คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

ก็ผมนี่แหละ..เจ้าชายปีศาจ!

ตอนที่ 7 : Chapter 7 : ความทรงจำ


     อัพเดท 7 พ.ค. 56
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/แฟนตาซี
Tags: แฟนตาซี, ผีดูดเลือด, ไร้สาระ
ผู้แต่ง : vogoer II ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ vogoer II
My.iD: https://my.dek-d.com/vam_pire_christ
< Review/Vote > Rating : 94% [ 124 mem(s) ]
This month views : 9 Overall : 71,010
2,434 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 824 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
ก็ผมนี่แหละ..เจ้าชายปีศาจ! ตอนที่ 7 : Chapter 7 : ความทรงจำ , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 3973 , โพส : 20 , Rating : 50% / 2 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด









                                   

s : 23 03 52              
f : 25 03 52                       


                                          Chapter 7 :  ความทรงจำ


    คฤหาสน์ชิโรคิ (สาขา 2) 

       

                 
                ผมทิ้งตัวลงบนโซฟาของบ้านแฝดด้วยความเหนื่อยล้า ..วันนี้ช่างเป็นการผจญภัยที่สนุกสุดเหวี่ยง อีกทั้งมันยังดูดพลังงานผมไปจนเกือบเกลี้ยง.. ทั้งเรื่องระยะทางและอาการที่ร้อนเปรี้ยงปร้าง ราวกับจะย่างร่างผมให้เกรียม  
                แต่ถึงจะเหนื่อยแค่ไหน  ในบ้านหลังนี้ก็ยังมีสิ่งมีชีวิตประหลาดอีกตัวหนึ่งที่เต็มเปี่ยมไปด้วยเอเนอจี(Energy)   ผมเหลือบตามองดูไนท์ที่กำลังนั่งคุกเข่าอยู่บนพื้นห้อง รอบตัวหมอนั่นรายล้อมไปด้วยของเล่นสุนัข มีทั้งปมเชือกขัดฟัน  กระดูกยาง..ตุ๊กตา และอื่นๆ บลาๆ  ซึ่งล้วนแล้วแต่เป็นของเล่นสุนัข..
                ผมได้ยินไนท์ทำเสียงแจ๊บๆ ด้วยการทำปากจุ๊บๆ  ในขณะเดียวกันก็ดีดนิ้วไปพลาง เหมือนคนกำลังเรียกสุนัข.. 
                " ชิโบโบ้ มานี่มะ มะ มะ" ไนท์ส่งเสียงเรียกมังกรของผม
               =_____= 
     ไอสลัดเป็ด!!! นี่มันมังกรนะเว้ย!! 
                " ฟู่..."   ชิโบโบ้ หรือมังกรน้อยหอยเชลล์ของผมพ่นไฟออกมาเพื่อเป็นสัญญาณตอบรับการเรียกของไนท์  
                แกนี่ก็อีกตัว..อย่าลืมเซ่  แกเป็นมังกรนะเหวย!! 
                " ฮะๆ  น่ารักจริงๆ  มามะ..มาหาพี่มะ.." ไนท์ยังคงไม่ละความพยายาม  เช่นเดียวชิโบโบ้เดินต่อกแต้กๆ ไปหาไนท์อย่างไม่ลดละ มังกรตัวน้อยเดินด้วยท่าทางทุลักทุเลเหมือนเด็กอ่อนเพิ่งเริ่มหันเดิน.. ก่อนมันจะล้มตึงลงบนพรมในห้องรับแขก
                 เมื่อเห็นว่าชิโบโบ้กำลังจะร้องไห้ ไนท์ก็รีบโผเข้าไปอุ้มชิโบโบ้ราวกับเป็นแม่ของมัน..
                 ให้ตายเถอะ... นายกำลังจะกลายเป็นผู้หญิงไปจริงๆ แล้วสินะ.. =_=

                 ตอนนี้พวกเรากำลังหากิจกรรมทำฆ่าเวลา เพราะสองแฝดบอกว่าห้องที่จะใช้เปิดตู้คืนนี้ ต้องเป็นห้องเดิมเท่านั้น  แถมตอนนี้ยังมีปีศาจช่าง ( ไนน์เรียกมันว่าอย่างนั้น ) มาคอยเก็บเศษหิน แล้วก็ซ่อมแซมห้องรับแขกห้องนั่นอยู่  ซึ่งพวกเราหวังว่ามันจะเก็บกวาดเรียบร้อยทันเวลา
                  หลังจากกลับมาจากตลาดเวท พวกเราก็นั่งจมปุกอยู่ในห้องนั่งเล่นอีกห้อง  ผมเอาแต่นอนเกลือกกลิ้งไปมาบนโซฟาเพราะเพลียแดด ไนท์เองก็คอยเล่นกับชิโบโบ้ที่ตอนนี้ตัวของมันใหญ่พอๆ กับเด็กอายุ 4-5 เดือน...ซึ่งมันเป็นผลมาจากกรงเวทของชิโบโบ้ พอเอาตัวออกมาจากกรง ชิโบโบ้ก็ตัวใหญ่ขึ้นอย่างที่ผมบอก
                 ส่วนไนน์... หมอนั่นไม่ได้หายไปไหนหรอก.. จริงๆ ก็อยู่ในห้องนี้ด้วยกันกับพวกเราตลอด เพียงแต่.. หมอนั่นแค่นั่ง จ้อง จิก กัด ค้อน ดุดัน ใส่ชิโบโบ้ด้วยสายตาตลอดตั้งแต่เจ้านั่นออกมาจากกรง
                 กับสัตว์โลกก็ไม่เว้นนะครับ แหม.. = =
                 " ชิโบโบ้...อย่าร้องนะๆๆ" ไนท์ว่าก่อนจะเข้าไปลูบหัวมังกรน้อยอย่างทะนุถนอม  เจ้านั้นหวีดร้องอย่างกับตัวเองถูกเชือดเมื่อตัวเองเอาหน้าจูบพื้นดังตึง! ให้ตายสิ..ไอนี่มันสำออยเหมือนใครวะ!
                 " เขาว่าสัตว์มักจะมีนิสัยเหมือนเจ้าของ..สงสัยจะจริงนะเคนจัง.." ไนท์ตอบราวกับหมอนั่นอ่านใจผมได้  ...แต่เดี๋ยวก่อนนะ..ผมเป็นเจ้าของชิโบโบ้นี่..? งั้นก็หมายความว่าผมชอบสำออยนะสิ! =[]= 
                 " ชิ " ไนน์ส่งเสียงจิ๊จ๊ะไม่พอใจ เมื่อไนท์เอาแต่โอ๋ชิโบโบ้ หมอนั่นใช้ผ้าเช็ดดาบหมานรกนั่นซ้ำไปซ้ำมาโดยที่สายตายังคงจ้องอยู่ที่ชิโบโบ้
                 อะไรกันนี่!!... ความรู้สึกเหมือนกับว่าจะได้กินอาหารเนื้อมังกร เร็วๆ นี้...  
                 เอเมน..
                 ว่าแต่..เรื่องที่ผมเคยสงสัยว่าจิตใจไนน์หวั่นไหวง่าย อาจจะเป็นเรื่องจริงก็ได้นะ.. ไม่รู้ว่ามันจะงอนเก่งได้โล่อะไรขนาดนี้ 
                 ผมมองดูไนน์ที่ยังคงส่งสายตาน่ากลัวไปให้ชิโบโบ้  คำพูดของไนท์เองก็ดูจะเชื่อถือได้จริงๆแห่ะ เพราะทั้งเจ้าของ(ไนน์)และดาบ(หมานรก) ก็ไม่น่าคบทั้งคู่แถมดูเหมือนพวกมันจะไม่ชอบผมเหมือนกันอีกด้วย..ถ้าคำพูดนั่นมันถูก..มันก็เท่ากับว่าผมยอมรับว่าตัวเองสำออยด้วยนะสิ!
                   " ปลอกดาบนี่...อุ่นดีแหะ.." ผมเลิกสนใจเรื่องรักใคร่ของชิโรคิก่อนจะกลับมาดูแลปลอกดาบที่ได้รับมา  ในขณะเดียวกันก็ลูบๆ คลำๆ มันอย่างชอบใจ บอกตามตรงว่าผมกำลังคลั่งเจ้านี่สุดๆ   เวลาที่ผมกอดมันไว้แบบนี้ ผมรู้สึกอบอุ่นอย่างบอกไม่ถูก  ...มันรู้สึกเหมือนกับ..ผมถูกกอดตอบ ยังไงยังงั้น
                 " 
ยินดีที่ได้พบเจ้า..เคลอส "  
                ผมหันมองซ้ายมองขวาทันทีเมื่อได้ยินเสียงอะไรแว่วๆ เข้าหู  ตอนที่ผมเคลิ้มเหมือนจะหลับไป ผมรู้สึกเหมือนตัวเองได้ยินเสียงอะไรบางอย่างดังเข้ามาในหัว  มันเป็นเสียงที่ผมไม่เคยได้ยินมาก่อน แต่ผมกลับรู้สึกคุ้นเคยเหมือนรู้จักดี
                  " เป็นอะไรไปเคนจัง..มองหาอะไรเหรอ../.อ่า..หลับน้า ชิโบโบ้.." ไนท์หันมาถามผม พลางกล่อมชิโบโบ้ให้หลับ
                  ไนท์สวมบทเป็นคุณแม่อย่างเต็มรูปแบบ เจ้านั่นอุ้มชิโบโบ้ไว้ด้วยมือข้างหนึ่งก่อนจะใช้มืออีกข้าง จับขวดนมป้อนให้ชิโบโบ้.. จะว่าทำเป็นครั้งแรก ..ผมคิดว่าไม่น่าจะใช่ เพราะท่าทางของไนท์ดูชำนาญเป็นพิเศษนะ..
                  บางทีผมก็เคยคิดเหมือนกันนะ ว่าไนท์ตั้งใจจะซื้อชิโบโบ้ให้ผมจริงๆ รึเปล่า..บางทีไนท์อาจจะแกล้งทำเป็นซื้อให้ผม เพื่อให้ไนน์ตายใจ!!? อ่า..นี่มันเป็นเหตุผลที่เข้าท่ามากเลยนะ!
                  "อ่า.. เปล่าไม่ได้หาอะไรหรอก..ฉันแค่คิดว่าชื่อชิโบโบ้มันไม่เหมาะกับเจ้านี่.." ผมตอบปัดๆ 
                  ชิโบโบ้เป็นชื่อที่ผมตั้งให้มังกรตัวนี้เอง..  อันที่จริงชื่อนี้มันก็ไม่มีความหมายอะไรเป็นพิเศษเลย เพราะตอนที่ไนท์ขอให้ผมตั้งชื่อให้ชิโบโบ้  ผมก็พูดถึงชื่อภาษาญี่ปุ่นออกไปรัวๆ  ไนท์ที่จับใจความอย่างมั่วๆ ก็เข้าใจว่าผมเลือกชื่อ ชิโบโบ้  
                    มังกรตัวนี้เลยซวย..รับไป
                    " โยอิเทะก็ดีนะ..ฉันว่าชื่อนี้เหมาะกว่า.." ผมยกตัวอย่าง  โยอิเทะเป็นชื่อแมวที่ผมเคยเลี้ยงไว้ที่โรงอาหาร  ความหมายของชื่อมันก็คือสายลมยามค่ำคืน...ลึกซึ้งดีมั้ยล่ะ ?? แต่ว่าตอนนี้เจ้านั่นมีแม่อุปถัมป์ไปแล้ว หลังจากนั้นก็ไม่เคยได้เจอกันอีกเลย
                     " =[]=  โนววววว! ชิโบโบ้สิ..ชื่อนี้น่ารักที่สุดแล้ว..โน๊ะๆ" ไนท์ว่าก่อนจะก้มหน้าแล้วพยักหน้าเหมือนกับจะบอกให้ชิโบโบ้เห็นด้วย  
                      " ก็ได้..ชิโบโบ้ก็ชิโบโบ้" ผมรับปากก่อนจะลุกขึ้นมาลูบหัวมังกรตัวน้อย..
                      ด้ายแดงของผมถูกเชื่อมเข้าชิโบโบ้อีกเส้นหนึ่งแล้วสินะ.. น่าแปลกใจจริงๆนะ..ที่ชีวิตผมมักจะมีแต่คนแปลกๆ เข้ามาเกี่ยวข้อง ทั้งสองแฝด ชินโด..แถมครั้งนี้ยังมีมังกรเข้ามาร่วมวงด้วยนี่สิ..
                      ชีวิตผมอาจจะสนุกขึ้นมาอีกนิดก็ได้...                   


