ชายาแห่งดวงจันทร์ [Yaoi]

ตอนที่ 17 : อาคมกลืนวิญญาณ งานเลือดสาดต้องมา?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,249
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 43 ครั้ง
    5 ก.ย. 58

 

 

ผมขอยืนไว้อาลัยให้กับความซุ่มซ่ามของตัวเองสักครู่หนึ่ง...

ไม่รู้ชาติที่แล้วผมไปทำกรรมอะไรเอาไว้นักหนา เกิดมาชาตินี้ถึงได้โดนพระเจ้ากลั่นแกล้ง เทวดาขัดขา เทพธิดาชังหน้า ซาตานรุมรัก ดวงมันเลยซวยไม่บันยะบันยัง ได้เปิดประสบการณ์ใหม่หลากหลายที่ไม่เคยคิดเลยว่าชีวิตนี้จะมีโอกาสได้ลองสักครั้ง ทั้งเรื่องที่มีสามีเป็นตัวเป็นตน โดนผู้ชายด้วยกันปล้นจูบ ถูกเจ้าชายอุ้มแบบเจ้าหญิง และนี่ยังได้รับตั๋วเฟิร์สคลาสมาทัวร์ห้องใต้ดินของปราสาทหินหลังงามที่ตั้งอยู่บนดวงจันทร์

เอ็กซ์คลูซีฟกว่านี้ไม่มีอีกแล้ว!

หลังจัดกลุ่มกันใหม่แล้วแบ่งหน้าที่กันเสร็จสรรพ ท่านดาเนสก็ให้สัญญาณเริ่มลงมือปฏิบัติตามแผนการที่วางเอาไว้ ผมนี่แอบร้องกระซิกๆ อยู่ในใจที่ต้องไปเยี่ยมชมห้องขังนักโทษในคุกใต้ดินแทนที่จะเป็นส่วนอื่นๆ ของปราสาทหินหลังงาม

ในทีมของผมยังมีกระต่ายสามตัวหน้าเก่าเจ้าเดิม ที่เพิ่มขึ้นมามีแค่สิ่งมีชีวิตสีหมอกที่ท่านลุงหมีดาเนสส่งมาให้ช่วยคุ้มครองผมกับรัชทายาทคนสำคัญแห่งอาณาจักรแสงจันทร์ หน้าพี่แกก็ดูเต็มใจจะช่วยคุ้มครองกูมากเลยครับ ตั้งแต่รับงานมาก็มีแต่กอดอกยืนเต๊ะหล่อ ไม่เปิดปากพูดอะไรกับผมเลยสักแอะ พอเข้าไปขอโทษเรื่องที่ผมกับพวกเชอเชสเจื๋อนลูกน้องในสังกัดเขาไปหลายตัว พี่แกเพียงพยักหน้ารับ บอกสั้นๆ ว่าไม่เป็นไร เพราะตอนนั้นพี่แกก็กะเอาพวกผมถึงตายเหมือนกัน(ถ้าทำได้) ผมนี่ถึงกับร้องเหยดดดดดเสียงยาวอยู่ในใจ ห่างได้เป็นห่างไว้น่าจะเป็นผลดีต่อตัวผมมากกว่า

ดูจากแผนผังของปราสาทแล้ว ลักลอบเข้าไปจากทางข้างหลังน่าจะดีที่สุดนะขอรับ”

เจ้าขาววิเคราะห์จากภาพโฮโลแกรมรูปปราสาทที่ให้เทรซัสช่วยเสกขึ้นมาอีกครั้ง ข้างๆ มีเจ้าดำชะเง้อคอมองอย่างสนใจ

เชอเชสลองขอความเห็นจากคนที่น่าจะชำนาญทางที่สุดดูบ้างว่าแผนการของฟาฮาโอเคดีไหม อยากแสดงความคิดเห็นอะไรหรือเปล่า เจ้าสีหมอกเพียงส่ายหน้าเบาๆ บอกทำตามที่ฟาฮาแนะนำมานั่นแหละเป็นหนทางที่ดีที่สุดแล้ว  พวกเราเลยจัดขบวนทัพกันใหม่ ให้เซริมนำหน้า ตามด้วยเทรซัส เชอเชส ผม และฟาฮาเป็นคนปิดท้าย

