คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

ก็ผมนี่แหละ..เจ้าชายปีศาจ!

ตอนที่ 47 : Chapter 47 : สถานที่แห่งคำมั่นสัญญา (50%)


     อัพเดท 14 ก.ค. 60
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/แฟนตาซี
Tags: แฟนตาซี, ผีดูดเลือด, ไร้สาระ
ผู้แต่ง : vogoer II ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ vogoer II
My.iD: https://my.dek-d.com/vam_pire_christ
< Review/Vote > Rating : 94% [ 124 mem(s) ]
This month views : 9 Overall : 71,010
2,434 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 823 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
ก็ผมนี่แหละ..เจ้าชายปีศาจ! ตอนที่ 47 : Chapter 47 : สถานที่แห่งคำมั่นสัญญา (50%) , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 535 , โพส : 10 , Rating : 50% / 2 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด




               


                 
 " ไนท์กำลังทำพิธีอยู่ในห้อง   นายเองก็พักผ่อนให้เต็มที่แล้วกันนะ  " ชินโดพูดพร้อมกับวางเสื้อผ้าไว้ข้างเตียง  ผมพยักหน้ารับอย่างเข้าใจก่อนจะหยิบมันมาไว้ในมือ แล้วตรงยังห้องน้ำด้วยท่าทีเหนื่อยล้า

                     .

                     ผม ชินโดและแฝดชิโรคิ เดินทางกลับมายังโลกมนุษย์โดยสวัสดิภาพ  ร่างกาย(เพศ)ของผมกลับมาเป็นปกติดี ไม่มีอะไรต้องเป็นห่วง อวัยวะทั้งหมดยังอยู่ครบถ้วนสมบูรณ์ ไม่ขาดและไม่เกิน เพราะงั้นผมถึงรู้สึกโล่งใจขึ้นมาก หลังจากรู้ว่าตัวเองไม่ต้องทนอยู่ในสภาพร่างกายของผู้หญิงต่อไป ส่วนผลข้างเคียงจากการเดินทางข้ามมิติก็เห็นจะมีแต่อาการเมื่อยล้าและไร้เรี่ยวแรงจนผมแทบอยากจะคลานไปตามพื้นเหมือนหนอน แทนที่จะใช้สองเท้าเดิน

                     พวกเรากลับจากโซลเมดในเวลาพลบค่ำ พอถึงโลกมนุษย์ ที่นี่ยังคงเป็นเวลาตอนบ่าย แสงแดดที่ร้อนระอุของโลก ทำให้ผมมั่นใจว่า ผมกลับมาเหยียบ 'โลกมนุษย์' แล้วแน่นอน 

                     ความจริงแล้วเวลาของเกโนเลียเดินช้ากว่าโลกมนุษย์เกือบสิบแปดชั่วโมง ดังนั้นการเดินทางข้ามกลับมายังจากเกโนเลีย จนถึงโลกมนุษย์ใช้เวลาสั้นมากๆ ราวๆ ห้านาที....
                      แต่ว่า..ห้านาทีนั้น.. 

                      ผมก็รู้สึกคิดถึงพวกตัวแสบที่โซลเมดซะแล้ว..


                     



 

              Chapter 47 : สถานที่แห่งคำมั่นสัญญา

                

โซลเมด, เกลโนเลีย   

                    ผมร่ำลากับริชาร์ดและราเชลที่หมูบ้านดราโกซ่า  ราเชลยืนส่งพวกเราด้วยใบหน้ายิ้มแย้มและอวยพร ให้พวกเราเดินทางกลับอย่างปลอดภัย  ต่างจากริชาร์ดที่ยังคงนิ่งเงียบ ไม่ยอมบอกลา หมอนั่นดูซึมอย่างเห็นได้ชัด 

                    ก่อนทานอาหารเย็น พวกเราเห็นริชาร์ดแอบไปร้องไห้เงียบๆ แล้วหลังจากที่ทานอาหารเย็นเสร็จ หมอนั่นก็ไม่ยอมพูดอะไรกับพวกเราอีกเลย

                    ผมรู้สึกผิดที่ปกปิดเรื่องราวหลายอย่างไว้กับพวกเขา แต่ผมเองก็ไม่สามารถบอกทุกอย่างให้พวกเขารู้ได้เช่นกัน เพราะผมไม่อยากลากพวกเขาเข้ามาพัวพันกับเรื่องอันตรายต่างๆ  ถ้าปัญหาทุกอย่างจบลงผมได้ตั้งใจไว้แล้วว่าสักวันจะต้องกลับมาที่โซลเมดอีก..และครั้งต่อไปผมจะมาที่นี่ ในฐานะฑูตสัมพันธไมตรีแห่งเซซีเรีย..
                      และในฐานะ เพื่อนของกษัตริย์ราเชลและพระอนุชาของพระองค์..





ห้องพักรับรองของเคน

                      " นี่...เคน "  ชินโดเรียกผมอีกครั้งเพื่อเรียกสติ  ผมคงเหม่อจนหมอนั่นเห็นได้ชัด น้ำเสียงของชินโดเต็มไปด้วยความกังวล จนผมเองก็รู้สึกแย่ไปด้วยที่ทำให้หมอนั่นต้องเป็นห่วงผมขนาดนี้ แต่ว่า..ผมไม่ได้รู้สึกเศร้าเสียใจกับอะไรหรอก ผมแค่คิดอะไรเรื่อยเปื่อยเท่านั้น

                      " ฉันสบายดีน่า นี่ดูสิ เห็นมะ..หน้าอกก็หายไปแล้ว  น้องชายก็กลับมาแล้ว  อะไรมันจะดีไปกว่านี้อีกเล่า?!" ผมบอกก่อนจะใช้มือกอดอกเพื่อเค้นหน้าอก แล้วส่ายตัวไปมาทีเล่นทีจริงเหมือนอย่างเคย  แต่ถึงจะทำแบบนั้น  สายตาของชินโดแสดงให้เห็นว่า หมอนั่นไม่เชื่อในคำตอบของผม

