คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

ก็ผมนี่แหละ..เจ้าชายปีศาจ!

ตอนที่ 5 : Chapter 5 : พลังประหลาด


     อัพเดท 3 พ.ค. 56
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/แฟนตาซี
Tags: แฟนตาซี, ผีดูดเลือด, ไร้สาระ
ผู้แต่ง : vogoer II ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ vogoer II
My.iD: https://my.dek-d.com/vam_pire_christ
< Review/Vote > Rating : 94% [ 124 mem(s) ]
This month views : 9 Overall : 71,010
2,434 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 823 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
ก็ผมนี่แหละ..เจ้าชายปีศาจ! ตอนที่ 5 : Chapter 5 : พลังประหลาด , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 4326 , โพส : 13 , Rating : 80% / 7 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด







       Chapter 5 : พลังประหลาด

 

     

                "มันจะมากไปแล้วนะ..พวกแกจะเล่นอะไรก็ขอให้มันมีขอบเขตหน่อยเซ่!!!" ผมว๊ากใส่หน้าแฝด  เมื่อเริ่มรู้สึกตัวว่าเจ้าสองแฝดกำลังจะเล่นพิเรนท์ ซึ่งครั้งนี้ดูมันจะรุนแรงมากกว่าครั้งอื่นจริงๆ

    จะไม่ให้ผมโกรธได้ไงเล่า ?? ก็จู่ๆ เจ้าพวกนั้นเล่นขนเครื่องมือฆ่าหั่นศพเดินเข้ามาหาผมในชุดคอสเพลย์ แถมยังจับผมตรึงไว้กับเสาซะแน่น 

               " แล้วนั่นแกจะใส่ชุดนางพยาบาลทำไม ห๊า!!!" ผมตะโกนด่าไนท์ที่กำลังทำท่าออดอ้อนไนน์  แต่เรื่องชุดอุบาทว์ๆ เสียดแทงสายตานั่นคงไม่ใช่ประเด็นใหญ่อะไร..หากเทียบกับไอสิ่งที่สองแฝดนั่นขนมา..

               เลื่อยเอย.. ขวานเอย.. ดาบเอย.. และอื่นๆ 

              
 เจ้าพวกนี้คิดจะปลิดชีวิตผมงั้นเหรอ ถึงมันจะเป็นอาชญากรรม แต่ผมรู้สึกเหมือนมันจะมีความเป็นไปได้สูง!..อีกทั้งถ้าผมตายไป สองแฝดนี่ก็คงจะใช้เงินกลบเกลื่อนความผิด ศพของผมคงถูกไว้หลังเขาที่ห่างไกล ผมคงจากโลกนี้ไปโดยไม่มีแม้แต่พิธีศพ.. อะไรกัน ชีวิตบนเส้นพรมแดงของผมจะต้องจบอย่างอนาถแบบนั้นงั้นเหรอ..TOT 

                ไม่ยอมหรอก..  ผมยังอยากเป็นพ่อที่ดีของลูก ผมยังอยากมีอนาคต  ผมยังอยากมีครอบครัว..สรุปคือผมยังไม่อยากตาย !!!!! T[]T

              
               " เจ็บนิดนึงนะเคนจัง.."   ไนท์ว่าด้วยสีหน้าหวาดเสียว  ทั้งๆที่สายตาของหมอนั่นดูเหมือนจะ 'สนุก' สุดๆ ไปเลยด้วยซ้ำ  


               =______________= ไอโฮโมซาดิสม์ ถ้ารู้ว่าเจ็บก็อย่าทำเซ่!!!!
               

                 " ฉันจะเบามือนะ.." 
เจ้านั่นปั้นหน้าและพูดกับผมด้วยน้ำเสียงที่ดูเหมือนจะเมตตากรุณาผมสุดๆ แต่แน่นอนว่า สายตาของหมอนั่นยังคงทำให้ผมรู้สึกว่า 'กูตายแน่' อยู่ดี

                 ไม่ทันให้ผมได้เตรียมคำร่ำลา
ไนท์ก็หยิบเข็มฉีดยาอันใหญ่ยักษ์ขึ้นมาโชว์  ภายในมีน้ำสีเขียวหนืดๆ กำลังเดือดปุดๆ เหมือนขี้มูกคิงคองยักษ์ในหนังฝรั่ง  

                 แล้วยังงี้เป็นใครจะไม่กลัวละ..?  ..มันน่าสมเพชจริงๆนะ ถ้าผมต้องมาจบชีวิตด้วยไอน้ำมูกนั่นนะ!

                  
 " ปล่อยเดี๋ยวนี้นะเว้ย!!!!" ผมตะโกนบอก ก่อนจะดิ้นพล่านเหมือนโดนน้ำราดสาด  เป็นตายร้ายดียังไง ผมก็จะไม่ยอมอยู่เฉยๆ ให้เจ้าพวกนี้ฆ่าผมแน่!

                  ผมจ้องสองแฝดด้วยสายตาอาฆาต  ทว่าทั้งสองกลับไม่แสดงท่าทีสะทกสะท้านเลยสักนิด  อีกทั้งไนน์ยังคงนั่งสวดอะไรพึมพำๆ ต่อไปเรื่อยๆ  เช่นเดียวกับไนท์ที่กำลังยืนจังก้ามองผมพร้อมเข็ดฉีดยานั่น


              " อุก.." เหล็กสีเงินวาวจิ้มลงมากลางหน้าอกผม  ทันทีที่มันแทงทะลุผ่านผิวหนังเข้ามา ทั่วทั้งพื้นห้องก็เกิดแสงสีชมพูสว่างจ้า  มันสว่างจนผมมองอะไรไม่เห็น

               บ้าจริง..ก่อนตายยังจะต้องตาบอดอีกเหรอเนี้ย.. T_T

                ผมกัดฟันกรอด 
  เมื่อความเจ็บแปลบแล่นพรวดเข้ามาที่หน้าอก

              " พร้อมนะ..."  ไนท์พูดตัดบทสั้นๆ ก่อนจะดันเข็มนั้นให้ลึกลงมาอีก ..ปลายเหล็กแหลมถูกดันเข้ามาจนถึงชั้นใน   ความรู้สึกจุกและเจ็บปวดอัดแน่นเข้ามาเต็มๆ  ผมมองเห็นกลุ่มควันสีดำพวยพุ่งออกมาจากผมอย่างรวดเร็ว เหมือนลูกโป่งที่ถูกปล่อยลม

              นั่นมันอะไรกัน...มันออกมาจากตัวผม
?    

