คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

ก็ผมนี่แหละ..เจ้าชายปีศาจ!

ตอนที่ 6 : Chapter 6 : ตลาดเวทมนตร์


     อัพเดท 4 พ.ค. 56
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/แฟนตาซี
Tags: แฟนตาซี, ผีดูดเลือด, ไร้สาระ
ผู้แต่ง : vogoer II ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ vogoer II
My.iD: https://my.dek-d.com/vam_pire_christ
< Review/Vote > Rating : 94% [ 124 mem(s) ]
This month views : 10 Overall : 71,011
2,434 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 823 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
ก็ผมนี่แหละ..เจ้าชายปีศาจ! ตอนที่ 6 : Chapter 6 : ตลาดเวทมนตร์ , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 4309 , โพส : 18 , Rating : 80% / 7 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


 






                                   " ขอให้เป็นเด็กดีของพระราชาและพระราชินีนะเพค่ะ.."
                  " ฮะ..."
                  " จงเติบใหญ่เป็นกษัตริย์ที่ดี เพื่อประชาชนนะ หลานอา.."
                  " อื้ม..เราสัญญา.."
                  " ตายไปอย่างมีความสุขนะ  เคลอส เม เซซีเรีย.." 

                







 

                                      Chapter 6 : ตลาดเวทมนตร์






                " หยุดนะ!!!!"  ผมว๊ากลั่น ก่อนจะใช้มือปาดเหงื่อ ด้วยความหวาดกลัว  มือขวาของผมกุมหน้าอกแน่น เมื่อตัวเองหายใจถี่เกินไป.. เหตุผลก็เพราะความฝัน..
               เมื่อกี้นี้ ผมฝันอะไรแปลกๆ อีกแล้ว แถมมันยังน่ากลัวกว่าตอนที่ฝันว่าตัวเองท้องเสียอีก!
               " เป็นอะไรไปน่ะ เคนจัง.." ไนท์ถามด้วยความตกใจ ดูเหมือนเสียงตะโกนของผมจะทำให้เขาตื่น 
               ผมใช้มือซ้ายลูบต้นคออย่างหวาดเสียว 
                มันน่ากลัวจริงๆ นะ..เวลาฝันว่าตัวเองจะถูกฆ่าน่ะ...  
                ในตอนนั้น..ผมฝันว่าตัวเองกำลังถูกบีบคอ  
มันอาจจะดูไม่น่ากลัวสำหรับคนอื่น.. แต่ว่าในฝันนั่น..ผมรู้สึกราวกับตัวเองถูกบีบคอจริงๆ... มันรู้สึกได้จริง เจ็บจริง เล่นจริง ยิ่งกว่าองค์บากเสียอีก!  
                 ในฝันของผม เหมือนตัวผมเองจะเป็นคนดำเนินฝันนั่น..ผมเห็นชายแก่ๆ บีบคอ  เขาใส่เสื้อผ้าหรูหราเหมือนหนังย้อนยุคของฝรั่ง ..เขาจ้องผมด้วยความเกลียดชังแล้วก็เข้ามาจู่โจมผมอย่างไม่ทันตั้งตัว  
                 " เคนนายหน้าซีดมากเลยนะ...  อ๊ะ!! หิวเลือดเหรอ ? ร..หรือว่า กำลังขาดเลือด!!" ไนท์ที่เริ่มสังเกตความผิดปกติของผม เขาก็เริ่มตีโพยตีพายไปต่างๆ นานา ท่าทางของเขากระวนกระวายอย่างน่าประหลาด แล้วในตอนนั้นเองไนน์ก็ตื่นขึ้นมา และใช้แขนโอบรอบคอไนท์เพื่อรั้งเข้าไปจูบ
                =_= เอ๋..นิยายเรื่องนี้มันแฟนตาซีไม่ใช่เหรอ ??  ทำไมเลิฟซีนไอโฮโมมันออกเยอะกว่าบทพระเอกอย่างผมอ่ะ =[]=!!
                 ผมลุกออกมาจากเตียงด้วยความสยิวกิ้ว  แต่ก็ถือเป็นความดีของสองแฝด ที่ทำให้ผมสงบสติลงได้ .. เฮ้ อย่ามามองหน้าผมด้วยสายตาแปลกๆ แบบนั้นนะ.. ที่ผมต้องขอบใจเจ้าพวกนั่นมันก็เพราะฉากเลิฟซีนข้างๆ ตัวมันน่ากลัวกว่าความฝันของผมต่างหาก!!
                 เรียกได้ว่าเหนือฟ้า ....ยังมีไม้โทอยู่!!
                 ผมเมินหน้าหนีสองแฝด ก่อนจะไปป๊ะกับศพกอริล่าบนพื้น.. เอ่อ มันเป็นมุขน่า..ไอกอริล่าเน่าที่ว่าก็คือ
ไอชินโดที่นอนสลบเหมือดอยู่  ความจริงหมอนี้ก็นอนบนเตียงเหมือนกับพวกผมนั่นแหละ  แต่อาจจะเพราะพวกเรานอนเบียดกัน  เจ้านี่ก็เลยถูกผมถีบตกเตียง... มั้งนะ
                  จริงๆ ผมก็สงสัยอยู่เหมือนกันว่าทำไมชิโรคิถึงไม่ยอมเปิดห้องอื่นให้พวกผมนอน ทั้งๆ ที่ห้องนอนในบ้านหลังนี้ก็มีไม่ต่ำกว่าห้าห้อง แต่พอผมถาม เจ้าพวกนั้นก็บ่ายเบี่ยงไม่ยอมตอบ เปลี่ยนเรื่องบ้างล่ะ เมินบ้างล่ะ สุดท้ายพวกเราเลยลงเอยด้วยการนอนห้องเดียวกัน
                 ผมลุกออกจากเตียง ก่อนจะรีบถอดเสื้อผ้า ยังไงซะ..วันนี้ผมคงต้องอาบน้ำตอนเช้า..ผมรู้สึกเหนียวตัวสุดๆ  แถมปากยังเหม็นด้วย   อ๋า..แย่ละ ไม่มีแปรงสีฟันอ่ะ ... ผมคิดพลางส่องกระจกสำรวจความงามบนใบหน้าตัวเอง   
               ...เฮ้อ..เดี๋ยวนี้ ชักโทรมใหญ่แล้วเรา .. ตาก็คล้ำ หน้าก็เริ่มดำแถมเขี้ยวยังยาวขึ้นอีก
               หืม..มันยาวขึ้นเกือบสามเซนได้มั้ยเนี้ย ?... อื้ม ..เหลือเชื่อแหะ เขี้ยวผมยาวขนาดนี้เลยเหรอ.. แหมๆ  แต่มองๆ ไปมันก็เท่ห์ไปอีกแบบแหะ ลุคแบดบอยใช่ได้..แต่..เฮ้ย!!...  เขี้ยว..  เขี้ยว!!!! o[]O
                 " ไนท์  !!"  ผมแหกปากลั่นก่อนจะวิ่งไปที่เตียง  ผมใช้มือแยกสองคนนั้นออกจากกันในขณะที่พวกเขากำลังนัวเนียกันอยู่ ว่าแล้วก็รีบอ้าปากให้สองแฝดดู
                " เหม็น....อุจาดตามากๆ " ไนน์ทักขึ้นก่อนโดยที่ผมยังไม่ทันอธิบายอะไร  สายตาของหมอนั่นที่มองมาดูเหมือนจะรังเกียจผมเสียยิ่งกว่าขี้ซะอีก..
                =_______= มันน่าจับบีบคอนัก
                " เขี้ยว..เขี้ยว ฉันยาวแล้ว  ทำไงดี ??!" ผมเลิกสนใจไนน์ก่อนจะหันหน้าไปบอกไนท์ ถ้าให้อธิบาย  ตัวผมในตอนนี้คงลุกลี้ลุกลนเหมือนนักโทษอาชญากรรมร้ายแรงที่กำลังพยายามหลบหนีละมั้ง 
                " ตกใจอะไรมากมายน่ะ เคนจัง...ฉันก็มี นี่ๆ " ไนท์ว่าก่อนจะชี้ไปที่เขี้ยวตัวเองบ้าง
                " ไม่เห็นจะยาวเหมือนฉันเลย!! " ผมว่า 
                " ดูนี่ๆ.." ไนท์พูดต่อ ก่อนจะชี้ให้ผมดูที่เขี้ยวอีกครั้ง  แค่วิเดียวเขี้ยวของหมอนั้นก็งอกยาวออกมาเหมือนผม ซึ่งมันงอกยาวออกมาทั้งฟันเขี้ยวล่างและบน    
                O_O เฮ้ย..ทำได้ไง!!
                แต่ทำไม หมอนี้ไม่ตกใจบ้างละ  เขี้ยวยาวแบบนี้ ดูแล้วเหมือนหมายังไงชอบกล =,__,=''
                 " แบบนี้เรียกว่าเวทจำแลง  ควบคุมให้เขี้ยวยาวหรือหดตามใจชอบ   เคนจังก็ทำแบบฉันได้เหมือนกัน  ถ้าพลังเวทของเคนจังคืนสภาพสมบูรณ์เมื่อไรน่ะนะ " หมอนั้นว่าอีกครั้งก่อนจะหดเขี้ยวตัวเองกลับไปเหมือนเดิม
               เฮ้ย เจ๋งอ่ะ!!  แต่ถ้าเป็นไปได้  ยังไงฉันก็ไม่อยากมีเขี้ยวหรอกว้อย!!
              แต่ถ้าจะมีก็ขอสั้นกว่านี้นิดนึงนะ จะได้เสริมลุคแบดบอยให้ใบหน้าอันหล่อเหลาของผม =.,= 

               " คุยเสร็จแล้วใช่มั้ย!  งั้นก็ลงไปได้แล้ว!!"  เสียงไนน์แว่วมาจากด้านหลัง ก่อนร่างอันแสนภาคภูมิใจของผมจะร่วงลงบนพื้นห้องทันที ด้วยพลังแรงเท้าของหมอนั้น  
               เจ็บก้นชะมัด..ไหงไนน์ชอบทำร้ายร่างกายผมแบบนี้ละ.. จะว่าไปรอบตัวผมก็มักจะมีแต่พวกซาดิสม์นี่นะ..(เหล่ชินโด)
                " ไปแปรงฟันซะ  เครื่องใช้ส่วนตัวน่ะ  หาๆ ดูในตู้สีดำก็ได้  ฉันขายต่อให้.." หมอนั้นเอ่ยก่อนจะชี้ไปที่ตู้ของหมอนั่น ..ให้ตายเถอะ หมอนี่ยังหน้าด้าน กล้าขายของใช้ให้ผมอีกเหรอ? ทั้งๆ ที่พวกมันเป็นคนพาผมมาค้างโดยไม่ปรึกษาเนี้ยนะ!
                 ไอโฮโมชั่วเอ้ย!
                  " -___-+ (ชิ้ง)" ไนน์หันหน้ามามองผมเหมือนกับรู้ว่าผมกำลังด่าเขาในใจ 

                 " =[]=! อ่า...เอ่อ  เข้าใจแล้ว ๆ " ผมตอบส่งๆ เพราะไม่อยากมีปัญหาอีก ผมรีบจัดแจงเลือกเสื้อผ้า  ก่อนจะมีเสียงตะโกนไล่หลังของไนท์ ดังตามมาเมื่อผมปิดประตูเข้าห้องน้ำไป
              " รีบๆ เข้านะ  ฉันจะพาไปตลาดเวท!!!"
 
                         





ห้องอาหาร

                " =_= นี่ๆ  บ้านนี้ไม่มีคนใช้ไม่ใช่เหรอ แล้วใครทำอาหารอ่ะ " ผมถาม ในขณะที่มือทั้งสองยังคงง่วนอยู่กับการหันสเต็กชิ้นโตในจาน   ความจริงอยู่ที่นี่ก็สบายดีแฮะ...แต่ถ้าเลือกได้ เค้าก็ไม่อยากอยู่อ่ะ T^T
                " คนทำอาหารก็ไนน์ ไงล่ะเคนจัง  อร่อยมั้ยล่ะ ??   ส่วนพวกคนใช้น่ะ อยู่บ้านใหญ่หมดเลย.." ไนท์ว่าในขณะหมอนั่นจิบเลือดไปพลางด้วยมาดคุณหนู   อันที่จริง ผมคิดว่ามันการกระทำที่ไม่ค่อยสมควรเท่าไร เพราะว่า... ไอหัวโด่ที่นั่งข้างๆ ผมนี่ไง!! (เหล่ชินโดอีกครั้ง)
                 ผมมองดูไอชินโดที่ไม่สงสัยหรือตกใจกับน้ำแดงๆ นั่นสักนิด  แถมยังเชื่อสนิทว่าเป็นไวน์ด้วยอีกด้วย  คนอะไรฟร่ะ..โง่จริงๆ เล้ย!
                 " ฮัดชิ้ว!!" 
                อ้าวซวย...นินทาแค่เนี้ย จามซะดังเชียว  =_=
               "  ก็อร่อยอยู่หรอก..แต่ว่า ฉันจะเชื่อได้ไงว่ามันไม่ใส่ยาพิษลงไปในอาหารอ่ะ ?" ผมถาม ก่อนจะจิบเลือดบ้าง  
               " ถ้างั้นก็ไม่ต้องกิน.." ไนน์พูดตัดบทก่อนจะลากจานสเต็กของผมไป   เหวอ...ถามแค่นี้โกรธเหรอฟร่ะ  ชิ.. หรือว่าบางทีไนน์อาจจะเป็นพวกอารมณ์อ่อนไหวกว่าที่ผมคิด
               น้อยใจเหรอครับ...แหม่ =_________=

              " ล้อเล่นน่า  เพราะถ้ามียาพิษจริง ป่านนี้ไอชินโดตายแล้วมั้ง..เฮ้ย !O_O"  ผมพูดก่อนจะหันหน้าไปมองไอชินโดที่กำลังใช้มือลูบคอ แล้วทำหน้าเหมือนหายใจไม่ออก
              เฮ้ย!!! ในนี้มันมียาพิษจริงๆ เหรอเนี้ย!
              " ฮ่าๆๆ ทำหน้าตลกชะมัด " ชินโดพูดขึ้นเมื่อเห็นปฏิกิริยาตอบสนองของผม
                อื้ม..ฆ่าเพื่อนตัวเองคงไม่ผิดใช่มั้ย !? เอางี้..จับมัดไว้แล้วเชือด หรือเอาไปถ่วง..อ่า..ย่างสดๆ ก็คงไม่แล้วนะ    