                      " ...... " ชินโดเงียบแล้วจ้องหน้าผมด้วยสายตาที่สื่อได้ว่า ' คิดว่าฉันไม่รู้งั้นเหรอ ? นี่นายกำลังทำตลกกลบเกลื่อนอย่างนั้นรึไง ' อะไรทำนองนั้น

                      " เฮ้ เชื่อสิ  ฉันไม่เป็นอะไรจริงๆ" ผมตอบก่อนจะเดินเข้าไปกอดคอชินโด เขาถอนหายใจเฮือกใหญ่ พลางส่ายหัวอย่างเอือมระอา หมอนั่นไม่พูดคะยั้นคะยออะไรอีก แล้วเดินออกจากไป

                      ผมสบายดีจริงๆนะ... ก็ใช่ ที่อาจจะรู้สึกใจหายบ้าง 

                      แต่นั่นก็ไม่ใช่ครั้งแรก ที่ผมต้องพบกับการจากลา

                      และผมก็คิดว่านั่นไม่ใช่ครั้งสุดท้ายเช่นกัน..

                      คิดแบบนั้นแล้วผมก็ตรงดิ่งไปอาบน้ำ ทันทีที่น้ำเย็นๆ ไหลผ่านตัวผมไป อุณหภูมิในร่างกายค่อยๆเย็นลงตามสายน้ำ ผมสัมผัสได้ถึงความอ่อนล้าของร่างกาย ในสมองก็เอาแต่คิดอะไรซ้ำๆ จนปวดหัวไปหมดแล้ว

                     " ซ่า..ซ่า..  กึก " ผมปิดก็อกน้ำ หลังจากทำความสะอาดร่างกายเสร็จ ผมจึงค่อยๆ ก้าวลงไปแช่ตัวในน้ำอุ่น  ่

                     กลิ่นสบู่กุหลาบ ลอยหอมอบอวลไปทั่วห้อง ใกล้กับที่พิงศีรษะ จะมีดอกไม้หลากสีวางประดับไว้ พวกมันส่งกลิ่นหอมอ่อนๆ ออกมา เมื่อไรที่สูดกลิ่นของมันเข้าไป ผมรู้สึกผ่อนคลายอย่างบอกไม่ถูกจริงๆ

                       



ห้องนั่งเล่น


                   " อาการดีขึ้นมากแล้วล่ะ พวกพลังธาตุไฟที่ไหลอยู่ในเลือดก็ค่อยๆ ซึมออกจากร่างแล้ว  แต่ฉันไม่แน่ใจว่า พี่คิยะจะฟื้นขึ้นมาเมื่อไร" ไนท์พูดด้วยน้ำเสียงไร้กังวล ดูเหมือนว่าอาการของพี่คิยะจะดีขึ้นจริงๆ เพราะหลังจากที่ผมเข้าไปเยี่ยมเธอ ร่างกายในตอนนี้ดูเหมือนคนที่นอนหลับไปเท่านั้น  ต่างจากสภาพตอนที่เพิ่งโดนเซย์เล่นงาน ใบหน้าของพี่คิยะในตอนนั้นแสดงถึงความเจ็บปวดออกมาอย่างชัดเจน

                   " แต่จะว่าไป.. ฉันเองรู้สึกค้างคาใจกับเรื่องบางเรื่องอยู่.." ไนท์พูดขึ้นเปิดบทสนทนาใหม่ พวกเราหันไปมองหน้าไนท์แทนเอ่ยปากถาม

                    " ฉันแปลกใจ... ทำไมคิยะถึงรู้จักสูตรปรุงยาของเอเลนน่า นี่เป็นความรู้หวงห้ามของพวกมีชั้นทางสังคม แม้แต่ขุนนางชั้นสูงบางคนยังไม่มีสิทธิ์รับรู้เลยด้วยซ้ำ "  ไนท์ถาม น้ำเสียงและสีหน้าของไนท์แสดงอาการระแวง จนผมอยากแก้ต่างให้พี่คิยะ

                     นี่ถ้าผมบอกหมอนั่นว่า...ผู้หญิงคนที่นายกำลังสงสัยน่ะ.."มีศักดิ์เป็นน้าของรัชทายาทของเซซีเรีย" หมอนั่นจะทำหน้ายังไงกันนะ

                    “คิยะเป็นร่างเนื้อครึ่งคนครึ่งปีศาจ  ฐานันดรนี้ถือเป็นชั้นที่ต่ำที่สุดในสังคมเซซีเรีย ” ไนน์เสริม

                    ผมพอจะเข้าใจแล้วล่ะ ว่าทำไมพวกนี้ถึงเคลือบแคลงใจในตัวพี่คิยะ ถ้าผมไม่รู้ว่าตัวเองเป็นเจ้าชาย และไม่รู้ว่าพี่คิยะคือน้าของผม ผมก็ต้องสงสัยเป็นธรรมดาอยู่แล้ว ที่คนธรรมดาๆอย่างเธอจะเรียนรู้สูตรการปรุงยาที่เป็นความลับสุดยอด 

                    แต่ว่า..พอรู้ว่ามีการแบ่งชนชั้นในสังคมปีศาจแล้วเนี้ย..ผมรู้สึกไม่ชอบใจสุดๆเลย..

                    เอ๊ะ เดี๋ยวก่อน... ทั้งๆที่พี่คิยะมีตำแหน่งสูงขนาดนั้น ทำไมไนท์ถึงไม่รู้จักพี่คิยะล่ะ ?