การลักลอบเข้าไปในปราสาทที่มีทหารยามพันธุ์โฮ่งเฝ้าอยู่ยั้วเยี้ยนี่เป็นอะไรที่ท้าทายมากสำหรับกระต่ายสามตัว ส่วนผมนี่...ได้แต่เดินตามเขาลูกเดียวครับ เจ้าม่วงมุดผมก็มุด เจ้าม่วงวิ่งผมก็รีบก้าวขาโกยตาม คิดภาพแล้วก็ตลกดีนะ เจ้าดำที่นำหน้าทำท่ายังไง คนที่เหลือก็พลอยทำตามไปด้วยเหมือนเรากำลังเล่นเกมอะไรกันอยู่ จนกระทั่งมาถึงทางลงไปยังชั้นใต้ดินที่มีมนุษย์หมาป่ายืนเฝ้ายามอยู่หนาแน่น พวกนั้นเดินตรวจตรากันอย่างเข้มงวดจนผู้บุกรุกอย่างพวกผมหันหน้ามองกันอย่างแปลกใจ

ฟาฮาใช้เวทย์ลบเลือนกลิ่นอายพวกเราซ้ำสองก่อนตัวเขากับเซริมจะกระโจนออกจากที่ซ่อนเข้าไปย่ำยี(?)นายทหารผู้เคราะห์ร้ายสองคนที่ยืนเฝ้าอยู่หน้าปากทางเข้า เชอเชสซัดพันจันทราเก็บกลุ่มที่กำลังเดินตรวจตราอยู่อีกฟาก เทรซัสจัดการอีกกลุ่มที่นั่งพักก๊งเหล้ากันอยู่ไม่ไกล ส่วนผม จะทำอะไรได้อีกนอกจากยืนให้กำลังใจทุกคนอย่างสุดความสามารถ...

หลังเก็บงานเสร็จเรียบร้อย ฟาฮาก็แสดงอภินิหารให้ผมปรบมือชื่นชมอีกครั้งด้วยการสร้างเวทย์ลวงตาทำทีเป็นว่าทหารชุดเมื่อกี้ยังปฏิบัติหน้าที่กันอย่างแข็งขัน กว่าทหารชุดถัดไปจะมาผลัดเปลี่ยนเวรยาม พวกผมก็คงเผ่นแน่บไม่เหลือแม้แต่เงาหัวให้ไล่ตามไปแล้ว (คิดว่างั้นนะ)

ทางลงชั้นใต้ดินเหม็นกลิ่นอับนิดๆ มีคบเพลิงถูกจุดด้วยไฟเวทย์เว้นห่างเป็นช่วงๆ ทำให้บริเวณทางเดินไม่มืดชวนผีหลอกอย่างที่ผมจินตนาการเอาไว้ ทางขวาเป็นผนังหินที่มีคราบอะไรไม่รู้เกรอะกรังเต็มไปหมด อีกข้างเป็นกรงเหล็กที่เอาไว้ใช้กักขังนักโทษ ยามนี้แต่ละห้องว่างเปล่าไร้ตัวคน พวกผมเลยเดินผ่านจุดตรงนี้ไปอย่างไร้ความสนใจ

เนื่องจากเซริมบุกตะลุยเข้ามาเคลียร์ทางให้ก่อนแล้ว ทางเดินจึงสะดวกปลอดโปร่งไม่มีสิ่งใดเกะกะขวางทางเพราะเจ้าดำทำงานเรียบร้อย เก็บร่างไร้สติของพวกทหารยามไว้ในกรงขังล็อคลงกลอนอย่างดีแบบที่น่าตบรางวัลให้ กระต่ายขยันแบบนี้เหมาะแก่การเก็บไว้ใช้งานยิ่งนัก!

ช่วยด้วย... ช่วยพวกเราด้วยเถิด ปล่อยพวกเราออกไปที...”

พอเดินลึกเข้ามาอีกนิด นักโทษที่ถูกกักขังเอาไว้ห้องละหลายสิบคนก็พยายามยื่นมือออกรั้งตัวพวกผมเอาไว้ เชอเชสรีบกันตัวผมออกห่างจากกรงไปแนบสนิทชิดเชื้อกับกำแพงขึ้นราแทน คนที่เหลือเองก็เบี่ยงตัวหลบกันให้วุ่น แสงจากคบเพลิงทำให้ผมเห็นคนที่ถูกจับมาขังได้คร่าวๆ ส่วนใหญ่อายุรุ่นราวคราวเดียวกับผม เด็กเล็กที่ขนาดตัวเท่ายาอุลก็มีอยู่ตั้งหลายคน ดูยังไงก็ไม่น่าจะใช่นักโทษ น่าจะเป็นเด็กที่ถูกจับตัวมาขังมากกว่า

'เชอเชส เด็กพวกนี้...'