               วิญญาณของผมสินะ..?  อ่า.. ควันสีดำแบบนั้น..แสดงว่าผมต้องลงนรกงั้นเหรอ..

            
              " โฮกกกกกกก.." เสียงเหมือนหมาป่าคำรามลั่น ผมพยายามลืมตามองดู  ภาพเบลอๆ ของสิ่งมีชีวิสีดำขนาดใหญ่  มันยืนขวางผมอยู่ด้านหน้า..  มันกำลังกระโจนใส่ไนท์  จากนั้นภาพทุกอย่างก็เลือนหายไป..เมื่อผมหมดสติลง
                          






                 " เคนจัง..เคนจัง.."เสียงไนท์ดังขึ้นท่ามกลางความมืดมิด ร่างกายของตัวเองรู้สึกเบาหวิวอย่างกับอยู่บนดวงจันทร์ ( เคยขึ้นไปเรอะ!! ) และท่ามกลางความมืดนั่น ผมก็ได้ยินเสียงอะไรสักอย่างภายในหัว เหมือนจะเป็นเสียงโซ่ที่ถูกตี ดัง..แกร๊ง..แกร๊ง

                 และไม่กี่นาทีต่อมา ก็มีแสงสว่างส่องไปที่ใครบางคนซึ่งนั่งอยู่กับตู้ แสงนั้นทาบลงมาที่ตู้ไม้บานนั้น  มันเป็นเพียงตู้ไม้บานเก่าๆ ..ลวดลายของมันธรรมดา แต่ดูจะเป็นชิ้นงานที่ละเอียดมาก  รอบตู้มีโซ่ล่ามเอาไว้อย่างแน่นหนา  ข้างๆ ตู้นั่นเอง..มีคนนั่งอยู่  เขาใส่ชุดคลุมสีดำปิดทั้งตัว 

                " นายเห็นอะไร ?? ถ้าเห็นอะไรละก็..เดินเข้าไปหามันซะ"  เสียงไนท์ดังเข้ามาในหัวผมอีกครั้ง  นี่มันที่ไหนกันแน่เนี้ย..? ผมนึกว่าพอตายแล้วผมจะได้เจอคนพาข้ามฟากกับแม่น้ำสายยาวๆ ซะอีก..

                " ฉันเห็นตู้..แล้วก็คน ท่าทางแปลกๆ.." ผมตอบบอย่างว่าง่าย  ก่อนจะเดินเข้าไปหาสิ่งที่ว่านั่น     คนๆ นั้นเงยหน้าขึ้นมามองผม สายตาของผมเขาแข็งกร้าว  เขาใช้ผ้าคาดปากตัวเองเอาไว้  เหลือไว้เพียงแต่ดวงตาทั้งสองข้างที่มองผมอยู่   

                " เจ้าต้องการอะไร ??"  เขาเอ่ยปากถามก่อน เมื่อตัวผมเริ่มเข้าไปใกล้เขามากขึ้นเรื่อยๆ.. ซึ่งผมเองก็ได้แต่นิ่งเงียบเพราะไม่รู้ว่าจะตอบอะไร


               " บอกเขาไปสิ..เคนจัง บอกเขาว่า เธออยากเปิดตู้"  ไนท์พูดขึ้นอีกครั้ง ผมหันมองซ้ายขวา เพื่หาตัวสองแฝด แต่ที่นี่มีเพียงความมืด ผมมองอะไรไม่เห็นเลยนอกจากชายชุดดำและตู้  ผมได้ยินเสียงสบถเบาๆ อย่างไม่พอใจของชายชุดดำคนนั้น เขาเงยหน้ามองตรงไปที่ต้นกำเนิดของแสงสว่าง  ก่อนเขาจะปล่อยแสงสีดำออกมาจากมือแล้วพุ่งตรงไปทางนั้น 
 "แส่ไม่เข้าเรื่อง.."
 

   ทันทีที่แสงสีดำหายไป..ความรู้สึกเบาหวิวอะไรนั่นก็หายไปทันที เหมือนสติสตังของตัวผมเองจะกลับมามากกว่าเก่า 

               " อยากเปิดตู้นี่นะเหรอ....เจ้าแน่ใจรึ..."  คนๆ นั้นถาม  เขายังคงจ้องมองผมเหมือนกำลังพินิจพิจารณาอะไรบางอย่าง ทำเอาตัวผมเองในตอนนี้เริ่มเกร็งเพราะทำตัวไม่ถูก

               " ตู้ใบนี้ จะทำให้เจ้าต้องแบกรับชะตากรรมอันหนักอึ้งเอาไว้ ถ้าเกิดว่าเจ้าพร้อมและเตรียมใจเอาไว้แล้วข้าจะเปิดตู้ใบนี้ให้.."  คนๆ นั้นพูดรัวและเร็วจนผมฟังอะไรไม่ค่อยทัน  

               " ตู้นี่...มีอะไรอยู่งั้นเหรอครับ.."  ผมถามกลับ ดูเหมือนเขาจะงงกับคำถามของผมเล็กน้อย  เขามองลึกเข้ามานัยน์ตาผม  ก่อนจะตอบกลับมาด้วยคำพูดที่ฟังแล้วเข้าใจยาก

                " มันคือทุกสิ่งทุกอย่างของเจ้า...ทุกสิ่งทุกอย่างที่เจ้าเคยมี แต่ถูกช่วงชิงไป...เพราะฉะนั้นถ้าเจ้าอยากได้คืน  ข้าก็จะเปิดมันให้..."  