          

เกือบทุ่ม

                 
" เหรอ..ขอบใจ  แค่นี้นะ.."  ผมวางสายจากชินโดหลังจากคุยธุระอันไร้สาระกันเสร็จ  ไอชินโดโทรเข้ามาเครื่องผมด้วยน้ำเสียงเหมือนพวกทวงนี้ ว่าพลางก็บ่นนู้นบ่นนี่ให้ฟังยังกับสาวน้อย  แถมเรื่องที่บ่นยังเป็นเรื่องมนุษย์ต่างดาวที่ถูกไอแฝดหลอกอีก ...
                    เฮ้อ..ทำไมความฉลาดของผมถึงไม่สามารถถ่ายทอดไปให้ชินโดได้นะ..ถ้าทำได้ล่ะก็..ผมคงจะแบ่งไปให้มันทันทีเลย...  อ่า..นี่ผมช่างเป็นพระเอกที่น้ำใจงามเหลือเกิน..
                    " เคน " ไนน์เรียกผมด้วยน้ำเสียงเรียบๆ 
                     ผมหันไปมองเจ้านั่นที่กำลังอุ้มมังกรน้อยไว้ในอ้อมอก
                     O[]O!! Oh shit!!!หมอนั่นคิดจะฆาตกรรมมันเรอะ!! หลักฐานคามือเลยนะเว้ยเฮ้ย!
                     " ฟู่ๆๆๆ T[]T" ชิโบโบ้ดิ้นขลุกขลิกไปมาในอ้อมอกไนน์  เอาเถอะ..ถึงจะไม่เข้าใจภาษาของเจ้านี่..แต่จากหน้าตา ผมก็พอจะรู้นะว่าชิโบโบ้กำลังขอความช่วยเหลือ..
                     ไนน์มองมันด้วยสายตาเหี้ยม ดูเหมือนหมอนั่นจะรำคาญเสียงของชิโบโบ้  ไนน์จึงจัดการบีบปากมันก่อนจะขู่ด้วยเสียงที่เหี้ยมไม่แพ้สายตา
                   " หุบปากแกซะ...ถ้าไม่อยากให้ฉันเชือด  - -+" ไนน์ขู่ชิโบโบ้ สายตาของเจ้านั่นไม่ต่างจากฮันนิบาลเลยสักนิด  นี่ใช่มั้ย..ที่เขาเรียกว่า Dragon May Cry   ขนาดมังกรยังกลัวหมอนี่เลย
                    โฮกกกก! หมอนี่มันน่ากลัวจริงๆ นะ!
                  "  ไนท์ให้มาตาม " ไนน์ละสายตาจากชิโบโบ้แล้วเงยหน้าขึ้นมามองผมอย่างรวดเร็ว จนผมตกใจ  น้ำเสียงของไนน์ยังคงเหี้ยมอยู่เมื่อคุยกับผมแต่สีหน้าของเขาดูจะอ่อนโยนกับผมขึ้นมานิดนึง...นิดนึงจริงๆนะ T_T
                   ชิโบโบ้..เอ๋ย.. ใจจริงฉันก็สงสารแกนะ  แต่ฉันก็กลัวตัวเองไม่รอดเหมือนกัน กระซิก..กระซิก 
                   ไนน์เริ่มทารุณชิโบโบ้อีกครั้ง เขาใช้มือขวาดึงปีกเล็กๆ ของมังกรน้อยชิโบโบ้ แล้วหิ้วมันแทนที่จะอุ้มออกไปจากห้อง
                  เอาน่าชิโบโบ้..อย่างน้อยปีกมันน่าจะงอกใหม่ได้นะ..
                    