                    “ ในเซซีเรียน่ะ..ยังมีอะไรที่ไร้สาระอีกเยอะเลยล่ะ.. เพราะงั้นก็เตรียมใจไว้ให้ดี” ไนท์เตือนราวกับว่าเขาอ่านใจผมออก (ซึ่งผมก็คิดอย่างนั้นตั้งแต่แรก)

                  “ ถึงจะมีเลือดร่างเนื้อ แต่ศักดิ์ที่แท้จริงก็คือน้องสาวของราชินีและคนสนิทของซีเรียสนะ เจ้าพวกเด็กน้อย” เสียงปริศนาดังขึ้นท่ามกลางวงสนทนา น้ำเสียงที่แสดงถึงความไม่พอใจที่ถูกพาดพิง พวกเราเบิกตากว้างพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมายทันที เพราะพวกเราจำได้แม่นว่า นั่นเป็นเสียงของใคร 

                  “ พี่คิยะ!!!!”

                   พวกเราตะโกนสุดเสียง   

                   “ ใช่ ฉันเอง...นอนจนเมื่อยเลยแฮะ..”  พี่คิยะบ่นก่อนจะทำท่ายืดเส้นยืดสายราวกับที่ผ่านมาไม่ได้เกิดอะไรขึ้นเลย พวกผมทำหน้าตื่นตกใจ เมื่อเห็นว่าผู้ป่วยที่เคยมีอาการเกือบปางตาย กำลังบิดตัวไปมาอย่างแรงจนเหมือนจะหักกระดูกตัวเอง  ว่าแล้วพี่คิยะก็เดินออกมาจากเตียง แล้วเดินตรงมานั่งกลางวงสนทนาของพวกเรา 

                    เธอทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย.. นี่เจ้ มีเลือดร่างเนื้อในตัวจริงๆ เหรอ!!!!!!!?

                   “ แปลกใจอะไรรึไง.. ฉันขับพิษหมดแล้ว ฉันก็ควรจะหายเป็นปลิดทิ้งสิ.." พี่คิยะอธิบายหลังจากเธอเห็นสีหน้าพวกเราที่กำลังงุนงวยกับอาการของเธอ

                    ..... เข้าใจหรอกนะว่าหลังจากการรักษา  คนไข้ก็จะอาการดีขึ้นจนหายเป็นปลิดทิ้ง..

                    แต่ว่ามันใช่เหรอ... ที่พี่จะใช้เวลาไม่กี่ชั่วโมงในการรักษาตัวเนี้ย..

                    " เคน ..นายช่วยหยุดทำหน้าโง่ๆ แบบนั้นสักทีเถอะ" พี่คิยะกรอกตามองบนแล้วหยักไหล่ด้วยท่าทีเอือมระอาผมอย่างเห็นได้ชัด..

                    ผมเริ่มรู้สึกว่าบางอย่างมันเปลี่ยนไป.. ใช่แล้ว เมื่อก่อนน่ะ..พี่คิยะใจดีกว่านี้นี่นา แต่ไหงคราวนี้ นิสัยของพี่คิยะถึงก้าวร้าว แล้วก็เย็นชาอย่างนี้ล่ะ!!!? หรือว่า..ไนท์อาจจะปรุงยาผิด!!!!?

                   " ฉันเห็นนะเคนจัง บอกไปแล้วไงว่าเลิกทำหน้าโง่ๆแบบนั้นสักที" ไนท์สวนกลับเมื่อผมเหล่สายตาไปมองเขา แล้วจู่ๆทำไมทุกคนถึงต้องรุมด่าผมคนเดียวด้วยล่ะ?

                  นิยายเรื่องนี้ ผมยังเป็นพระเอกอยู่ใช่ไหม ? เริ่มรู้สึกไม่มั่นใจแล้วนะ  

                   " เลิกหยอกเคนได้แล้ว." ไนน์พูดขึ้นบ้าง ทุกคนหันหน้าไปมองเขาเป็นตาเดียว ไม้เว้นแม้แต่พี่คิยะ.. ก็แหงล่ะ ปกติแล้วหมอนั่นเป็นหัวหน้าขบวนการกลั่นแกล้งผมนี่.. แต่ครั้งนี้ กลับกลายเป็นคนห้ามเสียเอง เป็นผม..ผมก็ยังแปลกใจเลย

                   หรือว่าที่ทุกคนมีอาการแปลกๆ อาจเป็นผลกระทบจากการข้ามมิติ

                  เกิดอะไรบางอย่างที่ส่งผลต่อสมองของทุกคน.. 

                   ไม่นะ!!!? ถ้างั้นไอชินโดล่ะ....? หมอนั่นยังเหมือนเดิมรึเปล่า ?

                    ผมหันขวับไปมองชินโดอย่างลุ้นระทึก ถ้าจู่ๆหมอนั่นกลายเป็นคนนั่งตาลอย น้ำลายไหลยืด ขี้มูกไหลย้อย.. ลองนึกภาพตามผมสิ.. ผู้ชายวัยรุ่นหุ่นล่ำสูงราวกับต้นมะพร้าวแสดงพฤติกรรมแบบนั้นน่ะ!? ผมไม่อยากจะคิดเลยว่าอะไรจะเกิดตามมา แต่ว่าถ้ามันเกิดจริงๆ.. ผมต้องแสดงความเป็นห่วงเป็นใยให้ชินโดเห็นก่อนเป็นอย่างแรก

                  ...ผมควรวิ่งไปหาหมอนั่นแล้วกอดไหล่ จากนั้นก็จะกระซิบข้างหูชินโดเบาๆ ว่า " น่าสมเพชชะมัด.." แล้วก็ด่าคำที่หมอนั่นเคยด่าผม ได้เวลาเอาคืนแล้วสินะ หึ...

                   " อะไร... ทำหน้าแบบนั้น? ชอบโดนด่าว่า 'หน้าโง่' เหรอ" ชินโดถามผมด้วยน้ำเสียงจริงจัง

                  ผมเผลอขมวดคิ้มเมื่อชินโดถามจบ  นี่ทุกคนมีปัญหาอะไรกับคำว่าหน้าโง่นักรึไง ? 