                " แล้วไอที่บอกว่าแบกรับชะตากรรมล่ะ  หมายความว่ายังไง ผมถามอีกครั้ง
 
                 อะไรคือสิ่งที่ผมถูกช่วงชิงไป..? แล้วใครเป็นคนเอามันไป ? ..ทำไม..เขาถึงเอามันไป..?  คำถามร้อยแปดพวกนี้เริ่มทำให้ผมปวดหัว..อีกทั้งเรื่องที่ชายคนนั้นพูดก็ยิ่งทำให้ผมรู้สึกหดหู่ชอบกล

                 อะไร...คือชะตาที่ผมต้องแบกรับ ?
  

                " เรื่องนั้นข้าพูดไม่ได้  ตอบคำถามข้ามาเพียงว่าเจ้าจะเปิดตู้ใบนี้หรือไม่ " 

               " ผมไม่เข้าใจ..."  ผมส่ายหัวปฏิเสธ เมื่อคำตอบของเขาไม่ตรงกับคำถามของผม
         
                " งั้นถ้าเจ้าพร้อม ก็ค่อยมาหาข้าอีกครั้ง..."  
          
                 จบคำพูดนั้น ผมรู้สึกเหมือนกับทุกอย่างวูบไปหมด และภาพของห้องรับแขกที่แสนเละเทะก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าผม  เช่นเดียวกับไนน์ที่หมดสติไป
  แล้วก็ไนท์ที่มีรอยข่วนทั่วตัว

            
               เกิดอะไรขึ้นที่นี้เนี้ย? แล้วชาย
ชุดดำนั้นล่ะ  แล้วตู้ล่ามโซ่นั่นหายไปไหน ?  

  
               หลังจากที่หลุดออกมาจากเสาไม้ที่ตรึงร่างผมไว้  ผมเริ่มตั้งสติอีกครั้ง  ทุกอย่างที่ผ่านมาก่อนหน้านี้มันเหมือนกับความฝัน  ถึงอย่างนั้นหน้าอกผมก็ยังคงรู้สึกเจ็บอยู่ รู้โบ๋ที่เสื้อและเลือดก็มีทิ้งไว้เป็นหลักฐานว่าทุกอย่างเกิดขึ้นจริง..  แต่ว่า...ตัวผมกลับไม่มีแผลที่เกิดจากเข็มนั่นเลย..

                และคนที่จะตอบข้อข้องใจอันนี้ได้ คงจะมีแต่แฝดชิโรคิ..เพราะงั้นผมจึงต้องรีบช่วยเหลือพวกเขา..

                ผมเริ่มเดินสำรวจบ้าน เพื่อ
หาตู้ยา  แผลของไนท์ไม่หนักหนามากเท่าไร และผมก็ไม่อยากเรียกรถพยาบาลมาที่นี่ เพราะคนพวกนั้นจะต้องมีคำถามซักผมเป็นร้อยข้อแน่ เพราะงั้นให้ผมดูแลไนท์เองน่าจะดีกว่า..  แต่ว่า..ที่นี่มันกว้างเกินไปจนเหมือนกับผมกำลังงมเข็มในมหาสุทร  ทางเดินซับซ้อนเหมือนกับเขาวงกต แบบแปลนบ้านถูกวางไว้อย่างประหลาด จนทำให้ผมหลง   ภายในแต่ละห้องถูกตกแต่งด้วยสไตล์หรูเหมือนราชวงศ์อังกฤษ   

                บ้านหลังนี้มันซับซ้อนเกินกว่าผมจะหาตู้ยาเจอจริงๆ..


                " อ๊ะ..." ผมส่งเสียง เมื่อประตูห้องบานหนึ่งเปิดออก  ในนี้มีเตียงนอน แล้วก็ตู้ยาเต็มไปหมด  แต่ทว่าที่นี่มันกว้าง..กว้างมากจนต้องเรียกว่าห้องพยาบาล  ที่สำคัญมันยังใหญ่กว่าห้องนอนที่หอของผมอีก           

              ผมจัดแจงหายาและอุปกรณ์ทำแผลเท่าที่จะคิดออก ว่าแล้วก็หาทางกลับไปยังห้องรับแขกอีกครั้ง   การเดินเท้าไปยังที่หมายใช้เวลาเกือบ 40 นาที ทั้งๆ ที่มันก็แค่บ้านหลังเดียวแท้ๆ 

               ถ้าเกิดแผลไนท์ติดเชื้อขึ้นมาแล้ว ตายขึ้นไปก่อน..ก็จงโทษความไฮโซของบ้านหลังนี้ซะเถอะ!!

             " แผลบ้าอะไรว่ะเนี้ย.." ผมบ่นพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะล้างแผลให้ไนท์ แล้วจัดการทำแผลให้เรียบร้อย   ที่เอว หน้าอก  รวมทั้งหลังของไนท์เต็มไปด้วยรอยข่วนของกรงเล็บสัตว์ขนาดใหญ่  และเรื่องนี้เริ่มทำให้ผมสงสัยอีกครั้ง ..ผมจำได้แม่นว่าแผลของไนท์ใหญ่กว่านี้ ในตอนที่ผมได้สติคืนมาในครั้งแรก

             แต่ตอนนี้..แผลของไนท์กลับเล็กลงมาก..และไม่ลึกเท่าตอนนั้น..