                   
                  ผมเดินมาที่ห้องไล่แขกอีกครั้ง การก้าวเข้ามาที่นี่หวนให้ผมรู้เสียวสันหลังชอบกล  ผมมองไปรอบห้องที่ปิดไฟมืด..แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังมีแสงจันทร์ที่ลอดผ่านม่านเข้ามา คอยเป็นแสงนำทางให้ผม..
                   ผมเห็นเงาตะคุ่มๆ นั่งอยู่บนพื้น..  ไนท์นั่งอยู่ที่เดิม ที่เดียวกับเมื่อวาน..  
                  " ฉันอยากให้นายตอบเขาไปอย่างจริงจัง ว่าต้องการเปิดตู้นั่น..จากนั้นก็ขอให้นายควบคุมพลังให้ได้ ...เข้าใจนะ " ไนท์พูดด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง
                  ผมพยักหน้ารับ  ถึงไนท์จะพยายามสอนผมเรื่องการควบคุมพลังมาบ้างก็จริง  แต่พอต้องมาทำจริงๆ ผมก็รู้สึกตื่นเต้นจนก้าวขาไม่ออกเลย..
                   " ตั้งสมาธิให้แม่นอย่างที่ฉันบอก "  ไนท์บอก  ผมยืนเข้าไปประจำตำแหน่งเมื่อวาน.. แต่คราวนี้ไนท์ไม่ได้มัดผมตรึงไว้ แล้วก็ไม่ได้ใช้เข็มยักษ์นั่นด้วย
                    ทันทีที่ไนท์พูดจบ แสงสีชมพูก็สว่างจ้าขึ้นมาจากพื้น คราวนี้ผมมองเห็นวงเวทรูปดาวห้าแฉกปรากฏขึ้นอยู่ใต้เท้าของผม   ผมสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะถามไนท์เรื่องหนึ่ง
                  " ถ้ามันไม่ใช่เวทของฉัน...นายจะทำยังไง.."
                  นี่เป็นคำถามเดียวที่หมอนั้นไม่เคยตอบผม  ไนท์ยิ้ม ก่อนจะตอบเพียงว่า " เชื่อฉัน.." 
                  และตอนนี้หมอนั่นก็ยังพูดคำเดิมไม่เปลี่ยนแปลง ...
                  ......ผมเชื่อใจเขาได้สินะ.... แต่ว่า...
                  ยังไงก็ทำใจเชื่อไม่ลงเฟร้ย!!!
                  " ทำใจให้สบายนะ..พยายามหายใจเข้าหายใจออกแล้วก็เริ่มเลย.." ไนท์แนะนำก่อนจะพยายามทำให้ผมผ่อนคลาย
                   น่ากลัวจริงๆนะ.. เหมือนผมกำลังทำเรื่องเสี่ยงตายยังไงยังงั้น..ผมรู้สึกเหมือนกำลังยืนอยู่กลางวงล้อมมาเฟียนับสิบคนแหน่ะ!!
                    ใจเย็นๆน่าเคน...  แกเป็นพระเอกนิยายนะเหวย..อีกอย่างนี่มันเพิ่งตอนที่เจ็ดเท่านั้นนะ  เพราะงั้นแกไม่ตายง่ายๆแน่...เอ๊ะ หรือว่าที่จริงเรื่องนี้สองแฝดเป็นพระเอก..
                     เดี๋ยวสิ..ยังมีชินโดอีกคนนะ...เฮ้ย..นี่มันไม่ใช่เวลามาคิดเรื่องไร้สาระสักหน่อย!! 

                  " วูบ บ บ..."  ความรู้สึกเดิมๆ กลับมาอีกครั้ง  ก่อนจะตามมาด้วยความเจ็บที่ก้นกบอย่างสุดซึ้ง  ผมตกลงมาในที่มืดๆ เหมือนเมื่อครั้งก่อน  เพียงแต่ครั้งนี้ มีตู้บานเดิมปรากฏขึ้นมาเลย  เช่นเดียวกับชายชุดคลุมคนนั้น
                  " หืม...?  ใช้เวลาคิดเร็วดีนี่.." ชายคนนั้นทัก ผมเดินเข้าไปหาเขาอย่างช้าๆ ก่อนจะมีเก้าอี้ไม้ท่าทางเก่าแก่ผุดขึ้นมาจากพื้น
                   " นั่งสิ..." เขาเชิญ
                   " ฉัน...."
                   " อยากเปิดตู้ใบนี้แล้วงั้นสินะ.."  หมอนั้นพูดตัดบทผม ก่อนเขาจะหันไปมองตู้ใบนั้น  พอดูใกล้ๆ แล้ว  รู้สึกคุ้นๆ แปลกๆ 
                   " ช่างมันเถอะ..แต่ว่าสิ่งที่เจ้าต้องการ อาจจะไม่ได้อยู่ในนี้ก็ได้นะ.." เขาว่า เหมือนกับจะพูดลองใจผม  ความจริงผมก็กลัวมาก ๆ นั่นแหละ ในเรื่องที่ไนท์บอก  แต่ตอนนี้ผมมาถึงที่นี่แล้ว..ผมจะมามัวลังเลอะไรอยู่นะ  ตู้นี่คือสิ่งที่ผมต้องเปิด คิดแค่นั่นก็พอแล้ว..
                  ผมต้องเปิดมัน...
                  แต่ว่า...
                  ผมกลัว..
                  " ผม..ผมจะเปิดมันออก.." ผมพูดขึ้นอย่างเก้ๆ กังๆ   คนๆนั้นจ้องหน้าผม ก่อนจะเอ่ยประโยคแสนกวนโอ้ยขึ้นมา
                 " งั้นก็เปิดเองสิ.."   ชายชุดดำเอ่ย  ผมชะงักนิ่งเหมือนอึ้งกับคำตอบของเขานิดหน่อย  อ้าว..วันนั้นแกบอกว่าจะเปิดให้ไม่ใช่เรอะ..ไหงวันนี้บอกแบบนี้อ่ะ!
                " ข้างในนี้คือความรู้  ความรู้ทุกเรื่องที่เจ้าถูกแย่งชิงไป  มันไม่ใช่พลังเวทมนตร์อย่างที่พวกเจ้าคิด..."  ผมพยักหน้า  ตอนนี้ฟังอะไรมันก็ไม่ค่อยรู้เรื่องเท่าไร  มันรู้สึกตื่นเต้นแล้วก็หวาดกลัวมากกว่า
               " เอ๋..?  ไม่ใช่เวทมนตร์  จริงสิ!! คุณรู้ได้ยังไงว่าพวกผมคิดว่าในตู้นี่คือเวทมนตร์" ผมถามเมื่อฉุกใจคิดได้  อย่างน้อยผมก็มีความฉลาดติดตัวมาอยู่บ้างนะ -0-
               " เพราะข้าอยู่กับเจ้าตลอดเวลายังไงล่ะ..." หมอนั้นอธิบาย  หมายความว่าไง อยู่กับผมตลอดเวลางั้นเหรอ? ไม่จริงมั้ง! ตอนผมเข้าห้องน้ำ ผมก็เข้าคนเดียวตลอดนะ -0-
               "  ขอถามก่อนนะ ถ้างั้น...ถ้าผมเปิดตู้นี่  ผมก็ไม่ตายใช่มั้ย?? " ผมถาม
               " ใช่..."
               " ถ้างั้น..ขอถามอีกอย่าง ว่าผมเป็นปีศาจรึเปล่า ?? แล้วถ้าในนี้ไม่มีพลังเวท ..ผมจะมีเวทมนตร์ได้มั้ย ? " 
                " คำตอบที่หนึ่งคือ..เจ้าเป็นปีศาจ  เป็นแวมไพร์...  คำตอบที่สอง  เวทมนตร์ก็อยู่ในตัวกษัตริย์เป็นธรรมดาอยู่แล้ว.." ชายชุดดำอธิบายก่อนจะใช้มือจับตู้  มันมีแสงสีทองสว่างจ้าออกมา ก่อนตู้จะสั่นตะกุกตะกักไปมา 
                =[]=!! เฮ้ย..นี้มันตู้ซ่อนวิญญาณรึเปล่าอ่ะ!!   T^T
                " หมายความว่าไง..กษัตริย์ ?" 
                " นั่นคือภาระหน้าที่ของเจ้า.." จู่ๆ เจ้านั้นก็ตัดบทพูดเฉยเลย.. T^T อธิบายมาก่อนเซ่ ?? กษัตริย์น่ะเหรอ ? แกกำลังจะบอกอะไรกันแน่น่ะห๊า!!
                " เอาล่ะ...ถ้าเจ้าคิดว่าพร้อม จงเปิดตู้ให้ออก..."  หมอนั้นสั่ง
                " เฮ้เดี๋ยว!!!"  ผมตะโกนเรียก เมื่อร่างของหมอนั้นเริ่มสลายหายไป.. แว๊กกก... !!  อะไรกัน!! เฮ้ย..อย่าเพิ่งไป! อยู่เป็นเพื่อนกันก่อนเด้!!
                " แล้วนี่...ฉันจะเอาออกยังไงอ่ะ T^T" ผมบ่นก่อนจะมองไปที่โซ่ที่พันตู้เอาไว้  โซ่อันโตที่ถูกคล้องไว้ มันดูแข็งแรงแล้วก็แข็งแกร่งจนผมอยากร้องไห้. .ถ้าให้เปรียบ มันก็เหมือนกับโซ่ล่ามหมาพันธุ์เฝ้านรกนั่นแหละ
                 แล้วนี้ผมจะเอาปัญญาที่ไหนมาเอาโซ่ล่ามก็อตซิล่านี้ออกอ่ะ ?? 
                 =_= กรูจะบ้าตาย
                 "  เดี๋ยวก่อนนะ -*-  ถ้าเอาโซ่ไม่ออก...ก็พังตู้แม่งเลยแล้วกัน..." ผมว่าก่อนจะเริ่มสกายคิกตู้นั้นอย่างรวดเร็ว
               
  " ย๊ากกกกกกกกก!!  ตายซ้าาา!!"





