  ด้านนอกเป็นทุ่งหญ้ากว้างใหญ่ที่เต็มไปด้วยต้นคอสมอส  
                        ดอกคอสมอสที่กำลังเบ่งบาน ก้านชูดอกพริ้วไหวไปมาตามแรงลม ราวกับกำลังยิ้มแย้มทักทายพวกเรา  สถานที่แห่งนี้ชักเงียบสงบ จนผมได้ยินแม้แต่เสียงเดินเท้าเปล่าของมด..
                       เอ่อ คือผมแค่อยากจะเปรียบเปรยว่าที่นี่มันเงียบจริงๆ น่ะ 
                       ที่นี่มันช่างสงบและงดงามจริงๆ ต่างจากที่ผมจินตนาการไว้ลิบลับ ตอนแรกคิดว่าที่นี่จะเป็นสถานที่ที่น่ากลัวกว่านี้เสียอีก..
                       " ที่นี่คือหมู่บ้านมังกรแห่งสุดท้ายในโซลเมด ไม่ใช่มังกรธรรมดาด้วยนะ! แต่เป็นมังกรแห่งราชวงศ์โซลเมด นามว่าหมู่บ้านดราโกซ่า .." ราเชลแนะนำด้วยน้ำเสียงภาคภูมิใจ ก่อนจะเสริมต่อ " เราคิดว่าพวกเจ้าคงยังไม่เคยเห็นมังกรใช่มั้ยล่ะ  ก็แน่ละสิ..มังกรเป็นสัตว์ป่าคุ้มครองและหายากสำหรับโซลเมดนี่นา..นะ"
                       เอิ่ม..ก็ไม่อยากทำลายความภาคภูมิใจ(อันน้อยนิด)ของนายหรอกนะ  ราเชล...
                       แต่ในตัวฉันตอนนี้ ก็มี 'สิ่งที่หายาก' ที่ว่านั่นกำลังดิ้นดุ้กดิ้กไปมาอยู่ข้างในเหมือนกันนะ..
                        " จริงเหรอ? มีมังกรด้วยเหรอ *0*" ริชาร์ดถามด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น ก่อนจะกระโดดลงจากรถม้าอย่างรวดเร็วและวงลงไปในทุ่งคอสมอส
                         " เดี๋ยวก่อน อย่าเพิ่งลงไป ในนั้นมันมี....."
                         " ก๊าซซซซซซซซซซซซซซซ "
                          =[]=!!!!
                         








หมู่บ้านดราโกซ่า

 
                   " T^^T"
                   " กัดฟันทนอีกนิดนะ..." ผมบอกก่อนจะละเลง 'ราด' ยาสมุนไพรใส่แผลผุผองของริชาร์ด หมอนั่นนอนกัดฟันแน่นเพื่อระงับความแสบของตัวยา
                   " ขอโทษนะจ้ะ.. พอดีไม่ค่อยมีแขกมาที่นี่นานมากแล้ว  คาร่าเลยตกใจน่ะจ้ะ" เอเรียลขอโทษพวกเราด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนก่อนจะวางผ้าพันแผลไว้ข้างกายผม
                   
ย้อนไป 15 นาทีก่อน
               
 " เดี๋ยวก่อน อย่าเพิ่งลงไป ในนั้นมันมี....."
                     " ก๊าซซซซซซซซซซซซซซซ "
                      =[]=!!!!  
                    ริชาร์ยืนนิ่งอึ้งทันที เมื่อเห็นมังกรสีน้ำตาลตัวยักษ์ปรากฏกายขึ้นท่ามกลางทุ่งคอสมอส  
                    อะไรกัน..  ไอก้อนหินกลางทุ่งเมื่อกี้ คือมังกรงั้นเรอะ!!!?
                    " ริชาร์ด  หลบไป!!!" ไนน์ตะโกนบอก  หมอนั่นผลักริชาร์ดออกไปด้านข้างก่อนจะชักดาบหมานรกแล้วกระโจนเข้าไปอยู่ตรงกลางระหว่างมังกรยักษ์และริชาร์ด 

                " ใจเย็นๆ นะ คาร่าไม่ใช่มังกรดุร้ายนะ " ราเชลบอกก่อนจะวิ่งเข้าไปขวางระหว่างมังกรตัวนั้นและไนน์ที่กำลังจ่อดาบนรกไปทางมังกรตัวนั้น

