Ask.fm affect หลงรักนาย ตัวร้ายขี้อ่อย ( end. )

ตอนที่ 7 : CHAPTER 7 บังเอิญจังเลยเนอะ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,197
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 17 ครั้ง
    11 พ.ย. 59

– CHAPTER 7 




บังเอิญจังเลยเนอะ J 

– โบอิ้ง –


     เธอชื่อขวัญใช่มั้ย ?ฉันมองหน้าเขานิ่ง ท่าทางอึกอักด้วยไม่รู้จะตอบยังไง ทำไมเขารู้จักฉันล่ะ ? ละคือเรียกแค่ขวัญเฉยๆด้วย ปกติฉันแนะนำตัวเองกับคนอื่นๆว่าข้าวนะเว้ย

                 ยกเว้น...โบอิ้ง

                 นาย...ฉันตัวแข็งทื่อเมื่อนึกขึ้นได้ว่าเขาอาจจะเป็น...

                 หึ...แต่แล้วความคิดฉันก็ต้องสะดุดลงเมื่อคนตัวสูงปล่อยมือฉันแล้วผุดลุกขึ้น เขายื่นหน้าลงมาจนเกือบชิดหน้าฉัน เห้ยๆๆ เดี๋ยวๆ ถึงจะมีหมวกกันน็อคบดบังใบหน้าอยู่ก็ใช่ว่าฉันจะไม่หวั่นไหวนะยะ! ทำอะไรเกรงใจหัวใจคนอื่นบ้าง ยิ่งนายเป็น...

                 เอ๊ะ ? หรือไม่ใช่

                 ทว่าก่อนที่ฉันจะทันได้สับสนไปมากกว่านั้นเขาก็เคาะหัวฉันเบาๆหนึ่งทีแล้วเดินจากไป ทิ้งให้ฉันนั่งนิ่งสับสนอยู่กลางดงกล้วยแห่งนี้...

                

                

พักเที่ยง

                 ข้าว ไปแดกข้าวกันฉันหันไปโบกมือไหวๆให้มิ้งแทนคำปฏิเสธ มันมองหน้าฉันเหมือนสงสัยแต่ก่อนที่จะถามอะไรอันอันก็มาลากคอมันออกไปซะก่อนด้วยเหตุผลที่ว่า ฉันหิวแล้ว ปล่อยมันไว้นี่แหละ!’ นังคนเห็นแก่กิน จะถามไถ่เพื่อนซักคำก็ไม่มี  ไม่คิดบ้างหรือไงว่าการที่ฉันไม่ไปทานข้าวเที่ยงเป็นเรื่องผิดปกติน่ะ!

                 “ไม่ไปกินข้าวอ่ะเยนมันถามฉันที่นอนฟุบโต๊ะอยู่ พอได้ยินเสียงทุ้มๆของมันที่ถามเหมือนจะเป็นห่วงฉันเลยอดไม่ได้ที่จะเงยหน้าขึ้นไปตอบ

                 ปวดเมนส์เออ ฉันปวดท้องประจำเดือน ปวดโคตรๆ นี่พึ่งมารู้ว่าวันนี้เป็นวันมามากก็ตอนที่เริ่มเรียนคาบก่อนนี่เอง ทรมานมาก ฮือออ แล้วดูสิ ฉันปวดหนักขนาดนี้ยัยอันกับยัยมิ้งยังกล้าทิ้งฉันได้ลงคอ

                 เอายามั้ย

                 “อือ...

                 “งั้นลุกก่อน...เขาฉุดแขนฉันให้ลุกขึ้นแต่ฉันก็สะบัดแขนออก

                  โอ๊ย! ปวด! ไม่เอา! ไม่ไป!!

                 ฉันส่ายหน้าเป็นพัลวันจนเยนถอนหายใจ แต่ก็ยังไม่วายพยายามจะลากฉันไปด้วยอีกรอบ ไปกินข้าวก่อน

                 “ไม่อาววว

                 “ไม่กินข้าวแล้วจะกินยาได้ยังไง

                 “ไม่กินนน

                 “พูดให้รู้เรื่องดิ

                 “ไม่เอา ไม่กินอะไรทั้งนั้นฉันขืนตัวสุดแรงและฟุบหน้าลงบนโต๊ะไม้อีกรอบ มือก็กดท้องน้อยไว้แน่น ปวดเว้ย! ทำไมผู้หญิงต้องเจออะไรแบบนี้ด้วยเนี่ย ไหนจะเรื่องท้อง คลอดลูกอีก มีแต่เรื่องเจ็บตัวอ่ะ! พระเจ้าไม่ยุติธรรมเลย แงงง

                 งั้นเดี๋ยวไปหาไรมาให้กินล่ะกัน รออยู่นี่นะ

                 “อือ...ฉันครางตอบรับเยนไปและเผลอหลับไปเมื่อเสียงฝีเท้าของเขาดังไกลออกไป

                 .

                 .

                 .

 

 

                 ...อือ สบายจัง ฉันพลิกตัวไปมาบนเตียงนุ่ม กดหน้าลงกับหมอนเพื่อไม่ให้แสงลอดผ่านหนังตามาได้ สบายดีจัง

                  ฮื่อ... อยากนอนแบบนี้ไปตลอดเลย...

                 หือ ?

                 ...เตียง??

                 ฉันเบิกตาโพล่ง ก่อนผุดลุกนั่งบนเตียงขาวสะอาดและเพราะการลุกที่กะทันหันเกินไปทำให้ฉันหน้ามืดล้มตัวลงไปนอนอีกรอบ คราวนี้ฉันเลยค่อยๆลืมตาช้าๆและพบว่า

                 เฮ้ย!”