ผมกระตุกชายเสื้อเจ้าตัวโตที่เดินนำหน้า เวลานี้เจ้าม่วงไม่แย้มยิ้มชวนปวดจิตเหมือนยามปรกติอีกแล้ว เขาคงมาดสุขุมไว้มั่น เฝ้าระวังเต็มที่ เป็นภาพลักษณ์ที่ผมไม่ชินตาเอาซะเลย

'ยังไม่ใช่ตอนนี้ครับ ถ้าพวกเราปล่อยพวกเขาไปโดยไม่มีคนคอยคุ้มครอง ทหารยามที่เฝ้าระวังอยู่รอบนอกจะสังหารพวกเขาทันทีที่เจอตัว' เหตุผลที่เถียงไม่ออกตอบกลับมาให้ผมรู้ว่าควรใส่ใจกับอะไรก่อน ตอนนี้เลยได้แต่เดินตามการนำของคนข้างหน้าที่ยิ่งเดินลึกเข้าไปเท่าไหร่ก็ยิ่งระวังตัวแจเพิ่มขึ้นเท่านั้น

คบเพลิงที่เว้นช่วงห่างกันมากขึ้นทำให้ความอับชื้นหนาแน่นกว่าบริเวณที่พวกผมเดินผ่านมา จากกรงขังที่เป็นลูกกรงซี่ๆ ได้เปลี่ยนมาเป็นประตูเหล็กหนาบานทึบแทนที่ จากตรงนี้ยังมีทางเดินลงลึกไปอีกเป็นห้องกักขังนักโทษพิเศษและห้องที่ผมไม่อยากเข้าใกล้ที่สุด

...ห้องทรมาน...

เซริมเก็บทหารยามที่ยืนเฝ้าอยู่หน้าทางลงไปยังชั้น B2 ด้วยความเร็วที่แม้แต่ทหารหมาป่ายังมองตามไม่ทัน ปากทางที่ให้บรรยากาศน่าขนลุกผิดกับห้องขังโซนหน้าทะลักออกมาจนผมต้องรีบสะกิดไหล่เชอเชสขอไปยืนอยู่ข้างหน้าเขาแทน การมีเจ้าม่วงยืนประกบหลังเป็นอะไรที่ทำให้ผมอุ่นใจกว่าการที่เขาเดินนำอยู่ข้างหน้า เชอเชสเองก็ไม่ว่าอะไรกับคำขอที่เอาแต่ใจของผม เทรซัสมีหันมามองด้วยใบหน้าเฉยชาไร้ความรู้สึก ส่วนกระต่ายอีกสองตัวที่เหลือไม่พูดอะไร ท่าทางจะชินแล้วที่เห็นผู้ชายสองคนออเซาะ(?)กัน...

โล่พิทักษ์จันทรา”

ผมบังคับให้สายหมอกสีเงินรายล้อมรอบตัวพวกเราเอาไว้ ที่ไม่ได้เรียกใช้มันในตอนแรกเพราะแม่งกินพลังงานคนไร้เวทย์อย่างผมชิบหาย หากใช้งานมันตลอดเวลาไม่เกินสามชั่วโมงผมคงได้ลงไปนอนพะงาบๆ เหมือนปลาขาดน้ำ ยิ่งถ้าใช้คู่กันกับสิบสองเขี้ยวจันทร์ที่กินพลังงานในตัวผมยิ่งกว่า...

เตรียมเตียงนอนให้ผมได้พักยาวๆ เลยเถอะ!

แสงสว่างที่เจิดจ้ายิ่งกว่าส่วนอื่นในชั้นใต้ดินอาบไล้พื้นหินหยาบและผนังที่อยู่ตรงสุดทางเดิน มีเสียงพูดคุยดังออกมาเป็นระยะ ฟังดูเคร่งเครียดขึงขัง เชอเชสพยักหน้าให้เจ้าดำไปดูลู่ทางก่อนที่จะลงมือ ร่างสูงในชุดทึมทึบที่กลืนไปกับผนังหินเอาหลังแนบกับกำแพง โผล่หัวออกไปดูสถานการณ์ นับจำนวนคนแล้วชูนิ้วโป้ง ชี้ กลางขึ้นบอกให้คนที่เหลือทราบว่าในห้องนั้นมีคนอยู่แปดคน ผมเห็นเชอเชสขยับมือตอบเซริมอีกสองสามครั้ง เจ้าดำก็ผลุบหายเข้าไปในห้องตามด้วยฟาฮาที่กระโจนเข้าไปร่วมวงกับเขาด้วย เสียงอ๊าก โอ๊ย วะ เฮ้ย ดังขึ้นอยู่ครู่หนึ่ง ไม่นานก็เงียบลง ก่อนฟาฮาจะเดินทำหน้าเครียดออกมา

ท่านเชอเชสขอรับ...” เขาพูดขึ้นเพียงเท่านั้น ให้ผมหันหน้าไปสบตาปิ๊งๆ กับเจ้าม่วงที่เก็บความกังวลเอาไว้ไม่มิด ผมเลยรีบก้าวยาวๆ เข้าไปในห้องที่คาดว่าคุณเชษฐ์น่าจะถูกพามากักขังไว้ แล้วผมก็ต้องตะลึงกับภาพที่เห็น...