                  " พี่คิยะหายดีแล้ว ทุกคนก็เลิกกังวลกันเถอะเนอะ.." ไนท์ทำลายบรรยากาศอันแสนอึดอัดด้วยน้ำเสียงเจี้ยวจ้าวเช่นเดิม ทุกคนดูสบายใจขึ้นหลังจากไนท์พูดจบ แต่ไม่ทันที่พวกเราจะหายใจได้สุดปอด ไนท์เองกลับเป็นคนที่เปิดประเด็นแสนอึดอัดขึ้นมาใหม่ มิหนำซ้ำหมอนั่นยังใช้น้ำเสียงเย็นๆ ที่ผมฟังแล้วยังรู้สึกขนลุก

                   "แต่เธอช่วยอธิบายเรื่องของเธอสักหน่อยสิ..คิยะ

                   ไนท์ส่งสายตาเรียบๆไปให้พี่คิยะ เพื่อแสดงเจตนารมณ์อันชัดเจนของเขาว่า เขาถามพี่คิยะเพราะต้องการคำตอบที่มีเหตุผล อีกทั้งการเน้นเสียงบนชื่อพี่คิยะอย่างห้วนๆ ก็แสดงให้เห็นแล้วว่า ไนท์ไม่ลังเลเลยที่จะปะทะกับพี่คิยะตรงๆ ถ้ามีอะไรไม่ชอบมาพากล

                  " ฉันว่าใจเย็นๆกันก่อนดีมั้ย" ผมยกมือห้าม ไนท์ส่ายหัวทันที ในขณะที่เขายังจ้องตาพี่คิยะ

                  " เฮ้อ..รู้แล้วนา เนเทอเรีย.. ฉันก็ไม่ได้คิดจะปิดบังอะไรนักหรอก ก็แค่รอเวลาที่เหมาะสมเท่านั้นเอง" พี่คิยะถอนหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนจะเปลี่ยนอิริยาบถไปในท่านั่งที่สบายขึ้น พี่คิยะพาดแขนไว้บนโซฟา ขาทั้งสองไขว่กันด้วยมาดนางพญา

                  “ ก่อนอื่น.. ฉันขอแนะนำตัวอย่างเป็นทางการก่อน  ชื่อของฉันคือคิยะ ข้อแรกที่ฉันบอกว่า ฉันเป็นพี่สาวของเคน ความจริงแล้วเรามีความสัมพันธ์ทางสายเลือด แต่ฉันไม่ใช่พี่สาวแท้ๆ ของเคน" เธอเกริ่น

                  "ความจริงข้อสอง ฉันเป็นไฮเดรีย หรือพวกร่างเนื้อครึ่งร่างปีศาจ"  

                  พวกเราได้แต่พยักหน้ารับอย่างเงียบๆ เพราะไม่อยากขัดบทพูดของพี่คิยะ

                  "และข้อสุดท้าย ฉันคือน้องสาวต่างมารดาของราชินีองค์ปัจจุบัน" พี่คิยะพูด ก่อนจะสูดหายใจลึกๆ แล้วเริ่มอธิบายต่อ 

                  " ราชาองค์ก่อน.. ท่านคิรีส ได้มอบหมายคำสั่งให้ฉันสอดแหนมเข้าไปในกลุ่มเกลดั้ล ในตอนนั้นรัทายาทองค์ปัจจุบันยังไม่เกิด  ท่านกำชับให้ฉันห้ามเปิดเผยตนเองในที่สาธารณะ เพราะฉะนั้นเรื่องที่ฉันคือน้องสาวของราชินีองค์ปัจจุบันจึงมีแค่ไม่กี่คนเท่านั้นที่รู้เรื่อง ..แม่ของฉันเป็นนักเล่นแร่แปรธาตุ และฉันก็ได้พรสวรรค์นั้นติดตัวมาตั้งแต่เกิด  แต่เพราะว่ามีเลือดร่างเนื้อแค่ครึ่งเดียว การเล่นแร่แปรธาตุจึงไม่ได้แข็งแกร่ง ท่านคิรีสเลยอนุญาติให้ฉันอ่านหนังสือในหอสมุดเซซีเรีย ซึ่งนั่นรวมถึงการอนุญาติให้ฉันอ่านหนังสือต้องห้ามในหอสมุดด้วย"  

                  " นี่มันอะไรกัน...."  ไนท์ถามในขณะที่เขาก้มหน้ามองพื้น  " ที่เธอบอกว่าเป็นน้องสาวของราชินี.. แต่เธอมีความสัมพันธ์ทางสายเลือดกับเคน!?"   

                   ราวกับหัวใจหยุดเต้น... ผมพูดอะไรไม่ออกเลยสักนิด พอไนท์ถามแบบนั้น เพระในตอนนี้ไนท์คือคนเดียว ที่ยังไม่รู้ความลับของผม

                  บรรยากาศรอบตัวผมเริ่มกะอักกะอ่วนใจ ผมเม้มปากแน่น รู้สึกหน้าชา ความรู้สึกกลัวเหมือนเด็กที่ถูกจับได้ว่ากำลังโกหก  

                  ผมรู้ว่าผมควรบอกความจริงไนท์ตั้งแต่แรก ...แต่ผมกลับปล่อยมันให้บานปลาย จนในตอนนี้แม้แต่จะเรียกชื่อไนท์  ผมยังไม่มีความกล้าพอเลยด้วยซ้ำ

                  " ทำไมถึงตอบไม่ได้ละ..." ไนท์ถามย้ำอีกครั้ง 

                 "ไนท์..." ไนน์เรียกชื่อไนท์เหมือนเรียกสติเขา ไนน์เอื้อมมือไปโอบไหล่ขวาของไนท์ ในขณะที่มือซ้ายของเขาก็กุมมือขวาของไนท์ไว้แน่น        