                 “ไง Jฉันมองคนตรงหน้าด้วยความตกตะลึง

             โบอิ้ง!

                 ได้ไง ? ไหงเขามาอยู่นี่ แถมหน้าเขายังอยู่ห่างจากฉันแค่ไม่กี่คืบเท่านั้นเอง!

                 ย้ำ!! ไม่กี่คืบ!!!

                  เอ่อคือ...ไม่ใช่ตะลึงในความหล่อหรอกนะ ไม่สิไม่ นะ...นั่นก็ส่วนนึง  แต่ฉันตะลึงด้วยความสงสัยมากกว่า ฉันมาอยู่นี่ได้ยังไง ? แล้วก็เขา... เอ่อ ฉันหมายถึงโบอิ้งอ่ะ อ่านไม่ผิดนะ เขาอยู่หน้าฉันจริงๆค่ะทุกคน! แถมยังก้มหน้ามาใกล้จนปลายจมูกจะชิดกันอยู่แล้ว

                 ด้วยความที่หัวสมองมันขาวโพลนไปหมดและคิดอะไรไม่ออกฉันเลยได้แต่นอนนิ่งตัวแข็งทื่อปล่อยให้เขาจ้องหน้าฉันอยู่อย่างนั้น อะ...เอ่อ ใกล้ไปมั้ยพี่ขา ตอนนี้ขวัญข้าวไม่มีอารมณ์แรดดี๊ด๊าอยากจูบผู้ชายหรอกนะคะ เพราะงั้นถอยด่วน นาวๆๆ นาวที่ไม่ใช่มะนาวแต่แปลว่าตอนนี้อ่ะ เข้าใจไหม ??

                 เอ่อ...บ้าเอ๊ย... ฉันอยากตบปากตัวเองชะมัด จะพูดอะไรทำไมมันพูดไม่ออกวะเนี่ย แล้วนั่น! ทำไมเขาต้องยิ้มด้วย โอ๊ย งง

                 ฉันพาเธอมาเองแหละ

                 “ฮะ ?

                 ฉันเป็นคนพาเธอมาห้องพยาบาลเอง พอดี...ตอนเที่ยงฉันเดินผ่านห้องเธอแล้วเห็นเธอนอนฟุบอยู่น่ะ นึกว่าเป็นไข้ก็เลยพามาเขาพูดอธิบายยาวเหยียดไขข้อสงสัยของฉันจนกระจ่างทั้งหมด อ่อ... ฉันเข้าใจแล้ว

                 ว่าแต่...ทำไมเขาใจดีจัง?

                 เอ่อ...ขอบคุณนะ แต่ฉันไม่เป็นไรแล้วฉันพูดก่อนจะก้มหน้างุดเมื่อเริ่มรู้สึกเขินกับการที่ถูกเขาจ้องอยู่ในระยะประชิดแบบนี้ ฉันยกมือดันหน้าเขาออกก่อนจะค่อยๆยันตัวลุกขึ้นนั่ง มองเขาที่กระโดดมานั่งขัดสมาธิบนเตียงด้วยความรู้สึกประหลาด

                 ตึกตัก ตึกตัก

                 ละ...แล้วหัวใจจะเต้นแรงทำเพื่อ ?

                 ไม่ไหว ฉันอยู่ใกล้ผู้ชายคนนี้ไม่ไหวอ่ะ ดวงตาเขาที่มองมามันมีอิทธิพลเกินไป มัน...ฮือ ยิ่งพอคิดถึงเรื่องที่เราคุยแชทกันทำให้หน้าฉันร้อนเห่อขึ้นอย่างช่วยไม่ได้ ก็ดันไปอ่อยเขาไว้ซะเยอะเลยนี่นา

                 ใจเย็นๆนะข้าว...เขาไม่รู้หรอกน่ะว่าเป็นเธอ เขาแค่ช่วยเพราะเขาใจดีแค่นั้นแหละ

                 อ้าว จะไปแล้วเหรอ เสียงทุ้มถามขึ้นเมื่อเห็นฉันขยับตัวทำท่าจะลุกขึ้น ฉันเลยพยักหน้ารัวเร็วไปให้แล้วลุกพรวดขึ้นเตรียมเดินออกจากแผงกั้นเตียงเพื่อกลับไปยังห้องเรียน เดี๋ยวก่อน

                 “ ฮะ ?ฉันหันไปมองหน้าเขาเหลอหลาเมื่อเขาเอื้อมมือมาคว้าข้อมือฉันไว้เหมือนรั้งไม่ให้ฉันไป ความอุ่นร้อนที่แผ่ซ่านมาจากมือเขาทำให้ฉันใจเต้นแรงขึ้นอย่างช่วยไม่ได้

             “อยู่ด้วยกันก่อนสิ เราเหงา

             = [ ] =!!

                 พะ...

                 พระเจ้า!

                 ได้โปรด อย่าทำสายตาออดอ้อนแบบนั้นจะได้มั้ย กะจะทำให้ฉันตายเลยหรือไง

                 ฮือ... น่ารักชะมัด!

                 ฉันค่อยๆนั่งลงตามเดิมและเหมือนว่าเขาจะพอใจเอามากๆ เพราะเขาส่งยิ้ม แต่ก็ยังไม่ยอมปล่อยมือ

                 คือ มือนาย...