                   ถึงราเชลจะห้าม แต่ไนน์ก็ยังไม่ลดดาบลง เขาตั้งท่านิ่งเตรียมพร้อมทุกสถานการณ์...ก็แหงล่ะ  ทั้งๆที่ไอ้ราเชลพูดเองว่ามังกรตัวนี้ไม่อันตราย..  แต่ท่าทีของมันในตอนนี้ ดูไม่เหมือนมังกรเฟรนลี่เล่นขี้อย่างที่เจ้านั่นบอกเลยนี่...
                 ถ้าให้บรรยายล่ะก็.. คาร่ากำลังแสยะยิ้ม จนพวกเราเห็นฟันแหลมที่เรียงตัวอย่างสวยงาม..อีกทั้งฟันของคาร่ายังส่องแสงปิ๊งปังระยิบระยับเหมือนโฆษณายาสีฟันอีกด้วย..
                 " เชื่อเราสิ!  -ใช่มั้ยคาร่า!"
                 " =[]= " (ทุกคน)
                 พวกเราอ้าปากค้างเมื่อเห็นภาพที่อยู่ตรงหน้า  ราเชลที่กำลังห้ามปรามพวกเรา..  หมอนั่นละสายตาจากไนน์ ก่อนจะหันไปเซย์ไฮคาร่า  และทันทีที่มังกรตัวนั้นเห็นหน้าราเชล.. มันก็จัดการ 'อม' หมอนั่นเข้าไปทีเดียวครึ่งตัว..
                   ใช่แล้ว... ผมกำลังบอกว่ามัน อม 
                   อมรัชทายาทอันดับหนึ่งแห่งโซลเมล ของโลกเกลโนเลียที่ชื่อราเชลอยู่จริงๆ นั่นแหละ!!!!!
                   โฮกกกกกกกกกกกกกก........
                    " เฮือกกก...ก " 
                    พวกเราถอนหายใจพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมายอีกครั้ง เมื่อเจ้ามังกรยักษ์ผละออกจากราเชล..หรือถ้าจะพูดแบบภาษาบ้านๆ...ก็คงจะเรียกว่าคาย ละมั้งนะ..
                   น้ำลายสีขาวขุ่นกำลังหุ้มร่างของราเชล  กลิ่นคาวปลาโชยออกมาทันทีที่สายลมพัดผ่านร่างเขา.. ไม่ต้องเดา ผมก็พอจะรู้ว่ามือเช้าของมังกรยักษ์ตัวนี้ คงจะเป็นปลาทะเลทั้งฝูง..
                    โอ้ยยย...ผมอยากสบถคำว่า 'อี๋' ออกมาให้ครบทุกภาษาบนโลกจริงๆ นะ..  T_T
                    " สาบานกับเราสิ...ว่าเจ้าจะไม่เข้าไปอยู่ในตัวของมังกรตัวนั้น.." เสียงมาเรียพูดขึ้นอย่างสั่นเครือ  ผมไม่แน่ใจว่าเธอกำลังรู้สึกอยากอาเจียนหรือกำลังกลั้นขำ  แต่ก็เป็นไปได้ว่าเธอจะรู้สึกมันทั้งสองอย่าง..
                     ..แล้วก็นะ... ถึงเธอจะสั่งให้ฉันสาบาน...
                     ฉันก็ไม่มีทางปล่อยให้ตัวเองโดนอมอยู่แล้วเฟร้ย!!!!!
                      " แหม..คาร่าล่ะก็  บอกแล้วไงว่าถ้าจะจุ้บแก้มฉันน่ะ ..เธอต้องทำแบบพอดีๆ สิ.. แบบนี้มันรุนแรงเกินไปนะ.."  ราเชลปาดน้ำลายข้นๆนั่นออกจากใบหน้า  ว่าพลางก็พูดแซวคาร่าด้วยน้ำเสียงหยอกล้อ..
                     นั่นบ้านเอ็งเรียกจุ้บแก้มเหรอ!!!
                     บ้านเอ็งเรียกฉากฆาตกรรมเมื่อกี้ว่า 'จุ้บแก้ม' จริงๆ เหรอ!  นี่เอ็งไม่รู้รึไง  ถ้าเกิดไอเมือกข้นๆ นั่นติดเข้าไปติดหลอดลมล่ะก็..  มันถึงขั้นเสียชีวิตเลยนะเว้ย!!!
                     ซีเรียส (serious) นะ  ซีเรียส!!!
                     " ดูเหมือนคาร่าเองก็อยากจะจุ้บแก้มพวกนายนะ..." ราเชลหันมาทางพวกเราก่อนจะยิ้มให้.. น้ำลายข้นๆนั่น ยังคงไหลย้อยตามตัวราเชลอย่างไม่ขาดสาย..  พวกเราที่เหลือถอยกรูออกห่างจากราเชลและคาร่า  ก่อนที่จะส่ายหน้าจนคอแทบหลุด..
                      ให้ตายยังไง...  ก็ไม่เอา!
                      " นี่.. พวกนายปฏิเสธคาร่าแบบนี้ มันน่าเกลียดนะ! มันไม่สุภาพต่อผู้หญิง!!" ราเชลบ่นก่อนจะกวักมือเรียกพวกเราอีกครั้ง..
                      ....ไม่เอาโว้ย!!!!!!  
                      เอ็งไม่รู้อะไรซะแล้วราเชลเอ๋ย....  บางครั้งพวกผู้ชายก็ต้องหยาบคาย เพื่อแสดงความแมนเหมือนกันนะ..
                      " ขอโทษนะ...แต่ว่าริชาร์ด ดูท่าจะอาการไม่ดีแล้วล่ะ.."  ชินโดตัดบทสนทนาพวกเราด้วยเสียงจริงจัง  พวกเราหันไปมองชินโดที่กำลังอุ้มริชาร์ดไว้ในอ้อมแขน  ร่างกายของริชาร์ดหอบถี่เหมือนคนหายใจลำบาก  ผมมองเห็นแผลพุพองบนแชนริชาร์ดที่กำลังโป่งออกเหมือนลูกโป่งใกล้จะแตก..
                       " แย่ละสิ.. หมอนั่นถูกพิษของนีเรียม.." 
                       กลับมาที่ปัจจุบัน
                       ...และนั่นก็คือเหตุการ์ทั้งหมดที่เกิดขึ้น...   
                       ดูเหมือนว่า  หลังจากที่ไนน์ผลักริชาร์ดให้ออกห่างจากมังกรยักษ์  หมอนั่นก็สะดุดล้มกับก้อนหิน ก่อนจะตกลงไปในดงของดอกนีเรียมที่อยู่ใกล้กับคันดิน  ดอกไม้ชนิดนี้มีสรรพคุณทางยา..ถ้านำมาสกัดอย่างถูกวิธี.. แต่ว่าทางกายภาพของดอกนีเรียมนั้นก็เต็มไปด้วยเกสรพิษ ที่มีผลทำให้เกิดแผลพุพองเช่นนี้..