ในห้องประมาณหกคูณหกเมตรเต็มไปด้วยเครื่องลงทัณฑ์ที่ส่งกลิ่นชวนคลื่นเหียนออกมา บางชิ้นถูกอาบย้อมด้วยโลหิตจนแทบหาสีเก่าของมันไม่เจอ กลางห้องมีโต๊ะยาววางเรียงอยู่สามโต๊ะ ทำหน้าที่แทนเตียง บนนั้นมีศพที่ถูกชำแหละเละจนไม่เหลือเค้าร่างเดิมนอนเปลือยอยู่ ผมรีบชักตากลับก่อนที่อะไรๆ ในท้องจะพุ่งพรวดออกมาอวดสายตาหมาป่าและกระต่าย เชอเชสที่เดินตามมาข้างหลังขยับเข้ามาใกล้จนแผ่นหลังของผมแนบไปกับอกแกร่งของเขา ให้ผมรู้สึกอุ่นใจขึ้นนิดนึงที่มีที่พึ่งให้พักพิง

ตรวจดูศพพวกนั้นซะ” เจ้าม่วงสั่งการคนสนิททั้งสองที่ตีหน้าเครียดตั้งแต่ก้าวเข้ามาในห้อง ผมไม่รู้หรอกนะว่าเขาเช็คศพกันด้วยวิธีไหน เพราะผมมองอะไรไม่เห็นทั้งนั้นเมื่อเชอเชสใช้มือหนาของเขาปิดรอบดวงตาของผมเอาไว้ ส่วนท่อนแขนแข็งแรงอีกข้างก็โอบรัดอยู่รอบคอของผม รั้งตัวผมเอาไว้ให้อยู่ในอ้อมกอดที่ทำให้หัวใจของผมค่อยๆ สงบลง

ยอมรับเลยว่าเจ้าม่วงคุมสติได้ดีกว่าผมมาก เขารับมือกับสถานการณ์ตรงหน้าได้อย่างเยือกเย็นอย่างที่คนมีภาวะผู้นำพึงมี จัดการทุกอย่างได้ด้วยสติ ทั้งยังรอบคอบไม่ตื่นตูม ชั้นเชิงในส่วนนี้นับว่าผมยังห่างไกลกับเจ้าม่วงอยู่มาก คิดแล้วก็อยากยกนิ้วชมตัวเองเหลือเกินว่าสายตาของผมแหลมคมยิ่งนัก บทจะเลือกสามีทั้งทีก็ได้เทพม่วงคนนี้มาครอบครอง ไม่ให้ผมยืดอกภูมิใจ(นิดๆ)ได้ยังไงล่ะ

มิใช่เทพกระต่ายขอรับ”

สิ้นเสียงฟาฮารายงาน ทั้งผมทั้งเซริมต่างถอนหายใจเป็นเสียงเดียวกัน มีก็แต่เชอเชสกับเทรซัสเท่านั้นที่นิ่งเงียบไม่รู้ว่าคิดอะไรอยู่

หมดหน้าที่ของพวกเราแล้ว รีบกลับไปที่นัดรวมตัวกันเถิด”

ฟาฮากับเซริมตอบรับคำสั่งนั้นอย่างพร้อมเพรียง เรียงขบวนเช่นตอนขามาก่อนก้าวเท้าออกจากห้อง ทว่ายังไม่ทันพ้นปากประตูที่เปิดโล่งเหมือนเชื้อเชิญให้คนนอกสามารถเข้ามาได้ทุกเมื่อ วงแหวนที่ตราไว้บนพื้นพลันทำงานจนในห้องสั่นสะเทือนเหมือนเกิดแผ่นดินไหวครั้งใหญ่

เชอเชสรวบตัวผมขึ้นพาดบ่าพากระโจนออกนอกวงเวทย์สีแดงที่มีกลิ่นอายชั่วร้ายอัดแน่นอยู่เต็มเปี่ยม พลันศพสามศพที่ถูกชำแหละไม่เหลือชิ้นดีถูกเส้นใยสีดำที่พวยพุ่งออกมาจากวงเวทย์ตรึงรัดจนมีสภาพไม่ต่างจากดักแด้ ไอเวทย์ผันผวนรุนแรง เสียงคำรามดุจปีศาจที่ตะกายออกมาจากนรกภูมิดังก้องห้องทรมาน

ข้าเจ็บ... ข้าหนาว... ทรมานเหลือเกิน.....