               หรือว่าผมจะตาฝาด?   แต่ถึงอย่างนั้น ไนท์ก็ยังมีแผลอีกรอยหนึ่งที่เพิ่งเกิด..  
ที่หน้าท้องของไนท์มีรอยมือสีดำขนาดใหญ่มหึมา มันเป็นรอยช้ำเลือดที่ดูหนักเอาการ ซึ่งผมก็ไม่ค่อยมั่นใจว่ามันเกิดจากอะไร ดีไม่ดีผมควรจะเรียกรถพยาบาล..

 

  ผมละจากไนท์แล้วมาดูแลไนน์ต่อ  นี่ผมจะมีมนุษยธรรมเยอะเกินไปรึเปล่านะ..เจ้าพวกนี้มันคิดจะฆ่าผมไม่ใช่เรอะไง ?? แล้วทำไมผมต้องมาช่วยพวกมันด้วยว่ะ!! 

             ทั้งๆที่ไม่มีเหตุผลอะไรที่ต้องช่วยเจ้าพวกนั้น แต่ผมก็ยังจะลงมือช่วยแฝดต่อ


               " เฮ้ ไนน์! เพี้ย!!"  ผมพยายามปลุกไนน์ให้ตื่น เมื่อเห็นว่าเจ้านี่ไม่มีแผลอะไรมากมาย  แต่ทว่าไม่ว่าจะปลุกเจ้านั่นยังไง ไนน์ก็ไม่มีท่าทีจะตื่น  ดังนั้นผมจึงหันมาใช้กำลังปลุกหมอนั่นแทน

               =_______= ขอเอาคืนหน่อยเถอะ ฮึฮึ..

               เอ๊ะ..แต่ถึงจะไม่มีภายนอก ก็ใช่ว่าไม่มีแผลภายในนี่นา.. หรือว่า..หมอนี่อาจจะมีเลือดตกภายในตัว ? แย่แล้วสิ..เมื่อกี้เผลอตบไปซะแรงด้วย =[]=!!

 

  ผมเริ่มหน้าซีด เพราะไม่ว่าจะพยายามเขย่าไนน์เท่าไร ไนน์ก็ยังคงไร้สัญญาณตอบรับ

             " ไนน์! " ผมว่าอีกครั้งก่อนจะจับคอเสื้อหมอนั้นเขย่า   ซึ่งหมอนั่นก็ยังคงนิ่งเหมือนเดิม นี่หรือว่า..เพราะแรงตบเมื่อครู่..ไนน์เลยเกิดเลือดคลั่งที่สมอง!? แบบนั้นก็หมายความว่าผมเป็นคนฆ่าไนน์นะสิ ? เฮ้ย..ได้ไงกัน จริงๆ ผมเป็นผู้ถูกกระทำนะ.. เพราะงั้นการทำแบบนั้นก็ถือว่าเป็นการป้องกันตัวไม่ใช่เหรอ!! =[]=

             เฮ้ เคน! ตั้งสติสิ..นายคิดมากเกินไปแล้ว.. ใครมันจะตายด้วยตบฉาดเดียวกันละ? แต่ว่าถ้าไหนๆ หมอนั่นจะตายแล้ว..ผมน่าจะลองกระทื้บหมอนี่แบบไม่ยั้งดูก็ดีนะ เผื่อไนน์อาจจะฟื้นก็ได้..

             " โทรหาชินโดดีกว่า" ผมพูดขึ้นเมื่อนึกออก ถึงจะไม่ค่อยอยากให้ชินโดรู้เรื่องนี้ แต่อย่างน้อยถ้าให้เจ้านั่นมาช่วยมันก็คงจะดีกว่าให้ผมอยู่ที่นี่คนเดียว

              เพราะถ้าสองแฝดตายขึ้นมาจริงๆ... 

               ผมก็คือ..  คนร้ายนะสิ!!

 

   ผมเริ่มมองหาโทรศัพท์อีกครั้ง  ผมควานมือไปทั่วพื้น มือถือของผมคงจะตกอยู่ที่ไหนสักแห่ง และถ้าโชคยังเข้าข้าง..มันอาจจะยังใช้งานได้..

            "( ฮัลโหล..ไม่ว่าง ตอนนี้ยุ่ง เอาไว้คุ--- )"

            " ไอชิน  ฉันเอง เคน!" ผมตัดบทตะโกนใส่ เมื่อไอชินโดทำท่าจะวางสาย

             "( อ๋อ..เหรอ  โผล่หัวมาได้สักที หายไปไหนมา รู้มั้ยว่าไอพวกผู้หญิงกล้ามยักษ์มันจะพังประตูห้อง
เข้ามาอยู่แล้ว!!
  ฟังดูเซ่ -ปัง ปัง ปัง-   รีบย้ายก้นแกกลับมาซะ! )"  ชินโดว๊ากใส่ผมผ่านโทรศัพท์ ผมรีบยกหูออกห่างทันที ก่อนจะเริ่มวางแผนให้มันออกมาหา

              " ตอนนี้ฉันอยู่ที่บ้านชิโรคิ  มาหาหน่อยสิ...ได้มั้ย ??  เอาเจฟฟี่แกมาน่ะ" ผมบอกชินโดด้วยน้ำเสียงเป็นกังวล  เจฟฟี่ที่ว่าก็คือรถมอเตอร์ไซค์ของหมอนั่น   มันเป็นรถรุ่นที่จิ๊กโก๋แถวฮาราจุกูชอบเอาไปซิ่งแข่งกัน  ผมก็ไม่รู้หรอกนะว่ามันรุ่นอะไร เพียงแต่มันเจ๋งสุดๆ ไปเลย โดยเฉพาะเวลาไอชินโดขับน่ะ