                       ถือว่าโชคดีมาก ที่ริชาร์ดโดนพิษนีเรียมแค่ช่วงแขน..  
                       " สิ่งนี้น่ะ..ถึงกลิ่นจะแรงไปบ้าง แต่ก็จัดว่าเป็นยาแก้อักเสบอย่างดีเลยนะจ้ะ.."  เอเรียล หรือหญิงสาวชนเผ่าดราโกซ่า เธอเป็นผู้ปฐมพยาบาลให้ริชาร์ด และยังเป็นคนคอยดูแลรับรองยามที่ราเชลแวะมายังหมู่บ้านแห่งนี้
                       ผมมองดูเธอแคะเมือกสีเขียวออกมาจากถ้วยกะลาอย่างเรียบง่ายก่อนจะโปะมันลงไปที่แขนของริชาร์ดอย่างเบามือ..เธอแคะมันออกไปโปะที่แขนของริชาร์ดซ้ำแล้วซ้ำเล่า  ถึงจะพยายามสละภาพนั้นออกจากสมอง.. แต่กลิ่นของไอเมือกนั่นก็ยังคอยตามหลอกหลอน  จนในใจผมตอนนี้รู้สึกพะอืดพะอมจนแทบจะทนไม่ไหว..
                      ก็ไอยาที่ว่านั่นมัน...
                      ขี้...มูก...มัง...กร...นี่  ฟ๊ากกกกกกกกก (F*ck)!!!!
                      ผมมองดูเมือกสีเขียวที่ไหลอยู่ตามแขนของริชาร์ด..  อันที่จริง ผมก็ไม่ได้รู้สึกรังเกียจอะไรมากมายนักหรอก..  T_T  ไม่เลย... ไม่เลยจริงๆ..  กะอีแค่กรรมวิธีก่อนจะได้มันมา ก็คือการใช้มือเปล่าๆ ควักเข้าไปในจมูกมังกร  เพื่อให้ได้น้ำมูกตามปริมาณที่ต้องการอย่างสะดวกและรวดเร็ว ...ไนท์จึงกลายเป็นอาสา(ที่ไม่ได้)สมัคร ทำงานนี้ไป  หลังจากที่พวกเรา  ...ผม สองแฝด และชินโด  โอมน้อยออกกันอย่างเอาเป็นเอาตาย..
                      ตอนแรกผมก็คิดว่าจะให้ราเชลเป็นคนทำนะ..  แต่พอหมอนั่นเข้าใกล้คาร่าทีไร  ราเชลก็ถูกจับอมตลอด...  เพราะงั้นพวกผมทั้งสี่จึง(จำใจ)เป็นแพะแทนไง!!!!  
                      " เดี๋ยวฉันจะพันแผลให้นะ.." แอเรียลบอก  ผมจึงประคองตัวริชาร์ดให้นั่งนิ่งๆ ในขณะที่แอเรียลกำลังพันแผล
                      " แผลนี่หายเองไม่ได้เหรอ.. T_T  เรากลัวหนอนจะขึ้นเมือกเขียวๆ นี่จริงๆ นะ.." น้ำตาของริชาร์ดเริ่มปริ่ม  แอเรียลฉีกยิ้มก่อนส่ายหน้าปฏิเสธ
                      " เกสรนีเรียมน่ะ น่ากลัวกว่าขี้มูกของคาร่าอีกนะจ้ะ..  เพราะเป็นเกสร จึงทำหน้าที่เรียกแมลงให้มาผสมพันธุ์ใช่มั้ยล่ะ ? เพราะงั้นแผลนี่จึงมีกลิ่นของนีเรียมอยู่ และทำให้แมลงตัวอื่นที่ได้กลิ่นหลงใหลและอยากชอนไชเข้าไปในตัวเธอนะ.." แอเรียลอธิบายด้วยน้ำเสียงธรรมดา  จนคนฟังรู้สึกว่าเรื่องที่เธอเล่านั้น เป็นเรื่องปกติ ไม่น่ากลัวเลยสักนิด..
                      T_____T  นี่มันอะไรกัน..สกิล (skill) การเล่าเรื่องแบบพี่พยาบาลคนสวยงั้นเหรอ!!!
                       " ดังนั้นกลิ่นของขี้มูกมังกรเนี้ยจะช่วยกลบกลิ่นเกสรได้ดีมากๆเลยล่ะจ้ะ.." แอเรียลเสริม 
                       " นั่นละสินะ... เราเองก็ไม่เคยได้ยินว่าขี้มูกมังกรจะบรรเทาอาการอักเสบได้..." มาเรียบอก ผมถึงเข้าใจในสิ่งที่แอเรียลหมายถึง..
                       อันที่จริงคือ... ขี้มูกนั่นใช้โปะเพื่อกลบกลิ่นอย่างเดียวล่ะสินะ...
                       แล้วไอของกลิ่นแรงที่หน้าตาดูดีกว่านี้ มันไม่มีแล้วรึไง เจ้!!!!
                       แอเรียลโหดร้าย!!  โหดร้ายจริงๆ  ...  
                       " T[]T แต่เรารู้สึกเหมือนได้กลิ่นขี้มูกนี่แล้วจะตายจริงๆนะ..." ริชาร์ดคร่ำคราญ  หมอนั่นพยายามยืดแขนให้ออกห่างจากตัวมากที่สุด
                        ผมจะจดจำไปจนวันตายเลย..  ผมจะไม่ตกลงไปในดงนีเรียม.. แต่ถ้าพลาด ผมก็จะไม่รักษามันด้วยขี้มูกมังกร!!!
                         " นี่คือการฝึกฝนตัวเธอให้เป็นผู้ชายนะ.. ยิ้มเข้าไว้สิ  ถ้างอแงต่อหน้าหญิงสาวแบบนี้ มันไม่เท่หรอกนะจ้ะ " แอเรียลปลอบ  ริชาร์ดจึงหันมาส่งสายตาออดอ้อนให้ผมแทน
                         นั่นไง...  งานเข้าแล้วมั้ยล่ะ...
                         " จริงเหรออลิซาเบธ..ถึงเราจะมีขี้มูกติดอยู่ที่แขน  เจ้าก็ยังจะแต่งงานกับเราใช่มั้ย.. T_T" ริชาร์ดถาม สายตาของหมอนั่นกำลังออดอ้อนและเร่งเร้าให้ผมตอบ
                         " -_-  ขี้มูกนั่นไม่ได้ติดแขนนายไปชั่วชีวิตหรอกนะริชาร์ด.."  ผมตอบปัดๆ
                         เดิมที ไม่ว่านายจะมีขี้มูกติดที่แขนรึไม่  ฉันก็ไม่ได้คิดจะแต่งงานกับแกอยู่แล้วเฟ้ย!!!