                 “อ้อ โทษทีเขาปล่อยมือออกจากฉันก่อนจะล้มตัวลงนอนเอามือขวาค้ำหัวหันหน้ามาทางฉัน ตายล่ะเหวย...ถ้าฉันติ๊ต่างไปว่าเขานอนอ่อยฉันนี่จะผิดไหมอ่ะ? โอย...เห็นแล้วอยากจับกดปล้ำลูบคลำทั้งตัวววว

                 “…”

                 “…”

                 เอ่อ...อย่าเงียบสิ ขอร้องล่ะ ให้มีเสียงหน่อยเถอะ เสียงอะไรก็ได้ แบบนี้มันดูแปลกๆอ่ะ ฮือ... คือตอนนี้ฉันกำลังนั่งบนเตียงมองคนตรงหน้าที่นอนหนุนแขนตัวเอง เขาหลับตาลงเหมือนจะหลับไปแล้ว ฉันไล่สายตามองตั้งแต่คิ้วพาดเฉียงได้องศาของเขา ไล่ลงมายังจมูกถึงปากชมพูได้รูปสวยของเขาที่ปิดสนิท มัน...น่า..

                 เฮ้ยๆๆ! คิดอะไรของแกยะนังข้าวแรด! ทุเรศที่สุด ! ฉันยกมือพัดหน้าตัวเองที่กำลังร้อนเห่ออย่างไม่รู้จะทำยังไง โบอิ้งบอกว่าเหงาฉันก็เลยอยู่กับเขาแต่ทำไมเขาดันหลับไปแบบนั้นล่ะ ไม่แฟร์เลยนี่ ปล่อยให้ฉันนั่งหวั่นไหวอยู่คนเดียวแบบนี้น่ะ

                 เธอชื่อ...?ฉันสะดุ้งเมื่ออยู่ๆเขาก็พูดขึ้นมาทั้งๆที่ยังหลับตาพริ้ม

                 เอ่อ ข้าว ชื่อข้าว

                 รู้จักฉันมั้ย ?รู้จักสิคะคุณขา รู้จักดีเลยด้วยค่า รู้ตั้งแต่อนุบาลเรียนไหนยันสเป็คสาวแล้วก็โคตรเหง้าบรรพบุรุษเลย แต่เขาไม่รู้จักฉันอ่ะ เศร้าแป๊ป ฮือๆๆ

                 รู้จักสิ

                 “ฉันก็รู้จักเธอนะ

                 ฮะ = [ ] =!

                 ขอช็อกออฟเดอะเดย์รอบสอง...

                 โบอิ้งบอกว่า...ระ...ระ...รู้จักฉัน ?

                 โอ้มายก็อดเนส! รู้จักได้เยี่ยงไรหรือเขารู้แล้วว่าฉันคือขวัญยัยแรดที่ทักไปคุยกับเขาตลอดๆน่ะ เฮ้ย...บ้าแล้ว!! จะรู้ได้ยังไง เขาไม่มีทางรู้หรอก! ไม่มีทางอ่ะ ไม่มี๊!!

                 “อ่ะ เอ่อ... ทำไมรู้จักล่ะ ?โอ๊ย ฉันนี่ก็จะเอ่ออ่าไรมากมายวะ แค่คุยกับคนหล่อที่แกปลื้มเขาแค่นี้เอง เป็นเอามากแล้วยัยข้าว พูดจาน่ารำคาญจริง!

                 “ก็วันนั้น... ที่โรงอาหารไง

                 วันไหนวะ ?

                 ฉันนั่งคิดตามที่เขาบอก แต่จนแล้วจนรอดก็คิดไม่ออกสักทีว่าวันนั้นมันวันไหน โรงอาหาร ? ฉันก็ไปโรงอาหารทุกวันอ่ะ ช่วยระบุหน่อยได้ไหมคะคนดีพูดแบบนี้น้องงง

                 วันไหนเหรอ??

                 “น้ำแดงไงเขาว่าก่อนจะหัวเราะลั่น และนั่นทำให้ฉันนึกขึ้นได้ ...แม่–  อายกว่านี้มีอีกไหม วันนั้นทำตัวโคตรน่าเกลียด เขาดันจำฉันได้อีกไง คืออะไรอ่ะ โอ๊ย!! จะบ้าตาย จมูกฉันเกือบเบี้ยวนะ จำไม่ได้เหรอ ใจร้ายจัง L

                 คนที่นอนหนุนแขนตัวเองและสายตาจับจ้องที่ฉันทำหน้าบึ้งตึงเหมือนกำลังงอน

                 ให้ตาย...เคยมีใครบอกไหมว่ามันโคตรน่ารัก ไม่อยากเสียซิงอย่ายิ้มให้ขวัญ รู้จักมั้ยยย หาาา ดูแก้มใสๆที่เขาอมลมไว้จนมันป่องนั่นดิ น่าหมั่นเขี้ยว

                 หยิก

                 ...กรรม

                 อุ๊ยลั่น มือมันไปเองอ่ะ แหะๆๆฉันชักมือกลับเมื่อรู้ตัวว่าเผลอเอื้อมไปหยิกแก้มเขา แหม...มือฉันนี่ไวกว่าสมองจริงๆ เมื่อกี้เผลอจริงๆนะเออ ไม่ได้ตั้งใจเล้ย แต่แก้มนิ้มนิ่ม อยากหยิกอีกจุงเบย

                 ก็ไม่ได้ว่าไร จะหยิกอีกก็ได้นะอะ...อ้าวเฮ้ย...