คำเบสิคที่มักได้ยินในหนังผีดังเป็นซาวด์เอฟเฟคให้มนุษย์โลกผู้สง่างามเช่นผมขาสั่นแข่งกับพื้นดินที่กำลังไหวสะท้านจนได้ยินเสียงปริแตกของอาคารและข้าวของหล่นลงพื้นดังโคร้งเคร้ง

ผมเร่งให้เชอเชสรีบโกยสิบคูณล้าน(ร้อยไม่พอ) ขอเถอะ รีบๆ ออกไปซักที ถึงตอนอยู่บนโลกผมจะไม่ใช่คนกลัวผีขั้นเทพเท่าไอ้ธา แต่ไม่ใช่ว่าเจอผีอยู่ตรงหน้าแล้วผมจะไม่กลัวนะเฮ้ย!

ข้าก็อยากพาท่านออกไปให้ไวที่สุดเช่นกันครับ ติดก็แต่...

แต่อะไร!?

ผมที่โดนจับพาดไหล่ไม่รอให้เจ้าม่วงเฉลยคำตอบที่ไม่อยากฟังมาให้ เลยขอดันตัวเองขึ้นแล้วเอี้ยวตัวหันไปมองด้วยสองตาของตัวเอง ไม่อยากตะโกนออกมาว่าเช็ดโด้เพราะมันเป็นคำไม่สุภาพ แต่นาทีนี้ไม่มีคำไหนเหมาะเท่ากับคำนี้อีกแล้ว เพราะงั้นขอกุเถอะ...

เช็ดโด้!!! นั่นมันคืออะไร!?!?!?

พังผืดสีดำที่ไม่รู้งอกเงยขึ้นมาจากไหนกางแหปิดทางเข้าออกจนมิด เซริมกับฟาฮาพยายามใช้อาวุธประจำกายขององครักษ์ฟาดฟันเข้าใส่แต่กลับไม่เป็นผล แผงหนึ่งขาดก็มีเส้นสายเส้นใหม่เข้ามาแทนที่ เทรซัสที่เดินหล่อมาตลอดทางทดลองใช้เวทย์ไฟเผาผลาญเส้นใยเหล่านั้นดูแต่แม่งดันเหนียวแน่นทนทาน ที่สำคัญคือแม่งทนไฟ!

สถานการณ์ตอนนี้บอกได้เต็มปากเลยว่า ชิบหายแล้วครับ!

อาคมกลืนวิญญาณ

เจ้าม่วงกล่าวคำอันน่าหนักใจออกมาให้ทุกคนในที่นี้ได้ทราบร่วมกัน เซริมกับฟาฮาถึงกับชะงักการลงดาบหันมามอง คิ้วเรียวสวยของเทรซัสขมวดเข้าหากันคล้ายหนักใจ ไอ้ผมที่ไม่รู้ว่าอาคมที่ว่านี่คืออะไรก็ได้แต่เผลอเกร็งตามบรรยากาศที่เคร่งเครียดขึ้นกะทันหัน ไม่ต้องเอ่ยปากขอคำอธิบายจากใครผมก็พอเดาได้ว่าไอ้วงเวทย์สีแดงที่พวกเรากำลังเผชิญหน้ากับมันอยู่แม่งหายนะแค่ไหน

อันที่จริงแค่ชื่อแม่งก็น่ากลัวสลัดแล้วเหอะ!

มีวิธีทำลายไหม?” หนุ่มหล่อมาดเจ้าชายน้ำแข็งถามเสียงเครียด องครักษ์อีกสองชีวิตที่ติดตามมาด้วยพลันเอียงหูฟังตาม ทุกคนรอฟังคำตอบที่เปรียบเสมือนแสงแห่งความหวังจากคนที่น่าจะรู้ดีที่สุด

วิธีทำลายน่ะมี ทว่า...

โอ๊ยยยย เวลาอย่างนี้ยังจะมาลีลาอีกนะเจ้ากระต่ายนี่!

เชอเชส มีวิธีอะไรก็รีบๆ พูดมา หรือว่าจะรอให้มีอะไรโผล่มาก่อนนายค่อยพูดมันออกมาได้ห๊ะ!” ผมตะเบ็งเสียงใส่เจ้าชายที่ยอมวางผมลงกับพื้นแล้ว สีหน้าของเจ้าม่วงแลดูเคร่งเครียด เขาจ้องมองหน้าผมไม่วางตาจนผมชักเริ่มระแวง

เฮ้ยๆๆ ไม่ใช่ว่าไอ้วิธีทำลายอะไรนั่นมันจะมาเกี่ยวพันกับผมด้วยนะ...