                         " โปะแขนไว้สักครึ่งวันก็ล้างออกได้แล้วจ้ะ เพราะไม่ว่าจะล้างออกยังไง กลิ่นของคาร่าก็จะติดแขนไปเรื่อยๆ ..อาจจะสักอาทิตย์หรือสองอาทิตย์" แอเรียลอธิบายในขณะที่เธอกำลังบรรจงเก็บเครื่องมือ
                         นั่นใช่ขี้มูกจริงๆ เหรอ.. กลิ่นติดนานเป็นอาทิตย์ขนาดนั้นน่ะ!!?
                         " ล..ล ..ล้อกันเล่นใช่มั้ย!!!" 
                         " หรืออาจจะนานก็นั้นน่ะนะ..." 
                         " อลิซเบธ ตัดแขนเราที ตัดแขนเรา  ได้โปรด ตัดแขนเราออกไป T[]T" ริชาร์ดหันมาส่งสายตาอ้อนวอนให้ผมอีกครั้ง เมื่อแอเรียลแหย่หมอนั่นให้ตกใจ
                         " ไม่เอาน่า.. ทนๆไปเถอะ กะอีแค่อาทิตย์ สองอาทิตย์เอง " ผมพยายามปลอบ โดยใช้มือปิดจมูกไว้   อันที่จริงมันก็ไม่ได้เหม็นขนาดจะฆ่าคนตายได้หรอก  ผมแค่ก็อยากจะแกล้งหมอนี่เฉยๆ..
                         แต่รู้สึกถ้าฝืนดมต่อไปนานๆ   ปอดผมอาจจะพังจริงๆ ก็ได้นะ..
                         อย่าทำเป็นเล่นเชียว..  =_=
                         " อลิซาเบธ ใจร้าย!!!  ถ้างั้นเจ้าก็เอาขี้มูกมาทาที่แขนเจ้าบ้างเซ่!!!" ริชาร์ดเริ่มโวยวาย ก่อนจะใช้แขนข้างนั้นโบกไปมาตรงหน้าผม  
                          " นี่ฉันเป็นผู้หญิงนะ!!!  ผู้หญิงจะมีกลิ่นทะแม่งๆ แบบนั้นบนตัวได้ไง!!!" ผมเถียง 
                          " ไม่เห็นจะเป็นไรเลย!!! คาร่าก็ผู้หญิงนี่!!!!" ริชาร์ดตอกกลับ
                          แต่นั่นมันมังกรเว้ย!!!! ฉันคือมนุษย์หนุ่มรูปงามนะ!!!!!
                          " ไม่ใช่ซะหน่อย... ปีศาจต่างหาก" เสียงมาเรียแทรกดังขึ้นมาในใจ
                          ให้ตายสิ..ตกลงยัยนี่จะอยู่ข้างผมหรือริชาร์ดกันแน่เนี้ย -_-*
                           " เลิกเถียงได้แล้ว ถ้าตัดแขนขนาดนั้นล่ะก็...  เดี๋ยวพ่อจัดให้!!!" ผมขู่ริชาร์ดก่อนจะทำหน้าเหี้ยม   จะเชื้อพระวงศ์หรือยังไงก็ช่างมันเถอะ!! แต่ถ้าต้องการให้ตัดขนาดนั้นล่ะก็..
                          เดี๋ยวมิโซรุ เคนโด้คนนี้จัดให้เอง!!!!!
                          " T_____T  เจ้าจะทำจริงๆเหรอ.." ริชาร์ดถามก่อนจะเก็บแขนข้างนั้นเข้าไป
                          " ขอเองไม่ใช่รึไง.." 
                          " TT[]TT  เจ้าจะตัดแขนของเราจริงๆเหรอ... ใจร้าย  อลิซาเบธใจร้าย!!!!"  ริชาร์ดโวยวายอีกครั้งก่อนน้ำตาหมอนั่นจะไหลพรากออกมา..
                         ตอบที..นี่ผมทำอะไรผิดเหรอ..  ก็หมอนี่เป็นคนขอร้องเองไม่ใช่เรอะ!!!! 
                         หรือว่า..ความจริงริชาร์ดคือสาวดุ้น..  มิน่าล่ะ อารมณ์แปรปรวนเหมือนเด็กผู้หญิงเหลือเกิน
                         อื้ม... เป็นเหตุผลที่เข้าท่าแหะ.. บางทีผมควรจะแอบดูตอนริชาร์ดอาบน้ำ..
                         " โรคจิต.. ไม่คิดเลยว่ารัชทายาทแห่งเซซีเรียจะมีนิสัยเช่นนี้..." มาเรียพูดแทรกขึ้นมาด้วยน้ำเสียงผิดหวังสุดขีด..
                         =_=  เธอมัน....  
                         " ใจเย็นๆ นะจ้ะ.. ใจเย็นๆ ก่อนนะทุกคน.." แอเรียลปรามก่อนที่ทุกอย่างจะลุกลามไปไกล  ผมถอนหายใจอย่างแรงก่อนจะหยิกแก้มริชาร์ด  
                         ราชวงศ์โซลเมดเนี้ย...มีเจ้าชายงี่เง่าเหมือนกันหมดเลยรึไงฟร่ะ  ..
                         " เลิกงอแงได้แล้ว... พวกเรามาเที่ยวไม่ใช่รึไง.. " ผมบอกก่อนจะเลื่อนมือไปลูบผมริชาร์ดอย่างเอ็นดู ..  ถ้าเกิดว่าผมต้องกลับไปโลกมนุษย์แล้ว..  ริชาร์ดจะเป็นยังไงกันนะ ?
                         ถ้ากลับมาเยี่ยมอีกครั้งจะโตเป็นหนุ่มรูปงามรึเปล่า ? หรือว่าถ้าตอนกลับมาแล้วรู้ว่าผมเป็นผู้ชาย.. จะตกใจขนาดไหนกันนะ  โฮะๆ.. 
                        แต่ถ้าเกิด...กลับมารอบหน้า.. แล้วผมยังกลายเป็นผู้หญิงอีกล่ะ..
                        ไม่เอา...ไม่คิดดีกว่า... 
                        " ซู้ดดด เข้าใจแล้ว.. งั้นก็ไปข้างนอกกันเถอะ.." ริชาร์ดปาดน้ำตาก่อนจะเช็ดขี้มูก(ของหมอนั่นเอง)ด้วยมือของเขา  ว่าแล้วก็ใช้มือนั่นเอื้อมมาจับมือของผมไว้..
                          นี่แก....
                          อยากโดนตัดแขนจริงๆ ใช่มั้ย!!!!!!
                       