             " (บ้านชิโรคิ  บ้านใคร?) "  ผมแทบอยากจะปารองเท้าผ่านโทรศัพท์ให้ไปโดนหน้าเจ้านั่นจริงๆ   นี่มันแกล้งโง่รึเปล่าน่ะ ถึงทำเป็นไม่รู้ว่า ไอชิโรคิที่ผมพูดถึงก็คือแฝดสุดสวาทกระชากมดลูกของมันนั่นแหละ - -*

             " ไนน์ ไนท์ไง!" ผมดัดเสียงให้ดูตื่นเต้นนิดหน่อย เจ้านั้นส่งเสียงเป็นประกายตอบกลับมาทันที  ป่านนี้ ตามันคงวาวเป็นประกายเพชรด้วยแล้วมั้ง ชิ! =_=

            " (ท่านผู้สูงส่งน่ะเหรอ เฮ้ๆ พวกนายไปทำอะไรกันน่ะ)" หมอนั่นถามกลับ น้ำเสียงขรึมๆ เมื่อครู่หายไปกลายเป็นน้ำเสียงตื่นเต้น ยังกับเด็กจะได้ขนม

            " พวกเรามาดักรอยูเอฟโอ .. แกอยากจะมามั้ยล๊า ? " ผมดัดเสียงอีกรอบ และแน่นอนว่า..

            Mission Completed! (ภารกิจสำเร็จ)

             " (ฉันอยู่หน้าบ้านโซโนมิยะแล้ว.. แต่ไม่เห็นบ้านของชิโรคิเลย)" ชินโดต่อสายมาหาผมอีกครั้ง เมื่อหมอนั่นบึ่งรถมาถึง

             " บ้านโซโนมิยะ..? บ้านที่หลังคาสีฟ้าแล้วก็ข้างหน้ามีรูปปั้นเงือกใช่มั้ย.. " ผมถาม

             " (อ่า..ใช่) " ชินโดตอบ

             " ถ้างั้นก็บ้านหลังถัดมานั่นแหละ  บ้านชิโรคิหลังคาสีแดง"  ผมบอกชินโดอีกครั้ง

             " (ก็บอกแล้วไงว่าไม่มี...) "  ชินโดตอบกลับมาอีกครั้งด้วยน้ำเสียงจริงจัง 

              หมายความว่ายังไง ?  ผมมั่นใจร้อยเปอร์เซ็นว่าผมจำทางมาบ้านชิโรคิได้..ไม่มีทางที่ผมจะบอกทางผิดแน่ๆ..

             " เป็นไปได้ยังไง ? " ผมว่าก่อนจะรีบวิ่งไปทางประตูบ้าน.. ถ้าเกิดบ้านโซโนมิยะนั่นตั้งอยู่หลังข้างๆ ชิโรคิจริงๆ..ตอนนี้ชินโดก็น่าจะอยู่หน้าบ้าน.. ดังนั้น ผมก็จะออกไปดูที่หน้าประตูบ้านให้รู้แล้วรู้รอดไปเลย!

             " (มันเป็นที่ดินร้าง!)" ชินโดตะคอกซ้ำ

             " คงมีอะไรเข้าใจผิดแน่ๆ..ฉันจะออกไปดูเดี๋ยวนี้แหละ!"ผมกรอกเสียงไปตามสายก่อนจะรีบเปิดประตูออกไป..แต่ว่า..

               ประตู.. เปิดไม่ออก..

            
    " จะไปไหนเหรอเคนจัง...?" เสียงไนท์ดังขึ้นจากด้านหลัง ผมหันหลังขวับไปมองอย่างตกใจ..หมอนั่นเดินเข้ามาหาผมด้วยท่าทีปกติ ราวกับไม่เคยเกิดอะไรขึ้นกับเขาเลย..

                 ร..ร..หรือว่า... นั่นผี!!!
 

      " นาย...?...แผลละ!!" ผมถามไนท์  ร่างกายของเขากลับมาเนียนใสไร้รอยขีดข่วนจนผมตกใจ   

                 นี่ผมกลายเป็นโรคความจำบิดเบี้ยวงั้นเหรอ? ไม่นะ.. ผมมั่นใจเกินร้อยว่าไนท์มีแผลเกือบทั่วตัว.. ทำไมตอนนี้หมอนั่นถึงไม่เป็นอะไรเลย ??!

                 " ไปพักผ่อนกันเถอะ " ไนท์ไม่ตอบ หมอนั่นเดินเข้ามาฉุดแขนผมให้เดินตามไป

                 " พรุ่งนี้ เราจะต้องไปตลาดเวทกัน..แล้วนายก็ต้องเล่าเรื่องที่เจอให้ฉันฟังด้วยนะ.." ไนท์พูดขึ้นอีกครั้งโดยไม่หันมามองหน้าผม  เขาใช้แรงรั้งมือผมไป.. มันเป็นแรงช้างสาร จนผมแปลกใจ ข้อมือผมแทบจะกระดิกไม่ได้เลยด้วยซ้ำ.. มือของผมซีด เมื่อเลือดไม่สามารถไหลไปเลี้ยงได้..  