              "
แฮ่กๆ.."  ผมปาดเหงื่อบนหน้าออกอย่างช้าๆ  จะเชื่อมั้ยถ้าผมเล่าอะไรบางอย่างให้ฟัง...เจ้าตู้นี้ เนื้อไม้มันแข็งยังกับหิน T^T   ผมทั้งกระโดดเหยียบ แล้วก็เตะมันจนเท้าผมเองนี้แหละที่จะแหลกเอง
                 " อย่ามากวนตีนเซ่!! เปิดออกนะเว้ย.. เดี๋ยวพ่อก็สาปให้เป็นกระต่ายหรอก!!" ผมสบถ  แสงสีทองสว่างจ้าขึ้นอีกครั้ง  ก่อนตู้นั้นจะกลายร่างเป็นกระต่าย 
                 =_= เหอะๆๆ...ฮามั้ยเนี้ยมุขนี้!!
                 " กลับมาเป็นตู้นะเฟ้ย!!"  ผมว่า จากนั้นเจ้านั้นก็กลับกลายมาเป็นตู้ไม้เหมือนเดิม 
                 O_O เฮ้ยเจ๋ง!!
                 " นี้...ตู้  เปิดออกซะ..ว่านอนสอนง่ายหน่อยเด่ะ -0- "  ผมว่า แต่ทว่าเจ้าตู้นั้นกลับไม่มีปฏิกิริยาอะไรเลย
                 " เปิดเซ่ๆ เปิดๆๆๆ " ผมว่าก่อนจะใช้มือทั้งสองเขย่าตู้นั้น  ตู้นี่มีขนาดใหญ่แล้วก็สูงกว่าผมตั้งหลายเซนติเมตร  แต่พอจับกลับรู้สึกว่ามันเบาหวิวเหมือนกับไม่มีอะไรข้างในเลย
                เหวอ...หรือว่าข้างในไม่มีอะไรจริงๆ   อ้ากกก..เจ้านั้นกล้าหลอกฉันเหรอเนี้ย!! =[]= 
                 " ฮือๆ T^T ขอร้องล่ะ ใครก็ได้ช่วยที  ไอประตูบ้า เปิดออกเด้!! เปิดๆๆๆ " ผมว่า อยากร้องไห้ชะมัด .. ถ้าผมเปิดตู้นี้ไม่ออก ผมก็ไม่มีโอกาสได้ออกไปโลกภายนอกงั้นสิ ?? ไม่เอานะ...ผมยังอยากอยู่ในที่ที่มีแสงสว่าง
                   " ก็ใช้เวทมนตร์สิ..."  เสียงหนึ่งดังขึ้น  ผมหันขวับไปมองอย่างระแวดระวัง  เสียงนี้มันต่างจากชายชุดดำ  จะว่าไปก็เหมือนกับเคยจะได้ยินมาจากที่ไหนสักที่นะ - -;;
                   " นายเป็นใครน่ะ!!!" ผมตะโกนถาม เมื่อผู้มาใหม่ยังคงไม่ปรากฏตัวออกมา แต่ก็พอจะเดาได้ว่าคน ๆ นั้นเป็นเพศชายแน่นอน
                   " ฮะๆ หยิ่งผยอง แล้วก็รอบคอบ..สมแล้วๆ " เสียงเอ่ยชม ( หรือด่า) ดังออกมาจากทั่วทุกมุมในความมืด  ผมดันตัวให้ติดกับหลังตู้ ก่อนร่างกายจะถูกดึงดูดด้วยอะไรสักอย่างให้เข้าไปในตู้
                  " เหวอออ ...อ " 
                  ภาพตรงหน้าที่ปรากฏขึ้นมา ทำเอาผมใจเต้นอย่างบอกไม่ถูก ภาพความมืดหายไปจนหมด กลายเป็นภาพทุ่งหญ้าสีท้องอันกว้างใหญ่ที่เต็มไปด้วยดอกหญ้าที่ปลิวว่อนขึ้นไปบนท้องฟ้าด้วยแรงลม  ดูๆ ไปก็เหมือนกับฉากในหนัง..
                  " ไง.."  เสียงแบบเมื่อกี้ดังขึ้น ผมหันหลังไปมองด้วยความตกใจ  ชายผู้มีเครา อายุราวๆ 50-60 นั่งโบกไม้โบกมือให้ผม  เขานั่งพิงต้นไม้ใหญ่อยู่
                  ผมเดินไปหาเขาอย่างช้าๆ ทว่าร่างตัวเองกลับถูกวิ่งผ่านไป ด้วยตัวของเด็กน้อยคนหนึ่ง ...เฮ้ย...นี่ผมตายไปแล้วเหรอ ???  เมื่อกี้..มีเด็กวิ่งผ่านตัวผม O_O  
                  ผม..ถูกพามาโลกหน้าเหรอ!! TOT
                  " เฮ้ย!!" ผมร้องตะโกน .. เด็กที่หน้าตาเหมือนผมคนนั้น... เด็กคนนั้น..เหมือนผมเปี๊ยบเลย!  หนุ่มน้อยคนนั้นวิ่งไปหาชายคนแก่ที่นั่งอยู่ใต้ต้นไม้ ก่อนจะส่งยิ้มน่ารักๆ ไปให้ เช่นเดียวกับชายคนนั้นที่อุ้มเด็กน้อยเข้าไปกอด
                  " คุณปู่ฮะ...ผมอยากเล่นกับดรัมฮะ แต่พวกทหารบอกว่าไม่อยากให้เล่นด้วย...ทำไมละฮะคุณปู่.." เด็กน้อยคนนั้นถามปู่ ( ก็ผมได้ยินแบบนี้นี่ -3-) ก่อนจะทำท่าไม่พอใจอะไรสักอย่าง
                  " ฮ่าๆ... อย่างอนไปเลยเคลอส  เจ้าน่ะต้องเป็นกษัตริย์องค์ต่อไปของเซซีเรียนี่นา...คนอื่นก็ต้องเป็นห่วงกันธรรมดา.."  ชายคนนั้นว่า  
                  กษัตริย์ ??  เซซีเรีย ??
                  นั้นมัน..ชื่อดินแดนหลังประตู ใช่มั้ย ??
                  " แต่ผมอยากเล่นกับดรัมนี่ฮะ..ทีซีเรียสยังยอมให้เล่นเลย.."  เด็กน้อยคนนั้นว่าก่อนจะทำปากบู้บี้    เห็นแววหล่อตั้งแต่เด็กเลยแฮะ เด็กคนนี้ 
                  "  งั้นเหรอ ?  งั้นทีหลังปู่จะบอกคนพวกนั้นให้นะ.."
                  " จริงเหรอฮะ.. ผมจะได้เล่นกับดรัมแล้วใช่มั้ยฮะ.."    จบประโยคนั้น ภาพทุ่งหญ้าแสนสวยก็หายไป  ก่อนจะกลายเป็นภาพของห้องนอนสไตล์ยุโรป  ว่าแต่ทำไมมันตัดบทเร็วจังเลยละ!
                  " แล้วตอนนี้เจ้าอยากเล่นกับดรัมอีกมั้ยล่ะ ? เคลอส.." เสียงหนึ่งดังขึ้นอีกครั้ง  ชายคนนั้นโผล่พรวดขึ้นมาอีกครั้ง  ทว่าคราวนี้ ไม่มีเด็กหนุ่มเหมือนเมื่อครู่แล้ว
                   =_= ว่าแต่..คนๆนี้พูดกับใครอ่ะ ?
                   " อ๋อ..จริงสิ..เจ้าลืมเรื่องของข้าหมดแล้วนี่นา.."
                   " พูด..กับผมเหรอ.." ผมถาม ชายคนนั้นมองหน้าผมก่อนจะหัวเราะ   หน้าผมมันเชิญยิ้มเรอะ ?? - -*
                  " ใช่...พูดกับเจ้านั่นแหละ เคลอส.." เขาว่า ก่อนจะเชิญผมให้นั่งลงที่โต๊ะน้ำชาข้างๆ เตียง
                  " นี่คือของขวัญจากปู่..." ว่าแล้วมือของชายคนนั้นก็จิ้มมาที่หน้าผากผม แสงสีทองสว่างขึ้นอีกครั้ง ( เหมือนครั้งที่ผ่านๆมา) ก่อนภาพอะไรบางอย่างจะแล่นเข้ามาในสมองผมอย่างรวดเร็ว
                   ความรู้สึกต่างๆ พรั่งพรูออกมา เช่นเดียวกับเรื่องราวต่างๆ ที่วนเวียนไปมาในหัวผม ก่อนมันจะกลายมาเป็นความทรงจำในหัวผมแทน..
                   ความมึนงง...และสับสนเพิ่มขึ้นมากมาย ก่อนภาพห้องนอนจะกลายเป็นโต๊ะทานข้าว สไตล์หรูๆ ที่ไหนสักแห่ง ซึ่งผมก็คือหนึ่งในผู้ร่วมโต๊ะ
                   " เคลอส.."
                   " ฮะ " ปากที่เผลอพูดออกไปโดยไม่ทันยั้งคิด  ผมใช้มือจับปากตัวเองอย่างสงสัย เมื่อกี้..ผมขานรับไปทำไมกัน ?
                  " เป็นอะไรงั้นเหรอ ? อาหารไม่ถูกปากเหรอ ? "
                  " ป่าวฮะท่านพ่อ..."  ผมถลึงตาแล้วจับปากตัวเองอีกครั้ง  เมื่อกี้..เมื่อกี้ผมพูดอะไรออกไปน่ะ ?? ?