เป็นเช่นนั้น…”

เชี่ย! ทายถูกครั้งไหนไม่เคยเสียใจเท่านี้เลย(ว่ะ)ครับ!

ยังไง?ผมเร่งรัดถามเขา ขอแค่ไม่เลือดตกยางออก ผมพร้อมลุยทุกสถานการณ์

เลือดของท่านสามารถทำลายอาคมนี้ลงได้

เชี่ยยยยยยยยยย!!!

ผมแหกปากร้องลั่น(ในใจ)หนักกว่าเดิม อาคมใหญ่ขนาดนี้ไม่รู้ต้องใช้เลือดผมไปซักกี่ลิตรถึงจะทำลายมันลงได้

แค่หยดสองหยด...พอไหม?ผมลองถามหยั่งเชิง เห็นสีหน้าเครียดจัดของเจ้าม่วงที่แสดงออกมา กูว่ากูต้องเตรียมโลงไว้รอรับร่างตัวเองลงไปนอนแล้วล่ะครับ...

ไม่มีหนทางอื่นอีกแล้วหรือขอรับ ท่านเชอเชสฟาฮาถามเสียงนุ่ม แต่ในน้ำเสียงนั้นยังกลบเกลื่อนความร้อนใจเอาไว้ไม่มิด ดูท่าอาคมกลืนวิญญาณอะไรนี่จะร้ายกาจพอตัว องครักษ์ที่รักษาความเยือกเย็นไว้ได้เสมอมาจึงแสดงท่าทีกระวนกระวายเช่นนี้ออกมาให้เห็น

ไม่มีอีกแล้ว...คำตอบของเชอเชสทำเอาผมต้องหลับตาลงเพื่อทำใจ

เอาวะ ไม่เสียเลือดตายก็ต้องตายเพราะอาคมชื่อสยึ๋มกึ๋ยสะท้านนรกนี่อยู่ดี เพราะงั้น...ผมมองคนตรงหน้า ไล่ไปอีกสามชีวิตที่เหลือ ก้มลงมองตัวเองแล้วถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ เฮ้ออออออ ผมจะยอมเป็นผู้พลีชีพให้ก็ได้ ถ้าผมเป็นอะไรไปอย่าลืมสร้างอนุสรณ์สดุษฎีชีวิตไอ้วีสุดหล่อคนนี้ให้ด้วยล่ะ...

ข้าไม่ยอมให้เป็นเช่นนั้นแน่

แววตาของเจ้าม่วงบ่งบอกว่าต่อให้เป็นมัจจุราชมาปรากฏอยู่ตรงหน้า เขาก็จะไม่ยอมให้ตัวแทนจากนรกตนนั้นมาพรากดวงวิญญาณของผมไปโดยเด็ดขาด น่าแปลกนะที่คำพูดสั้นๆ ของเขามันทำให้ผมรู้สึกอุ่นใจเสมอ แม้จะตกอยู่ในสถานการณ์อันตรายที่ไม่รู้จะเป็นตายร้ายดียังไง แค่มีเชอเชสอยู่กับผม ก็ทำให้ผมเชื่อเต็มร้อยว่าผมจะไม่เป็นอะไร...มั้ง

โธ่...ท่านวีครับ ไว้ใจในตัวข้าหน่อยสิปากเจ้าชายกระต่ายโค้งคว่ำเล็กน้อยเหมือนเด็กที่ถูกผู้ใหญ่ขัดใจ นั่นทำให้ผมยิ้มออกมาได้แม้รอบด้านจะเต็มไปด้วยเสียงโหยหวนของเหล่าดวงวิญญาณที่ถูกทรมานก็เหอะ

ผมยิ้มขำเขาเล็กน้อยก่อนจะหลับตาลง ตั้งสติกับสิ่งที่ต้องกระทำนับต่อจากนี้

อาวุธที่ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อใช้ปกป้องตัวผมถูกเรียกออกมาใช้งาน มีดสั้นสีน้ำเงินเล่มหนึ่งลอยมานอนแน่นิ่งอยู่บนฝ่ามือ ความคมของมันทำให้ผมหนาวสะท้านเล็กน้อยเมื่อนึกภาพที่ต้องใช้งานมันกรีดลงเนื้อของตัวเอง

ผมกำด้ามจับมันแน่น เลือกบริเวณท้องแขนเพื่อกรีดเรียกหยาดเลือดสดๆ ลงมาสลายอาคม เมื่อพร้อมรับความเจ็บแล้วก็เงยหน้าขึ้นสบดวงตาสีม่วงอมเทาเพื่อเรียกขวัญและกำลังใจให้ตัวเองอีกนิด ก่อนหลับตาปี๋อีกครั้ง กลั้นใจกดคมมีดลงด้วยมืออันสั่นเทา