                   " ฉันเจ็บ! แล้วฉันก็กำลังจะกลับด้วย ตอนนี้ชินโดรอฉันอยู่ข้างนอก!!" ผมบอกในขณะที่พยายามแกะมือของไนท์ออก 

                    ผมไม่ยอมอยู่ที่นี่เด็ดขาด.. วันนี้ผมเจอแต่เรื่องบ้าๆ..  และตอนนี้สองแฝดก็เริ่มทำให้ผมจะเป็นบ้าขึ้นมาจริงๆ แล้วด้วย

                  " หืม ..?   ชินโดน่ะเหรอ ฉันสั่งให้ไนน์ไปรับแล้วล่ะ.." ไนท์ตอบ โดยไม่หันมามองหน้าผม 
 
                 " แต่ไนน์ สลบอยู่...ไม่ใช่เหรอ.."  ผมตอบตามที่คิด ทันทีที่พูดจบประตูบ้านก็เปิดออกทันที เผยให้เห็นร่างของไนน์...แล้วก็ไอชินโด!

                  ไนน์ฟื้นเมื่อไรกัน ?! หมอนั่นออกไปข้างนอกตอนไหน ?   มันเป็นแบบนี้ไปได้ยังไง ในเมื่อผมยืนอยู่ตรงนี้มาตลอด.. 

                  สองแฝดคือตัวอะไรกันแน่!!! แล้ว..ชินโดคนนั้น...ใช่ตัวจริงแน่เหรอ!?

                  " ไอเคน!! วันหลังหัดสั่งสอนแฟนคลับแกมั้งนะ! ยิ่งไอพวกผู้หญิงมีกล้ามน่ะ แกหัดดูแลซะหน่อย  รู้มั้ยฉันรำคาญ!!!"  ทันทีที่ไอชินโด(ผู้ต้องสงสัย) เอ่ยปากทักผม ต่อมความรู้สึกมันก็มั่นใจทันที


                   ว่าไอบ้าหุ่นบึกนั่น..คือไอชินโดตัวจริงเสียงจริง =_=

                  " เอาล่ะเคนจัง...ยังไงคืนนี้เราคงต้องคุยกันให้รู้เรื่อง.."  ไนท์หันมามองหน้าผมด้วยแววตาสงบ..เขาปล่อยมือผมก่อนจะลูบหัวเหมือนต้องการทำให้ผมรู้สึกสบายใจ..

                  ทันทีที่เขาทำแบบนั้น..จิตใจผมก็รู้สึกโล่งสบาย.. ทั้งๆที่เมื่อครู่ผมยังรู้สึกหวาดกลัวและสับสน..

 

                  " นาย..เป็นผีรึเปล่า" ผมโผงออกไปอย่างไม่ตั้งใจ ไนท์ไม่หันมามองหน้าผม แต่ตอบกลับมาด้วยเสียงเบาๆ  " ใช่.."

                    =[]=!!! ทุกอย่างกระจ่างแล้ว!!!

                   " แต่ฉันไม่ใช่ผีธรรมดา... เพราะฉันกับนายเป็น..ผีดูดเลือด.."





     หลังจากไอชินโด เข้ามาในบ้านแฝดได้ไม่นาน เจ้านั่นก็ถูกล่อลวงให้ไปดักรอยูเอฟโอที่ดาดฟ้าของบ้านชิโรคิ   แล้วท้ายที่สุด ผมก็ต้องมานั่งจมปลักอยู่กับพวกแฝด 

                  ทุกอย่างที่เจอมาวันนี้กำลังทำให้ชีวิตที่สมบูรณ์แบบของผมเปลี่ยนไป..

                 ความสงสัยทุกอย่าง..ไนท์รับปากว่าจะเป็นคนตอบผม.. และไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไร ผมรู้สึกวางใจและเชื่อใจพวกเขาอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน.. 

                 " สรุปว่านายเจอตู้กับชายชุดคลุมสีดำ" ไนท์ตัดบทในขณะที่พวกเรากำลังนั่งประชุมกันอยู่บนเตียง

 

                 " มันอาจจะเป็นความฝัน .. ฉันไม่ค่อยแน่ใจกับเรื่องนั้นเท่าไร" ผมรีบตอบทันที

                 ถ้ามันจะเป็นเรื่องจริงก็คงจะไม่แปลกเท่าไรแล้วละตอนนี้.. เพราะเรื่องของไนท์ไนน์อาจจะแปลกกว่าด้วยซ้ำ.

                " มันเป็นของจริงแน่.. เอาละ พวกเราต้องรีบจัดการตู้นั่น" ไนท์บอก
             
                ว่าแต่..ทำไมเวลาสองแฝดรับปากว่าจะ' จัดการ' .. ผมรู้สึกจะมีเรื่อง 'โครตไม่ดี' เกิดขึ้นอีกแล้วละ.. TOT!!  
            
               " บางทีตู้นั่นอาจจะหมายถึงพลัง  ส่วนชายคนนั้นก็คือผนึกเวทย์..  " ไนน์พูดขึ้นบ้างหลังจากเงียบอยู่นาน  ผมจ้องหน้าเขาที่มีรอยแดงของฝ่ามือประทับไว้ที่แก้มขวา ซึ่งปราดเดียวที่มอง..ผมก็มั่นใจได้ทันที ว่านั่นเป็นผลงานชิ้นเอกของผมเอง

                =__________=

               " อาจจะเป็นอย่างที่ไนน์พูด แต่บางทีผู้ชายคนนั้นอาจจะเป็นอสูรของเคนก็ได้นะ เพราะเจ้าตัวนั้นมันออกมาทำร้ายฉันทันทีเลยนี่ ..ตอนที่ฝังเข็มลงบนอกของเคนจังน่ะ.. หรือไม่บางทีตู้นั่นอาจจะเป็นผนึกเวทย์แบบเครีเวเลีย   -นี่ไง  ดูในตำราเล่มนี้นะ  คนที่ร่ายผนึกนี้ จะต้องทำสัญญากับสัตว์อสูรหนึ่งตัว จากนั้นก็จะใช้พลังของอสูรและพลังของคนร่ายเวทย์ทำผนึกขึ้น.."  ไนท์ออกความเห็น เขาร่ายยาว ในขณะเดียวกันก็เปิดตำราให้พวกเราดูเป็นเนื้อหาประกอบ