                

                          ผม แอเรียล และริชาร์ดออกมาจากซุ้มซึ่งเป็นบ้านของแอเรียล  บรรยากาศภายนอกตอนนี้ คือสิ่งที่ตื่นตาตื่นใจเหนือคำบรรยายใดๆ..  ที่ดราโกซ่าแห่งนี้ชาวบ้านและมังกรใช้ชีวิตอยู่ร่วมกันในแบบครอบครัว  
                         เหนือหัวของพวกเรา ซึ่งห่างจากพื้นดินไม่มากนัก ตอนนี้มีเหล่ามังกรตัวน้อยกำลังบินโฉบเฉียวไปมา..บนหลังของทุกตัวมีคนกำลังนั่งบังคับทิศทาง  การบินของพวกเขาเหมือนกับเหล่าม้าที่กำลังวิ่งเล่นอยู่บนอากาศ   ทั้งสง่างาม แข็งแกร่ง แต่ท่วงท่านั้นกลับอ่อนโยน   สีของมังกรทุกตัวล้วนเป็นน้ำตาล ผมแยกแยะแต่ละตัวจากเขาของพวกเขา  
                        มังกรแต่ละตัวมีเขาที่รูปร่างและจำนวนต่างกันอยู่บริเวณหัว
                         " ในทุกๆ รุ่น ของแต่ละครอบครัว จะมีเด็กหนึ่งคนที่เกิดมาเป็นมังกรค่ะ  หรือบางครั้งก็อาจจะไม่มี.. พวกเราเชื่อกันว่ามังกรที่เกิดขึ้นมาในแต่ละรุ่นคือบรรพบุรุษที่เรียงลำดับมาเกิด เพื่อเยี่ยมเยียนลูกหลานในแต่ละครอบครัว.." แอเรียลเล่าให้พวกเราฟัง ก่อนเธอจะเรียกคาร่าที่กำลังวิ่งเล่นอยู่กับราเชลให้บินมาหาพวกเรา
                        " คาร่าเป็นลูกสาวคนเล็กของฉัน..  ดูสิค่ะ ทั้งที่อายุแค่แปดขวบ แต่ก็กินจุจนตัวใหญ่ขนาดนี้แล้ว.." แอเรียลบอกในขณะที่เธอใช้มือลูบเขาของคาร่าอย่างเอ็นดู
                       ล..ล ..ลูกสาว....  ป..ป..แปดขวบ!!
                       " ครอบครัวของเราจะมีเขาแค่หนึ่งเขากลางหน้า.. นี่เป็นสัญลักษณ์ว่าเราคือลูกหลานแห่งนักพรตโอเรเรียล   เขาคือสิ่งสำคัญที่พวกเราต้องรักษา.. เพื่อดำรงไว้ซึ่งเอกลักษณ์และหลักฐานการมีอยู่ของพวกบรรพบุรุษในอดีตที่พวกเราสืบเชื้อสายมา.." 
                        แอเรียลแนบหน้าของเธอลงไปบนหน้าของคาร่า.. เธอกอดหัวของคาร่าไว้อย่างอ่อนโยน..
                        นี่คงเป็นความรู้สึกจากแม่ที่ส่งไปให้ลูก..
                        ความรู้สึกที่ผมไม่ได้สัมผัสมานานมากแล้ว.. และผมก็ไม่มั่นใจว่า..ในอดีต  ผมเคยได้สัมผัสมันรึเปล่า  
                        แต่ถึงจะเคย... ผมในตอนนี้ก็ลืมความรู้สึกเหล่านั้นไปหมดแล้ว
                         " ถ้างั้นตอนแต่งงานล่ะ.. จะแต่งงานกับหนุ่มที่ไหนเหรอ.." ริชาร์ดอดสงสัยไม่ได้ที่จะถาม  แอเรียลหัวเราะอย่างชอบใจก่อนจะอธิบายถึงความมหัศจรรย์ให้พวกเราฟัง
                        " เมื่อมังกรแห่งดราโกซ่าอายุครบยี่สิบปี..  เหล่าหนุ่มสาวจะเข้าพิธีอาบแสงจันทร์ศักดิ์สิทธิ์และกลายร่างเป็นมนุษย์  จากนั้นก็จะดำรงชีวิตเหมือนมนุษย์ทั่วไป.." 
                         " นั่นมันเจ๋งสุดๆ.. แต่นั่นก็เท่ากับว่าพวกเขาจะเสียร่างมังกรไปนี่ ?" ผมถามแอเรียลอีกครั้งเมื่อฟังเธออธิบายจบ
                        " จริงอยู่ที่พวกเราเป็นชนเผ่ามังกร .. ร่างมังกรจึงเป็นสิ่งสำคัญที่มีความหมายต่อเรา..  แต่โลกที่เปลี่ยนไปเช่นนี้มันยากต่อการดำรงอยู่ของพวกเรา..และอีกอย่าง..บางครั้งพวกเราเองก็ตกหลุมรักคนนอกเผ่าน่ะนะ.." แอเรียลยิ้มให้ก่อนจะเสริมต่อ " สามีของฉันเป็นพ่อค้าธรรมดาที่ทำการค้าขายกับหมู่บ้านของเรา.. และตัวฉันเมื่อก่อนเองก็มีร่างเป็นมังกรนะจ้ะ.." 
                          " สุดยอดไปเลย.. " ริชาร์ดพูดด้วยท่าทีอึ้งทึ่ง
                          " เด็กคนนี้เองก็จำเป็นต้องเลือกเช่นกัน.. ทุกคนมีสิทธิ์ที่จะเลือกว่าจะเข้าร่วมพิธีอาบแสงจันทร์ศักดิ์สิทธิ์หรือไม่..  ทุกอย่างคือสิ่งที่พวกเขาได้เลือกและกำหนดเส้นทางของชีวิตตัวเอง  คนเป็นแม่อย่างฉันก็มีหน้าที่สั่งสอนและปกป้องเขาในช่วงที่เขาอ่อนแอ ก่อนจะปล่อยมือและให้เขาเดินไปค้นหาเส้นทางชีวิตด้วยตัวเอง.." 
                          สายลมอ่อนๆ พัดผ่านร่างพวกเราทั้งสามไป.. คำพูดของแอเรียลทำให้ผมรู้สึกตื้นตันแต่ในขณะเดียวกันก็รู้สึกเหงาเหลือเกิน..  
                          ถ้าตอนนี้ผมได้อยู่กับพ่อและแม่ของตัวเอง...  ชีวิตของผมจะเป็นยังไงกันนะ...