ทว่าวินาทีที่อาวุธสังหารกำลังจะตัดเฉือนกรีดเนื้อ เส้นใยสีดำที่พุ่งขึ้นมาจากใต้พื้นกลับรัดข้อมือข้างที่ถือมีดสั้นของผมไว้แน่น มันกระชากดึงมือผมไปข้างหลัง ไม่ยินยอมให้สิ่งที่เพียรสร้างขึ้นจากสิ่งชั่วร้ายถูกทำลายลงได้โดยง่าย

เชอเชสที่เห็นท่าไม่ดีรีบยกอาวุธคู่กายขึ้นฟาดฟันสิ่งที่รัดตรึงตัวผมเอาไว้ แต่เส้นใยที่เหนียวหนึบกลับทำงานได้ดีเกินคาด เมื่อถูกฟันก็สานตัวขึ้นใหม่ ไม่เพียงแต่บีบรัดตัวผมแน่นขึ้นยังลามไปถึงคนอื่นๆ ที่เข้ามาช่วยผมถางหญ้า(?)พวกนี้อีก สภาพของพวกเราในตอนนี้เลยดำเมี่ยมกันถ้วนหน้า ถูกรัดตรึงเหมือนศพสามศพที่อยู่ใจกลางห้อง ต่อกรก็ไม่ได้ ขยับตัวก็ไม่ได้

ตายสนิทสมบูรณ์แบบ...

ว๊ากกกกกก ปล่อยเซ่! ปล่อยข้าเดี๋ยวนี้นะ จงขาดไปซะ!!!”

เสียงเจ้าดำเซริมผู้ไม่ย่อท้อดังอยู่ไม่ไกล ผมได้สินเสียงกวัดแกว่งดาบดังขึ้นอยู่หลายต่อหลายครั้ง จนกระทั่งเงียบหายไปทั้งเสียงฉัวะๆๆ และเสียงของเจ้าตัวขี้โวยวายเซริม ท่าทางจะถูกอุดปากไปแล้ว จะว่าไปก็ทำให้เงียบหูดี...

เชอเชส ทำไงต่อดีล่ะทีนี้...ผมทำตาละห้อยใส่เจ้าม่วงที่ถูกตรึงอยู่ไม่ห่างจากผมเท่าไหร่นัก โดนจับมัดด้วยสายระโยงรยางค์พวกนี้แล้วยังดูดีได้อีกนะเจ้าเด็กนี่... (มันใช่ประเด็นไหมวี)

ขืนปล่อยให้อาคมนี่ทำงานสมบูรณ์ พวกเราแย่แน่ครับเสียงที่ตอบกลับมาฟังดูเคร่งเครียดยิ่งนัก

ถ้าแย่กว่าที่เป็นอยู่ตอนนี้ก็คือ ตายหมู่ไม่ใช่รึไงครับ...

ขออภัย...ที่ข้าไม่สามารถปกป้องท่านได้อย่างที่เคยได้ลั่นวาจาไว้

เฮ้ยๆๆ นี่มันใช่เวลามานั่งหูตกไหม หยุดคิด หยุดพูด เลิกโทษตัวเองเดี๋ยวนี้เลย นี่เป็นคำสั่ง!

แต่...

ไม่ต้องมาแต่ ผมรู้ดีว่านายทำดีที่สุดแล้ว

ดวงตาสีม่วงอมเทามองผมด้วยความรู้สึกหลากหลาย มันเหมือนจะดีใจ ซึ้งใจ อุ่นใจ หรืออะไรก็ตามแต่ ทั้งหมดนั่นทำให้ผมยิ่งนึกเอ็นดูเจ้าเด็กโตแต่ตัวคนนี้มากขึ้น และเป็นฝ่ายที่อยากปกป้องเขาบ้าง

แม้จะต้องแลกกับการเจ็บตัวของผมก็เถอะ...

ถ้ารอดไปจากที่นี่ได้ ขอขนมอร่อยๆ เป็นรางวัลให้ผมด้วยล่ะ

ขอแค่นี้... ผมโลภน้อยเกินไปมั้ยนะ เฮ้อ...