                  หรือว่า..นี่คือเรื่องราวของผม ..กับชายคนเมื่อกี้  นี่หมายความว่าคนตรงหน้าผมคือพ่อกับแม่งั้นเหรอ ?
                  " กินเยอะๆ ล่ะเคลอส แม่สั่งให้คนครัวทำของโปรดเจ้าไว้เยอะแยะเลยนะ.." เสียงของผู้หญิงที่นั่งข้างชายที่ผมเรียกว่าพ่อพูดขึ้น   คนๆนี้ คือแม่ผมเหรอ ??  สวย..สวยจังเลย
                  ผมกวาดสายตาไปทั่วโต๊ะอาหาร ก่อนจะเห็นคนที่เจอในห้องนอนนั่น เขานั่งอยู่บนหัวโต๊ะ เขาแต่งตัวด้วยเสื้อผ้าเหมือนเจ้าชาย และเขากำลังส่งยิ้มให้ผม  
                  " ท่านปู่ฮะ..เมื่อไรซีเรียสกับดรัมจะกลับมาละฮะ ?" ผมหยุดนิ่งแล้วคิดถึงเรื่องที่ตัวเองพูดออกไป ดรัม ซีเรียส ?? ชื่อนี้ผมได้ยินตอนที่อยู่ทุ่งหญ้านั้น... คนพวกนี้เป็นใครกันนะ..
                  " สงครามเริ่มขึ้นแล้วนะเคลอส..ดินแดนเซซีเรียกำลังเกิดสงคราม สองคนนั้นกำลังทำหน้าที่ปกป้องประเทศ.."  พ่อพูดขึ้น ผมพยักหน้าไปเองโดยปริยาย ก่อนคุณปู่..คนนั้นจะพูดอะไรสักอย่างที่เบาราวกับเสียงกระซิบจนผมไม่ได้ยิน
                 " สงคราม ๕ กษัตริย์จะจบลงเมื่อไรกันละฮะ.." ผมถาม นึกออกแล้ว..เรื่องนี้ไนท์เคยเล่าให้ฟัง..เรื่องของกษัตริย์ที่ปกครองดินแดนทั้ง ๕ กำลังต่อสู้กัน แล้วผู้ชนะก็คือคิรีส เม เซซีเรีย กษัตริย์ลำดับที่ ๒๗..
                  " ท่านพ่อ.. เรื่องรบนั้น ลูกคิดว่า ลูกควรนำทัพ.."  พ่อพูด ผมมองแม่ที่ยิ้มให้ผมอย่างอ่อนโยน  คนพวกนี้ไม่คิดถึงหัวอกเด็กเลยรึไงนะ .. เรื่องรบเลือดสาดเนี้ย..มันสมควรเอามาพูดที่โต๊ะอาหารตรงไหนกัน T^T!!
                  " ไม่ได้หรอก..ถ้าเจ้าเป็นอะไร   เคลอสจะอยู่อย่างไรล่ะ ?  ที่สำคัญอำนาจกษัตริย์ของหลานข้าอาจจะต้องตกอยู่ในมือขุนนางตั้งกี่ปี.." ปู่บอก  ถ้าจะให้ประติดประต่อเรื่อง..เรื่องของเรื่องก็คือปู่ของผมคือคนที่นั่งอยู่ที่หัวโต๊ะและเขาก็เป็นกษัตริย์อย่างนั้นสินะ ??  งั้นผมก็คือ..เจ้าชาย ??
                  แบบนี้นะเหรอ..
                  " เคลอส..กษัตริย์ลำดับที่ 29 อย่างเจ้า..ต้องคอยปกป้องประเทศและประชาชนด้วยชีวิตทั้งหมดนะ.."  ชายคนนั้นว่า  คุณปู่..ส่งยิ้มให้ผม   
                    มันดูอบอุ่น..แล้วก็อ่อนโยน  
                    " ฮะ..ผมสัญญา.."  ผมกล่าว ใบหน้าของพ่อ แม่แล้วก็ปู่เริ่มแทรกซึมเข้ามาในหัวผมมากขึ้น ภาพเหตุการณ์ที่เคยกระทำร่วมกันผุดขึ้นมาในสมอง  มันเจ็บ..แล้วก็ทรมานเหมือนสมองจะระเบิด
                  " ถ้าสงครามจบลง ปู่จะมอบดาบอัคคีให้เจ้านะ.."  เสียงของปู่พูดอีกครั้ง เหมือนเรียกสติของผมเอาไว้  ท่านยังคงยิ้มแล้วยิ้มเหมือนทุกๆครั้งที่ผ่านมา
                 " คุณปู่.."  ผมจับปากตัวเองอีกครั้ง เมื่อครู่..มันเป็นคำที่ผมคิดจะพูดเอง  ไม่ใช่คำที่ถูกชักใยเหมือนครั้งก่อน  หมายความว่า...นี่คือครอบครัวของผมจริงๆ อย่างนั้นสินะ..
                  พ่อ แม่..ปู่ แล้วก็ผม 
                  มีความสุขจัง..
                  " ท่านพ่อ..แต่ดาบนั้น..."
                  " เคลอสจะต้องใช้มันได้แน่ๆ..เชื่อสิ คอมัส.."  คุณปู่ตัดบทพูดทันที เมื่อพ่อกำลังจะพูดห้ามอะไรสักอย่าง เช่นเดียวกับแม่ที่เริ่มจะพูดขึ้นมาบ้าง
                  " แต่ว่าท่านพ่อ.."
                  " ข้าจะส่งเคลอสไปดินแดนหน้าประตู.." สิ้นเสียงของปู่ พ่อกับแม่ก็เบิกตากว้างทันทีเหมือนกำลังตกใจสุดขีด  ดินแดนหน้าประตู หมายถึงโลกมนุษย์ ? อย่างนั้นเหรอ 
                  แสดงว่าเรื่องทั้งหมดนี่ที่ผมเห็นก็คือเรื่องราวทั้งหมด..ที่เกิดกับผมก่อนหน้านี้งั้นสิ...? สาเหตุที่ผมต้องมาอยู่บนโลกมนุษย์..
                  " ไม่เอานะเพค่ะ!!" แม่ขึ้นเสียงก่อนจะลุกขึ้นจากโต๊ะอาหาร
                  " พวกของเกลดั้น..เริ่มเคลื่อนไหวแล้ว  ฉันไม่อยากให้เคลอสตกอยู่ในอันตราย.." คุณปู่อธิบาย  เกลดั้น..?  ชื่อนี้ฟังแล้วขัดหูพิกล
                  " แต่ว่า..มีคนบอกว่าเขาตายแล้ว ?"  พ่อพูดขึ้นบ้าง คุณปู่ส่ายหน้า  ดูจากสถานการณ์แล้ว หมอนั้นต้องเลวแน่ๆ ยิ่งคิดมาทำร้ายคนหน้าตาดีอย่างครอบครัวผมด้วยแล้ว เจ้านั่นมันต้องเลวสุดขั้ว! ชัวร์!
                  " พวกนั้นกำลังรวบรวมจอมเวทจากโลกอื่นเพื่อมาทำสงครามกับแวมไพร์  ดังนั้นหากเราชนะสงคราม ๕ กษัตริย์ ข้าจะออกกฏให้ทุกคนมารวมเป็นปึกแผ่นกับแวมไพร์..แต่หากเหตุการณ์นี้ไม่สำเร็จ ข้าจำเป็นจะต้องส่งเคลอสไปที่โลกมนุษย์ "
                   " แต่นั่นจะทำให้พวกเกลดั้นรู้ได้ง่ายนะเพค่ะ ว่าเคลอสเป็นแวมไพร์.."
                   " ข้าจะผนึกความทรงจำและเลือดของเขาไว้.."
                   " ท่านพ่อ.." พ่อกับแม่พูดออกมาเป็นเสียงเดียวกัน ผมยังคงอธิบายความหมายของหัวข้อสนทนาที่พูดเมื่อกี้กับตัวเองอยู่ในใจ   เพราะเป็นห่วงผม ก็เลยส่งมายังโลกมนุษย์อย่างนั้นสินะ  แล้วก็ผนึกความทรงจำของผมไว้ ซึ่งมันก็คือตู้ที่ผมเห็น  
                   และเพราะผมกินเลือด ความเป็นแวมไพร์จึงออกมาทางสัญชาตญาณเอง ..อย่างนี้สินะ
                   " สักวันเขาจะต้องกลับมา เชื่อข้าสิ.." คุณปู่พูดอีกครั้ง
                   " แต่...."
                   " ไม่ต้องห่วง...หลานของข้าน่ะ คือเคลอส เม เซซีเรีย..บุตรแห่งพระเจ้าที่ประทานมาให้แก่พวกเรา  จงเชื่อฟังและเข้าใจข้า ในฐานะคิรีส เม เซซีเรีย!!.." ทันทีที่ปู่พูดจบประโยค  ภาพทุกอย่างก็หายไป เหลือไว้แต่ห้องไล่แขกที่มีไนน์ไนท์สลบอยู่
                   ผมกลับมาแล้ว.. ถึงมันจะเป็นการตัดบทที่เร็วไปหน่อย แต่ความจำในช่วงวัยเด็กของผม รู้สึกจะกลับมาแน่นเปรี๊ยะ   ผมยิ้มออกมาด้วยความดีใจ  พอรู้สึกว่าพ่อกับแม่แล้วก็ปู่ของผมยังมีชีวิตอยู่ เพียงเท่านั้น ผมก็อดดีใจไม่ได้