                 " เมื่อครึ่งปีก่อน ฉันได้รับคำสั่งจากท่านคิรีส ให้นำตัวองค์ชายกลับไป.."  พี่คิยะพูดขึ้นมาเมื่อเห็นว่าผมนิ่งเงียบ ไม่มีท่าทีจะตอบโต้อะไร เธอหันมามองหน้าผมแล้วเปรยตามองไปทางสองแฝด ก่อนที่เธอจะหันกลับมามองผมด้วยสายตาที่เหมือนขออนุญาต 

                    " ไม่เป็นไรครับ ผมจะพูดเอง.." ผมตอบพี่คิยะก่อนจะยกมือห้ามเธอ ผมสูดหายใจเฮือกใหญ่แล้วพูดออกไปด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น  

                     " ชื่อของฉันคือ เคลอส เม เซซีเรีย รัชทายาทองค์ปัจจุบันแห่งนครเซซีเรีย"

                     "....."

                    ใจผมเต้นแรงจนเหมือนจะระเบิด ไนท์นิ่งเงียบแถมยังก้มหน้า 

                    " นี่...ไนท์ นายจะไม่พูดอะไร-"

                   " ก็แค่นั้น.." 

                    ไม่ทันให้ผมพูดอธิบายจนจบ  ไนท์ตัดบทก่อนจะยิ้มและหัวเราะกรุ่มกริ่ม เหมือนเขาไม่ได้ใส่ใจกับสิ่งที่ผมเพิ่งพูดออกไป  ผมขมวดคิ้ว แล้วรีบถามไนท์กลับไปว่า "นายไม่โกรธฉันเหรอ?" 

                      " ไม่สักนิด.. อันที่จริงฉันแอบได้ยินตอนพวกนายคุยกันตั้งแต่ที่คาเวียแล้วล่ะ.." ไนท์เหยียดยิ้มอย่างมีชัย ผมรู้สึกเหมือนได้ยกภูเขาเอเวอเรสออกจากอก เมื่อเห็นท่าทีของไนท์ในตอนนี้

                      " เอาเป็นว่าก็หายกันแล้วกันนะ.. นายไม่บอก ฉันก็เลยทำเป็นไม่รู้ ฮ่าๆ  นายกลัวว่าฉันจะโกรธล่ะสินะ ? จะบ้ารึไง ฉันควรจะดีใจที่มีเพื่อนเป็นรัชทายาทเซ่!! เท่จะตายไป จริงม้า!??"  ไนท์พูดรัวก่อนจะใช้กำปั้นทุบอกเหมือนคิงคองได้กล้วย  ผมอดที่จะขอบคุณไนท์ในใจไม่ได้ ขอบคุณที่เขาเข้าใจผม

                       " แต่ว่าครั้งหน้า...  นายอย่าปิดบังเรื่องสำคัญๆ แบบนี้กับฉันอีกนะ... ฉันไม่อยากเป็นคนสุดท้ายที่รู้เรื่องนี้... มันเหงามากเลยนะ " ไนท์บอก  

                     แม้คำพูดสุดท้ายของไนท์จะเบามากเพียงใด แต่ผมก็ได้ยินมันชัดเจน..

                     เพราะผมคิดว่าการปิดเรื่องนี้ไว้เป็นความลับ มันเป็นหนทางที่ดีที่สุดสำหรับทุกคน..

                     แต่ในขณะเดียวกัน.. ผมกลับลืมนึกถึงจิตใจของอีกฝ่ายด้วย  โดยเฉพาะความรู้สึกของคนกลุ่มนี้..

                     " ขอโทษนะ ฉันก็ไม่รู้จริงๆ ว่าควรทำยังไง" ผมตอบ ภาพข้างหน้าเบลอไปหมดเพราะน้ำตาของผมที่ปริ่มออกมา ไม่ใช่ผมหวาดกลัวรึเสียใจ แต่ตอนนี้ผมรู้สึกดีใจ ที่ไม่ต้องเก็บเรื่องนี้ไว้เป็นความลับต่อไป...

                      " ฉันเข้าใจ.. แต่ถ้านายไม่รู้จริงๆ ว่าควรทำตัวยังไง นายก็แค่แสดงความอ่อนแอออกมา แล้วพึ่งพาพวกฉันบ้างก็พอ.." ชินโดปลอบ มือของหมอนั่นที่กำลังกอดคอผมอยู่ มันส่งความอบอุ่นมาให้.. จนผมกลั้นน้ำตาไม่อยู่ ผมไม่รู้จะบอกขอบคุณหมอนี่ยังไง ที่ยังยอมอยู่เคียงข้างผมมาจนถึงตอนนี้..

                       จะขอบคุณยังไง ถึงจะสมกับที่ชินโดคอยปกป้องผมตลอดเวลาที่ผ่านมา

                       " ใช่แล้ววว เคนจัง~ เพราะงั้นเราถึงเป็นเพื่อนกันไง" ไนท์เปลี่ยนมามีท่าทีเริงร่า เขาคุกเข่าลงตรงหน้าผมก่อนจะใช้มือทั้งสองช้อนหน้าผมให้เงยขึ้นแล้วใช้นิ้วโป้งตัวเองปาดน้ำตาของผมอย่างเบามือ

                       " ถึงตอนแรกฉันจะไม่ค่อยชอบนาย แต่ตอนนี้ถ้าขาดนายไป.. ฉันก็คงรู้สึกแปลกๆ" ไนน์เอ่ย เขาเอียงคอไปทางอื่น เขาจงใจหลบตาผมอย่างชัดเจน แต่เพราะหูที่แดงจนเหมือนลูกเชอร์รี่ ทุกคนจึงรู้ว่าไนน์รู้สึกเขินขนาดไหนที่พูดประโยคนั้นออกมา