                ผมมองดูไอชินโดที่หัวเราะอย่างชอบใจ เมื่อรู้ว่าตัวมันเองหลอกผมได้อย่างแนบเนียน   เดี๋ยวพ่อก็แช่งให้มันติดคอตายจริงๆ ซะหรอก
              " ชินโด.. เดี๋ยวฉันจะเรียกรถจากบ้านใหญ่ให้พานายไปส่งที่โรงเรียนนะ  " ไนน์ว่าในขณะที่หมอนั่นเริ่มเก็บจานข้าว  โฮะๆ  ดู ๆไป หมอนี้เหมาะสมกับมาดคนใช้มากกว่าคุณหนูอีกนะ  ก็อย่างว่าแหละ ใครมันจะเหมาะสมกับมาดคุณชายแบบผมล่ะ ? ไม่มี๊ ไม่มีอีกแล้ว..โฮะๆ
              " ไม่เอาอ่ะ -0-  ฉันก็อยากไปเที่ยวด้วยนี้นา.." ชินโดอ้อนด้วยน้ำเสียงแบบเด็ก ๆ  ....โอ้ย..น่ารักตายละ ถุ้ย! ไอกะเทยถึกแอ๊บแบ๊ว!!  ....ผมคิดในใจก่อนไอชินโดจะหันมามองหน้าผมด้วยสายตาริษยา  ฮ่าๆ สมน้ำหน้า ฉันอภิสิทธิ์สูงกว่าแกเว้ยเฮ้ย!! 
               ว่าแต่..แล้วเรื่องนี้มันน่าดีใจตรงไหนเนี้ย  T^T
               " รู้สึกว่าเมื่อคืนตอนนั่งทางใน ฉันได้ยินว่าพวกมนุษย์ต่างดาวจะไปโรงเรียนด้วยแหละ ชินจัง!"  ไนท์พูดขึ้นเมื่ออ่านทางไอชินโดออก 
               =_= และแน่นอนว่า เมื่อเป็นคำพูดของแฝด หมอนั่นก็เชื่อสนิทใจ
               " จริงเหรอ!!  งั้นฉันจะดูแลโรงเรียนให้เอง ไม่ต้องห่วง!!" หมอนั้นว่าก่อนจะทำท่าเหมือนมดเอ็กส์กำลังจะแปลงร่าง   นี่ท่าแฟนคลับมันมาเห็นท่าทางแบบนี้ของมันมั้งก็ดีสิ TOT เผื่อบางทีผมอาจจะได้กลายเป็นราชาแทนมันก็ได้นะ!?
               " แต่ผมก็อยากไปด้วย.." เจ้านั่นพูดเสียงอ่อย ก่อนจะทำเสียงพึมพำจิ๊จ๊ะๆ อย่างไม่สบอารมณ์ " แค่จะไปดูแล...ก็เท่านั้น"
               " เดี๋ยวพวกเราจะซื้อของมาฝากนะ แล้วก็จะดูแล ให้อย่างดี.." ผมมองดูไนท์แล้วชินโดรวมทั้งไนน์ที่เริ่มจับกลุ่มคุยซุบซิบกันแค่ 3 คน ประหนึ่งว่าไม่รับรู้ถึงการมีตัวตนของผม 
                เฮ้ย!!! ต้องให้ช่วยเตือนความจำมั้ย ว่าฉันคือพระเอกนะเหวย!!!
               " งั้นก็ไปกันเลยก็แล้วกันนะ..  ชินจัง นายจะกลับเองหรือให้คนของฉันไปส่ง " ไนท์ถามอีกครั้ง  เจ้านั่นทำท่าสะบัดเชอะแปปนึงก่อนจะนิ่งไปชั่วครู่
             " ผมเอารถมา เดี๋ยวกลับเองดีกว่า.. แล้วก็..รักษาตัวด้วยนะ ไอเตี้ย!"  ชินโดว่า ก่อนจะไม่ลืมหันมากัดผม เจ้านั่นลุกขึ้นเดินไปหน้าประตู ก่อนจะยกมือบ๊ายบ่าย โดยไม่หันมามองหน้าผม
              มันโกรธรึเปล่าน่ะ.. แต่ทำไม เจ้านั่นมันดูเท่ห์จังเลยฟร่ะ!!  
              " โอเค ถ้าอย่างนั้นเราก็ออกเดินทางกันเล๊ย!!" ไนท์พูดอย่างตื่นเต้น ก่อนจะหันไปส่งซิกส์กับไนน์  
              ถึงเวลาแล้วสินะ .. 
                           






                       
                     " เหวออ O___o   " 
                     " ... "
                     " ว๊ากกกกก T[]T"
                     " ... "
                     " เฮ้ย...!"
                     " หุบปาก!!!"   ผมแทบจะสปีดตัวไปนั่งเบาะหลังทันที เมื่อไนน์ว๊ากใส่  นอกจากหน้าตาหมอนั่นจะหน้ากลัวแล้ว น้ำเสียงของไนน์ก็ดูเหมือนใส่อารมณ์สุดๆ
                     พวกเราแค่ขับรถนะเว้ย ไม่ได้แข่งชิงแชมป์สปีดคาร์อะไรเทือกนั้น  ไม่ทราบว่าเอ็งจะจริงจังทำโชยุอะไรวะ!!
                     ตอนนี้พวกเรากำลังเดินทางไปตลาดเวทอะไรนั่น โดยรถคันนี้มีแค่ผมกับไนน์นั่งมาสองคนเท่านั้น  และแน่นอนว่าหมอนั่นเป็นคนขับ  ส่วนไนท์บอกว่าจะตามมาทีหลัง  และนั่นอาจจะเป็นสาเหตุที่ทำให้ไนน์ดูอารมณ์บ่จอยยังไงก็ไม่รู้  
                     ให้ตายสิ..ถ้าเกิดไนน์เกิดอารมณ์เปล่าเปลี่ยวใจ เกิดอารมณ์อยากชนเกาะกลางขึ้นมาทำยังไงละ!!? 

                   เส้นทางที่จะไปตลาดเวทมนต์ดูจะสลับซับซ้อนสุดๆ  ที่สำคัญดูเหมือนผมจะขับรถ ( อันที่จริงเป็นไนน์) ผ่านอะไรแปลกๆ มาเยอะแยะ จนผมชักตื่นเต้นเอง ..ทั้งๆที่ขับรถในญี่ปุ่น แต่ผมกลับรู้สึกว่ามันไม่ใช่ญี่ปุ่นยังไงยังงั้นแหละ
                  " เมื่อไรจะ....." ผมพูดขึ้นก่อนจะรีบปิดปากเงียบ ตอนนี้ผมควรจะเงียบๆไว้ อย่าเพิ่งไปกวนอารมณ์ไนน์น่าจะเป็นสิ่งที่สมควรทำมากที่สุด  แหงละ.. หน้าตาหมอนี้มันน่ากลัวซะยิ่งกว่าไอชินโดเวลาอยู่ต่อหน้าผู้หญิงเสียอีกนะ!!
                   ถ้าเกินไนน์ฉุนจนฉุดอารมณ์ไม่อยู่ ดีไม่ดีผมอาจจะถูกมัดมือมัดเท้า ปิดปากด้วยสก็อตแทบแล้วโดนอุ้มไปเก็บท้ายรถก็ได้.. แค่คิดก็สยองแล้ว!!
                  " ...เงียบ..ซะ " เสียงเรียบๆ และเฉียบของไนน์ทำเอาผมผวา 
                   ไม่นานรถคันหรูของไนน์ก็จอดลง  มันเป็นฟุตบาทหน้าร้าน ๆ หนึ่ง หมอนั่นบึ่งลงจากรถทันที จนผมตามแทบไม่ทัน  จากนั้นไนน์ก็เลือกที่จะเข้าร้านท่าทางประหลาดๆ นั่นอย่างไม่ลังเล 
                  ทันทีที่ก้าวเข้ามาในร้านประหลาดๆ นั่น.. ผมรู้สึกเหมือนตัวเองวาบเข้ามาอีกโลกหนึ่ง  ผมมองไปทั่วร้าน.. การตกแต่งภายในเหมือนร้านอาหารธรรมดา แต่ที่แปลกคือมันถูกตกแต่งด้วยลูกแก้วหลากสี  แถมยังเป็นลูกแก้วทรงแปลก ๆ  ที่เวลาเดินเข้าไปใกล้ๆ จะสะท้อนเห็นหน้าตัวเอง อีกทั้งร้านนี้ยังทาสีแล้วก็ตกแต่งร้านด้วยม่านโทนทึบๆ มัวๆ ดูแล้วก็ไม่ค่อยต่างจากห้องชมรมของพวกเราเท่าไรนัก
                 ขอติงนิดนะ..นอกจากพวกนายจะมีรสนิยมเป็นโฮโมแล้ว พวกนายยังชอบของพิลึกๆ แบบนี้ด้วยเหรอเนี้ย  เฮ้อ..
                " หวัดดี ...อยากได้อะไรงั้นเหรอ " เสียงยายแก่ๆ ที่เคาเตอร์ถาม  ผมมองดูใบหน้าของแกด้วยความหวาดกลัว  ทั่วใบหน้าเต็มไปด้วยกะ  จมูกที่โด่งจนเกินมนุษย์มนา  พร้อมทั้งผิวหนังที่เหี่ยวย่นไปตามกาลเวลา  เธอสวมชุดคลุมสีม่วงยาว แถมหลังของเธอยังค่อมอีกด้วย  
                 นี่มัน..แม่มดชัดๆ!!! ตัวจริงเสียงจริงสินะ!!! =[]=

                 " หืม..คนๆ นี้.." 
                 " เขาไม่ใช่คนที่เธอจะแตะต้อง" เสียงไนน์เย็นเชียบจนน่ากลัว หมอนั่นตะคอกใส่ยายแก่คนนั้นด้วยเสียงที่ดังไปทั่วร้านเมื่อหล่อนทำท่าเอื้อมมือจะมาจับผม   ซึ่งเสียงของไนน์ก็ทำให้ลูกค้าหน้าตาประหลาดทั้งหลาดหันมามองอย่างสนอกสนใจ
                จะบอกว่าอายมันก็ใช่..แต่ผมก็คงต้องขอบใจไนน์  เพราะยายคนนี้เวลาแกมองผม มันช่างเป็นสายตาที่สยิวยิ่งกว่าตอนที่ไนน์มองไนท์เสียอีก  ให้ตายสิ..ผมชักเข้าใจแล้วละว่าการเกิดมาเป็นคนหล่อมันลำบากแค่ไหน   ขนาดคนแก่ยังหลงสเน่ห์... นี่มันเป็นปัญหาที่ต้องเร่งแก้ไขสินะ..
                 หล่อนโบกมือไปมาเหมือนเป็นการบอกนัยๆ ว่า 'ไม่จับก็ได้'  จากนั้นไนน์จึงเริ่มพูดคุยธุระต่อ
                 " ฉันอยากจะไปรูเรเซีย" ไนน์บอก  หล่อนพยักหน้ารับก่อนจะเดินไปเปิดประตูที่อยู่หลังเคาเตอร์ตามยายคนนั้นไปยังประตูบานใหญ่ๆ ที่อยู่หลังเคาเตอร์   ผมและไนน์เดินตามเธอเข้าไป ข้างหลังประตูเป็นอีกห้องหนึ่งที่ประกอบไปด้วยประตูอีก 5 บาน แต่ละบานจะมีรูปปั้นแปลก ๆ เฝ้าอยู่หน้าประตู  แต่ไม่ใช่แบบเดียวกับรูปปั้นที่ผมเคยเห็นในบ้านของสองแฝด
                  ภายในห้องอบอวลไปด้วยกลิ่นของกำยาน.. สิ่งนั้นจึงยิ่งสร้างบรรยากาศให้ห้องนี้ดูลึกลับเข้าไปอีก 
                 " บานที่ เซเรน.." ยายคนนั้นพูดขึ้น ไนน์ส่งอะไรบางอย่างไปให้ ก่อนจะเกิดฟองอากาศสีเขียวขึ้น  เมื่อควันพวกนั้นหายไป ร่างของยายคนนั้นก็หายไปแล้ว..
                  O_O ได้ไงอ่ะ !!? ผีเหรอ!!?
                  "  คนเมื่อกี้คือผู้นำทาง  ตอนนี้ยายนั่นคงกลับไปอยู่ที่หน้าเคาเตอร์แล้ว...รีบไปเถอะ ไนท์รออยู่.."  ไนน์ร่ายยาวเหมือนไม่ต้องการให้ผมถามอะไรอีก.. เขารั้งมือผมให้เดินตามไปยังประตูบานที่สี่   รอบๆ บานประตูมีลวดลายรูปผู้หญิงที่มีหางเป็นปลาแบบเดียวกับรูปปั้น ลายสลักนั่นกำลังวายวนไปมาอยู่ในบานประตูเหมือนเงือกกำลังเล่นน้ำ..  โอ้ว..สุดยอดมาก!!!
                