                          " เอาล่ะจ้ะ.. มีใครอยากลองขี่ลังคาร่าบ้างรึเปล่าา!!!" แอเรียลตะโกนถาม ริชาร์ด ราเชลและไนท์ยกมือขึ้นทันที ก่อนจะสามจะวิ่งไปรุมล้อมคาร่าเหมือนกับเด็กๆ ที่กำลังแย่งกันขอรับไอศครีม
                         " บางทีชิโบโบ้อาจจะอยากออกมาวิ่งเล่นบ้างน่ะนะ.." ชินโดเดินเข้ามาทักผมก่อนจะยักคิ้วให้  บางทีตอนนี้คงไม่จำเป็นต้องปิดบังแล้วละมั้งนะ.. เรื่องที่ผมมีชิโบโบ้เป็นคู่หูน่ะ
                         " ก็ดีเหมือนกัน.. ถ้างั้นก็..  จงออกมาซะ ชิโบโบ้!!!" 
                         " วูบ.... " ลมหมุนก่อตัวเป็นพายุขนาดย่อม ก่อนร่างของชิโบโบ้จะปรากฏขึ้นท่ามกลางเวหา 
                         มังกรสีดำรูปร่างแปลกตากระพรือปีกสยายอย่างสง่างาม..
                         " ชิโบโบ้โตขึ้นอย่างสมบูรณ์แล้วนี่นา!!!" ไนท์ร้องบอก ผมและชินโดกระโดดขึ้นไปบนหลังของชิโบโบ้ทันที เมื่อเท้าของเจ้านั่นลงมาแตะพื้น
                         " มาแข่งกันดีกว่าคาร่า ระหว่างเธอกับชิโบโบ้ ใครจะบินเก่งกว่ากัน!" ผมตะโกนบอก  ริชาร์ดทำสีหน้าตื่นตะหนกเล็กน้อยก่อนจะปีนขึ้นไปบนหลังคาร่าอย่างรวดเร็ว 
                         " ขี้โกงนี่นา!!  อลิซาเบธใจร้าย  ทำไมถึงไม่เคยบอกเราว่าเจ้าเองก็มีมังกร!" ริชาร์ดตะโกนไล่หลังมา  
                        " โถ่!! พวกนายนั่งกินที่กันเกินไปแล้วนะ!!!" ไนท์บ่น เมื่อเขาขึ้นไปนั่งบนหลังของคาร่าไม่ได้ เพราะราเชลกับริชาร์ดได้จับจองที่ไปแล้ว แถมทั้งสองก็ยังไม่เลิกทะเลาะกันบนหลังของคาร่าอีกด้วย แต่ถึงอย่างนั้นมือของราเชลก็โอบริชาร์ดไว้แน่น
                        " ที่นี่มีมังกรตั้งเยอะแยะนะ! อย่ามางอแงเป็นเด็กๆ เซ่!!!" ผมตะโกนบอกไนท์ หมอนั่นหันมามองค้อน ก่อนจะทำมือร่ายเวทขึ้นมา  กลุ่มหมอกก่อตัวเป็นรูปร่างของมังกรตาสีม่วงที่ตัวใหญ่กว่าชิโบโบ้และคาร่า  ไนท์หัวเราะชอบใจอย่างผู้มีชัยเหนือกว่า  ผมได้แต่ส่งเสียงจิ๊จ๊ะ เพราะไม่อยากต่อล้อต่อเถียง
                        ที่จริงก็แค่อยากเด่นล่ะสินะ..  ไอขุนนนางขี้เก๊ก!!
                        "=[]="  ผมอ้าปากค้างตกใจ เมื่อเห็นสายตาไนน์มองมาอย่างอาฆาต เหมือนรู้ว่าผมนินทาไนท์
                        ..ความสามารถอ่านใจของท่านพี่ ไม่เคยเสื่อมถอยไปเลย.. ข้าขอซูฮก..
                       " ขึ้นมาสิไนน์ ..ฉันไม่ยอมแพ้เจ้าพวกนั่นแน่!!" ไนท์บอกก่อนจะหั่นมาประกาศกร้าว ท้าพวกเราแข่งด้วยสีหน้าจริงจัง..
                       " โอเค ถ้างั้นทุกคนพร้อมแล้วนะ.. " ชินโดตะโกนถามก่อนจะชูมือขึ้นเป็นสัญญาณ
                       " กฏมีข้อเดียว.. คือ บินให้สนุกสุดๆ ไปเลย!!!!!" ทันทีที่ชินโดพูดจบ มังกรทั้งสามก็ทะยานขึ้นฟ้าไป  แรงลมที่ปะทะเข้ามาทำให้ผมรู้สึกสดชื่นสุดๆ.. เสียงชาวบ้านโห่ร้องชอบใจอยู่ด้านล่าง ทำให้พวกเรารู้สึกฮึกเหิม  ชิโบโบ้บินโฉบแล้วตีลังกาไปมาด้วยท่าสุดพิศดารที่เรียกเสียงหัวเราะจากผู้ชมด้านล่างได้เป็นอย่างดี  
                     คาร่าและพวกแฝดเองก็ไม่น้อยหน้า.. ทั้งสองบินหมุนเป็นเกลียวสว่านกลางอากาศ  ผมได้ยินเสียงร้องตกใจของริชาร์ดและราเชลดังมาเป็นระยะ  ทั้งๆ ที่กลัวก็ยังขอให้คาร่าบินในท่าแปลกๆ อีก
                     ไนท์ร่ายเวทให้ดอกไม้โปรยออกไปทั่วทั้งท้องฟ้า  ผมมองเห็นพระอาทิตย์ที่กำลังตกดิน และฝููงนกที่กำลังบินกลับรัง  พวกมันคงตกใจไม่น้อยที่เห็นพวกเราทั้งสามกำลังแว๊นท่องนภา
                     พวกเราบินออกห่างจากหมู่บ้านเล็กน้อยเพื่อเยี่ยมบรรยากาศในเมือง ทั้งสามบินให้สูงขึ้นอีกเพื่อป้องกันไม่ให้ชาวเมืองสังเกตเห็นพวกเรา  ภาพของทุกคนที่กลายเป็นเหมือนมดขนาดจิ๋วเดินยั้วเยี๊ยะเต็มท้องถนน  ผมได้ยินเสียงรัวชัตเตอร์ของชินโดดังมาจากด้านหลัง  
                      " เอาล่ะ.. กลับไปที่หมู่บ้านกันเถอะ  เริ่มหิวแล้วนะ!" เสียงไนท์ตะโกนมาหา พวกเราทั้งหมดจึงย้อนกลับไปในทางเดิมที่ผ่านมา
                     ผมจะเก็บความทรงจำนี้เอาไว้.. จะปกป้องไม่ให้มันเลือนหาย..หรือถูกช่วงชิงไปอีก..
                     และสักวัน..
                     ผมจะกลับมาที่นี่  ในฐานะ...เคลอส เม เซซีเรีย รัชทายาทแห่งเซซีเรีย..
                   