                        " เห็นมั้ยเคน... รอบตัวเธอมีแต่ความรักนะ.. เพราะงั้นนายก็ต้องใช้ชีวิตให้มีความสุขสิ" 

                       พี่คิยะพูดพร้อมรอยยิ้ม เธอเดินเข้ามาหาผม และดึงมือผมไปกุม

                        " ตอนนี้ฉันคือญาติคนแรกที่เธอได้เจอ.. ต่อไป.. ฉันจะพาเธอไปพบพ่อกับแม่ของเธอ" พี่คิยะบอก

                       " ไม่มีทาง!! พวกเราต่างหากที่จะพาเคนไปเซซีเรีย" ไนท์แย้ง

                       " ใช่ พวกเรารู้จักเคนก่อนเธออีกนะ.." ไนน์เกทับ 

                       " ไปด้วยกันซะก็หมดเรื่องน่า.. ไม่เห็นต้องทะเลาะกันแท้ๆ" ชินโดตัดบทเมื่อทนเห็นแฝดชิโรคิและพี่คิยะทะเลาะกันเหมือนเด็กๆ  ผมอดยิ้มไม่ได้กับท่าทีที่ไม่สมวัยของทุกคน

                       ผมมองทุกคนที่รายล้อมตัวผม ความรู้สึกที่อยากจะปกป้องช่วงเวลาสำคัญแบบนี้ หรือความรู้สึกที่อยากปกป้องคนสำคัญ ความรู้สึกเหล่านี้กำลังพลุ่งพล่านขึ้นมาในจิตใจผม

                      เพราะนอกจากพวกเขา..ผมยังมีชิโบโบ้ คุณปู่ ซีเรียส มินะ มินะทู อีฟา โนโนะ ริชาร์ด ราเชล มาเรีย และคนอื่นๆ อีกมากมายที่กำลังจะก้าวมาเป็นคนสำคัญในชีวิตผม..

                       ดังนั้นผมต้องรีบจบสงครามนี้... เพื่อทุกคนและตัวผมเอง

                       " เอาล่ะ วันนี้ไปพักผ่อนกันเถอะ พรุ่งนี้ต้องไปโรงเรียนกันแต่เช้า" ไนน์แนะนำ ทุกคนพยักหน้าเห็นด้วย  พวกเราตัดสินใจแยกย้ายกันไปนอน

                      ผมเดินประกบไนท์ ก่อนจะมองหน้าหมอนั่นด้วยสายตากังวล ..ก็ผมยังรู้สึกผิดเรื่องที่ไม่ได้บอกความจริงกับไนท์ แต่กลับต้องให้เขามารับรู้เรื่องสำคัญแบบนั้นด้วยตัวเอง

                     ถ้าผมเป็นไนท์ ผมอาจจะเลิกคบกับเพื่อนแบบนี้ไปเลยก็ได้...

                      " นายไม่ต้องกังวลอะไรทั้งนั้นหรอก ฉันดีใจจริงๆนะ ที่นายคือรัชทายาทที่หายสาบสูญไป " ไนท์พูดเหมือนรู้ทันความคิดของผม

                    " ตอนนี้สิ่งที่นายควรกังวลน่ะ คือคิยะมากกว่านะ.." ไนท์กระซิบก่อนจะเดินละไปจากผม และยังทิ้งท้ายไว้ด้วยปริศนา

                     หมายความว่ายังไง...?  ที่ให้ผมระวังพี่คิยะน่ะ...





โรงเรียน S 


                     

                    " คุณเคนนน!/คุณอากาวาร่าาาา" 


                     เสียงเด็กนักเรียนหญิงขานชื่อพวกเราด้วยความคิดถึง อันที่จริงผมว่าพวกเธอกำลังตะโกนเรียกผมเหมือนเจ้าหนี้ที่เจอลูกหนี้ซะมากกว่านะ 

                    ผมกับชินโดยิ้มตอบพวกเขาอย่างอ่อนโยน เอ่อ..อันที่จริงมันน่าจะมีแค่ผมนั่นแหละที่ยิ้มตอบ 

                    ตอนนี้เป็นเวลาเจ็ดโมงกว่าๆ พวกเราเดินเข้ามาในโรงเรียนเยี่ยงวงบอยแบรนด์  ผม ชินโดและแฝดชิโรคิ.. แต่ความจริงคือ..

                     อะไรกัน..ไอความเมื่อยตัวนี้  เมื่อยโครตๆ แบบอยากคลานเข้าห้องเลยเฟ้ย!!

                      โปสเตอร์ประชาสัมพันธ์เริ่มแปะไว้ทุกที ...พวกเราหยุดยืนมองโปสเตอร์โปรโมตงานวัฒนธรรมโรงเรียนที่กำลังใกล้เข้ามาถึง หึหึ...ใช่แล้ว..ศึกตัดสินแห่งชายรูปงามในงานวัฒนธรรม!!  มันถึงเวลาแล้วที่ผมจะต้องทวงบรรลังก์แห่งราชาจากไอชินโด!!! ตลอดงานวัฒนธรรมนี้ ผมจะขอตั้งตัวเป็นศัตรูของหมอนี่ จนกว่าการชิงตำแหน่งราชาของโรงเรียนจะรู้ผล!

                     " แค่มองหน้า ฉันก็รู้ถึงแผนชั่วๆของนายแล้วล่ะ" ไนน์แขวะผม ก่อนจะเมินหน้าแล้วทำเสียงจิ๊จ๊ะ..

                     บรรยากาศรอบๆโรงเรียนยังคงเหมือนเดิม ทุกคนยังคงยิ้มต้อนรับพวกเรา และวิ่งเข้ามากระชากเสื้อผมอย่างเมามันส์ โดยที่รอบตัวของชินโด เด็กผู้หญิงยังคงเว้นระยะห่างเอาไว้เช่นเดิม

                     ไม่เคยเข้าใจ ทำไมผู้หญิงถึงชอบคนเย็นชากันนักนะ ?