                 ขอช็อกรอบที่สาม

                 แต่ในเมื่อเจ้าตัวเปิดทางให้แล้วมีหรือที่ขวัญข้าวจะยกหินไปถมทาง

                 ฉันมองหน้าเขาเหมือนจะถามว่า จริงเหรอ? จนเขายิ้มตาหยีให้แทนคำอนุญาตนั่นแหละ ฉันเลยหยิกแก้มเขาอีกรอบ ใครจะบ้าปล่อยโอกาสหลุดมือละค๊า นี่ขวัญข้าวสายด้านนะคะ อ่อยมาจัดไปค่ะ พูดเลยยยแต่ขอหยิกคืนนะ

                 “เฮ้ย!!” ยังไม่ทันที่ฉันจะได้แย้งอะไรเขาก็เอื้อมมือกลับมาหยิกฉันแล้ว เขาหยิกฉันฉันหยิกเขา เดี๋ยวนะ... ทำไมเล่นกันเหมือนรู้จักกันมาก่อนเลยอะ

                 แล้วไหนจะสายตากับรอยยิ้มกรุ้มกริ่นนั่นอีก

                 ฮือ หน้าร้อนจะระเบิดแล้วจ้าแม่จ๋า!

                 หืม...ทำไมหน้าข้าวร้อนจังฉันสะดุ้งปล่อยมือออกจากแก้มเขาทันทีเมื่อโบอิ้งเปลี่ยนจากหยิกแก้มเป็นเอามือทั้งสองข้างมาทาบแก้มฉันแทน

                 เดี๋ยวๆๆ

                 ทำไมมือไวงี้!

                 “เอ่อ...

                 “อ้อ ก็เป็นไข้อยู่นี่เนอะ ร่างสูงปล่อยมือออกจากแก้มฉันแล้วหัวเราะนิดๆ เขายิ้มตลอดเวลาจนฉันสงสัย นี่เขาเป็นคนอารมณ์ดีขนาดนี้เลยเหรอ ? เท่าที่ฉันจำได้ เวลามองเห็นเขาทีไรก็ไม่เห็นจะยิ้มเลยสักครั้ง ขนาดเพื่อนเขาหัวเราะกันทั้งกลุ่มเขายังทำแค่อมยิ้มนิดๆเอง

                 หรือจะอ่อยฉัน ?

                 คิดไปเองอีกแล้วยัยขี้มโน! แค่ยิ้มให้ไม่ได้แปลว่าเขาจะอ่อยนะ! ก็แค่ยิ้มให้เท่านั้นแหละ!

                 เปล่านะ เราไม่ได้เป็นไข้

                 “เหรอ แต่หน้าร้อนมากเลยนะเขาขมวดคิ้วเหมือนสงสัยแล้วเอามือมาทาบหน้าผากวัดอุณหภูมิอีกรอบ จะให้ฉันบอกว่าไงดีล่ะ ว่าที่ร้อนก็เขินเขานั่นแหละ ฮือ

                 เนี่ย ตัวก็ร้อนฉันกระตุกนิดๆเมื่อเขาเอามือมาแตะๆแขนฉันเพื่อยืนยันว่าตัวฉันร้อนจริงๆ ฮะ... เอ่อ... ถ้าบอกว่าตัวร้อนเพราะเมื่อเช้าไม่ได้อึจะเถื่อนไปมั้ยวะ

                 อ่า...

                 ครืดดด

                 ยังไม่ทันที่ฉันจะได้ตอบอะไรโทรศัพท์ฉันก็สั่นเป็นสัญญาณว่ามีคนโทรมา ฉันหยิบโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋ากระโปรงและพบว่ามิ้งนั่นเองที่โทรมา

                 โทรมาตรงจังหวะมากเพื่อนรัก ขอบคุณสวรรค์ ถึงฉันจะชอบเขาแต่ตอนนี้ฉันยังไม่พร้อมที่จะคุยกับเขาตรงๆแบบนี้นะเว้ย บอกตรงๆแอบปอดแหก ดีนะที่ยัยมิ้งโทรมาจะได้หาเรื่องหนี

                 อือ...ฉันกรอกเสียงสั่นใส่โทรศัพท์หลังกดรับ ที่สั่นนี่ไม่ใช่ไร คือเขินสายตาคนที่นั่งอยู่ใกล้ๆเนี่ย เขาเอาแต่มองฉันแล้วก็ยิ้ม ยิ้มจนตาพร่าไปหมดแล้ว ฮือออ

                 [ ยัยข้าว! แกโดดเหรอฮะ ! ฉันโทรไปหาเป็นร้อยสายก็ไม่รับ แกมันใจดำ โดดไปคนเดียวได้ไง ทำไมไม่ชวนฉันวะ รู้มั้ยอ.วิไลโคตรน่าเบื่อ ^%#$&^@()*!)@]

                 อ่ะจ้ะ =  = นี่โทรมาบ่น ? ทำไมมันไม่คิดบ้างวะว่าฉันป่วยอาจอยู่ห้องพยาบาลไรงี้ นี่ฉันดูเป็นเด็กเลวจ้องแต่จะโดดเรียนอย่างเดียวเลยหรือไงหา! เริ่มสงสัยขึ้นมาตงิดๆแล้วนะว่าในสายตาเพื่อนฉันดูเป็นแล้วคนยังไงวะ

                 ไม่ได้โดด อยู่ห้องพยาบาลย่ะ!” ฉันกระแทกเสียงใส่เพื่อบ่งบอกว่าเดี๊ยนไม่พอใจมากที่มันบ่นมาแบบนี้ เคืองนะพูดเลยยย

                 [ อ้าวเหรอ เป็นไรวะ ไอ้เยนก็หายเลยนึกว่าโดดไปด้วยกัน]

                 “อ้าว ? เยนโดดเหรอเออ ลืมนึกถึงเยนไปเลย ตอนเที่ยงเขาบอกจะไปหาซื้ออะไรมาให้ฉันกินนี่หว่า แล้วฉันก็หลับไปรู้ตัวอีกทีก็อยู่ห้องพยาบาลแล้ว อย่างนี้ก็แสดงว่าตอนที่เขากลับมาบนห้องเขาก็ไม่เจอฉันน่ะสิ ตายแล้ว...มันต้องโทรมาด่าฉันแน่ๆเลยอ่ะ

                 [ เออดิ หายหัวไปหมดเลยเนี่ย อ.วิไลบ่นแทบตายว่าเด็กโดดเรียนเยอะ แล้วก็นะ...]