                ผมมองดูหนังสือเล่มหนา ที่หมอนั่นกำลังจับอยู่ มันมีตัวหนังสือประหลาด ๆ
  แล้วก็มีรูปภาพของตู้ท่าทางแปลกๆ หลายใบ และหนึ่งในนั้นก็มีรูปสัตว์แปลกๆ มากมาย ซึ่งในที่นี้ก็คงจะเป็นอสูรที่ไนท์พูดถึง

              " อ่านไม่ออกเหรอเคนจัง ?..." ไนท์ชะงักเมื่อเห็นว่าผมกำลังจ้องหนังสือเล่มนั้นอยู่  หมอนั่นถามก่อนจะใช้นิ้วชี้ตัวเองจิ้มมาที่หัวของผม  เพียงชั่วพริบตา ตัวหนังสือพวกนั้นก็กลายเป็นภาษาญี่ปุ่นที่ผมอ่านแล้วเข้าใจได้ทันที

               นี่มัน... เวทมนตร์ ?
 
                " พวกนายเล่นมายากลอะไรเนี้ย " ผมถามอย่างไม่ค่อยอยากจะเชื่อ เมื่อจู่ๆ ภาษาแปลกๆ เมื่อกี้ ผมกลับอ่านมันรู้เรื่องจนหมด  ถึงจะรู้ว่าไม่มีมายากลบทไหนที่สามารถทำเรื่องเหลือเชื่อแบบนั้นได้..แต่ผมก็ยังไม่สามารถทำใจยอมรับเรื่องนี้ได้ทั้งหมด

               " นี่คือเวทที่ช่วยรื้อฟื้นความจทรงำ ..ถ้าอธิบายง่ายๆ ให้นายฟังก็คือ นายเคยเรียนภาษาพวกนี้มาแล้ว พอโดนเวทนั่นเข้าไป นายเลยอ่านมันได้อีกครั้ง " ไนน์บอก   
 
               " อย่าทำหน้าหนักใจแบบนั้นสิ.. นายแค่ยอมรับตัวตนของนายให้ได้ก็พอ.. พวกเราคือปีศาจ.. เป็นผีดูดเลือดที่มีสายเลือดอันทรงเกียรติ.. มันไม่ได้แย่หรอกนะ..ที่พวกเราไม่ใช่มนุษย์"  ไนท์บอกผม ดูเหมือนไนท์จะอ่านความคิดผมออกอย่างทะลุปรุโปร่ง

               " แล้วฉันจะทำให้นายเห็นถึงความมหัศจรรย์ของเวทมนตร์   พรุ่งนี้ฉันจะพาเคนจังไปที่ตลาดเวท นายต้องชอบมันแน่.." ไนท์ว่า 

                " สรุปว่า..เคนคือปีศาจดูดเลือดเหมือนกับไนท์ แต่ถูกผนึกเวทและความทรงจำเกี่ยวกับปีศาจเอาไว้.. เพราะงั้นเราต้องช่วยกันเปิดตู้นั่น เพื่อคืนความจำให้กับเคน.." ไนน์สรุปเรื่องทั้งหมด หลังจากผมเล่ารายละเอียดต่างๆ ให้ฟัง..

                " บางทีเรื่องมันอาจจะง่ายกว่านี้ เพราะชายชุดคลุมคนนั้นเป็นคนบอกว่าจะเปิดตู้ให้นายใช่มั้ย? " ไนน์ถามผม  ผมได้แต่พยักหน้ารับอย่างว่าง่าย

                  " ถ้างั้น.คืนพรุ่งนี้ เราจะทำพิธีกันอีกครั้ง" ไนท์พูดขึ้นด้วยท่าทีมุ่งมั่น

                   " ถ้างั้นฉันก็จะถูกเข็มนั่นเจาะอีกงั้นเหรอ!!? " ผมอ้าปากเหวอ เมื่อนึกถึงสิ่งที่เจอไปเมื่อก่อนหน้านี้...  ถึงตอนนี้จะไม่รู้สึกเจ็บอะไรใดๆ แล้ว..แต่ผมก็ไม่คิดที่จะโดนเข็มแบบนั้นทิ่มเป็นครั้งที่สองแน่!!

                    " อ๋า.. เข็มนั่นไม่เกี่ยวอะไรหรอก.. แต่เพราะฉันคอสเพลย์เป็นนางพยาบาลนี่นา เพราะงั้นฉันก็ต้องมีอาวุธเป็นเข็มฉีดยาสิ..ใช่ม๊า!?   แต่ถ้ามันอันเล็กไป มันก็ไม่น่าตื่นเต้นน่ะสิ " ไนท์ตอบผมด้วยน้ำเสียงทีเล่นทีจริง ว่าแล้วไนท์ก็หันไปพูดคุยกับไนน์โดยไม่สนท่าทีของผมเลยสักนิด..

 

         งั้นก็หมายความว่า.. ผมเจ็บตัวฟรี!!!?  =[]=!!!! 

                     โถ่เว้ย..ไหงผมถึงตกเป็นเบี้ยล่างของไอพวกนี้ด้วยละ..  
จำไว้เลย นี่มันจะเป็นครั้งสุดท้ายแล้วที่ผมจะยอมให้พวกนี้เล่นตลกกับผม
  ที่ผมยอมเชื่อพวกเขาอีกครั้ง.. นั่นก็เพราะ..

                     ผมอยากจะลองค้นหา...ผมอยาก
จะพบพ่อกับแม่..
 