                   ผมละจากความคิด แล้วมองไปรอบๆ ตัว สภาพภายในห้องไล่แขกยังคงเหมือนเดิม เพียงแต่มีแขกที่ไม่ได้รับเชิญ เพิ่มขึ้นมาอีกคน..
                   " ทรงจำอะไรได้มั้งแล้วสินะ  องค์ชาย.." ชายชุดดำที่นั่งอยู่บนโซฟาเอ่ย  เมื่อกี้ผมยังไม่ได้เปิดตู้อะไรเลยนะ  แต่ไม่รู้ว่าทำไมผมถึงเจอเหตุการณ์แบบเมื่อกี้ได้ ที่แน่ๆมันไม่ใช่ความฝันด้วย ชัวร์!!
                  " ข้ามีนามว่าซีเรียส.."  ชายชุดดำผู้เฝ้าตู้คนนั้นว่าก่อนจะคุกเข่าให้ผม  หมอนั่นเปิดผ้าคลุมออก ก่อนจะเผยให้เห็นใบหน้าของเขา  ชายผู้มีผมสีม่วงและตาสีม่วงสกายวาวสวย  
                  ซีเรียส ?  ชื่อนี้ที่ผมได้ยินตอนอยู่ที่โต๊ะอาหารนั่น นี่คือเขางั้นเหรอ!?
                 " นายคือซีเรียสงั้นเหรอ ?? แล้วดรัมล่ะ.."  ผมถาม เมื่อนึกถึงอีกชื่อหนึ่งออก
                 " โดนเจ้านั่นฟาดให้นอนซมไปแล้วล่ะ  องค์ชาย.."  ซีเรียสพูดขึ้นก่อนจะชี้ไปที่ไนน์ 
                 อย่าบอกนะว่า ดรัมที่พูดถึงคือสัตว์อสูรตัวขนสีดำที่ผมเห็นลางๆ เมื่อวาน ?? โอ๊ะ เข้าใจละ  ดรัมต้องเป็นสุนัขแน่ๆ !? ศัตรูแวมไพร์ก็คือมนุษย์หมาป่ารึเปล่านะ ?  เพราะอย่างนั้นตอนเด็กๆ ผมถึงถูกพวกทหารห้ามให้เล่นกับดรัม
                 " เอาล่ะองค์ชาย ..ข้อจะขออธิบายทุกอย่างให้ท่านเข้าใจ  -สิ่งที่ทำให้ท่านได้รับรู้ความทรงจำ นั่นก็คือดาบอัคคีของท่านคิรีส  และสิ่งที่คอยปกป้องท่านมาตลอดก็คือข้า..ข้า ซีเรียส นักรบแห่งเซซีเรียผู้ที่คอยปกป้องท่านมานานนับร้อยปี  ตอนนี้มันถึงเวลาแล้วที่ท่านจะต้องกลับไปยังมหานครเซซีเรีย.." หมอนี่ร่ายยาว ซึ่งสรุปโดยรวมคือหมอนั่นต้องการให้ผมกลับไปเซซีเรีย
                  " พูดภาษามนุษย์ก็คงต้องบอกว่า  ถึงเวลาที่ท่านต้องกลับเซซีเรียแล้ว.."  เจ้านั่นว่า แต่ทำไมเหมือนประโยคหมอนั่นเหมือนด่าผมนัยๆ เลยละ = =
                  " แต่ว่า..ข้าพาท่านไปไม่ได้  กายของข้าอยู่ที่เซซีเรีย แต่ข้าที่อยู่ ณ ที่นี้คือจิต.." ซีเรียสเอ่ย เขายื่นดาบสีทองสดมาให้ผม  มันมีหินสีส้มอยู่ที่ปลายดาบจับ ซีเรียสยื่นมันมาให้ผม อย่างเป็นมิตร
                 " ปลอกดาบของมันก็อยู่ที่ท่านแล้ว  โชคดีจริงๆ ที่คนพวกนี้พาท่านไปยังรูเรเซีย."  
                 " อย่าบอกนะว่า..พ่อค้าคนนั้นคือแผนของนาย!! แล้วทำไมถึงไม่ให้ดาบฉันแต่แรกล่ะ!" ผมว่า ก่อนจะทำตาโต  หรือว่าปลอกดาบนั้นจงใจจะให้ผมตั้งแต่แรกแล้วงั้นสินะ ?
                 " เรื่องนั้นเพราะข้าต้องหาโอกาสให้ดาบแก่ท่านด้วยตัวเอง  อีกทั้งมันเป็นความต้องการของท่านคิรีส  ถ้าทำให้คนคิดว่าแอ็คซอร์หายไป ก็จะไม่มีใครมาแย่งมันไปจากองค์ชาย  ที่สำคัญเจ้าสองคนนี้จะเป็นผู้ที่พาองค์ชายกลับไปยังเซซีเรีย..ดังนั้น.."
                 " ดังนั้นนายก็เลยมอบดาบหมานรกนั้นให้ไนน์!!  เดี๋ยวก่อนนะ..แอ็คซอร์ ชื่อของดาบอัคคีนั่นน่ะเหรอ ?" ผมพูดตัดบท หมอนั่นพยักหน้าเหมือนจะบอกว่าผมเข้าใจถูกเปะๆๆ 100%
                  " แต่ว่าท่านควรจะเรียกมันว่าผู้ทรงพลังแห่งอะน็อคซ่ามากกว่านะ.. เอาเถอะองค์ชาย.. สิ่งที่ท่านต้องทำต่อจากนี้ก็คือ...ท่านต้องให้สองคนนี้พาท่านกลับไปยังเซซีเรีย..ข้าจะรออยู่ที่นั่น ระหว่างนี้ก็พยายามใช้แอ็คซอร์ให้คล่องด้วยก็แล้วกัน.."  ซีเรียสกล่าว
                  " แล้ว..แล้วพวกเกลดั้นล่ะ.." ผมถามขึ้นบ้าง  ถ้าให้กลับไปก็แสดงว่าพวกนั้นน่าจะถูกฆ่าไม่ก็โดนจัดการเอาไปฉลามกินเนื้อ หรือโดนจับถ่วงน้ำทะเลไปแล้วมั้ง!
                  " หืม.. น่าแปลกที่ท่านรู้เรื่องนี้  ดูท่าดาบอัคคีจะบอกอะไรท่านไปเยอะนะ.."
                  " ตอบมาก่อนสิ " ผมบอก เมื่อหมอนั้นเริ่มพูดออกนอกประเด็น
                  " ตอนนี้พวกเกลดั้นมันเข้ามาอยู่ที่โลกมนุษย์นานพอสมควรแล้ว  ดังนั้นท่านคิรีสจึงเร่งให้ข้าพาตัวท่านกลับไป.." 
                  " อย่าบอกนะว่าพวกที่แฝดหมายถึง.. คนที่มอบพลังเวทให้มนุษย์ก็คือเกลดั้นอย่างนั้นเหรอ!?"  ผมว่า ซีเรียสพยักหน้า
                  " ถึงข้าจะส่งสายเข้าไปในทัพของมัน แต่ก็ไม่อาจจะจัดการมันได้เลย.." ซีเรียสบอกก่อนจะทำสีหน้าเคร่งเครียด
                  " สรุปก็คือ เกลดั้นมันจะฆ่าแวมไพร์ทุกคน รวมถึงฉันด้วยงั้นสิ..."
                  " แต่เป้าหมายสูงสุดก็คือ  มันคิดจะฆ่าองค์ชาย เพื่อขึ้นครองราชย์ที่เซซีเรีย.." 
                  " เอ๊ะ.." ผมหยุดชะงัก หมายความว่าผม..กำลังจะเป็นกษัตริย์ในโลกปีศาจอย่างนั้นเหรอ ! 
                  " ถึงตอนนี้เซซีเรียจะสงบสุข  แต่องค์คอมัสก็อยากจะใช้ชีวิตหลังครองราชย์แล้ว แล้วเรื่องที่องค์ชายถูกหมายหัว ก็มีแต่คนวงในที่รู้ ดังนั้นองค์คิรีสจึงอยากให้ท่านกลับไปขึ้นครองราชย์.."
                  ซีเรียสร่ายยาว  อะไรกัน..นี่ผมจะได้กลายเป็นเจ้าชายอย่างที่เขาบอกจริงๆ นะเหรอ ?? ถึงผมจะเป็นเจ้าชายอยู่แล้วก็เถอะ-.,-  แต่ว่า..ที่กำลังจะบอกคือผมต้องไปปกครองประชาชนที่เป็นแวมไพร์รวมทั้งปีศาจอื่นๆ งั้นสิ!
                   "  ไม่ว่าองค์ชายจะเข้าใจอย่างไรก็เถอะ...แต่ว่า ท่านจะต้องขึ้นครองราชย์...เพื่อเป็นกษัตริย์ลำดับที่ 29 แห่งมหานครเซซีเรียอย่างถูกต้อง.." ซีเรียสกล่าว ก่อนร่างหมอนั้นจะเริ่มสลายหายไป
                   " รีบกลับไปยังเซซีเรีย ก่อนที่ทุกอย่างจะสายไป...ขอให้โชคดี องค์เคลอส..เม เซซีเรีย....."  หลังจบประโยค ร่างของซีเรียสก็หายไปแล้ว ก่อนทั้งร่างผมจะเกิดแสงสีดำสว่างขึ้นมารอบตัว  เสียงโซ่ที่ดูเหมือนถูกตัดดังขึ้น  ทั่วทั้งตัวของผมรู้สึกร้อนระอุ เหมือนกับมีอะไรกำลังประทุอยู่ข้างใน 
                  หรือว่าพลัง? พลังของผม
 