                 [ เลิกบ่นดิ! ตกลงนังข้าวมันเป็นอะไร!] ฉันที่อ้าปากจะตอบก็หุบฉับพลันเมื่อได้ยินเสียงอันอันแหวแทรกเข้ามา เอาแล้วไง นังพวกนี้...มันกำลังก่อสงครามน้ำลายกันอีกแล้ว

                 [ โอ๊ยยย! ก็ถามอยู่นี่ไง ขอบ่นก่อนดิ]

                 [ เอามานี่เลย! เดี๋ยวฉันถามเอง! ]

                 [ เฮ้ย! ไม่ได้ นี่มันโทรศัพท์ฉันนะ!]

                 [ แล้วไงยะ! %$@*&^@(!^(@*!)&(&^!!!]

                 “…”

                 ติ๊ด

                 ฉันกดตัดสายก่อนจะส่ายหัวอย่างเอือมระอากับความติ๊งต๊องของยัยสองคู่กัดนั่น ตกลงมันห่วงฉันไหมวะเนี่ย เอาดีๆ

                 อ้าว ทำไมตัดล่ะ ?ฉันหันไปมองโบอิ้งที่ย้ายมานั่งหย่อนขาลงเตียงข้างฉันตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ แถมยังชะโงกหน้ามาดูโทรศัพท์ฉันจนหน้าเราใกล้กัน... จะสี่โมงแล้วเหรอเนี่ย

                 โอ๊ยยย เคยมีใครบอกเขามั้ยว่าหน้าใสๆหล่อๆของเขาเป็นอันตรายต่อหัวใจผู้หญิง! วันนี้เขายื่นหน้ามาใกล้ฉันหลายครั้งแล้วนะ! เห็นนังข้าวบ้าๆแบบนี้ก็หวั่นไหวกับคนหล่อนะ ถึงต่อหน้าเขาฉันจะแอ๊บเรียบร้อยก็เถอะ อิอิ

                 ความจริงก็ไม่ได้แอ๊บนะ แค่ไม่รู้จะทำไง เจอหน้าเธอแล้วใจสั่น อร๊ายยย #ปาหัวใจรัวๆ

                 เอาไง ? กลับเลยมั้ย

                 “อะ...อื้อฉันพยักหน้ารัวเร็ว ผู้ชายตรงหน้าก็เลยยืดตัวขึ้นเต็มความสูงฉันเลยลุกตามและนั่นทำให้ฉันรู้ว่าเขาสูงกว่าฉันมากๆ ฉันที่เป็นชะนีเตี้ยอยู่แล้วยิ่งดูเหมือนหลักกิโลเข้าไปอีกเมื่อยืนอยู่ข้างเขา ให้ตาย...เขาม.สี่จริงป่ะวะทำไมสูงงี้ กะจากสายตาคงประมาณร้อยแปดสิบได้ คือก็รู้อยู่แล้วล่ะว่าเขาสูง แต่พึ่งได้รู้ชัดๆก็ตอนนี้แหละ เยนที่ว่าสูงแล้วยังเตี้ยกว่าเขาเลยอ่ะ

                 อ๊ายยย ผู้ชายสูงนี่สเป็คเลยนะ ยิ่งหัวฉันอยู่แค่อกเขาแบบนี้ยิ่งฟินเลยค่า

                 “ข้าวมาโรงเรียนยังไงอ่ะ ?ฉันตื่นจากภวังค์เมื่อได้ยินเสียงเขา แหม...กำลังเพ้อเลยพ่อคนแซ่บ

                 ก็รถเมล์อ่ะ

                 “งั้นเหรอ...ฉันพยักหน้าเสริมเมื่อเขาตอบมาแบบนั้น ก่อนจะแทบสำลักน้ำลายตัวเองกับคำพูดต่อมาของเขา งั้นเราไปส่งเอามั้ย ?

                 พะ...พ่อคุณขา ใจดีไปม้ายยย แล้วที่พูดเนี่ย คิดยังงงง ทำแบบนี้ขวัญข้าวคิดลึกมากนะเอ้อ มาหลอกให้ความหวังแล้วจากไปนี่แถวบ้านเรียกไอ้เหี้ยเลยน๊า

                 “จริงเหรอ...ฉันว่าก่อนจะเว้นวรรค ทำแบบนั้น มันจะดีนะตบท้ายไปแล้วก็ทำตาแป๋วใส่ เขาหลุดขำโดยที่ฉันไม่รู้ว่าขำอะไร พูดอะไรผิดวะ ก็ตรงๆนะ ก็แบบทำไมฉันต้องตอแหลไปว่า มันจะดีเหรอ?อะไรเทือกนั้นด้วยล่ะ ในเมื่อฉันคิดว่ามันดีอ่ะ ฮี่ๆๆๆ

                 ใจจริงอยากจับกดตั้งแต่เขานอนบนเตียงละ นี่ใจเย็นมากแล้วนะเนี่ย .  . #ทำหน้าใสๆ

                 ไม่จริง

                 แป่ว...แห้วเลยฉัน

                 หรือว่าออกตัวแรงไปวะ แงง เขาคิดว่าฉันแรดแล้วมั้งเนี่ย ถึงจะเป็นความจริงก็เถอะ  ไม่น่าเลยนังข้าว โอ๊ยยย เขาเคยบอกในอาคส์นี่ว่าชอบผู้หญิงเรียบร้อย ชิ หมดหวังแล้วหมดหวัง T o T

                 “ไว้คราวหน้านะครับ วันนี้มีธุระ

                 ...คราวหน้า?