         ถ้าตัวผมคือปีศาจ..พ่อกับแม่ผมก็ต้องเป็นปีศาจเช่นกัน..เพราะงั้น..ถ้าเรื่องพวกนี้ไม่ใช่เรื่องตลกที่สองแฝดต้องการเพียงปั่นหัวผม..  ดังนั้นผมก็ยังคงมีโอกาสนั้นอยู่..

                     โอกาส...ที่จะได้อยู่กับครอบครัวของผม...



          










Re : 11 ตค. 2552
                     3 พค. 2556 0:14 น.


           
                    

        



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
ก็ผมนี่แหละ..เจ้าชายปีศาจ! ตอนที่ 5 : Chapter 5 : พลังประหลาด , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 4326 , โพส : 13 , Rating : 80% / 7 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1
# 13 : ความคิดเห็นที่ 2357
เคนงง... นักอ่านก็งง... เออแหะ!! เคนเป็นปิศาจ พ่อกับแม่ของเคนก็ต้องเป็นปิศาจ แล้วก็(อาจจะ)ยังไม่ตายสินะ...!!
PS.  สิ่งที่เรียกว่า... "มาม่า" เสพทุกวัน...ทุกวัน... ลิ้นมันก็แสบ ท้องมันก็ร้อน... แต่เรา...ก็มิอาจถอนตัวจากความลุ่มหลงในรสชาติของมันได้เลย...
Name : Sel2aMOon < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Sel2aMOon [ IP : 125.24.28.212 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 2 พฤษภาคม 2556 / 20:23
# 12 : ความคิดเห็นที่ 2256
คู่แฝดเก่งนะเนี่ย แล้วชินโดอ่ะ +O+
ทิ้งไว้เลยเรอะ
Name : มังกรหานกดไก่ลี~ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ มังกรหานกดไก่ลี~ [ IP : 180.180.71.146 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 11 มีนาคม 2556 / 16:19
# 11 : ความคิดเห็นที่ 2158
ฮะๆๆๆออกแนวรั่วๆอ่ะลอยทะเลไปซะไกลเลยสนุกมากเลยครับ

PS.  ทุกสิ่งบนโลกล้วนประกอบไปด้วย S กับ M ทั้งนั้น!!
Name : Kageron-คาเงโร่ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Kageron-คาเงโร่ [ IP : 27.55.9.112 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 26 พฤษภาคม 2555 / 19:57
# 10 : ความคิดเห็นที่ 2080
พระเอกออกแนวรั่วๆอะ 555+
Name : rainy0_0 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ rainy0_0 [ IP : 27.130.4.39 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 6 เมษายน 2555 / 05:40
# 9 : ความคิดเห็นที่ 1991
 กรี๊กสองแฝดมากกกกกก >_< อ่านไปยิ้มไปชอบมากกกกกก
Name : voodoo princess < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ voodoo princess [ IP : 183.88.67.198 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 13 กุมภาพันธ์ 2555 / 19:58
# 8 : ความคิดเห็นที่ 1986
เริ่มและ เริ่มและ

PS.  
Name : HOT LOCK < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ HOT LOCK [ IP : 110.49.227.49 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 29 มกราคม 2555 / 20:38
# 7 : ความคิดเห็นที่ 1954
 เคนได้ความทรงจำมาจะต๊องอยู่ไหมเนี่ย
2แฝดเป็นใครอะรู้มากเหลือเกิน
PS.  รัตติกาลนำพา ความมืดเงียบงัน ลมหนาวพัดพา...''รัตติกาลลมหนาว''
Name : รัตติกาลลมหนาว < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ รัตติกาลลมหนาว [ IP : 58.8.175.134 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 5 ตุลาคม 2554 / 01:23
# 6 : ความคิดเห็นที่ 1896
สนุกๆ 555+
Name : Satan ONE < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Satan ONE [ IP : 124.121.84.40 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 28 พฤศจิกายน 2553 / 23:44
# 5 : ความคิดเห็นที่ 1543
เข็มเท่า55555+
PS.  เจ็บแล้วจำคือคน เจ็บแล้วทนคือควาย
Name : นาเมทาจิ มิโฮะ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ นาเมทาจิ  มิโฮะ [ IP : 114.128.96.186 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 11 มีนาคม 2553 / 08:54
# 4 : ความคิดเห็นที่ 1421
เม้นๆๆๆๆๆ

เพราะ

หนุกๆๆๆๆ
PS.  ~~...ความรักไม่มีคำว่าพอ มีแต่คำว่า More มันจะมากขึ้นเรื่อยๆ...~~
Name : My Angle < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ My Angle [ IP : 118.173.16.62 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 9 ตุลาคม 2552 / 15:36
# 3 : ความคิดเห็นที่ 1130

หุหุ

หนุกดีค่ะ


PS.  !ศร้า..จัJ
Name : auตัว!!สบ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ auตัว!!สบ [ IP : 125.26.150.99 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 12 เมษายน 2552 / 18:14
# 2 : ความคิดเห็นที่ 1129
แฝดเก่งมากมายเลย

อ่านๆๆ ต่อค่ะ ^^

PS.  Sorry Sorry ~ ,, โหมด:: ปิดเทอม = =
Name : blackberry < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ blackberry [ IP : 118.174.194.127 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 5 เมษายน 2552 / 19:54
# 1 : ความคิดเห็นที่ 1128
2แฝดมันเก่งขนาดนี้เชียว รู้เรื่องอะไรตั้งเยอะ
เคนติงต๊องมันยังไม่รู้เรื่องอะไรกับเค้าเลย

PS.  จะเป็นปีศาจตัวน้อย คอยวิ่งอยู่ในหัวใจเธอ
Name : LoKi VampirE < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ LoKi VampirE [ IP : 58.9.7.241 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 18 มีนาคม 2552 / 15:03
หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android