  " จับฉันไว้แน่นๆ " ไนน์ออกคำสั่งก่อนจะกระชากผมเข้าบานประตูโดยไม่ทันเปิดประตู...
                  "เฮ้ย...แกยังไม่เปิดประตูเลยนะ!!  เหวอ.." ผมเผลอร้องออกมาอย่างตกใจ เมื่อไนน์ลากผมเข้าไปทั้งอย่างนั้น  ทันทีที่ตัวผมสัมผัสกับบานประตู ความรู้สึกแรก..มันเหมือนกับร่างกายของผมหวืดไปหวืดมา อารมณ์เหมือนๆกับตัวผมทะลุผ่านเยลลี่.. แต่พอรู้สึกตัวอีกที ตัวผมก็มาโผล่ที่ตลาดท่าทางแปลกๆ ซะแล้ว
                  นี่มัน..เวทมนตร์สินะ... สุโค่ย.. แต่ว่า..ที่นี่มันที่ไหนกันเนี้ย..
                   " ถึงแล้ว..รูเรเซีย  ตลาดเวทมนต์บนโลกมนุษย์..." ไนน์พูดเหมือนกำลังตอบคำถามในใจผม   ผมมองหน้าเขาสลับกับภาพที่เห็นตรงหน้า ทุกอย่างช่างตื่นตลึง..มันเหมือนกับผมหลุดเข้ามาในโลกเทพนิยายของวอลดิสนีย์
                 มหัศจรรย์มากเลย... นี่สินะ.. ความเร้นลับที่อยู่บนโลกมนุษย์  ..ภายนอกดูเหมือนตลาดย้อนยุคสมัยก่อน  ผมรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังยืนอยู่ในตลาดที่อินเดียเลยแหะ.. 
                " ตามฉันมา..ระวังหลงล่ะ "ไนน์สั่ง ก่อนจะออกเดินทันที  ผมมองซ้ายมองขวาด้วยความประหลาดใจ  ผมรู้สึกว่าไม่อยากพลาดที่จะเก็บภาพเหล่านี้ไว้ในความทรงจำ..ไม่อยากพลาด..แม้แต่วินาทีเดียว 
                 ตามข้างทางทั้งสองฝั่งมีห้างร้านตั้งอยู่มากมาย บ้างขายหินสวยๆ บ้างก็มีสัตว์แปลก ๆ  แถมบางที่ยังมีการแสดงแปลกๆ เรียกคนดู  และด้านหลังร้านค้าก็จะมีบ้านทรงแปลกๆ มากมาย  อีกทั้งบนท้องฟ้าก็เต็มไปด้วยนกยักษ์ที่บินว่อนไปมา  รวมทั้งการปล่อยแสงแปลกๆ ตามท้องถนน   
                  รู้สึกตื่นเต้นจนอยากร้องไห้เลย..
                  นี่มันเหมือนกับอนิเมที่เกิดขึ้นจริง..สุดยอด!!!
                    " อย่ามัวแต่เพลินสิ...นี่มันแค่ทางเข้า  ตลาดรูเรเซียของจริงน่ะ..ทางนี้ต่างหาก.." ไนน์ว่าก่อนจะรั้งแขนผม ให้มายืนเทียบเสมอกับหมอนั่น   ผมอ้าปากค้าง สายตาเบิกกว้างอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน
                  ภาพเบื้องหน้าช่างอัศจรรย์
                  ภาพของดินแดนที่มีผู้คนกำลังทำการค้าขายกันอย่างสนุกสนาน บนถนนมีลูกค้ากำลังจูงสัตว์แปลกๆ ไปมา..หน้าตาของพวกเขา บ้างก็เหมือนมนุษย์ บ้างก็แตกต่างออกไป นั่นนะเหรอ..ปีศาจ..?  บรรยากาศที่นั่นมีหลากหลายอารมณ์จนผมบรรยายไม่ถูก.. มีร้านขายของชำที่สินค้ากำลังลอยอยู่กลางอากาศ.. มีการแสดงข้างทางที่เหมือนกับมายาล.. แต่ทุกอย่างเกิดขึ้นจริงด้วยเวทมนต์  
                   สักครั้งหนึ่งในชีวิตที่เห็นของพวกนี้..ผมรู้สึกว่าตอนนี้ผมตายตาหลับแล้วจริงๆนะ.. ให้ตายตอนนี้ก็ถือว่าคุ้มทีเดียว... T___T
                  " ฉันจะไปเช่าพรม.. นายรอตรงนี้นะ " หมอนั่นออกคำสั่งอีกครั้ง ก่อนจะเดินหายวับไปในฝูงคน  ผมพยักหน้ารับอย่างไม่ใส่ใจนัก เพราะตอนนี้ผมกำลังดื่มดำกับความมหัศจรรย์ของตลาดเวท  ผมมองเห็นบางคนมีเขางอกออกมากลางหน้า ไม่ก็กลางศีรษะ  บางคนก็มีหาง บางคนก็มีเขี้ยวยาวคล้ายๆ ผม  ส่วนมากผู้คนที่เดินผ่านไปมายังมีรูปร่างที่เหมือนมนุษย์ จะแปลกไปก็แค่หูที่เหมือนสัตว์ หรือมีเขา หาง เขี้ยว..อย่างที่ผมเห็น..  พวกเขาดูไม่น่ากลัวเหมือนที่พวกผู้ใหญ่เคยขู่เอาไว้เลยสักนิด
                     "ผลัก!.. ขอโทษครับ" ผมกล่าวขอโทษทันทีก่อนจะรีบก้มหัวให้เขา  เมื่อความเหม่อเริ่มเป็นพิษ  จู่ๆ ผมก็ชนเข้ากับเด็กคนหนึ่งอย่างจัง  หมอนี่เป็นเด็กหนุ่มอายุประมาณ 9 - 10 ปี   
                    " ฮึ่ย.." ดูเหมือนคำขอโทษของผมจะไม่ได้ผล เมื่อเขามองผมกลับมาด้วยใบหน้าเหี้ยมๆ ก่อนเจ้าตัวจะแยกเขี้ยวใส่ผม   O[]o แว๊กก..เด็กสมัยนี้ ทำไมมันโหดร้ายยังงี้วะ!
                   ตามตัวของเด็กขนนั้นเริ่มมีขนสีน้ำตาลทองโผล่ขึ้นมาอย่างรวดเร็ว ตามด้วยหางที่ตั้งชูชันขึ้น ให้ตายเพราะผมแค่ชนเขาเองนะ!  เด็กคนนี้เริ่มแปลงร่างไปเป็นแมวที่พร้อมจะหาเรื่อง....ไม่สิ ไม่เหมือนแมวแล้วล่ะ แต่เด็กคนนี้เป็นแมวเลยต่างหาก!!  หูสีน้ำตาลทอง โผล่ขึ้นมาเหนือหัวของเขา ก่อนมือที่เต็มไปด้วยกรงเล็บจะง้างขึ้นเพื่อเตรียมฟาดผม        
                    โอ้ว...โมเอะชะมัด.. แต่เฮ้ยหมอนี่กำลังจะทำร้ายผมนี่น่า.. อะไรกัน!!ถึงผมจะผิดที่ไปชนเขาก่อนแต่ไม่เห็นจำเป็นจะต้องโกรธขนาดนี้เลยนี่..อีกอย่างผมก็ขอโทษแล้วด้วย..
                    ให้ตายเหอะ..ผมขอถอนคำพูดเมื่อกี้เดี๋ยวนี้เลย.. 
  ปีศาจน่ะ น่ากลัวเหมือนที่พวกผู้ใหญ่บอกไว้จริงๆ ด้วย! =[]=!!
                     ผู้คนมากมายเริ่มมองผม..และหนุ่มน้อยคนนั้นอย่างสนอกสนใจ  อ้ากก..ปีศาจ มันไม่มีน้ำใจกันเลยรึไงนะ!! ทำไมพวกนี้ถึงรอดูผมเฉยๆ แบบนี้ล่ะ นี่นะเหรอที่เขาเรียกว่า ปีศาจมุง..!
                     เอาไงดีล่ะทีนี้ .....   T[]T นี่ ๆ พระเจ้าครับ  จะให้ผมมาตายที่นี่เหรอ ! ไม่เอานะ  ...ช่วยผมด้วยสิ  ผมสัญญานะ ว่าจะซื้อกล้วยทอดของท่านทุกวันเลย!  
                     " คิดจะทำอะไรคนของข้าน่ะ.." และแล้วเสียงสวรรค์ก็ดังขึ้น  ไนน์ที่อยู่บนพรมรูปร่างแปลกๆ ส่งเสียงเตือนแมวน้อยให้ถอยออกห่างผม  เจ้านั้นฉุดผมให้ขึ้นไปบนพรมอย่างรวดเร็ว ก่อนจะเกิดสงครามจิตวิทยาย่อยๆ ด้วยสายตาขึ้นมา
                    " ข้าควรจะถามมากว่า ว่าคนของเจ้าไม่มีตารึไง ถึงมาชนข้าได้!!"
                    " จริงเหรอ..มิโซรุ.." ไนน์หันมาถามผม ด้วยใบหน้าเหี้ยม
                   ถ้าผมเซย์เยส ออกไป หมอนี้มันจะฆ่าผมมั้ยน่ะ..  ดีไม่ดี โดนไอเด็กแมวฆ่า ศพผมอาจจะสวยกว่าโดนไนน์ฆ่าซะอีกละมั้ง!?
                   " เอ่อ.."
                   " ข้าขอโทษแทนคนของข้าด้วยก็แล้วกัน..แต่ว่า จะดีเหรอ ..ที่ท่านคิดจะทำร้ายปีศาจดูดเลือดน่ะ..??" ไนน์ว่าก่อนที่จะเน้นเสียงคำว่าปีศาจดูดเลือดเป็นพิเศษ   หนุ่มหูแมวทำตาโตทันที เมื่อได้ยินเช่นนั้น   เช่นเดียวกับคนอื่นๆ ในตลาด ที่พอได้ยินคำนี้ ก็ดูเหมือนจะให้ความสนใจผมเป็นพิเศษ
                   " จริงเหรอ!!?" เด็กหูแมวตะโกนก่อนจะก้มหัวขอโทษขอโพยผมอย่างเอาเป็นเอาตาย   เห..นี่มันหมายความว่าไงกัน ?  เป็นปีศาจดูดเลือดแล้วมันแปลกมากนักรึไง ห๊า ?  
                    ว่าแต่ปีศาจดูดเลือดเนี้ยมันก็เหมือนกับแวมไพร์   ฮ่าๆ เพิ่งรู้ตัวนะเนี้ยว่าผม..เป็นแวมไพร์  TOT ฮือๆ..นี้ผมเป็นแวมไพร์จริงๆ สิเนี้ย!?  (<- พระเอกเป็นพวกเซนซิทีฟจัด )  
                    " ทำหน้าสงสัยแบบนั้น เหมือนคนโง่เลยนะ.." ไนน์ว่าก่อนจะไล่หนุ่มน้อยหูแมวคนนั้นไปแล้ว
                    " นี่ อธิบายให้ฟังหน่อยสิ..เรื่องทั้งหมดน่ะ " ผมพูดขึ้น เมื่อพรมเริ่มขึ้นมาสูงเหนือหัวผู้คน  
                    " เรื่องนี้ นายควรจะพูดกับไนท์นะ  เพราะหมอนั่นก็เป็นปีศาจดูดเลือดเหมือนกัน.." ไนน์ว่าอย่างไม่สนใจคำถามผมของผมเลยสักนิด 
                     ว่าแต่ไอคำพูดแบบนั้นมัน
หมายความว่าไงกัน...พูดเหมือนกับตัวเองเป็นคนอย่างงั้นแหละ - -*   ไม่จริงรึไง ก็ถ้าไนท์เป็นแวมไพร์ ไนน์ก็ต้องเป็นสิ.. ก็พวกเอ็งเป็นแฝดกันไม่ใช่เรอะ!!
                    " ฉันเป็นมนุษย์ เหมือนเจ้านั่นจะได้ยินเสียงในใจผม ไนน์ทักด้วยน้ำเสียงขรึมๆ เช่นเคย  ผมจึงได้แต่เงียบปากเก็บความสงสัยในคำพูดของไนน์เอาไว้  ก็ขืนไปทำอะไรให้เจ้านี่ไม่พอใจ  บางทีมันอาจจะถีบผมตกพรมแล้วก็อำพรางว่าเป็นอุบัติเหตุก็ได้นะ เพราะงั้น ผมไม่เสี่ยงดีกว่า




               ไม่นานนัก พรมวิเศษของไนน์ก็ร่อนลงไปจอดที่หอคอยรูปร่างเหมือนหอย  ผมก็อธิบายไม่ค่อยถูกหรอกนะ แต่มันเหมือนกับเปลือกของหอยทาก ( คว่ำ ) ที่นูนสูงขึ้นมา 
                ระหว่างที่อยู่บนท้องฟ้า ผมเห็นมังกรด้วยนะ  อิจฉาล่ะสิ ..แถมข้างบนยังมีตัวกริฟฟินแบบที่ผมเคยเห็นในแฮร์รี่พอตเตอร์อีกด้วย มันจอร์จมากเลยทีเดียว..หลังจากที่เฉียดตายแล้วได้มาเห็นของดีๆ  แบบนี้
                " ที่นี่คือร้านอาหารที่ขึ้นชื่อของรูเรเซีย " ไนน์อธิบายด้วยประโยคสั้นๆ ก่อนจะกระชากผมให้ลงมาจากพรม ซึ่งพอลงมาปุ๊ป เจ้าพรมประหลาดนั้นก็บินกลับไปยังทางเดิมที่ผมนั่งมาทันที
                แสนรู้จริงๆ *[]*
                " เคนจัง!!" เสียงไนท์ดังมาแต่ไกล ผมหันไปมองทางต้นเสียง ก่อนจะพบไนท์ที่วิ่งหน้าตั้งมาหาผมและไนน์  เฮ้..อย่ามาทำสนิทสนมกับฉันมากไปกว่านี้เซ่..เดี๋ยวไนน์มันก็ฆ่าฉันจริงๆหรอก T^T
                " นี้ๆ ฉันซื้อตำราเวทมนตร์ แล้วก็มังกรมาให้นายเลี้ยงด้วยนะ " ไนท์กล่าวอย่างอารมณ์ดี ก่อนจะชี้ให้ดูหนังสือเล่มโตที่อยู่ในถุงย่าม พร้อมทั้งกรงทรงโค้งที่มีมังกรตัวเล็กๆ กำลังพ่นไฟอยู่ข้างใน
                แกเอาของแบบนี้มาให้ฉันทำไม!  ตอนนี้สภาพจิตใจฉันยังไม่คงที่อยู่นะเฟร้ย.. อ่า..แต่ว่าบางทีถ้าผมลองเลี้ยงมังกรดู มันอาจจะกลายเป็นไอเท็มเสริมความมาดแมนให้ผมก็ได้นะ..
                อะ แต่คิดดูอีกที..นั่นมันมังกรนะเว้ย ไม่ใช่กระรอกบิน ที่ผมจะเลี้ยงแล้วเอาไปอวดชาวโลกได้น่ะ =_=  ดีไม่ดีผมอาจจะถูกจับเพราะมีสัตว์สงวน(ที่น่าจะสูญพันธุ์ไปนานโข)ไว้ในครอบครองก็ได้!!!