                 เขาโคตรให้ความหวังฉันอ่ะ กรี๊ดดดด หญิงจะไม่ทน!!

 

บันทึกลับของโบอิ้ง

             เมื่อแยกตัวจากข้าวแล้วผมก็เดินควงกุญแจไปที่รถพลางฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดี สาเหตุก็มาจากคนตัวเล็กที่พึ่งแยกกันเมื่อกี้นี่แหละ แถมผมยังแอบแต๊ะอั๋งเธอไปนิดหน่อยด้วย ตอนแรกผมก็ไม่ได้คิดไรหรอกแค่เดินผ่านหน้าห้องแล้วเห็นเธอฟุบอยู่เหมือนคนป่วยเลยทำตัวเป็นพลเมืองดี(ไม่ได้หวังไรครับ จริงๆ) แบกเธอไปห้องพยาบาลและถือโอกาสโดดเรียนด้วยเลย

                 ต้องขอบคุณข้าวนะเนี่ยที่ทำให้ผมมีเหตุผลโดดเรียน ถึงแม้ปกติไม่มีเหตุอะไรผมยังโดดก็เหอะ

                 ไปอ่อยใครมาล่ะมึง อารมณ์ดีเชียวไอ้เจษเดินมาคล้องคอผมแล้วยิงคำถามตามประสาคนขี้เสือก

                 ข้าว…”

                 “ฮะ ? หิวข้าวไอ้นี่...พูดครั้งเดียวไม่เคยเข้าใจ

                 เขาชื่อข้าวผมตอบกระแทกเสียงเล็กน้อยอย่างหงุดหงิดในความเข้าใจยากของเพื่อนตัวเอง แต่จะว่าไป รู้สึกหิวข้าวเหมือนกันแหะ ข้าวที่เป็นคนอ่ะนะ หึหึ J

                 “คนนั้นน่ะเหรอ

                 “เออผมตอบกลับไปก่อนจะจับแขนมันที่พาดคอผมอยู่ออกเมื่อเดินมาถึงรถแล้ว

                 ไวไฟตลอดนะมึงผมยักไหล่กับคำพูดเชิงจิกกัดจากไอ้เจษแล้วขึ้นคร่อมมอเตอร์ไซค์บิ๊กไบค์พร้อมสวมหมวกกันน็อค เจษเริ่มพล่ามอะไรซักอย่างที่ผมไม่เข้าใจเพราะไม่สนใจจะฟัง

                 ว่าแต่...ข้าวจะกลับบ้านยังไงเนี่ย ไปดูหน่อยดีกว่า

                 อ้าวเฮ้ย! มึงกลับเร็วจังวะไอ้เจษร้องลั่นเมื่อได้ยินเสียงสตาร์ทรถ ปกติผมก็ไปสิงที่สนามบาสกับกลุ่มเพื่อนจนหัวค่ำนั่นแหละถึงกลับบ้าน แต่วันนี้ไม่ได้ว่ะ เดี๋ยวอดตามยัยตัวเล็กนั่นพอดี...

                 ไอ้เหี้ย! เงียบอีก แม่งกล้าทิ้งเพื่อนเหรอวะ &*^(^&%^@$^&(!!!” เสียงไอ้ตัวขี้เสือกตะโกนด่าไล่หลังมาแต่มีหรือที่ผมจะสนใจ โทษที คือกูถือคติ ทิ้งเพื่อนในวันนี้ ได้แฟนที่ดีในวันหน้า

                 บรื้นนนน

                 ผมขับลัดเลาะมาจนถึงหน้าโรงเรียนบริเวณป้ายรอรถเมล์และพบว่าข้าวกำลังขึ้นรถคันตรงหน้าพอดี เจ๋ง มาทันเวลาพอดี ผมขับบิ๊กไบค์สีดำลูกรักตามรถเมล์คันข้างหน้าไปเรื่อยๆ จนมันจอดที่หน้าปากซอยเล็กๆซอยหนึ่ง พอเห็นว่าข้าวเดินลงมาจากรถเมล์ผมก็ดับรถลงไปเสนอหน้ามองตามเธอไปจนเธอเดินขึ้นหอ

                 อย่าว่าผมโรคจิตนะ ผมแค่ห่วงเธอเท่านั้นแหละ ผู้หญิงกลับบ้านคนเดียวมันอันตรายจะตาย ถึงจะยังไม่ค่ำก็เหอะ อีกอย่างผมมาดูลาดเลาเอาไว้ เผื่ออนาคตจะได้มาส่งเธอไรงี้

                 ก็หลังจากนี้ผมจะ รุก เต็มที่แล้วนี่นา...