                        

 
 
                     



Talk with writer.

 สวัสดีผู้อ่านทุกท่านอย่างเป็นทางการนะครับ //หลบรองเท้าทั้งหลาย
โบราณกล่าวไว้ว่าไข่เค็มจะอร่อย..ยังต้องใช้เวลา..
นิยายจะกลมกล่อมก็ต้องใช้เวลาเช่นกัน...  //หลบรองเท้าอีกรอบ
แค่อยากจะมาทักทายน่ะครับ แล้วก็ยินดีต้อนรับนักอ่านใหม่ที่หลงเข้ามา  ถ้าท่านได้เห็นช่วงเวลาอัพเดทของแต่ละตอน  ท่านอาจจะอยากตัดสินใจใหม่   ผมคิดว่าหลายคนคงไม่อยากฟังคำขอโทษจากผมแล้วใช่มั้ยล่ะ แต่ถึงอย่างนั้นผมก็อยากจะขอโทษอยู่ดีครับ  พอหลังจากสงกรานต์ก็ได้งานพิเศษทำ เลยไม่มีเวลามาอัพนิยายเลย แต่ตอนนี้ใกล้ถึงเวลากลับไปเรียนแล้ว ก็เลยได้กลับมาจับคอมเล่นสักหน่อย เลยถือโอกาสอัพนิยายซะ  

ขอขอบคุณผู้อ่านทุกคนที่ยังคงติดตามนะครับ (ทั้งๆที่การดองของผมนั้นแสนจะหฤโหด) และขอบคุณใครหลายๆ คน ทั้งป้าหมวย เปิ้ล ซา และอื่นๆ อีกมากมายที่อยู่กับผมมาตั้งแต่สมัครไอดีใหม่ๆ จนตอนนี้ความทรงจำในตอนนั้นก็เริ่มเลือนหายไป (ขอโทษจริงๆนะ)  แม้ความทรงจำเหล่านั้นจะเริ่มเลือนลาง  แต่ความตั้งใจจะเขียนนิยายเรื่องนี้ให้จบยังไม่หายไปหรอกนะครับ  อาจจะมีช่วงที่ไฟมอดดับไปบ้าง  ตัวผมก็พยายามจุดมันขึ้นมาใหม่อีกครั้ง  ถึงจะทุลักทุเลไปหน่อย แต่ก็จะตั้งใจเขียนนิยายเรื่องนี้ให้จบจนได้!!!