                 "  เจ้านี่น่ะ เป็นมังกรสายพันธุ์เซซีเรียของแท้เลยนะ  ดูสิๆ หายากมากเลยน้า...ตัวตั้งห้าหมื่นเวลแน่ะ " ไนท์บอกก่อนจะยื่นกรงมังกรมาให้ผม  
                 อ่า...ของแพงสินะเนี้ย...เพราะงั้นต้องรักษาให้ดี .. แต่เฮ้ย!!! ถ้ามันแพงขนาดไหน..แกจะเจื๊อก(เสือก)ซื้อมาทำไมกันว่ะ!  แล้วอีกอย่าง..จะให้ผมเอามังกรไปเลี้ยงที่ไหนเล่า!!? อื้ม..หรือว่า จะเอาไปเลี้ยงที่หอแล้วค่อยโกหกชินโดว่าเป็นมนุษย์ต่างดาว หรืออะไรทำนองนั้นดี?  
                ทำไมผมรู้สึกเหมือนกับว่า..แผนนั้นมันจะได้ผลจริงๆนะ.. = = (<-กำลังหลอกด่าว่าชินโดโง่)

                 
                 หลังจากยืนเอ้อระเหยที่หน้าร้านอยู่นาน   ไนท์ก็พาผมเข้ามายังหอคอยหอยทากนี่ ภายในมีโต๊ะอาหารหรูๆ เกือบพันโต๊ะ ทั้งๆ ที่ผมได้ยินไนท์พูดว่าชั้นนี้เป็นชั้นที่แคบที่สุด.. แต่พระเจ้าจอร์จครับ..ละสายตาจากกล้วยสัก 2 นาทีสิ!!  ดูเด้!! ที่นี่มันกว้างจนเกือบจะอัดคนได้เป็นล้านๆ คนเลยนะ!
               " เขาใช้เวทมนตร์ไงละเคนจัง.. ที่นี่ก็เลยกว้างกว่าที่เห็นข้างนอก  รู้รึเปล่าว่าชั้นบนอีก 5 ชั้นน่ะ มีโต๊ะเยอะกว่านี้อีก.." ไนท์บอกผม 
               " มังกรตัวนี้น่ะ ถ้าโตขึ้นแล้วจะแข็งแกร่งมากเลยแหละ..ถ้าเคนจังเลี้ยงให้ดีน่ะนะ มันจะเชื่องแล้วก็ซื่อสัตย์ซะยิ่งกว่าสุนัขอีก.." ไนท์ขณะที่บริกรกำลังเดินนำพวกเราไปยังโต๊ะที่แฝดจองไว้ 
               " ฉันก็ดีใจอยู่หรอกที่นายซื้อมังกรให้น่ะ.." ผมพูดขึ้นอย่างรักษาน้ำใจ.. เอาละ ต้องพูดแบบนี้ก่อนแล้วค่อยปฏิเสธ จะได้ดูไม่ค่อยน่าเกลียดเท่าไรนัก
               " ก็ดีนะสิ!" ไนท์พูดด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม.. เอ่อ.. ทำไงดีละ รู้สึกว่าถ้าปฏิเสธออกไป..ไนท์จะต้องร้องไห้แหงๆ.. แล้วจากนั้น..ไอวายร้ายข้างๆ (ไนน์) ก็จะต้องหันมาระเบิดสมองผมแน่!!!!
                " แต่ว่านะ..นายจะให้ฉันเอามังกรไปเลี้ยงที่ไหน ..ที่ห้องเหรอ
? ถ้ามันตัวโตขึ้นมาละ คนอื่นจะไม่คิดว่าเป็นก็อตซิล่ารึไง!" ผมแย้ง 
               " เรื่องนั้นไม่มีปัญหา  เดี๋ยวฉันจะหาซื้อกำลังเวทให้ ..มันเป็นสื่อกลางที่จะเชื่อมอสูรไว้กับตัวเราด้วยสิ่งของ..หรือที่เรียกว่า 'พันธสัญญา'  ...เข้าใจมั้ย ?" ไนน์อธิบายด้วยน้ำเสียงที่ดูซอฟท์(soft)ลง  ผมสังเกตท่าทางของไนน์ที่กำลังมองหน้าไนท์(ที่ยิ้มแป้น)ด้วยสายตาเคลิบเคลิ้ม  ซึ่งนั่นทำให้เขาดูใจเย็นลงแถมยังไม่น่ากลัวเท่ากับตอนที่อยู่ห่างจากไนท์อีกด้วย
                 " ไนน์  เคนจังยังไม่เคยใช้เวทมนตร์นะ  เขาอาจจะไม่เข้าใจก็ได้..ยิ่งเคนจังฉลาดน้อยอยู่ด้วย" ไนท์พูดขัด ซึ่งมันฟังดูเหมือนมันกำลังปกป้องผม  แต่เดี๋ยวก่อนเถอะ..ไอประโยคหลังนั่นน่ะ  พอคิดอีกทีแล้วเหมือนไนท์จะกำลังด่าผมมากกว่าแหะ  
                 ฉันไม่ได้โง่ขนาดนั้นนะเฟ้ย!! เรื่องพันธะสัญญานั่นฉันก็เคยได้ยินมาจากอนิเมะนะเหวย!! 

                " เอาเป็นว่าเรื่องมังกรน่ะ จะยังไงก็ช่างมันก่อนเถอะ  เรื่องคืนนี้ต่างหากที่สำคัญ เคนจังเตรียมตัวไว้หน่อยก็ดีนะ เพราะถ้าเกิดเปิดตู้นั่นออกมา ฉันไม่รู้ว่าจะมีผลกระทบอะไรกับตัวเคนจังรึเปล่า.." ไนท์บอกด้วยสีหน้าที่เปลี่ยนมาจริงจังอย่างรวดเร็ว
                  นั่นสิ.. ผมเกือบจะลืมเรื่องตู้ไปซะแล้ว.. สรุปว่าการเปิดตู้นั่นอาจจะทำให้ผมเป็นอันตรายสินะ..แต่ผมก็ไม่ค่อยจะกลัวอะไรเท่าไรแล้วละ เพราะตั้งแต่อยู่กับสองแฝดมากขึ้น ผมก็รู้สึกเหมือนตัวเองเสี่ยงตายทุกวินาทีนั่นแหละ - -*

                  " รับอะไรดีครับ.." พนักงานที่ไม่รู้ว่ามาถึงเมื่อไหร่ เขาพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงสุภาพ ( มันก็ต้องเป็นยังงั้นอยู่แล้วเว้ย!) แต่ทว่าผมกลับรู้สึกไม่ค่อยชอบเขาอย่างแรง..นั่นเพราะ..หมอนี่..มีหูอีกแล้ว =[]= !!  
                  แยกไม่ค่อยออกเท่าไรแหะ ว่าเป็นหูแมวหรือหูหมา.. แต่ว่าเรื่องนั้นไม่สำคัญหรอก..แค่ผมทำตัวให้เป็นเด็กดีก็น่าจะปลอดภัยแล้วละมั้ง T_T
                 " เอาเมนูเด็ดมา 4 อย่าง.." ไนน์สั่งก่อนจะหันมาพูดเรื่องของผมต่อ  หมอนี่ดูๆแล้วก็เฉียบขาดดีนะ เป็นคนที่เท่ห์แล้วก็ยังพึ่งพาได้อีกแล้ว..เฮ้...ผมไม่ได้กำลังหลงสเน่ห์หมอนี่หรอกน่า!! ก็แค่ชมตามความรู้สึกเท่านั้นแหละ!
                  " ช่วยเล่าเรื่องที่ฉันควรจะรู้ให้ฟังหน่อยได้มั้ย ? " ผมเลือกที่จะถามสองแฝดบ้างด้วยน้ำเสียงจริงจังสุดขีด  ....ถ้าปล่อยไว้เฉยๆ แบบนี้ ผมก็จะไม่รู้อะไรเลยนะสิ.. ไม่เอาหรอกแบบนี้อ่ะ เดี๋ยวถูกด่าว่าฉลาดน้อยอีก..
                 อีกอย่าง..ตอนนี้ผมก็ยอมรับเรื่องทุกอย่างแบบไม่มีข้อขรหาแล้ว ทั้งเรื่องที่ผมเป็นปีศาจดูดเลือด หรือ เรื่องเวทมนตร์อะไรพวกนั้น..  ผมในตอนนี้..กำลังพยายามเปิดใจให้กว้างขึ้นแล้วก็เรียนรู้ถึงความเป็นจริง

                " งั้น..จะเริ่มจากเรื่องไหนก่อนดี.. เอาเป็นว่าฉันจะพูดในสิ่งที่ฉันนึกออกตอนนี้แล้วกัน...เริ่มด้วย...ทำไมปีศาจตนอื่นถึงยำเกรงพวกเรา.."  ไนท์ว่า ผมพยักหน้าเชิงตอบว่าโอเค ..ดูท่าแล้ว ไนน์คงจะเล่าเรื่องเมื่อเช้าให้ไนท์ฟังไปแล้วแน่ๆ    
                " นั่นก็เพราะ ..ผู้นำของโลกหลังประตู..คือผีดูดเลือดไงละ  สมัยก่อนมีการต่อสู้เพื่อแย่งชิงตำแหน่งพระเจ้า.. และผู้ชนะคนแรกของการต่อสู้นั้นก็คือต้นกำเนิดของผีดูดเลือด  ต้นตระกูลของพวกเรามีพลังและความเฉลียวฉลาด  อีกทั้งอำนาจที่ยิ่งใหญ่..ทำให้พวกเราได้เปรียบกว่าปีศาจตนอื่นๆ  และเพราะเมื่อก่อนพวกเราดื่มเลือดเป็นอาหารหลัก  พวกเราจึงต้องฆ่าปีศาจด้วยกันเองเพื่อดำรงชีวิตอยู่ " ไนท์พูดก่อนจะหยุดชะงักไว้  เมื่อมีพนักงานเอาเครื่องดื่มมาเสิร์ฟ  
                 หมายความว่าไงที่ว่า..เมื่อก่อนดื่มเลือดเป็นอาหารหลัก ?  แสดงว่าสมัยนี้ พวกเราไม่จำเป็นต้องดื่มเลือดทุกมื้ออย่างนั้นสินะ ?

                  " จากนั้น..ก็ได้มีปีศาจหลากหลายสายพันธุ์จับกลุ่มรวมตัวกันเพื่อต่อต้านพวกเราและปีศาจดูดเลือดเผ่าอื่นๆ  จากนั้นจึงกลายเป็นสงคราม แต่เพราะพวกที่ดื่มเลือดมีปริมาณมากกว่า อีกทั้งต้นตระกูลของพวกเราได้รับแต่งตั้งให้เป็นพระเจ้า..เขาจึงชนะสงครามครั้งนั้นได้อย่างง่ายดาย  จากนั้นท่านก็ได้ตั้งตนเป็นกษัตริย์องค์แรกแห่งเซซีเรีย และหลังจากนั้น..เพื่อให้ไม่เกิดความขัดแย้งระหว่างปีศาจด้วยกันอีก..  พระองค์ก็เลยคิดวิธีแบ่งร่างเนื้อขึ้นมา " 
                    " แบ่งร่างเนื้อ ??  ยังไงเหรอ  แล้วเซซีเรีย..อะไรนั่นละ"ไนท์เอ็ดผมด้วยสายตา เหมือนกับจะดุที่ผมขัดเขาระหว่างเล่าเรื่อง  ไนท์หยุดนิ่งและจิบเลือดช้าๆ ให้พอชุ่มคอ ก่อนจะหันไปมองหน้าไนน์ เหมือนจะบอกเป็นนัยให้ช่วยเล่าต่อ
                  " การแบ่งร่างเนื้อก็เหมือนกับการโคลนนิ่งตัวเอง  เพียงแต่ร่างเนื้อที่ออกมานั้นจะใช้เวทมนตร์ไม่ได้ แถมยังไม่กินเลือดเป็นอาหาร  จะพูดก็คือร่างเนื้อก็คือมนุษย์ " ไนน์กล่าว  
                  " อย่างที่ฉันเคยบอก มนุษย์ไม่ได้เกิดมาจากพระเจ้า หรือเรื่องอดัมกับอีฟ แต่ความจริง มนุษย์เกิดมาจากร่างเนื้อ ซึ่งเจ้าพวกนั้นได้เรียนรู้แล้วก็สืบพันธุ์กันเอง จนมีชีวิตมาถึงในยุคนี้  ที่สำคัญ..โลกปีศาจและโลกมนุษย์ ถูกแบ่งกั้นออกจากกันด้วยประตูศักสิทธิ์แค่บานเดียว.." ไนท์ว่า
                   ผมกำลังพยายามเข้าใจกับคำอธิบายของหมอนั้น.. 

                  " จะพูดก็คือ โลกนี้ถูกแบ่งเป็นสองส่วน โดยเส้นเขตแดน..ที่เป็นกำแพง..มีทางเชื่อมกันแค่ทางเดียวซึ่งก็คือ..ประตูศักสิทธิ์ ฝั่งหนึ่งก็คือโลกของมนุษย์ที่นายอยู่ ซึ่งมีสัดส่วนทั้งหมด 30% และอีก 70% ก็คือโลกปีศาจ  แล้วที่นั้นนั่นแหละ ที่เรียกว่า เซซีเรีย " ไนน์อธิบาย เมื่อเห็นว่าผมยังไม่ค่อยเข้าใจ
                " แล้วถ้ายังงั้น พวกปีศาจพันธุ์อื่นๆ ก็อยู่หลังประตูนั้นด้วยใช่มั้ย แล้วพวกเขาทนอยู่ได้เหรอ ปีศาจพวกนั้นกินอะไรเป็นอาหารล่ะ?" ผมถามขึ้นอีกครั้ง ถ้าถูกกั้นไว้จากพวกมนุษย์ ..พวกปีศาจดูดเลือดก็กลับไปดื่มเลือดจากปีศาจด้วยกันเองอีกอย่างนั้นสิ ?
                 " อ่า..ใช่ๆ  มีปีศาจเกือบทุกสายพันธุ์อาศัยอยู่หลังประตูนั่น  นอกจากปีศาจดูเลือดก็ยังมีปีศาจชนิดอื่นที่ดื่มเลือดเหมือนพวกเรา เป็นสายตระกูลที่แตกแยกมาจากพวกเราเช่นเดียว แต่รูปร่างต่างจากพวกเรา  ปีศาจบางพวกจะเลี้ยงสัตว์ หรือปลูกพืขเป็นอาหาร บางพวกที่กินวิญญาณก็มี  แต่ถึงจะอยู่ที่ฝากนู้นก็ไม่ได้หมายความว่าข้ามมาฝากนี้ไม่ได้นี่.. จุดประสงค์ที่พวกเราสร้างร่างเนื้อก็เพื่อเป็นอาหารใช่มั้ยละ..เพราะงั้นปีศาจบางพวกก็จะข้ามประตูเข้ามายังโลกฝั่งนี้ แต่ทุกอย่างจะถูกควบคุมภายใต้สัญญาแห่งเซซีเรีย " 
               " สัญญาเซซีเรียน่ะมีเป็นพัน ๆ ข้อ แต่กฏที่จำง่ายที่สุดของเซซีเรีย นั่นก็คือห้ามฆ่าปีศาจด้วยกันเอง  จนกว่าจะมีเหตุอันสมควรเท่านั้น..  พวกเราในตอนนี้ไม่ได้ดื่มเลือดเป็นอาหารหลัก แต่จะดื่มก็ต่อเมื่อเจ็บป่วยหรืออ่อนแออะไรทำนองนั้น  หรือพวกอื่นที่กินเลือดเป็นอาหารเหมือนกัน พวกเขาก็มักจะเลี้ยงสัตว์ไว้ทดแทนมากกว่า..แต่ถ้าอดอยากจนอยู่ไม่ได้จริงๆ ..ปีศาจจะข้ามประตูเข้ามาเพื่อจับมนุษย์ไปกิน..."  ไนท์กล่าว
                 ถ้างั้น..มนุษย์ส่วนมากไม่ได้ตายเพราะอายุขัย แต่หายสาบสูญไปเพราะปีศาจสินะ  นี่มันอาจจะเป็นที่มาของตำนานเทพลักซ่อนของญี่ปุ่นนะสิ..
                "  แต่การจะมาที่โลกนี้สำหรับพวกเรา..หรือเผ่าดื่มเลือดอื่นๆ ก็ถือเป็นอันตรายเหมือนกัน..เพราะมีปีศาจบางเผ่าแหละบางพวกที่แพ้ในสงครามครั้งนั้น พวกนั้นไม่ยอมอ่อนข้อให้พวกเรา  จะเพราะเครียดแค้นก็อาจจะใช่.. พวกนั้นเลยเข้ามาหลบอยู่ในโลกมนุษย์และตั้งกลุ่มกบฏขึ้นมา....เพื่อฆ่าพวกเรา.." ไนท์พูดขึ้น ผมมองหน้าไนท์..  ดูเหมือนเขาจะกังวลเรื่องกบฏอย่างมาก เพราะหน้าไนท์ดูเครียดขึ้นมาทันตา
                  ก็นะ..นี่มันถือเป็นเรื่องใหญ่ทีเดียว ... อ่า..นี่ก็แสดงว่า   ผมมีศัตรูโดยไม่รู้ตัวสินะ