                 ถ้าถามว่างั้นทำไมวันนี้ไม่มาส่งเธอเลยล่ะ ? คำตอบคือ ถ้าผมทำอย่างนั้น กระต่ายก็ตื่นพอดี ผมรู้แล้วน่ะว่าธอคือ ขวัญผู้หญิงที่ทำให้ผมติดไลน์ และถ้าเธอเห็นว่าผมคือเจ้าของหมวกกันน็อคอันนี้ เธอจจะจำได้แน่ๆว่าผมรู้ว่าเธอคือขวัญ แล้วถ้าจะให้ผมเดา...เธอคงจะพยายามหลบหน้าผมเพราะความอายแน่ๆ

                 เห็นอย่างนี้ผมฉลาดมากนะครับ จากที่คุยกันมาทำให้ผมรู้ว่าเธอไม่อยากจะแสดงตัวให้ผมรู้เท่าไหร่ ไม่งั้นเธอคงแสดงตัวไปนานแล้วหลังจากที่ผมให้อ่อยบวกความหวังเธอไปขนาดนั้น ก็ตัวจริงเธอดูออกจะมั่นใจในตัวเองไม่น้อยเลยนี่หว่า...

                 ระวังไว้ให้ดีเถอะกระต่ายน้อย หมาป่าจะเริ่มล่าแล้วนะ J

                

สองวันต่อมา

                 ผมวิ่งเหยาะๆมายังอัฒจรรย์ข้างสนามบาสเมื่อพระอาทิตย์ลับฟ้าไปแล้วบ่งบอกว่าถึงเวลากลับบ้านซักที หยิบผ้าขนหนูในกระเป๋ามาเช็ดเหงื่อตามใบหน้า ไรผมลามลงไปยังลำคอและแขนแล้วยกมือถือขึ้นเช็คไลน์ เมื่อก่อนผมก็ไม่ได้ติดเทคโนโลยีพวกนี้นักหรอก เบื่อๆไม่มีอะไรทำถึงหยิบมาเล่นเท่านั้นเอง แต่ตั้งแต่เริ่มรู้สึกว่าการคุยกับขวัญมันสนุกก็ทำให้ผมต้องเผลอหยิบมันออกมาเช็คข้อความที่เธอส่งมาแทบทุกเวลาเลยสิน่า...

                 เฮ้อ...ผมว่าผมเป็นเอามากว่ะ

                 Kwan.KK : กลับบ้านยัง?

                 Boeing : ยังเลยครับ

                 Kwan.KK : รีบกลับนะ มืดแล้ว อันตรายยย

                 น่ารักตลอดเลยคนนี้ ให้ตาย...ผมชอบให้คนแคร์อยู่ด้วยสิ ยิ่งเธอเป็นแบบนี้ ผมยิ่งจะชอบเธอมากขึ้นนะเนี่ย

                 Boeing : คร้าบบบ ^^

                 Boeing : ขวัญอะทำไรอยู่ ?

                 ไอ้อิ้ง! กลับก่อนอีกแล้วเหรอวะ!?!” ผมหันไปมองไอ้เจษที่ตะโกนมาจากในสนามแล้วตะโกนตอบกลับไป

                 เออ ไปละ!” ผมโบกมือลาเพื่อนๆในสนามแล้วเดินไปหารถคู่ใจ พรุ่งนี้เป็นวันหยุด จะหาเรื่องอะไรไปอ่อยขวัญดีวะ...

                 ยังไม่ทันที่ผมจะได้คิดแผนดีๆ(?)ออกขวัญข้าวก็ตอบไลน์กลับมาซะก่อน

                 Kwan.KK : อยู่หน้าโรงหนังอ่ะ รอดูหนังอยู่

                 อะฮ้า... ไม่ต้องรอพรุ่งนี้แล้วล่ะ อ่อยมันวันนี้เลยล่ะกัน

                 Boeing : ดูด้วยดิ

                 ผมกดตอบไปงั้น รู้อยู่แล้วล่ะว่าเธอไม่ถ่ายรูปตั๋วหรือบอกสถานที่แน่ๆ เพราะงั้นผมเลยใช้วิชามาร

                 ส่องเฟสกับไอจีเธอไงครับ =.,=

                 เธอก็เหมือนผู้หญิงวัยรุ่นทั่วๆไปที่เวลาไปไหนมาไหนจะถ่ายรูปอัพลงโซเชียลมีเดียตลอดและครั้งนี้ก็เช่นกัน ผมยิ้มออกเมื่อเห็นว่าเธอโพสรูปตั๋วลงเฟส บอกเวลาชื่อหนังตำแหน่งที่นั่งชัดเจนพร้อมแคปชั่น

                 หัวใจยังว่าง คนข้างๆก็ไม่มี

                 เสร็จโจรสิครับ

                 ผมรีบซิ่งบิ๊กไบค์กลับบ้านแล้วจัดการอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เรียบร้อยก่อนจะรีบรุดไปโรงหนังตามที่ตั๋วของยัยนั่นระบุไว้ ตอนนี้หนังคงฉายไปได้สักสิบนาทีแล้ว แต่ผมสนใจหนังที่ไหนล่ะ ผมจัดการเรื่องตั๋วแล้วเข้าโรงไปทันทีก่อนจะเดินลงไปนั่งข้างๆขวัญข้าวแล้วตะแบะตอแหลทำท่าเหมือนตกใจที่เห็นเธอ

             โอ๊ะ!...บังเอิญจัง J

                 