                 " ตั้งสติ..พลังของฉัน  ร่างกายของฉัน.."  ผมพูด ทุกอย่างมันอัดแน่นไปในตัวจนหมด  ไหนเจ้านั่นบอกว่าในตู้นั้นไม่ใช่พลังเวทไงล่ะ ทำไมผมถึงรู้สึกร้อนไปทั่วตัวแบบนี้  เหมือนอย่างกับที่แฝดบอก..  
                 ไม่ไหว..อึดอัด..อึดอัดไปหมดแล้ว... ตั้งสติ..ตั้งสติ.. ฉันต้องตั้งสติ!
                 " ถ้าฉันเป็นเจ้าของของแก...เชื่อฟังฉัน เชื่อฟังฉันสิ..ในฐานะเคลอส แห่งเซซีเรีย!!!"
















                                   คุยกันท้ายตอน !!

        
คริสต์ : ตอนนี้นิยายเรื่องนี้ก็มาถึงตอนที่ 7 แล้วนะ!! ดีใจมั้ยเคน..
          เคน :  ก็อื้ม.. แต่นางเอกของผมล่ะ ??!
          คริสต์ : งั้นก็เลือกสิ ไนน์ ไนท์ ชินโด ซีเรียส  ฮะๆๆ ฉันให้นายทุกคนเลย
          เคน : เก็บเอาไปเองเหอะ!
          คริสต์ : ล้อเล่นน่า ฉันเตรียมไว้ให้แล้ว  นางเอกน่ะ~
          เคน : จะเป็นมินะเหมือนเดิมรึเปล่า ??
          คริสต์ : แล้วแต่ดวงละมั้ง - -?
          เคน : นางเอกนะ ไม่ใช่หวย -0-
          คริสต์ : เรื่องนางเอกต้องดูกันอีกที...ฮะๆ แล้วคอยดู
          เคน : เชอะ..!!


          รีครั้งสุดท้าย 16 ต.ค 52
          ขอบคุณทุกคนที่เป็นกำลังใจให้ครับ :)   
            


Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
ก็ผมนี่แหละ..เจ้าชายปีศาจ! ตอนที่ 7 : Chapter 7 : ความทรงจำ , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 3973 , โพส : 20 , Rating : 50% / 2 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1
# 20 : ความคิดเห็นที่ 2372
เคนจะบ้าเหมือนเดิมมั้ยนะครับ XD
PS.  Sorry I can't be perfect สมบูรณ์แบบงั้นเหรอ ผมไม่อยากเป็นหรอกน่า มนุษย์น่ะ พัฒนาได้ยิ่งกว่าคำว่าสมบูรณ์แบบซะอีก
Name : Over the Cloud < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Over the Cloud [ IP : 180.180.96.16 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 4 พฤษภาคม 2556 / 12:41
# 19 : ความคิดเห็นที่ 2369
เคนอ่ะนะ... เจ้าชาย