                  " แต่เผ่าของพวกเราก็แข็งแกร่งไม่ใช่เหรอ  พวกนั้นก็น่าจะรู้นี่.." ผมถาม ก็ถ้าพวกเราแข็งแกร่งกว่า พวกเขาก็ไม่น่าจะทำเรื่องโง่ๆ แบบนั้นเลยนี่.. หรือว่าพวกเขาจะจัดการพวกเราด้วยวิธีหมาหมู่ ?
                  "  ในโลกนี้น่ะ. เมื่อข้ามมาแล้ว กฏของเซซีเรียจะไม่มีความหมาย แถมพลังของปีศาจจะถูกดูดให้ลดลง.." 
                 " งั้นก็หมายความว่า..กฏนั่น...."
                 " ใช่ กฏที่ห้ามฆ่าปีศาจด้วยกันเองก็ไม่มีความหมาย อีกทั้งปีศาจพวกนั้นยังคิดวิธีโกงกฏนั่นด้วยการมอบพลังให้มนุษย์ ...อย่างที่รู้ ว่ามนุษย์ในโลกนี้คือร่างเนื้อของพวกเรา พื้นเพเดิมที่จะใช้พลังเวทมนตร์ได้นั้นก็มีอยู่สูง แต่นั่นก็ขึ้นอยู่กับว่าร่างเนื้อนั้นเกิดจากใคร "
                 "  ถ้าเกิดจากผู้มีอำนาจมาก ร่างเนื้อนั้นก็อาจจะมีเวทมนตร์หลงเหลืออยู่ในตัว เมื่อถูกถ่ายโอนพลังเวทจากปีศาจ...พวกเขาก็มีโอกาสใช้พลังเวทสู้กับพวกเราได้..." ไนน์พูดเสริม 
                  สรุปได้ว่า..ถ้าถ่ายโอนพลังแห่งของปีศาจให้มนุษย์.. พวกมนุษย์ก็จะใช้พลังจากปีศาจได้เต็มที่..ดังนั้นการที่พวกเราที่ถูกลดพลังไป ต้องซื้อกับพลังแบบนั้นก็ถือว่าเสียเปรียบมากเลยทีเดียว..
                  " เผ่าที่ร่วมสงครามกับพวกเราในศึกคราวนั้น ทุกเผ่าล้วนถูกหมายตาเหมือนกัน...." ไนท์บอก
                  " หมายความว่า กบฏพวกนั้นจะฆ่าทุกคนที่เกี่ยวเลยงั้นเหรอ" พวกเขาพยักหน้ารับเมื่อผมถาม
                  " ฉันว่าเรื่องนี้เอาไว้คุยกันวันหลังดีกว่า..ถ้าเป็นไปได้ฉันอยากให้นายเปิดตู้นั่นไวไว เพราะถ้านั่นคือแหล่งพลังของนาย.. นายจะได้มีพลังไว้ป้องกันตัวเองบ้างในยามฉุกเฉิน.. เพราะว่าไม่ช้าก็เร็ว นายอาจจะถูกพวกกบฏพบก็ได้ เพราะนอกจากกลุ่มกบฏจะมีปีศาจแล้ว..พวกมันยังมีนักเวท พ่อมด แม่มด..หรือแม้แต่มนุษย์ที่ใช้เวทได้จากโลกอื่นๆ ด้วย..เพราะงั้นนายควรจะระวังตัวไว้ทุกฝีก้าว." ไนน์พูดก่อนจะจ้องผมเขม็ง
                   เรื่องของเรื่องคือ..ผมตกอยู่ในอันตรายสินะ..เหตุผลก็เพราะผมเป็นปีศาจดูดเลือด..
                  " เอ๊ะ..เดี๋ยวก่อนนะ..ที่ไนน์บอกว่าตัวเองเป็นมนุษย์..หรือว่า...! " ผมถามขึ้น เมื่อฉุกใจคิดได้  ไนท์ทำท่าจุ๊ๆ ทันที เพื่อให้ผมเงียบเสีย
                  " ใช่แล้ว.. ไนน์คือร่างเนื้อของฉันเองจ้า!.." ไนท์ตอบก่อนจะหันไปสบตาปิ๊งปั๊งกับไนน์
                 โอ้วจอร์จ... นี่ก็หมายความว่าสองแฝดไม่ใช่โฮโมพี่น้อง..แต่เป็นโฮโมร่างตัวเองนะสิ!!! =[]=

                 เฮ้ย..แต่เดี๋ยวก่อนนะ ถ้าไนน์เป็นร่างเนื้อของไนท์..แล้วไหงหมอนี่ถึงไม่แก่ละ!
                 "พอไนน์ถึงคราวจะต้องดับสูญ ในฐานะมนุษย์ ..ฉันก็จะสร้างร่างใหม่แล้วก็ย้ายวิญญาณในร่างเนื้อเก่ามาสถิตย์ในร่างใหม่ยังไงล่ะ..แหม..คิดแล้วก็นึกถึงไนน์เป็นคุณลุงเลยแหะ.. อ๋า..จะเป็นยังไงนะ ถ้าฉันรอให้ไนน์แก่ถึงหกสิบปี..จะว่าไป..ไนน์เคยแก่นานที่สุดแค่ 35 ปีเองนี่เนอะ.." ไนท์อธิบายด้วยใบหน้ารื่นเริง.. ให้ตายสิ.. แบบนี้ก็หมายความว่าไนน์ก็หนุ่มคงกระพันเลยนะสิ!!! 

                 แล้วหมอนี่มันย้ายร่างมากี่รอบกันแล้วละฟร่ะ!
                 " ว่าแต่นายอายุเท่าไรแล้วนะไนท์.." ผมถามอีกครั้ง ในขณะที่บริกรเริ่มเอาอาหารมาเสิร์ฟ
                " 326 ..  ปีศาจที่อายุเท่ามนุษย์น่ะ จะต้องคูณ 13 เพื่อให้ได้อายุที่อยู่ในโลกปีศาจน่ะ " ไนท์กล่าว  ..ยังงั้นเหรอ.. แสดงว่าตอนนี้..ผมอายุ 17 ก็ต้องคูณ 13 เข้าไป
                เฮือกกกก..!! ตอนนี้ผมอายุ 221 ปีแล้วอะดิ!! =[]=
                " เวลาในโลกมนุษย์น่ะ ช้ากว่าเซซีเรีย ดังนั้นถ้าผ่านไป 1 วันในโลกมนุษย์  หลังประตูก็อาจจะผ่านไปประมาณ 3 วัน  แถมการเจริญเติบโตของปีศาจ หน้าตาจะไม่ค่อยเปลี่ยนแปลง ยกเว้น แต่ส่วนสูง  และเมื่ออายุเกินพันปีเมื่อไร หน้าตาก็จะเริ่มเหี่ยวย่น และช่วงนั้นแหละที่ต้องบำรุงเลือดมากๆ เพื่อคงไว้ซึ่งความหน้าตาดียังไงล่ะ " ไนท์กล่าว
                 เอ๋..จริงดิ  ถ้างั้นในขณะที่ผมแก่  ไอชินโดก็จะกลายเป็นคุณปู่ ต่างจากผมที่จะยังกลายเป็นเด็กเอ๊าะๆ แบบนี้ตลอดกาลน่ะเหรอ!!  *[]* เจ๋งเป้งไปเลย
                 " เอาล่ะ รีบกินเถอะ เดี๋ยวฉันจะพาไปช็อปปิ้งข้างล่างนะ "  ไนท์พูดทิ้งท้ายก่อนผมจะเริ่มกินอย่างจริงจัง
               ... บางที..การเป็นปีศาจ อาจจะสนุกกว่าที่ผมคิดก็ได้นะ! (ถึงผมอยากจะเป็นมนุษย์ก็เถอะ!) 

            

           



ตลาดสินค้า โซนของราคาถูก

 


                   “ นี่มันเป็นอะไรอ่ะ ?” ผมถามสองแฝด ในขณะที่ตายังคงจ้องมองดูหินสีฟ้าที่ส่งแสงเรืองเป็นประกาย  ในขณะเดียวกันผมก็โอบกรงมังกรไว้แน่น
                     ร้านค้าที่นี้  ดูๆ ไป ก็เหมือนร้านคนธรรมดานั่นแหละ แค่ของที่ตั้งขายมันไม่ธรรมดาก็เท่านั้นเอง..

        “ หินเวทมนตร์ไงจ๊ะพ่อหนุ่ม.. สีฟ้า ถ้าให้ใครกิน  คนๆนั้นก็จะเปิดเผยความลับออกมา  สีส้มถ้ากินเข้าไปคนๆ นั้นก็จะเชื่อฟังเราจนกว่าเวทมนตร์จะหมด  สีแดง ถ้ากินเข้าไป คนผู้นั้นก็จะถูกปลุกพลังที่มีอยู่ออกมา  สีเหลืองถ้ากินเข้าไปก็จะทำให้แผลหายได้รวดเร็วขึ้น  ส่วนสีชมพูจะเพิ่มเสน่ห์ให้แก่ผู้ที่กินเข้าไปจ๊ะ.. แม่ค้าอธิบายเสร็จสับเมื่อเห็นว่าผมมีท่าทีสนใจ
                    " คุณแม่ค้าเป็นมนุษย์รึเปล่าครับ!" ผมโผงปากถามไปอย่างใคร่รู้  สองแฝดรีบล็อคตัวผม แล้วจับปิดปากทันที
                   " ถามแบบนั้นน่ะ ถือว่าเสียมารยาทนะ เคนจัง!!" ไนท์ดุ ก่อนจะส่งยิ้มแหย ๆ ไปให้ไห้แม่ค้า
                   " โอ้ยย..ไม่ต้องคิดมากหรอกจ้ะ   ฉันเป็นมนุษย์ที่มาจากดินแดนของใต้ของกาแล็กซีทางช้างเผือกจ้ะ" คุณแม้ค้าตอบก่อนจะส่งยิ้มอันเป็นมิตรมาให้
                    ไนท์บอกผมว่าโลกปีศาจนั้น ใช่ว่าจะไม่มีมนุษย์อาศัยอยู่ ..แต่ไม่ว่าจะที่เซซีเรียหรือที่รูเรเซีย หรือทุกๆ ที่ จะมีผู้ใช้เวทมนตร์ที่มาจากโลกอื่น เข้ามาอาศัยอยู่ด้วย  
                   ซึ่งแม่ค้าคนนี้ก็คือตัวอย่างที่เห็นได้ชัดทีเดียว

        ว่าแต่หินสีชมพูเนี้ย..น่าเอาไปใช้จังเลยแฮะ ฮี่ๆ

         “ แล้วหินนี่ ขายยังไงเหรอครับ ?” ไนน์ถาม  ก่อนจะหยิบเวลขึ้นมา  ซึ่งเวลก็คือเงินสกุลปัจจุบันที่เซซีเรียใช้  โดย 1 เวลมีค่าพอๆ กับ 100 เยน..ถือเป็นค่าเงินที่แข็งเกินกว่าผมจะรับได้จริงๆนะ

        “ ชิ้นละ 30 เวลจ๊ะ..แต่สีชมพู สีแดง ส้ม จะราคา 50 เวล แม่ค้าว่า

        “ แล้วสีเขียวล่ะ ไม่มีเหรอ ?” ไนท์ถามขึ้นอีกครั้ง
                     ผมจึงกวาดสายตามองหาหินเวทสีเขียว ซึ่งมันก็ไม่มีอยู่บนแผงจริงๆ นั่นแหละ
                     แล้ว
ตกลงว่าหินนี้มันมีกี่สีกันแน่ละเนี้ย
?

         “ ตอนนี้สีเขียวกำลังขาดตลาดจ๊ะพ่อหนุ่ม  เพราะว่าถูกสภาเวทกว้านซื้อไปหมดเลย..

         “ สีเขียว..มีไว้ทำอะไรเหรอ?” ผมหันไปถามไนน์  เมื่อแม่ค้าอธิบายจบ  แล้วไอสภาเวทเนี้ย ?  เป็นพวกปีศาจหรือมนุษย์ละ.. ? อารมณ์ก็คงจะเหมือนรัฐบาลญี่ปุ่นสินะ..

        “ หินสีเขียวมีพลังในการข้ามมิติ  เป็นหินเวทที่มีราคาแพง   ขนาดราคาต่ำสุดสำหรับหินไซต์เล็กก็ 200 เวลเข้าไปแล้ว  แล้วถ้ายิ่งเป็นหินเวทมรกตในตำนานของจริงแล้วล่ะก็ราคาเกือบล้านเวลทีเดียว ไนน์พูด ก่อนจะหยิบหินต่างๆ ขึ้นมาดู
                     โอ้แม่เจ้า...ถ้าให้พูดถึง
ล้านเวล ผมอยากจะบอกเลยว่ามันโครตจะแพงเลยทีเดียวนะเพราะผมเคยได้ยินไนน์บอกว่า ..ล้านเวลน่ะ ซื้อประเทศได้ประเทศหนึ่งเลยทีเดียว

         “ แต่ว่าหินเวทมรกตในตำนานน่ะ หายสาบสูญไปเกือบหมดแล้ว เพราะว่าถูกเอาไปขายในโลกอื่น  น่าจะมีแต่พวกที่มีเงินเยอะละมั้งที่มีเก็บครอบครอง  ไนท์เคยบอกว่ามันมีพลังประหลาดแฝงอยู่ คนเลยต้องการเยอะ  แถมยังมีพวกที่ทำของเก๊เลียนแบบขึ้นมาด้วย ไนน์เสริมต่อ  ผมพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ 
          
         “ เคนจังอยากได้อันไหนอ่ะ ? เดี๋ยวฉันจะซื้อให้ ไนท์ถาม  ผมรีบชี้ไปที่หินสีชมพูอย่างไม่ลังเล 
                    เอาน่าๆ ถึงตอนนี้ผมจะเป็นที่นิยมแล้วก็เถอะ แต่ผมก็อยากให้มีคนรักเยอะกว่านี้อ่า! >w<

        “ =_= เอาที่มันมีสาระหน่อยได้มั้ย!” ไนน์ว๊าก ก่อนไนท์จะหยิบหินที่มีอยู่ทั้งหมดมาอย่างละ 3 เว้นแต่สีชมพู ที่หยิบมาเพียงแค่ชี้นเดียว

         “ ทั้งหมด 530 เวลจ๊ะ..แม่ค้าว่า ก่อนจะยื่นถุงที่ใส่หินมาให้ไนท์ 
                     ของในรูเรเซียจะว่าถูกก็ถูก แต่พอบทจะแพง มันก็แทบทำเอาผมไม่กล้าหยิบจับอะไรเลยจริงๆ แต่ก็ช่างเหอะ
! เพราะผมไม่ใช่คนจ่ายนี่นา โฮะๆ 

         “ งั้นหินนี่ฉันจะเก็บไว้เอง เอาไว้ใช้ในยามจำเป็นแล้วกันนะ ^^” ไนท์ว่า ก่อนพวกเราจะเริ่มเดินไปร้านอื่นต่อ

         “ O_O เหวอ..เจ๋ง!” ผมทัก  ท่ามกลางผู้คนที่เดินจับจ่ายซื้อของ  ใจกลางถนนก็มีการแสดงแปลกๆ โชว์อยู่  (อีกแล้ว)  ชายผู้มีร่างท่อนบนเป็นมนุษย์และส่วนขาเป็นแมงมุม..กำลังพ่นไฟอยู่กลางถนน ก่อนจะมีพวกแมงมุมตัวเล็กๆ วิ่งต้อกแต้กๆ ไปมาเต็มพื้น แล้วก็ก่อตัวกันเป็นปิรามิดเหมือนที่เชียร์ลีดเดอร์เขาทำกัน

          หลังจากพวกมันก่อตัวกันจนสูง  แต่ละตัวก็กางปีกออกมา ก่อนจะบินเกาะกลุ่มกันแบบนั้นขึ้นฟ้าไป  ในระดับสูงเหนื่อหัวพวกเราสักสองเท่า.ก่อนจะมีกุหลาบดอกเล็กๆ ร่วงลงมาจากตัวพวกมัน  เต็มไปทั่วบริเวณ

          “ ใช้ใยของแมงมุม ทำเป็นรูปกุหลาบ...เข้าใจคิดนะ.. ไนน์ว่า  ก่อนชายที่มีท่อนบนเป็นคน จะโค้งคำนับผู้ชมอย่างนอบน้อม ว่าแล้วก็มีแมงมุมตัวเล็กๆ หิ้วหมวกใบโตกว่าตัวพวกมันหลายสิบเท่า ไปยังทางคนดู  เหล่าผู้คนก็โยนเงินใส่หมวกใบนั้นอย่างพอใจ 

           ไนน์ลากผมออกมาจากตรงนั้น ก่อนจะไปหยุดอยู่หน้าร้านอาวุธ  มีผู้ชายใส่เสื้อหนังกางเกงหนังสีน้ำตาล พร้อมหมวกโรบินฮู้ต กำลังส่งเสียงร้องทักพวกเราตามประสาคนขายทันที

           “ สนใจอะไรรึ ? บอกข้าสิ...