ขอบคุณทุกคนอีกครั้งนะครับ   :)





                  
                  

 

                       
                    

                     
 
            
                  



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
ก็ผมนี่แหละ..เจ้าชายปีศาจ! ตอนที่ 46 : Chapter 46 : ก่อนจะพบกันใหม่ 100% , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 613 , โพส : 11 , Rating : 0% / 0 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1
# 11 : ความคิดเห็นที่ 2416
แรกๆนี่เร่งอ่านให้ทันมากค่ะ มันสนุกมาก แต่พอทันเท่านั้นแหละ เราก็ได้พบเรื่องราวที่โหดร้าย55 แต่ก็ติดตามอยู่เสมอๆเลยค่ะ55 ยังไร้สาระเหมือนเติมเบยพระเอก รู้สึกหวาดกลัวไอ้ดอกไม้นั่นมากเบยค่ะหลอนง่ะ รักเรื่องนี้มากเบยนะค่ะ~
PS.  โอ้ววววว ความYจงบังเกิดดด
Name : เอฟิน่า เลออนฮาร์ท < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ เอฟิน่า เลออนฮาร์ท [ IP : 49.230.194.27 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 1 ตุลาคม 2557 / 01:44
# 10 : ความคิดเห็นที่ 2411
คุ้มค่าแก่การรอคอย T^T ไข่เค็ม(?)ครั้งนี้อร่อยเหมือนเคยนะคะ(ห้ะ??)



////////////////////////////////////



สู้ๆค่ะไรท์!! ยังไงก็จะรักและติดตามเสมอค่ะ ไม่ว่าจะนานนนนน แค่ไหน(ยิ้ม) ดองยาววววววว ยังไง(ยิ้ม)

ก็จะรัก... รอ... ติดตาม... ไรท์อยู่เสมอและตลอดไป

จวบจนนิยายเรื่องนี้จะจบ หรือต่อๆไปตามแต่ไรท์จะแต่งต่อ

สู้ๆนะคะไรท์ เหนื่อยก็พัก ว่างก็อัพ(ยิ้ม) รีดด์คนนี้จะติดตามไปตลอดค่ะ <3

Love & Follow :')
PS.  NOTHIN ON YOU
Name : +Choc Milk+ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ +Choc Milk+ [ IP : 180.183.210.27 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 20 กรกฎาคม 2557 / 22:43
# 9 : ความคิดเห็นที่ 2410
อัพแย้ว ((´^ω^)) รออยู่น้า~ ความฮาก็ยังเต็มเปี่ยม =_=;
PS.  ก็แค่คนที่อยากเข้าไปอยู่ในโลกของการ์ตูน นิยายเท่านั้น...
Name : fa-immoral < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ fa-immoral [ IP : 1.46.192.131 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 15 กรกฎาคม 2557 / 15:56
# 8 : ความคิดเห็นที่ 2409
สนุกมากกกกกกกกกก
PS.   รู้สึกเหนื่อยๆเนอะ
Name : S.S.A. < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ S.S.A. [ IP : 171.96.247.21 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 15 กรกฎาคม 2557 / 11:00
# 7 : ความคิดเห็นที่ 2408
อัพเเล้ววว~!!!!!! (*O*)/ //จุดพลุฉลอง 5555
PS.  
Name : IX๐NYX๐XI < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ IX๐NYX๐XI [ IP : 27.55.198.163 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 14 กรกฎาคม 2557 / 22:21
# 6 : ความคิดเห็นที่ 2407
ความฮายังมีเต็มเปี่ยม 555
PS.  เริ่มแรก ฉันทำให้คนอื่นเป็นมิตรกับฉันได้ แล้วฉันก็ค่อยๆทำให้คนอื่นเกลียดและหมั่นใส้ฉัน และสุดท้าย พวกเขาเหล่านั้นก็จะทำลายฉันและเดินจากไป ขณะดียวกันฉันก็ฟื้นขึ้นมาใหม่
Name : คุณนายผู้เร่งรีบ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ คุณนายผู้เร่งรีบ [ IP : 124.122.200.251 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 14 กรกฎาคม 2557 / 19:39
# 5 : ความคิดเห็นที่ 2405
ในที่สุดก้กับมาแร้ววววว
อัพต่อไวๆน่ะค่ะ ติดตามอยู่
Name : FFF [ IP : 58.10.24.135 ]

วันที่: 13 กรกฎาคม 2557 / 23:16
# 4 : ความคิดเห็นที่ 2403
อ๊ากกกกกกกก ค้างมากมายค่ะ มาต่ออย่างด่วนๆ // คิดถึงไรท์มากกกก :')
PS.  NOTHIN ON YOU
Name : +Choc Milk+ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ +Choc Milk+ [ IP : 180.183.189.79 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 28 มีนาคม 2557 / 22:46
# 3 : ความคิดเห็นที่ 2401
โหต่อแล้ว~ ถึงจะเล็กน้อยแต่อุซุจังดีใจมากเลยค่ะT^T //รอนานมาก
PS.  ผมเป็นเพียงผู้หญิงหล่อเสียงเท่ธรรมด๊าธรรมดาคนหนึ่งบนโลก ที่ขาดความรักไม่ได้เท่านั้นแหละ!
Name : โมโดรุ อุซูมิ อุซุจัง < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ โมโดรุ อุซูมิ อุซุจัง [ IP : 49.230.107.141 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 10 ธันวาคม 2556 / 17:54
# 2 : ความคิดเห็นที่ 2400
พี่บอลจ๋า ต่อหน่อยจิ-3-
PS.  ผมเป็นเพียงผู้หญิงหล่อเสียงเท่ธรรมด๊าธรรมดาคนหนึ่งบนโลก ที่ขาดความรักไม่ได้เท่านั้นแหละ!
Name : โมโดรุ อุซูมิ อุซุจัง < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ โมโดรุ อุซูมิ อุซุจัง [ IP : 49.230.172.208 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 21 ตุลาคม 2556 / 08:08
# 1 : ความคิดเห็นที่ 2398
 อัพๆๆ^^
PS.  ความรู้ไม่มีวันตาย..แต่อาจตายได้ถ้าไม่มีความรู้
Name : นิทราราตรี < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ นิทราราตรี [ IP : 115.67.100.162 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 30 กันยายน 2556 / 12:08
หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android