TBC

รู้ไหมว่าอะไรเปลี่ยนไป #ปาดนั้มตา



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 17 ครั้ง

1,281 ความคิดเห็น

  1. #1271 `pkcyjrq_ (@plengkhim) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 มีนาคม 2560 / 15:13
    โบอิ้งมันร้ายยยยยย555555
    #1271
    0
  2. #1191 Cheshire. (@priawtingtong) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2559 / 19:03
    ตะแบะตอแหล ตลก ชอบ55555555
    #1191
    0
  3. #1071 Cupcakesx (@imoommy) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 16 มีนาคม 2559 / 02:37
    โอ๊ยยย งานหลอกแต๊ะอั๋งก็มา เดี๋ยวจับมือ เดี๋ยวหยิกแก้ม นี่ยังแกล้งบังเอิญไปดูหนังข้างกันอีก จะอ่อยอะไรขนาดนั้นอ่ะ ก็จีบตรงๆไปสิ ข้าวนางยิ่งไม่ค่อยฉลาดอยู่ เดี๋ยวนางก็สับสนหรอก 5555 ว่าแต่เยนหายไปไหนนน
    #1071
    0
  4. #932 YulSica (@0mygirl0) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 มกราคม 2559 / 09:11
    โคตรขี้อ่อย
    #932
    0
  5. #901 milky.q (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 มกราคม 2559 / 03:30
    โบอิ้งเปิดตัวมาแบบเทพบุตรอ่ะ ดูแสนดี๊แสนดี แต่จริงๆแล้วอย่างร้าย 55555
    #901
    0
  6. #356 angel188 (@angel188) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2558 / 07:04
    ตอแหลมากคะ -.... - บังเอิ๊ญ บังเอิญ
    #356
    0
  7. #145 FREE ➸ AVA (@hidden-ava) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2558 / 20:14
    แหม บังเอิ๊ญบังเอิญนะลูก ๕๕๕๕๕๕๕๕๕
    #145
    0
  8. #144 STEO_HEUY (@STEO_HEUY) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2558 / 19:50
    อ่อยยย
    #144
    0
  9. #143 mmookk61 (@mmookk61) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2558 / 18:44
    บังเอิญจังแก บังเอิญจริงๆ555555 โบอิ้งมันร้ายค่ะะ
    #143
    0
  10. #142 n'journey (@film10kitty) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2558 / 18:26
    อ่อยแรง ชอบบบ 555555
    มาอัพไวๆนะ ตามอยู่ <3
    #142
    0
  11. #141 Vanasanan Tz (@innanuail) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2558 / 14:47
    เหยยยยยยยยยย -/////- เขินอะนี่พูดเลออ 55555555
    ชอบบบบบบบบมากกกก5555
    #ทีมมิ้ง #เดี๋ยวๆ555555555555
    #141
    0
  12. #140 taem_emm (@taemtaem) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2558 / 13:15
    แรดว่ะ โบอิ้งอ่ะ แหม ทำทีเป็นบังเอิญ จงใจชัดๆ
    #140
    0
  13. #139 Minakawa_nt (@nuttyluhan77) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2558 / 12:05
    บังเอิญพ่อแกสิ,555555555555555555 เกลียดดดดดดดด พระเอกทัลแหลลล แอร๊ย หมั่นไส้
    #139
    1
    • #139-1 Fondue ★ (@vanutsanan) (จากตอนที่ 7)
      7 พฤศจิกายน 2558 / 11:19
      หมั่นไส้เนาะ ผช.อะไรตอแหลได้น่ารักขนาดนี้ 55555
      #139-1
  14. #138 พิมพ์ขวัญ (@pimkwanvara) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2558 / 09:56
    เกลียดดดดดดด55555 ทำไมรุกขนาดนี้ ยังอยู่ทีมเยนนะ เป็นสายเเอบรักเหมือนกัน
    #138
    0
  15. วันที่ 28 ตุลาคม 2558 / 07:13
    บังเอิญแต่แอบจงใจ อ่อยเบาๆล่ะลูกกก แหม่ กลัวขวัญข้าวจะเจ็บหนัก 555555
    #137
    0
  16. #136 taew-onwara (@taew-onwara) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2558 / 06:19
    เจิม
    #136
    0
  17. #135 Zayezai (@zayezai-4minue) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2558 / 05:39
    ตอแหลเนียนๆเลยโบอิ้งขาาาาา
    5555555555
    ทำไมมันต้องทำตัวอะไรลับๆล่อๆ
    จะจีบก็จีบเลยยยย หาเรื่องอ่อยตล๊อดดด
    #135
    0
  18. #134 babymap (@jmap) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2558 / 02:43
    กรี๊ดมาอ่านรวดเดียวเลย ชอบมากๆเลยค่ะ ชอบเยรินด้วยยยยยย เลยชอบหนักมาก555 รีบๆมาอัพนะตัว
    #134
    0
  19. #133 taew-onwara (@taew-onwara) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2558 / 23:46
    โอ้ยยยเขินนนนน-////- ยังรอน้าาาอยากอ่านมากๆๆสนุกค่า
    #133
    0
  20. #132 violina (@natashaa-w) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2558 / 23:00
    กรี้ดดดดด >///< ชอบมากๆเลย
    #132
    0
  21. #131 Supakarn Srikeaw (@ppan_ling) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2558 / 22:33
    แหมมมมมอีอิ้ง...แกมันตอแหลมมมมได้โล่จริงๆแถมยังขี้อ่อย>////<
    #131
    0
  22. #130 alone18 (@fad123fad) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2558 / 22:21
    กรี๊ดดดลั่นคะ
    #130
    0
  23. #128 taew-onwara (@taew-onwara) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2558 / 10:28
    โอ้ยยย//โบอิ้งอ่อยเต็มที่555//โบอิ้งรุยังอ่าาาา????
    #128
    0
  24. #127 Minakawa_nt (@nuttyluhan77) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2558 / 01:08
    เกร้ดดดดดด บีบมาบีบกลับไม่โกง งี้ป่ะโบอิ้งจ๋าาาา ฮือหลงแรง
    #127
    0
  25. #126 ★Ciga Smoke (@mukung-6996) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2558 / 23:22
    โอ้ยยย โบอิ้งน่ารักก #โบอิ้งสายอ่อย
    #126
    0