           “ รับซ่อมอาวุธรึเปล่า.. ไนท์ออกปากถาม  ชายคนนั้นพยักหน้า  จู่ๆ ก็มีเคียวอันใหญ่โผล่ขึ้นที่มือไนท์   ทรงของมัน..เท่ห์จนผมอิจฉา  ใบมีดโค้งงอได้รูป แถมด้ามจับยังมีลวดลายงดงาม ตัวใบมีดแวววาวแถมยังคมกริบจนเหมือนจะเชือดเชือนทุกสายตาที่จ้องมอง

           “ เปลี่ยนด้ามมันให้หน่อยสิ..ฉันอยากได้ด้ามที่ทำจากเกโลเวล่า ไนท์สั่ง เจ้าของร้านพยักหน้าอีกครั้ง ก่อนเขาจะหันไปยังกล่องใบใหญ่ที่อยู่ด้านข้างๆ  เหมือนกำลังค้นหาอะไรบางอย่าง

          “ เกโลเวล่าคืออะไรอ่ะ ผมถามไนน์  ก็แหม..ด้ามจับที่มีอยู่ก็ออกจะสวยอยู่แล้วเชียว..แถมมันก็ดูไม่ได้เสียหายอะไรเลยด้วย.. แสดงว่าไอเกโลเวล่าอะไรนั่นน่าจะเป็นของเจ๋งๆ จนถึงกับต้องเปลี่ยนไปใช้เลยละสิ!

          “ มันเป็นไม้ที่มีอายุ หายากและแข็งแรงมาก เนื้อไม้สวยแล้วก็ถ่ายเทพลังเวทได้ดีมาก..  ไนน์ว่า  ไม่ต้องถามก็รู้ได้ทันทีว่าแพง...ยิ่งไอพวกแฝดชอบของที่มีระดับอยู่ด้วย -0-

        “ ตอนนี้เหลือแต่คาโซสกับเมอร์โรคาส  เกโลเวล่ายังไม่ถึงฤดูที่ตัดได้.. คนขายพูดขึ้น เมื่อดูเหมือนของที่เขาต้องการจะหาไม่พบ

         “ ถ้างั้นก็ไม่เป็นไร...ด้ามจับมันก็ยังไม่พัง.. ไนท์เอ่ยแบบไม่สนใจใยดี ( ต่างจากทุกครั้ง )  ทันทีที่พูดจบ เคียวอันยักษ์ก็หายไปแล้ว  ว่าแต่ฤดูที่ตัดได้เนี้ย?  มันหมายความว่าต้องรอจนกว่าจะถึงเวลา แล้วค่อยตัด อย่างนั้นสินะ  อย่างกับปลาแน่ะ 

         “ ว่าแต่ ไม่สนใจดาบสักหน่อยรึ ??” พ่อค้าถาม ผมนั่งยองๆ เพื่อให้ตัวเท่ากับพ่อค้า ( ร้านนี้แค่ปูผ้าแล้วก็นั่งขาย)  ดาบหลากหลายลวดลาย แล้วก็หลากหลายขนาด  มันส่องแสงแวววาวจนแสบตา  แถมยังรู้สึกเหมือนมีแรงดึงดูดแปลกๆ ด้วย 
                       ต้องเป็นเวทมนตร์แหงๆ..

           “ งับ!!”  ผมถลึงตาด้วยความตกใจ  เมื่อ จู่ๆ ดาบอันใหญ่ยักษ์ก็งับมือผมเข้าอย่างจัง
                       แว๊กก..อะไรฟร่ะ ขนาดหมายังไม่เคยกัดผมเลย!! ไหงถึงได้โง่โดนดาบกัดได้เนี้ย!

           “ นี้เป็นดาบแห่งอะน็อคซ่า..  มันก็ขี้เล่นแบบนี้แหละ..  พ่อค้าว่า ก่อนจะหัวเราะอย่างชอบใจ  นี้มันดาบหรืออะไรกันแน่ฟร่ะ !! T_T  แล้วพูดออกมาได้ไงว่ามันขี้เล่น!! ถ้ามือผมขาดไปจริงๆ.. มันก็ถือเป็นอาชญากรรมนะเหวย!!

            “ หืม...แสดงว่าของเก่านะสิ.. ไนท์ว่า ก่อนจะหยิบมันขึ้นมาดู  ว่าพลางหมอนั่นก็พลิกซ้ายพลิกขวา เหมือนกำลังหาอะไรสักอย่าง

             “ แล้วไออะน็อคซ่าคืออะไรอ่ะ ไนน์ ผมถามหมอนั่นที่กำลังพิจารณาเลือกซื้อสิ้นค้าอยู่   รู้สึกว่าหมอนี้มันจะพูดด้วยง่ายขึ้นมากกกกกก ถ้าเป็นแบบนี้ตลอดได้..ก็ดีเลยสิ!

             “ อะน็อคซ่าเป็นประเทศที่อยู่ในเซซีเรีย เป็นเมืองที่รักสงบ แล้วก็ไม่ได้ใช้เวทมนตร์  ดังนั้นก็เลยเป็นเมืองที่ขึ้นชื่อด้านการตีดาบ ไนน์อธิบาย

             “ เก่าจริงด้วยแฮะ...เจ้าของคนก่อนเป็นใครหรอ?” 

             “ เควิคอร์น  วองเดอะอะน็อคซ่า.. 

               ผมพยายามเงี่ยหูและทำความเข้าใจกับบทสนทนาของไนท์กับคนขาย  รู้สึกจะมีแต่เรื่องที่เข้าใจได้ยากทั้งนั้น
                          " เขาเป็นเจ้าเมือง อีกทั้งยังเป็นอัศวินปกป้องเมืองอะน็อคซ่า.." ไนน์พูดขึ้นทันที เมื่อเห็นว่าผมกำลังขยับปากถาม.. แหม แสนรู้เหลือเกิน ( อันที่จริงน่าจะเรียกว่ารำคาญมากกว่า)

              “ จริงเหรอ อัศวินแห่งอะน็อคซ่า...เควิคอร์น  ว่าแต่..ทำไมถึงมีมันได้ล่ะ ?” ไนท์ถามขึ้น   เออ..แต่มันจริงอย่างที่ไนท์ถาม ก็ได้เมื่อมันเป็นดาบของคนสำคัญขนาดนั้น ไหงถึงมาอยู่กับพ่อค้าต็อกแต็กในตลาดเวทแบบนี้ไดละ ?  
                          ร..ร หรือว่าขโมยมา!!! =[]=

             “ มันถูกกล่าวว่าเป็นดาบต้องสาป  ก็เลยถูกขายให้แก่ข้า... ณ ตอนนี้ก็ยังไม่มีใครซื้อมันเลยสักคน..” พ่อค้ารีบแจงรายละเอียด เพื่อป้องกันความเข้าใจผิด ... แต่คำตอบที่ได้ยินกลับทำให้ผมรู้สึกไม่ชอบไอดาบนั่นยิ่งกว่าเก่า..
                         โดนมันกัดไปแล้วซะด้วยสิ..แบบนี้ผมจะติดเชื้อซวยจากมันมั้ยนะ.. บิมโบกามิ !!(เทพยาจก)

             “ไนท์ วางมันลงเดี๋ยวนี้เลยนะ!!  ขืนนายซื้อกลับไปมีหวังฉันซวยกว่าเก่าแน่ๆ ผมว่า ก่อนจะปัดมือไล่ดาบนั้น  มันแสดงสีหน้าไม่พอใจก่อนจะแลบลิ้นออกมา แล้วสะบัดใส่มือผม 
                          - -* ตกลงว่ามันเป็นดาบหรือหมากันแน่ฟร่ะ!! 

              “ น่าสนใจดีแหะ....ไนน์ อยากได้รึเปล่า?” ไนท์หันไปถามไนน์โดยไม่สนใจคำพูดของผม  ไนน์เองก็พยักหน้ารับทันที  ก่อนพวกเขาจะเริ่มต่อรองราคา
                          ....อ้ากก...แกจะเอาไอดาบประหลาดนั้นกลับบ้านจริงๆ เหรอ
TOT!! สถานภาพที่เป็นอยู่ตอนนี้พวกแกก็ไม่น่าคบอยู่แล้วนะเว้ย!!  ยังคิดจะเอาไอดาบบ้านี้กลับไปอีกเรอะ!!

              “ 2000 เวล แต่ฉันอยากยกให้ฟรีๆ”  คนขายบอก แต่เมื่อไนท์ยื่นเวลให้ เขากลับส่ายหน้า แล้วบอกว่าไม่คิดเงิน ..
                          คิดแล้วซะใจชอบกล...โฮะๆ...ไอดาบหมานรกเอ๋ย!!~ จงร่ำไห้เสียเถอะ...เพราะแกไม่มีค่าพอแก่สองพันเวลหร๊อก! (ขนาดดาบยังเป็นศัตรูด้วย?)

             “ มันคงจะเหงา แล้วก็อยากได้เจ้าของ...ฉันเห็นมันมีความสุขก็พอใจแล้ว.. พ่อค้าตอบอย่างมาดพระเอก...อื้อหื้อ ..พ่อค้า นายช่างจิตใจงามเหลือเกิน!! หน้าตานายก็ดูไม่ค่อยจะมีข้าวกินอยู่แล้ว ยังคิดจะยกดาบให้พวกเราฟรีๆ อีกรึเนี่ย!!!
                        แต่เดี๋ยวก่อนนะ...ถ้าหมอนี่ยกดาบหมานรกให้แฝดฟรีๆ...มันก็หมายความว่าผมจะต้องเจอหน้ามันทุกวันนะสิ?

            เหวอ!!  ไนท์อย่าเอามันมานะเว้ย !!

             “ แต่ฉันอยากซื้อ.. ไนท์ตอบ ก่อนจะยื่นเงินให้พ่อค้าอีกครั้ง
                         อ้าว..ไอนี้  เขาให้ฟรีๆ ก็ไม่ชอบ  ชอบเสียเงินเรอะ

             “ ฮะๆ เอางั้นก็ได้.. ถ้างั้นพ่อหนุ่มคนนั้นอยากได้อะไรล่ะ.. พ่อค้าว่าก่อนจะชี้มาที่ผม 
                        จะให้ตอบตามจริงมั้ยละ..ว่า
สิ่งที่ผมอยากได้ที่สุดก็คือ..ให้ลุงช่วยเอาไอดาบเวรนั่นไปเก็บน่ะ! Y_Y

            “ งั้นก็..ขออะไรก็ได้ที่เจ๋งที่สุด!” ผมตอบสวนทางกับความคิด เนื่องจากไม่อยากผิดใจกับไนน์ ( อันที่จริงอยากได้ของฟรี )  เพราะยังไงก็คงขัดใจไนน์ไม่ได้แน่ๆ  ดังนั้นผมควรจะหุบปากเรื่องดาบหมานรกนั้นไว้จะดีกว่า

              “ งั้นเหรอ... อื้ม..ไอนี้ก็แล้วกัน..พ่อค้าว่าก่อนจะหันไปรื้อๆ กล่องสมบัติข้างตัวอีกครั้ง 

              “ ปลอกดาบนั้นมัน... ไนท์ทักขึ้น  เมื่อเห็นสิ่งที่พ่อค้าหยิบขึ้นมาให้ผม  จะอธิบายง่ายๆ มันก็คือปลอกดาบอย่างที่ไนท์ตะลึงตึงๆ อยู่  ลวดลายภายนอกของมันมีเพชรพลอยแปลกๆฝังอยู่  แล้วก็มีลวดลายมังกรแบบจีน วาดไว้บนตัวปลอก  ว่าแต่...จะให้ฉันทำไมเล๊า!! ในเมื่อมันไม่มีดาบอ่า!