                     อื้ม..บางทีพวกเธออาจจะต้องการความตื่นเต้น อารมณ์แบบจะโดนว๊ากตอนไหนน้า? จะโดนข่มขู่ตอนไหนน๊า? อะไรแบบนี้รึเปล่า.. อื้ม.. เป็นเรื่องที่วิเคราะห์ยากมากเลยแฮะ บางทีผมอาจจะต้องทำแบบสอบถาม แล้วก็หาอาสาสมัครทดสอบความเร้าใจระหว่างชายหนุ่มเย็นชา กับ ผู้ชายแสนดี..

                    หรือบางทีผมควรลองเปลี่ยนเป็นผู้ชายซาดิสก์ ?  คิดยากแฮะ.. แต่ถ้าลองเปลี่ยนเป็นผู้ชายเย็นชาก็น่าจะไม่เลวนะ  เอาล่ะ ผมตัดสินใจแล้ว ผมจะเป็นผู้ชายเย็นชา!!! แล้วก็โกยคะแนนจากเด็กผู้หญิงมาให้หมด! โอ๊ส!!!

                     " เมื่อวานตอนเย็น คุณเคนเล่นบาสเก็ตบอสเก่งมากๆเลย~ ทำไมถึงไม่ยอมเข้าชมรมบาสเก็ตบอลเหรอคะ" เด็กผู้หญองคนหนึ่งในกลุ่มถามผมด้วยน้ำเสียงผิดหวัง

                   แต่เดี๋ยวก่อนนะ...

                   ใครบอกว่าผมเล่นบาสเก็ตบอลเก่ง ? ผมเล่นกีฬาได้ห่วยกว่าเด็ก ป.สามซะอีก

                   ที่สำคัญ เมื่อวานนี้ผมยังขี่มังกรเที่ยวบนท้องฟ้าอยู่ที่โซลเมดอยู่เลย 

                    " แฝดชิโรคิก็ว่ายน้ำเก่งกันมากๆเลยนะคะ ไม่คิดว่าจะว่ายน้ำได้เร็วขนาดนั้น" เด็กผู้หญิงอีกคนพูดขึ้นด้วยสายตาหยาดเยิ้ม เธอดูชื่นชมในตัวแฝดชิโรคิมากเลยทีเดียว

                   ผมว่ามันมีอะไรบางอย่างผิดปกติแล้วล่ะ..

                   " พอได้เห็นคุณอากาวาร่าทำอาหารอิตาเลียนเมื่อวาน แล้วรู้สึกว่าคุณอากาวาร่าช่างเป็นผู้ชายที่อบอุ่นเหลือเกินค่ะ" เด็กสาวอีกคนชื่นชมชินโด ในขณะที่พวกเราทุกคนเริ่มหันมามองหน้ากันด้วยความแปลกใจ

                  ผม..เล่นบาส

                 สองแฝด...ว่ายน้ำ

                 และชินโดทำกับข้าว ?

                 "น้องหมูชิโบโบ้ของคุณเคนกินเก่งมากๆเลยนะคะ วันนี้ฉันทำคุ้กกี้มาให้น้องด้วยค่ะ" เด็กผู้หญิงคนแรกที่ทักผม เธอเขย่าแขนผมก่อนจะโชว์ถุงคุ้กกี้ให้ผมดู

                 ถึงจะยังไม่เข้าใจเรื่องที่พวกเธอพูดก็เถอะ.. แต่ที่บอกว่าชิโบโบ้เป็นหมูน่ะ สายตาคนภายนอกดูยังไงมันก็ไม่ใช่หมูนะเฮ้ย ปีกเล็กๆกับไอท่าเดินสองเท้า มันไม่ทำให้พวกเธอแปลกใจกันรึไง ห๊า?

                " ฉันมีเรื่องต้องคุยกับพวกนี้..ขอตัวก่อน" ชินโดกวาดสายตาไปมองพวกเธอแล้วพูดด้วยน้ำเสียงเย็นๆ พวกเธอผงะไปชั่วครู่ ก่อนจะพยักหน้าเข้าใจแล้วเดินจากไป

                " นี่มันเกิดอะไรขึ้นแน่ " ผมหันไปถามสองแฝด ไนท์ทำเป็นผิวปากแล้วมองไปทางอื่น

                " ที่เด็กพวกนั้นพูดถึงคือร่างโคลนของพวกเราใช่ไหม.." ชินโดหันไปถามสองแฝดด้วยน้ำเสียงคาดคั้น

               " นี่ อย่าทำหน้าน่ากลัวขนาดนั้นสิ มันไม่ได้มีอะไรไม่ดีซะหน่อย" ไนท์หันมาตอบชินโด หมอนั่นขมวดคิ้วเหมือนไม่เข้าใจว่าทำไมพวกเราต้องทำท่าไม่พอใจแบบนี้

               ก็จะไม่ให้ไม่พอใจได้ยังไงเล่า ? ไอพวกร่างโคลนนั้นจะทำอะไรแปลกๆในโรงเรียนรึเปล่าก็ไม่รู้

               " แล้วตอนนี้ร่างโคลนพวกนั้นอยู่ที่ไหน" ผมถาม ก่อนคำตอบที่ออกมาจากไนท์ ทำให้ผมกับชินโดเบิกตากว้างด้วยความตกใจ  " ก็นะ...ไม่รู้สิ เมื่อวานเจ้าพวกนั้นยังไม่กลับมาบ้านเลย" 

               

                   

                พวกเราแยกกันออกตามหาร่างโคลน ไนท์อธิบายว่าร่างโคลนของพวกเรายังอยู่ในโรงเรียน เพราะหมอนั่นสัมผัสได้ถึงพลังเวทย์ของตัวเองที่ใส่เข้าไปในร่างโคลนพวกนั้น เพราะงั้นพวกเราทั้งสี่คนจึงแยกย้ายกัน และแบ่งพื้นที่ในการออกตามหา