คิดว่าที่เชื่อเรื่องมันเป็น เจ้าชายแวมไพร์ เพราะว่าเคนมันคิดว่าตัวเองหล่อมาดเจ้าชาย แล้วเป็นแวมไพร์ซะอีก -.-
PS.  สิ่งที่เรียกว่า... "มาม่า" เสพทุกวัน...ทุกวัน... ลิ้นมันก็แสบ ท้องมันก็ร้อน... แต่เรา...ก็มิอาจถอนตัวจากความลุ่มหลงในรสชาติของมันได้เลย...
Name : Sel2aMOon < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Sel2aMOon [ IP : 101.108.136.38 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 4 พฤษภาคม 2556 / 11:30
# 18 : ความคิดเห็นที่ 2258
เจ้าชาย? เคนเนี่ยนะ?! =[]=!!
มีพลังแต่ยังปัญญาอ่อนเหมือนเดิมรึเปล่า 5555555
Name : มังกรหานกดไก่ลี~ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ มังกรหานกดไก่ลี~ [ IP : 180.180.71.146 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 11 มีนาคม 2556 / 17:10
# 17 : ความคิดเห็นที่ 2159
พระเอกสติปลิวไปแว้วววว
ฮะๆๆฮ่าๆๆสนุกมากเลยครับผร๋มมมม
PS.  ทุกสิ่งบนโลกล้วนประกอบไปด้วย S กับ M ทั้งนั้น!!
Name : Kageron-คาเงโร่ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Kageron-คาเงโร่ [ IP : 27.55.9.112 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 26 พฤษภาคม 2555 / 21:01
# 16 : ความคิดเห็นที่ 2082
 อืมม เห็นด้วยกะความเห็นที่ 1963 ความทรงจำกลับมาแต่สติปัญญาก็ยังเหมือนเดิม 55+
Name : rainy0_0 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ rainy0_0 [ IP : 27.130.4.39 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 6 เมษายน 2555 / 06:30
# 15 : ความคิดเห็นที่ 2025
สนุกมากเลยค่ะ! แอดแฟนฯไว้ตั้งนาน ไม่มีเวลามาอ่านเลย เหอๆ-w-
อ๊าก~ หลงรักเคนแล้ว~~

PS.  มองทำไม? ไม่เคยเห็นแมวที่ไม่มีสาระเหรอ.... " จะเจตนาป่วนบอร์ดแล้วจะทำไม!? "
Name : ลูกแมวน้อยสีคราม < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ลูกแมวน้อยสีคราม [ IP : 101.109.125.113 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 13 มีนาคม 2555 / 11:57
# 14 : ความคิดเห็นที่ 1993
 อ๊ากกกกกกกกก เฉลยปริศนาแล้วววว
Name : voodoo princess < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ voodoo princess [ IP : 183.88.67.198 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 13 กุมภาพันธ์ 2555 / 20:38
# 13 : ความคิดเห็นที่ 1956
 ความทรงจำกลับมาแต่สติปัญญาเท่าเดิม=w=''
PS.  รัตติกาลนำพา ความมืดเงียบงัน ลมหนาวพัดพา...''รัตติกาลลมหนาว''
Name : รัตติกาลลมหนาว < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ รัตติกาลลมหนาว [ IP : 58.8.175.134 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 5 ตุลาคม 2554 / 01:48
# 12 : ความคิดเห็นที่ 1676
ซวยล่ะสินางเอกไม่มีแล้วจะมีไปทำไมเนี่ย
งงจริงๆ
Name : devil-cool < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ devil-cool [ IP : 222.123.108.215 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 25 เมษายน 2553 / 08:33
# 11 : ความคิดเห็นที่ 1545
หวังว่าเรื่องนี้คงไม่มีชายเปนนางเอกหรอกน้า
PS.  เจ็บแล้วจำคือคน เจ็บแล้วทนคือควาย
Name : นาเมทาจิ มิโฮะ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ นาเมทาจิ  มิโฮะ [ IP : 114.128.96.186 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 11 มีนาคม 2553 / 09:52
# 10 : ความคิดเห็นที่ 1523
>w< /
 
สู้นะเคนซังงง~

อ้อ ลืม รู้สึกว่า ฟิคเรื่องนี่ โครตหนุกเลยค่ะ
มีภาค2  ต่ออ่ะป่าวค่ะ  แล้วก้อ เรื่องนี่อาจจะ ออก  Y  ไปหนอยก้อเหอะ

แต่..... โครตสนุกเลยค่ะ  >//////
ชอบ~ ฟิคเรื่องนี่ เอาไปเลย  คะเนน  
PS.  ฉันเคียงคู่กับความเยือกเย็น และอยู่ที่มืดมิด เพราะฉันคือ ราชีนีน้ำแข็ง
Name : Lจ้าXญิJแห่Jรัตติกาล < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Lจ้าXญิJแห่Jรัตติกาล [ IP : 117.47.42.137 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 5 มีนาคม 2553 / 21:19
# 9 : ความคิดเห็นที่ 1450
น่าอ่านมากกกกกกก
PS.  ขอบคุณมากมาย
Name : เพ้อจัง < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ เพ้อจัง [ IP : 118.174.6.189 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 22 ตุลาคม 2552 / 15:37
# 8 : ความคิดเห็นที่ 1423
พระเอกเราสติแตก ^o^
PS.  ~~...ความรักไม่มีคำว่าพอ มีแต่คำว่า More มันจะมากขึ้นเรื่อยๆ...~~
Name : My Angle < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ My Angle [ IP : 118.173.16.62 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 9 ตุลาคม 2552 / 18:31
# 7 : ความคิดเห็นที่ 1142
-[]-

เอ๊ะ เคนเป็นเจ้าชาย??

อ้อ งั้นหรออ~ งั้นหรอ~~ *-*

เอ๊ะ เรื่องนี้มีนางเอกด้วยหรอ?? -.-'
PS.  >.< ขอบคุณค่ะ!! >> {:: 1000 100 1 คิดว่าจำนวนใดมีค่าที่สุด??... ::}
Name : Ann_Saku ^[]^ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Ann_Saku ^[]^ [ IP : 117.47.114.201 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 20 เมษายน 2552 / 15:17
# 6 : ความคิดเห็นที่ 1141
เอาชินโดเป็นพระเอกแล้วเอาเคนเป็นนางเอก 55+(คิดไกล...)

PS.  Sorry Sorry ~ ,, โหมด:: ปิดเทอม = =
Name : blackberry < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ blackberry [ IP : 118.174.194.127 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 5 เมษายน 2552 / 20:11
# 5 : ความคิดเห็นที่ 1140
อ้ากกกก!!!!!

อัพค้าาาาาาาาาาาาาาอัพๆๆๆ

มันค้างนะเนี่ยยยย >0<

อัพด่วน รออยู่นะค่ะ อิอิ ^^

เร็วๆด้วย -*-

PS.  มาอ่านFIC.REBORN แบบ NORMAL ดูสิ! รับรองสนุก,แปลกด้วย~ แปลกไงอ่ะหรอ...ก็สึนะไม่ได้ซื่อบื้อแล้วไง! แถมเจ้าเล่ห์ เจ้าชู้ กวนTEEN อีกต่างหาก! --> http://writer.dek-d.com/xenioO/writer/view.php?id=498758
Name : *Rose Star* < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ *Rose Star* [ IP : 125.24.125.227 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 25 มีนาคม 2552 / 12:11
# 4 : ความคิดเห็นที่ 1139
อัพด่วนเจ้าค่ะ

อัพพพพพพพพพพพพพพพพพพพ อย่าได้รอรีอะไรอีกเลย

Name : เราเป็นเด็กดี < My.iD > [ IP : 118.174.223.176 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 24 มีนาคม 2552 / 20:08
# 3 : ความคิดเห็นที่ 1138
--*

กริ๊สสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสส


อัพแร้ว ๆ


โฮะๆๆๆๆ

สู้ ๆ นะงิ
PS.  เฮ้ยยยย !!!!!!!!!! ตกใจ ว่ะ ควาย อ่านออกด้วย พระเจ้าาาาาา
Name : TING < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ TING [ IP : 117.47.108.216 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 23 มีนาคม 2552 / 22:40
# 2 : ความคิดเห็นที่ 1137
สงสัยเจ้าของ(ปอก)ดาบคนเก่า คือ ปู่ของเคน(เคลอส)แน่นอนนนน~~! >0<

รีบอัพนะค้าาา อิอิ ^^

wait wait waittt~~~

PS.  มาอ่านFIC.REBORN แบบ NORMAL ดูสิ! รับรองสนุก,แปลกด้วย~ แปลกไงอ่ะหรอ...ก็สึนะไม่ได้ซื่อบื้อแล้วไง! แถมเจ้าเล่ห์ เจ้าชู้ กวนTEEN อีกต่างหาก! --> http://writer.dek-d.com/xenioO/writer/view.php?id=498758
Name : *Rose Star* < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ *Rose Star* [ IP : 124.121.186.97 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 23 มีนาคม 2552 / 20:03
# 1 : ความคิดเห็นที่ 1136
upupupupupupupupup
Name : PRINCE No.1 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ PRINCE No.1 [ IP : 124.120.208.22 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 23 มีนาคม 2552 / 18:19
หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android