               โด่! พ่อค้ากวนผลไม้!(ฟลุ๊ต = ฟุต(เท้า))

              “ ได้ยินมาว่าตัวดาบหายสาบสูญไปตอนที่เกิดสงคราม ๕ กษัตริย์  เหลือไว้แต่ปลอกดาบที่ยังพอมีพลังคุ้มครองเจ้าของอยู่.. พ่อค้าอธิบายแล้วยื่นปลอกดาบนั่นให้ผม

              “ อย่าบอกนะว่ามันคือปลอกของดาบท่านคิรีส เม เซซีเรีย ?!!” ไนท์ทำตาโต หากแต่ไนน์ยังคงนิ่งเฉย  ผมได้แต่รับปลอกนั่นมาด้วยท่าท่างงงๆ

             “ หมายความว่าไง? สงคราม ๕กษัตริย์ แล้วคิริๆ คือใครน่ะ?” ผมหันไปถามไนน์  ไนท์หันมามองหน้าผมก่อนจะเป็นคนอธิบายเรื่องทั้งหมดให้ฟังเอง

            “ เซซีเรียน่ะ มีทั้งหมด ๕ ทวีป  เมื่อนานมาแล้วมีสงครามเกิดขึ้น โดยกษัตริย์ลำดับที่ 27 ของเซซีเรียหรือท่านคิรีส เม เซซีเรียเป็นผู้ชนะศึกสงครามในครั้งนั้น  พระองค์มีดาบประจำตัวอยู่เล่มหนึ่งแต่มันหายสาบสูญไป เหลือแต่ปลอกดาบนี้ไว้ ไนท์พูดด้วยน้ำเสียงปลาบปลื้มก่อนจะหันไปหาพ่อค้า..เพียงครู่เดียวเคียวของไนท์ก็จ่ออยู่ที่คอของพ่อค้า   
                        เหวอ!!... ไหงนายไปหาเรื่องเขาแบบนั้นละ!!
                        " บอกมา.. เจ้าเอาปลอกดาบนี่มาได้ยังไง.." ไนท์ถามด้วยเสียงเหี้ยม จนผมแปลกใจ

            “ ตอบไม่ได้หรอก แต่ข้าไม่ได้เอามาอย่างผิดกฏหมาย วางใจเถอะ ข้าไม่ใช่หัวขโมยดาบหรอกนะ.. แล้วก็..ถ้าเจ้าไม่ต้องการ ข้าก็จะเอามันให้คนอื่น พ่อค้าตอบอย่างไม่ใส่ใจในคมมีดของเคียวเลย

            " เจ้ากำลังเลี่ยงคำถามของข้า!" ไนท์ตะคอกใส่
                        " เรื่องบางเรื่อง..ก็ไม่มีคำตอบเสมอไปหรอกนะ.. ถ้าข้าแย่งชิงมันมาอย่างผิดๆ..ข้าก็ไม่มีทางรอดเงื้อมมือของทูตคุมกฏได้หรอก จริงมั้ย..?" พ่อค้าถามกลับ ไนท์ผละเคียวออกจากคอของพ่อค้า เขาแสดงท่าทีไม่สบอารมณ์ แต่ก็ยอมเก็บมันโดยดี
                        “ ถ้าเช่นนั้นแล้ว..ก็ขอให้โชคดี " พ่อค้าพูดอีกครั้ง  ไนท์หันมามองปลอกดาบในมือผมอีกครั้ง ก่อนเขาจะหันไปซุบซิบกับไนน์
                        ว่าแต่..ปลอกดาบนี่เขาให้ผมฟรีจริงๆ เหรอ... อื้ม..ถึงจะงานไม่ได้ แต่ถ้าแกะเพชรไปขาย น่าจะได้เงินหลายเวลทีเดียวเลยแฮะ..
                        " ปลอกดาบนี่ คุณให้- เอ๋!" ผมหันไปถามพ่อค้าเพื่อให้แน่ใจอีกครั้ง  
ทว่าร้านค้าเมื่อครู่กลับหายไปอย่างไร้ร่องรอย ทิ้งไว้แต่ปริศนาให้ผมสงสัยอีกเช่นเคย..

            เมื่อกี้...?... ผีอีกแล้วเหรอ!!!!

             “ ไปกันเถอะ.. สงสัยไปก็เท่านั้นไนท์อย่างไม่ใส่ใจแล้วเดินนำหน้าไป    
                        นี่นายไม่ใส่ใจจริงๆ เหรอ!!! อย่างน้อยก็เคลือบแคลงใจสักนิดเซ่!!! ทั้งเรื่องที่พยายามยัดเยียดดาบให้พวกเราแบบฟรีๆ...แถมยังมีปลอกดาบของกษัตริย์นั่นอีก.. แล้วเรื่องที่ร้านนั่นหายไปแบบไร้ร่องรอย...  
                       เรื่องพวกนี้..จะบอกแค่ว่า ช่างมัน แล้วจบได้เหรอฟร่ะ!!!!!

           " รีบตามมาได้แล้ว" เสียงไนน์เตือนสติผม  ผมเลิกคิดมากก่อนจะหันไปมองสองแฝดที่เดินไปไกลพอสมควร  ให้ตายสิ นี่ไม่คิดจะรอกันเลยใช่มั้ย!!
                        แล้ว..ผมจะเอาปลอกดาบนี่ไปทำอะไรดีละ.. รู้สึกตื่นเต้นชอบกลจริงๆนะ พอรู้ว่ามันเป็นของกษัตริย์มาก่อน.. ว้าว..เท่ห์สุดๆ ไปเลย..  ผมคิดก่อนจะรีบวิ่งตามสองแฝดไป

             ไม่นานนัก  พวกแฝดก็เดินมายังร้านขายเครื่องประดับ มีทั้งสร้อย กำไล แหวน และอื่นๆ อีกมากมายที่ดีไซน์ออกมาส่วมใส่ได้ทั้งชายและหญิง

              "  จี้เท่ ๆ อันนี้เป็นไงมั้งไนน์ " ไนท์ถามก่อนจะหยิบสร้อยเส้นหนึ่งขึ้นมา แล้วลองทาบบนคอไนท์  ว่าพลางก็หันมาถามผมว่า " มันดูเข้ากับไนน์มั้ย  อ่า หล่อมากๆ เลยเนอะ เคนจัง.."      
                          เอ็งจะถามทำซากหัวไชเท้าอะไรฟร่ะ ในเมื่อตัวเองก็ตอบเองเสร็จสรรพแล้วน่ะ!

              “ นายก็เลือกบ้างสิเคนจัง.." ไนท์บอก   ว่าแต่...จะซื้อไปทำไมอ่ะ.. ปกติผมก็ไม่ใช่คนใส่เครื่องประดับนี่นา..
                          " อย่าทำหน้าฉลาดน้อยสิเคนจัง  ของพวกนี้เอาไว้ใช้เป็นกำลังเวทไงละ ไว้ทำเป็นตัวกลางระหว่างเจ้าของและอาวุธ  มันพกง่ายดีไม่ใช่เหรอ พวกเครื่องประดับน่ะ
ไนท์อธิบายด้วยสีหน้าประมาณว่ากำลังเอือมกับความฉลาดน้อยของผม  

             “ ฉันเอาสร้อยเส้นนี้..ไนท์เอาแหวนมั้ย ไนน์ว่าก่อนจะชี้ไปที่สร้อยเงินที่มีจี้เป็นรูปไม้กางเขน  แล้วเจ้านั่นก็หยิบแหวนเงินที่มีหัวเป็นพลอยสีแดงขึ้นมาให้ไนท์ 
                         " แต่งงานกับฉันมั้ย.." หมอนั่นด้วยสีหน้าไร้ยางอาย
                         =[]=!!! เฮือก..เสี่ยวแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย..ให้ตายเถอะ..แต่มันก็แอบโรแมนติกแหะ

            " พ..พูดออะไรน่ะ.." ไนท์ว่าก่อนจะทำท่าเขินใส่ ผมมองทั้งสองที่จ้องหน้ากันด้วยสายตาหยาดเยิ้ม.. แย่ละ ต้องรีบขัดขวางก่อนจะมีฉากเลิฟซีน!!!
                        “ อะแฮ่ม!!  ฉันสงสัยขังว่าทำไมพวกเราไม่กลัวไม้กางเขนละ อ่อ..แสงแดดด้วย.. ผมเดินเข้าไปแทรกกลางขัดจังหวะหวานแหววของทั้งคู่... วอนถูกฆ่าแล้วมั้ยเนี้ย..!
                        " อ่า..อ๋อ..เรื่องพวกนั้นเป็นสิ่งที่
พวกร่างเนื้อที่มีความจำหลงเหลือเกี่ยวกับโรคฝั่งนู้นแล้วจิตนาการขึ้นประติดประต่อเป็นเรื่องเองน่ะ... ความจริงพวกเราไม่ได้กลัวอะไรแบบนั้นหรอก  ก็แค่แสงมันแสบตาจนพวกเราต้องยกมือขึ้นมาบัง..แล้วหมายกางเขนมันก็แค่สะท้องแสงจนพวกเรามองไม่เห็นเท่านั้นเอง.. ไนท์ว่า ก่อนจะรั้งแขนผมเพื่อให้มาดูพวกเครื่องประดับที่แผง  ท่ามกลางรังสีอำมหิตที่ถูกปล่อยมา...จากคนที่คุณก็รู้ว่าใคร... 
                         ขอโทษกั๊บ T__T

             “เอาอันนั้นแล้วกันผมรีบเลือกก่อนจะหยิบต่างหูรูปปีกขึ้นมา  มันเป็นต่างหูรูปปีกสีเงินยาว   แค่เห็นแวบแรกก็รู้สึกสะดุดตา...ถ้าได้มาใส่ก็คงจะเท่ไปอีกแบบ ><

             “ โอเคๆ พี่สาวครับ.. ทั้งหมดราคาเท่าไรฮะ?” ไนท์ว่าก่อนจะมองหน้าคนขายด้วยสายตาลูกแมวอ้อน  ใบหน้าของผู้หญิงคนนั้นแดงแปร๋ดทันที  ก่อนจะเกิดควันสีเขียวขึ้น  และเมื่อควันจางไปก็มีดอกทานตะวันดอกหนึ่งตั้งอยู่แทนที่แม่ค้า

             นี่...อะไรนะ..ปีศาจดอกไม้เหรอ ? = =

             “ 30 เวลจ๊ะ..อ่ะ..อย่ามองสิ...ฉันเขินนะ!” ดอกไม้ว่า เอ่อ... ดูเหมือนดอกทานตะวันนี่จะเป็นคนขายคนเมื่อครู่จริงๆ..แต่ว่านะเจ้..  เจ้ไม่จำเป็นต้องเขินหรอก!! ยังไงไนท์มันก็ไม่ชอบเจ้หรอกครับ...ก็สามีหมอนี่มันยืนอยู่ข้างๆ ผมนี่!

             “ นี่ครับพี่สาว..^^” ไนท์เอ่ยก่อนจะส่งเงินไปให้หญิงสาวคนนั้นแค่ 20เวล  ที่สำคัญ ..ผมเริ่มรับรู้ถึงรังสีอำมหิตที่ส่งออกมาจากสายตาไนน์เป็นระยะๆ

              “ อ่ะ..ขาดไป 10เวลอ่ะ...มีไม่ถึงอ่ะ T[]T”  จู่ๆ ไนท์ก็ทำท่าเหมือนจะร้องไห้ ผมอ้าปากเหวอกับท่าทีของหมอนั่น..
                         ไอขี้จุ๊!!! เมื่อกี้ฉันยังเห็นว่าในกระเป๋าแกมีเงินอยู่หมื่นเลยนะเว้ย!!!
                         
แม่ค้าคนนั้นทำท่าตกอกตกใจ ก่อนจะรีบพูดเป็นการใหญ่ว่า ไออีก
10 เวลที่เหลือนั้น เธอลดให้  ผมมองดูพฤติกรรมแสนตอแหลของไนท์อย่างเงียบๆ... ทีไอดาบสองพันเวลนั่น...ฟรีๆ ไม่ต้องการ..แต่ไอของสามสิบเวล แกยังคิดจะให้เขาลดอีกเหรอวะ!!!

              “ อ่ะ..จริงเหรอฮะ..ใจดีจังเลยพี่สาว!” ไนท์พูดด้วยท่าทีแช่มชื่น หมอนั่นเปลี่ยนท่าทีจากหน้ามือเป็นหลังเท้าเลยก็ว่าได้!  ก่อนเจ้านั่นจะรีบเดินจ้ำอ้าวออกไปจากร้านทันที
                           ไอมารยาร้อยล้านล้านเล่มเกวียน!!! 

                           ผมเหลือบไปมองไนน์ที่หน้าบึ้งจนแทบจะเหมือนนามาฮาเงะ  ซึ่งไอนามาฮาเงะที่ผมพูดถึงก็คือเทศกาลใน จังหวัดอากิตะ พวกเขาเชื่อว่าในคืนก่อนวันปีใหม่ เทพเจ้าจะจำแลงกายเป็นปีศาจลงมาจากเขา แล้วจะส่งเสียงคำรามน่ากลัวเดินตึงตังไปทั่วบ้าน  แล้วจะถามเจ้าของบ้านว่าที่บ้านมีเด็กดื้อเด็กขี้แยมั้ย...  ตอนที่ผมไปเข้าค่ายที่อากิตะ  ตอนนั้นไอชินโดดูจะเชื่อเรื่องนี้เป็นพิเศษ  ถึงกับแอบเดินขึ้นเขากลางดึกกันเลยทีเดียว..

              “ เอ่อ.. หิวน้ำอ่ะ!” ผมพูดขึ้นเพื่อทำลายบรรยากาศมาคุ  นี่ผมพยายามลดความตึงเครียดลงแล้วนะ แต่ดูเหมือนมันจะไม่ค่อยได้ผลเท่าไร..

              “ งั้นแวะร้านนั้นกันเถอะเคนจัง!” ไนท์ว่าก่อนจะเดินเข้ามาคล้องแขนผม 
                           เหวอ...เอ็งคิดจะตั้งระเบิดเวลาเรอะ!!

              “ ไนน์.. หิวน้ำรึเปล่า!?” ไนท์ว่าก่อนจะหันหลังไปถาม.. ผมจึงหันไปมองอย่างช้าๆ เหมือนเป็นภาพสโลวโมชั่น

              แว๊กกกกกก!! T[]T  หมอนี่มันคนจริงๆ เหรอ!! ดูตอนนี้..ยังไงไนน์ก็เหมือนปีศาจชัดๆ!!

              “ งอลเหรอ..โกรธอะไรน่ะ...จ๊วฟ.. และแล้ว..เลิฟซีนวายกลับมาอีกครั้ง   ไนท์หันไปดูดปากจ๊วฟจ๊าฟกับไนน์ โดยไม่ปรึกษาสาธารณะชนสักนิด..  
                          ผมเดินร่นถอยห่างออกมา..เพื่อไม่ให้คนอื่นคิดว่าพวกเรามาเที่ยวด้วยกัน.. 
                          ท่องไว้เคน..เรื่องนี้ฉันเป็นพระเอก..ฉันเป็นพระเอก..เพราะงั้นฉันต้องคู่กับนางเอก! T_T

             “ หิวน้ำาา.. ผมพยายามร้องอย่างโหยหวนเพื่อให้สองแฝดหันมาสนใจ  ก่อนชิโรคิจะผละออกจากกัน แล้วพาผมเดินเข้าร้านน้ำชาแห่งหนึ่ง ใกล้ๆ บริเวณนั้น

             “ อยากได้อะไรอีกรึเปล่าเคนจัง?  ถ้าไม่มีแล้วพวกเราก็กลับบ้านกันเถอะ ไนท์พูดขึ้น ในขณะที่กำลังหย่อนก้นลงนั่งเก้าอี้

             เออดี! รีบกลับก็ดี 

            “ รับอะไรดีค่ะ..?” พนักงานเสิร์ฟเดินเข้ามาที่โต๊ะ  

            “ ขอเลือด 2 ที่กับน้ำสตรอเบอรี่อีกหนึ่งนะ เอาสดๆ นะ..” ไนท์สั่ง
                        " เอาเลือดแค่ 1 ที่ก็พอ ผมขอเป็นน้ำเปล่าเย็นๆ สักแก้วก็พอครับ.." ผมแย้งก่อนสาวเสิร์ฟจะจดออร์เดอไป  จริงๆ แล้วผมลืมแก้ข่าวสินะ..ตลอดมาตั้งแต่ต้นเรื่อง ไนน์ดื่มแต่น้ำสตรอเบอรี่ตลอดนั่นแหละ เพราะงั้นตอนแรกผมเลยคิดว่าไนน์ก็เป็นเหมือนกับผม
                        แต่ว่า..น้ำสตรอเบอรี่เนี้ย..คิขุไม่เข้ากับหน้าเลยนะครับ... แหม.. 