               ผมรับผิดชอบเขตทิศเหนือของโรงเรียน ชินโดรับผิดชอบเขตทิศใต้ ส่วนพวกแฝดชิโรคิรับผิดชอบเขตทางทิศตะวันตกและตะวันออก โดยไนท์วางค่ายอาคมเวทย์ดักไว้ เผื่อร่างโคลนพวกนั้นเดินมาชนกับอาคมเวทย์ของไนท์ หมอนั่นก็จะรู้ทันที

               " ในเขตโรงเรียน ฉันใช้เวทย์ของตัวเองได้ไม่เต็มที่ บางพื้นที่ในโรงเรียนมีทั้งพลังเวท คำสาปแล้วก็พวกพลังลึกลับหลายๆ ศาสตร์ถูกร่ายปะปนกันมั่วไปหมด ถึงฉันจะอยากตามหาพวกนั้นให้เจอเร็วๆ แต่การใช้พลังของฉันอาจจะส่งผลบางอย่างกับพลังพวกนั้นที่มีอยู่ก่อนแล้วก็ได้"  

                คำพูดทิ้งท้ายของไนท์ก่อนแยกกัน  เป็นครั้งแรกที่ผมเคยได้ยินอะไรแบบนี้ รู้สึกขนลุกชอบกลแฮะ อันที่จริงผมติดใจอยู่หลายเรื่องตั้งแต่ตอนที่เจอกับมินะ ทูนั่นแหละ แต่เพราะมีเรื่องวุ่นวายมากมายเลยค่อยๆลืมเรื่องพวกนี้ไป

                วันนี้เป็นวันก่อนงานวัฒนธรรมสองวัน ทางโรงเรียนจึงประกาศหยุดเรียนเป็นกรณีพิเศษเพื่อให้นักเรียนได้เตรียมงาน เตรียมการแสดง เพราะงั้นคนจึงพลุกพล่านในโซนพื้นที่ที่ใช้จัดงาน แต่บริเวณรอบนอกที่ไม่เกี่ยวข้อง มันช่างเงียบสงบ จนได้ยินแม้กระทั่งเสียงหายใจของตัวเอง

                 

 

                

 

 

                



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
ก็ผมนี่แหละ..เจ้าชายปีศาจ! ตอนที่ 47 : Chapter 47 : สถานที่แห่งคำมั่นสัญญา (50%) , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 535 , โพส : 10 , Rating : 50% / 2 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1
# 10 : ความคิดเห็นที่ 2434
เย่ กลับมาแล้ววววว
PS.   รู้สึกเหนื่อยๆเนอะ
Name : S.S.A. < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ S.S.A. [ IP : 171.97.102.5 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 24 กันยายน 2559 / 16:55
# 9 : ความคิดเห็นที่ 2432
อัพ อัพ อัพ!!เซ่ซซ
PS.  #ทำไมนิยายที่สนุกๆ...มันต้องดองด้วยเนี่ย ทำมายยยกานนน()
Name : I am Princess. < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ I am Princess. [ IP : 49.49.248.141 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 7 พฤษภาคม 2559 / 16:07
# 8 : ความคิดเห็นที่ 2431
เมื่อไรจะมาอัพพพพพพพ
PS.   รู้สึกเหนื่อยๆเนอะ
Name : S.S.A. < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ S.S.A. [ IP : 49.230.221.10 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 30 มีนาคม 2559 / 12:50
# 7 : ความคิดเห็นที่ 2430
555 สนุกดีอ่ะ รอมานานแล้ว จะรออ่านตอนต่อไปนะค่ะ
Name : cystalsky < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ cystalsky [ IP : 202.28.35.238 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 12 พฤศจิกายน 2558 / 10:27
# 6 : ความคิดเห็นที่ 2429
กรี๊ดดดด กลับมาอัพเเล้ว >O
PS.  
Name : IX๐NYX๐XI < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ IX๐NYX๐XI [ IP : 27.55.12.113 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 7 พฤศจิกายน 2558 / 20:38
# 5 : ความคิดเห็นที่ 2428
จะนิยายเกินไปได้ไงเคน ก้นี่อ่ะ นิยายนะ 55555
PS.  ช่วงนี้สิ่งที่ขึ้น คือ น้ำหนัก สิ่งที่ลง คือ พุง
Name : เทพเจ้าสีดำ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ เทพเจ้าสีดำ [ IP : 103.26.22.215 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 6 พฤศจิกายน 2558 / 23:21
# 4 : ความคิดเห็นที่ 2425
มาต่อเร็วๆน้าาาาา
PS.   รู้สึกเหนื่อยๆเนอะ
Name : S.S.A. < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ S.S.A. [ IP : 182.53.93.106 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 6 พฤศจิกายน 2558 / 06:28
# 3 : ความคิดเห็นที่ 2417
โหดร้ายที่สุดTT //แต่ก็ยังรักเรื่องนี้อยู่ดี จะรอนะค่ะ....
PS.  โอ้ววววว ความYจงบังเกิดดด
Name : เอฟิน่า เลออนฮาร์ท < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ เอฟิน่า เลออนฮาร์ท [ IP : 49.230.194.27 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 1 ตุลาคม 2557 / 01:47
# 2 : ความคิดเห็นที่ 2415
และอย่าทำให้มันค้งนานไปนะคะเดียวจะเสียคนอ่านไปไม่ใช่น้อย
Name : ปุยฝ้าย < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ปุยฝ้าย [ IP : 171.101.250.13 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 29 กันยายน 2557 / 01:39
# 1 : ความคิดเห็นที่ 2412
ค้างงงงงงงงงงงง!!!!!!!!!!!!
Name : RBoKuc < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ RBoKuc [ IP : 223.204.214.146 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 2 สิงหาคม 2557 / 20:54
หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android