                       “ เตรียมตัวเตรียมใจพร้อมแล้วสินะ เคนจัง ?  คืนนี้ ถ้าไม่มีเรื่องร้ายๆ เกิดขึ้นก็ดี.. ไนท์ว่า

           “ แล้วถ้าเรื่องร้ายๆ เกิดขึ้นล่ะ มันจะร้ายแบบไหนเหรอ??” ผมถามซ้ำ เมื่อนึกถึงเรื่องที่ไนท์พูดตอนอยู่ที่ร้านอาหาร  ถ้าทำพิธีเปิดตู้นั่น มันก็อาจจะเกิดอันตรายขึ้นกับผม..แต่ว่ามันเป็นอันตรายแบบไหนกันละ!?
                      “ ก็มีหลายแบบนะ.. .ข้อแรก..นายอาจจะสูญเสียสติแบบมนุษย์อย่างในตอนนี้ไป...นายอาจจะกลายเป็นฆาตกรโดยไม่รู้สึกตัว..เพราะพลังของนายมันคุ้มคลั่ง  สองพลังที่ถูกปลดปล่อยอาจจะทำนายเจ็บปวด ถ้าไม่ใช่ชั่วครู่..ก็อาจจะเป็นถาวร..เนื่องจากนายได้รับพลังแบบทันที..ร่างนายอาจจะรับมันไม่ไว้.. และข้อสุดท้ายที่อาจจะเกิดขึ้นคือ...ถ้าพลังนั้นไม่ใช่พลังของนาย ...

         “ ถ้าไม่ใช่พลังของฉัน แล้วทำไมอ่ะ?” ผมถาม เมื่อไนท์เงียบเสียงลง

        “ ถ้ามันไม่ใช่พลังของนายจริงๆ  มันก็จะทำการทำลายภาชนะรองรับหรือก็คือร่างกายของเคนจัง...แล้วจากนั้นมันก็จะกลับไปหาเจ้าของตามเดิม.. ไนน์เสริม 
                     " ข้อสุดท้าย..มันออกจะเกินไปมั้ง ถ้ามันอยู่ในตัวผม มันก็ต้องเป็นพลังของผมสิ.." ผมบอก

         " ความคิดนายมันก็ถูก..แต่ว่านายจำเรื่องกบฏที่ฉันพูดได้มั้ย..?  นอกจากปีศาจเผ่าอื่นจะถ่ายเทพลังให้มนุษย์.. พวกเราเองก็สามารถถ่ายเทพลังให้มนุษย์ได้เช่นกัน... บางทีเคนจังอาจจะเป็นมนุษย์ธรรมดาตั้งแต่กำเนิด.. นายเข้าใจที่ฉันพูดใช่มั้ย..? ปรกติแล้วไม่มีผีดูดเลือดที่อาศัยอยู่ในโลกฝากนี้ตั้งแต่กำเนิดหรอกนะ.. ยกเว้นแต่ว่า..จะถูกทำให้กลายเป็นปีศาจต่างหาก.." ไนท์บอก
                     นั่นก็หมายความว่า..บางทีผมอาจจะเป็นมนุษย์ที่ถูกผีดูดเลือดถ่ายเทพลังให้อย่างงั้นเหรอ ..?
                     " ด้วยพลังของพวกเรา.. ผู้ที่ได้รับพลังอาจจะเปลี่ยนร่างกายมาเป็นผีดูดเลือดอย่างช้าๆ..จนกระทั่งกลายเป็นผีดูดเลือดเต็มตัว.. " ไนท์เสริม  
                     ถ้าอย่างนั้น.. มันก็มีความเป็นไปได้สินะ..ที่จะเกิดเหตุการณ์ในแบบข้อสามขึ้น... ทำไมกัน..ตอนนี้ผมรู้สึกเหมือนกำลังจะได้ออกรบทั้งที่ยังไม่พร้อมเลย..
 ที่สำคัญไอเปอร์เซ็นต์ที่มันจะเกิดเรื่องดีๆ ขึ้นได้ ก็ดูจะริบหรี่เหลือเกิน..        

         “ ไม่ต้องกลัวไปหรอกนะ พวกฉันมีแผนรับมือแล้ว...แต่มันจะไม่สำเร็จง่ายๆ แน่ ถ้านายควบคุมพลังที่เอ่อล้นออกมาตอนนั้นไม่ได้...มันจะทำให้พวกกบฏรับรู้ถึงตัวตนของพวกเรา และนั่นอาจจะทำให้พวกเราถูกตามล่าได้... ไนท์พยายามพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน.. แต่ไอการพูดน่ะ มันก็พูดง่ายนะ แต่พอถึงเวลาจริงๆ นะสิ... ผมยังไม่เคยใช้พลังอะไรแบบนั้นมาก่อนเลย..แล้วทีนี้ผมจะควบคุมพลังยังไงละ?
                     นี่มันเสี่ยงมากเลยนะ...ควบคุมพลังไม่ได้ก็ตาย..หรือถ้ารอดก็ต้องถูกตามล่า..
                     ถ้าผมเลือกที่จะไม่เปิดตู้นั่น..มันจะทำให้ทุกอย่างดีขึ้นรึเปล่านะ?

         “ การควบคุมพลังน่ะ มันไม่อยากหรอกนะ..  ถ้านายเป็นเจ้าของพลังจริงๆ แค่ตั้งสติแล้วก็คิดว่าพลังคือร่างกายของนาย..เท่านั้นก็พอแล้ว.. ไนท์ว่าอย่างรู้ทัน  หรือไม่ก็...เจ้าพวกนี้อาจจะอ่านใจคนได้จริงๆ

         ทำยังไงดี... รู้สึกอึดอัดจนพูดไม่ออก..
                     อนาคตของผมจะเป็นยังไง...มันก็ขึ้นอยู่กับคืนนี้สินะ!!!

 

 

 

                      

 







คุยกันตอนท้าย

     ** เนื้อหาตอนนี้ยาววว วว!! จริงๆ นะเออ
    T^T  ถือว่าชดเชยตอนที่ 5 ละกันนะครับ
     บางคนอาจจะมีข้อสงสัยในตอนนี้เกิดขึ้น ถ้าให้ดีรออ่านไปเรื่อยๆ นะครับ เพราะเดี๋ยวมันก็จะค่อยๆ เฉลยเอง หุหุ  ขอบคุณที่แอดแฟนนิยายเรื่องนี้นะครับ สวัสดีครับ

     เริ่ม 19.มีค.52
      จบ 23.มีค.52
      re 1  13/10/2009
      re 2 
re. 4 พ.ค. 56

       ตั้ง 4 ปีเลยนะเนี้ย.. ด้วย =[]=!!


Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
ก็ผมนี่แหละ..เจ้าชายปีศาจ! ตอนที่ 6 : Chapter 6 : ตลาดเวทมนตร์ , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 4309 , โพส : 18 , Rating : 80% / 7 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1
# 18 : ความคิดเห็นที่ 2406
เค้าขอเดานะ 

แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 14 กรกฎาคม 2557 / 16:20

PS.  ยมทูตต้อง มีความยุติธรรม ซื่อสัตย์ สุภาพ รวย กระเพาะหลุมดำ คมในฝัก หยิ่งยะโส ทะนง ลึกลับ ช่างสังเกต ทะเยอทะยาน ชอบความตื่นเต้น เหี้ยน เลือดเย็น
Name : ยมทูตZdead < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ยมทูตZdead [ IP : 171.99.47.99 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 14 กรกฎาคม 2557 / 15:42
# 17 : ความคิดเห็นที่ 2371
ทำไมทำมาแฝดมันเด่นกว่าพระเอกอีกนะครับ 55555

ปล.ปกติไม่ชอบยาโอยแต่เห็นคู่แฝดโฮโมนี่แล้วรู้สึกว่าอ่านได้ ฮา
PS.  Sorry I can't be perfect สมบูรณ์แบบงั้นเหรอ ผมไม่อยากเป็นหรอกน่า มนุษย์น่ะ พัฒนาได้ยิ่งกว่าคำว่าสมบูรณ์แบบซะอีก
Name : Over the Cloud < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Over the Cloud [ IP : 180.180.96.16 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 4 พฤษภาคม 2556 / 12:12
# 16 : ความคิดเห็นที่ 2364
อืมมมมม
PS.  ทุกอย่างเกิดขึ้นมามันก็มีดับสูญ อย่ายึดติดกับ อดีต ปัจจุบัน และอนาคตให้มากเกินเหตุ ทุกสิ่งทุกอย่างมี2ด้าน
Name : by tam < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ by tam [ IP : 118.174.101.222 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 3 พฤษภาคม 2556 / 15:48
# 15 : ความคิดเห็นที่ 2358
ไม่คิดเลย ว่าแฝดนี่จะมีบทเยอะขนาดนี้... ตอนแรกที่เจอคิดว่าตัวประกอบซะอีก! หวานตลอด =_____=
PS.  สิ่งที่เรียกว่า... "มาม่า" เสพทุกวัน...ทุกวัน... ลิ้นมันก็แสบ ท้องมันก็ร้อน... แต่เรา...ก็มิอาจถอนตัวจากความลุ่มหลงในรสชาติของมันได้เลย...
Name : Sel2aMOon < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Sel2aMOon [ IP : 125.24.28.212 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 2 พฤษภาคม 2556 / 20:39
# 14 : ความคิดเห็นที่ 2257
คู่แฝดนี่หวานตลอดเวลานะ หุหุ

แล้วคุณเคนจะเก่งขึ้นไหมหว่า
Name : มังกรหานกดไก่ลี~ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ มังกรหานกดไก่ลี~ [ IP : 180.180.71.146 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 11 มีนาคม 2556 / 16:53
# 13 : ความคิดเห็นที่ 2081
 สนุกๆคร้า รอลุ้นๆว่าพระเอกของเราเมื่อมีพลังจะเก่งขึ้นรึป่าว^^
Name : rainy0_0 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ rainy0_0 [ IP : 27.130.4.39 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 6 เมษายน 2555 / 06:06
# 12 : ความคิดเห็นที่ 1992
 โฮกฮากกกกก แอบช็อกนิดๆกับต้นกำเนิดของไนน์น่ะเนี่ยยยยย
Name : voodoo princess < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ voodoo princess [ IP : 183.88.67.198 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 13 กุมภาพันธ์ 2555 / 20:26
# 11 : ความคิดเห็นที่ 1955
 จะเป็นไงต่อนะหนุกๆ
PS.  รัตติกาลนำพา ความมืดเงียบงัน ลมหนาวพัดพา...''รัตติกาลลมหนาว''
Name : รัตติกาลลมหนาว < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ รัตติกาลลมหนาว [ IP : 58.8.175.134 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 5 ตุลาคม 2554 / 01:38
# 10 : ความคิดเห็นที่ 1609

อ๊ายยยย ไนน์กับไนท์(เหมือนเรื่องนัดกับนัดเลยง่ะ)
น่ารักอีกแว้วว(นี่เทอเป็นผู้หญิงรึเปล่าเนี่ย)

Name : THE TiMiS5 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ THE TiMiS5 [ IP : 118.173.142.175 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 31 มีนาคม 2553 / 22:23
# 9 : ความคิดเห็นที่ 1607
มีงอนกันด้วยแฮะ 555
Name : karn_dream < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ karn_dream [ IP : 125.27.98.14 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 31 มีนาคม 2553 / 15:34
# 8 : ความคิดเห็นที่ 1544

ลุ้นว่าจะเปนไงต่อ


PS.  เจ็บแล้วจำคือคน เจ็บแล้วทนคือควาย
Name : นาเมทาจิ มิโฮะ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ นาเมทาจิ  มิโฮะ [ IP : 114.128.96.186 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 11 มีนาคม 2553 / 09:24
# 7 : ความคิดเห็นที่ 1521

^W^

สนุกมากเลยค่ะ สู้ๆนะค่ะ


PS.  ฉันเคียงคู่กับความเยือกเย็น และอยู่ที่มืดมิด เพราะฉันคือ ราชีนีน้ำแข็ง
Name : Lจ้าXญิJแห่Jรัตติกาล < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Lจ้าXญิJแห่Jรัตติกาล [ IP : 117.47.42.137 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 5 มีนาคม 2553 / 20:39
# 6 : ความคิดเห็นที่ 1451
หนุกมากเลย
Name : ต้นไม้-สายลม-ภูเขา(ไม่ชอบอะ) < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ต้นไม้-สายลม-ภูเขา(ไม่ชอบอะ) [ IP : 125.24.57.77 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 22 ตุลาคม 2552 / 17:43
# 5 : ความคิดเห็นที่ 1422

กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดด!!!

เป็นอะไรที่สุดยอดมากคร่า


PS.  ~~...ความรักไม่มีคำว่าพอ มีแต่คำว่า More มันจะมากขึ้นเรื่อยๆ...~~
Name : My Angle < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ My Angle [ IP : 118.173.16.62 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 9 ตุลาคม 2552 / 15:51
# 4 : ความคิดเห็นที่ 1134
ลุ้นค่ะว่าในนั้นจะเป็นอะไร ^^

PS.  Sorry Sorry ~ ,, โหมด:: ปิดเทอม = =
Name : blackberry < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ blackberry [ IP : 118.174.194.127 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 5 เมษายน 2552 / 20:06
# 3 : ความคิดเห็นที่ 1133

สุดยอด แต่งเก่งมากเรยค่ะ >[]<


PS.  ก็เธอ...น่ารัก...ก็เธอ...น่ารัก...โอ้ส !
Name : Inw_IIห่งความรัn < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Inw_IIห่งความรัn [ IP : 117.47.142.169 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 2 เมษายน 2552 / 14:12
# 2 : ความคิดเห็นที่ 1132
หนุกดีคร้าบบ ^_^
Name : Tan_zin < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Tan_zin [ IP : 114.128.45.101 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 23 มีนาคม 2552 / 11:32
# 1 : ความคิดเห็นที่ 1131

กรี๊ดดด~~! >0<

รีบมาต่อเร็วๆนะค้าาา

อยากอ่านแย้ววว อิอิ ^^


PS.  *There is a star in the sky… just for you. That star will make sure that you dreams come true. So in case you are stumbling, don’t get too blue. That star in the sky… it believe in you* อิอิ ^^
Name : *Rose Star* < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ *Rose Star* [ IP : 125.24.155.82 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 19 มีนาคม 2552 / 17:36
หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android