------------------------------------------------------------------------------

VaRirin*Talks

เอาละฮะ...น้องวีเจอวิกฤตจริงจังกับเขาแล้ว งานนี้เจ้าม่วงก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากดูชายาของตัวเองเลือดสาด(?)ต่อหน้าด้วย //แลดู SM แปลกๆ เนอะว่าไหม? ถูกจับขึง(?)ตรึงอยู่ตรงหน้า(?) ในห้องที่เต็มไปด้วยอุปกรณ์ลงทัณฑ์(???) #คือทำไมข้าพเจ้ามองไปในแง่นั้นได้ 555555555555 //ตอนหน้าก็ยังคงเป็นตอนบู๊ยาวๆ ดราม่านิดๆ(?) หมดจากตอนนี้สองสามีภรรยาก็จะกลับไปมุ้งมิ้งกันต่อแล้ว #ไม่อยากให้เครียดนานค่ะ กลัวคนอ่านเบื่อกันซะก่อน (ได้ข่าวว่าก่อนหน้านี้แม่งก็เครียดแต่ก็ยังมุ้งมิ้งกันได้ ฮาาา)

มีคนถามทิ้งไว้ว่าเรื่องนี้มี NC หรือเปล่า คือ เอิ่ม...อยากจิบอกว่าตอนแรกที่แต่งเรื่องนี้กะให้มันเป็นนิยายมุ้งมิ้งใสใส แต่ถ้านักอ่านที่น่ารักทุกท่านอยากอ่านกัน ก็พอจะแต่งให้อ่านได้เป็นตอนพิเศษไป เอาเป็นอย่างนั้นดีกว่าไหมคะ? (เริ่มไม่แน่ใจกับตัวเอง ฮาาา) //ชักจะพล่ามเยอะไปละ ก่อนจากก็ขอขอบคุณทุกกำลังใจอีกครั้งนะคะ เม้นแต่ละเม้นน่ารักมากๆ ได้อ่านแล้วก็ทำให้เรามีกำลังใจปั่นเรื่องนี้ต่อทุกครั้งเลย จูดุ๊ฟฟฟ รักคนอ่านทุกคนนะคะ อย่าเพิ่งทิ้งกันไปไหนนะ ^________^


 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 43 ครั้ง

2,511 ความคิดเห็น

  1. #2381 Cutebangg (@Cutebangg) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2561 / 22:32
    น่ารักอ่ะ ชอบๆ > <
    #2381
    0
  2. #1759 I'm sone M.Seo >O< (@lovelymylonelyfk) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2558 / 22:19
    นุ้งวีน่ารักไม่ไหวแล้ววววว ????????
    #1759
    0
  3. #1464 miruha (@miruha) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2558 / 10:37
    มุ้งมิ้งแบบไม่เว้นสถาณการณ์555
    #1464
    0
  4. #854 สก๊อยอิสแบ็คค (@noobguysfc) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 26 กันยายน 2558 / 00:12
    ตอนนี้....เราเริ่มไม่ไว้ใจไรเตอร์แล้วล่ะ.......เหลือบมองคนเขียนด้วยแววตาอนิยาม.
    #854
    0
  5. #656 sokichinobu (@sokichinobu) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 19 กันยายน 2558 / 01:03
    เราจะอ่าน NCๆๆๆๆๆๆ ^^ 555
    #656
    0
  6. #323 Som O Usanee (@pomelo8063) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 กันยายน 2558 / 23:32
    แล้วทำไมต้องเป็นเลือดหนูวี หรือเพราะหนีวีเป็นมนุษย์คนเดียวในที่นี้หรือเปล่า??? แล้วนี่จะทำยังไงกันต่อล่ะ อิมนต์ดำทะมึนถมึงทึงนี่ก็ฉลาดเหลือเกิน จะกระจัดเลือดก็มีเส้นใยระโยงระยางมามัดไว้อีก แกจะอึกถึกทนเกินไปแล้วน๊าาาาาาาาาาาา เอาไงคะลูกหนูวีวี่ แต่แหม ขนาดเวลาเครียด ๆ เจ้ากระต่ายองค์ชายกับหนูวียังมุ้งมิ้งกันได้นะ น่าเอ็นดูจริงเชียวค่ะ
    #323
    0
  7. #283 ๛`S๏ ღ Cutέ❥ (@alicezdoll) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 กันยายน 2558 / 23:48
    แอบเห็นด้วยกะเม้นล่างนะ นุ้งวีท้อง มีลูกกระต่ายน่ารักๆ คุณตาณยังท้องได้เลย Mpreg เราชอบบบบ
    #283
    0
  8. #282 ๛`S๏ ღ Cutέ❥ (@alicezdoll) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 กันยายน 2558 / 23:42
    เรื่องนี้มันแนวคอมเมดี้ใสใสแต่แอบเลือดสาดมาตั้งแต่แรก อันนี้เข้าใจว่าจะให้มีฉากเรทดุเดือดมันก็อะนะ แต่แหมมมมม อยากเห็นพ่อกระต่ายโหมดหื่นนี่นา ตอนนุ้งวีอาบน้ำออกมาผ้าเช็คตัวผืนเดียวทำเป็นมุดลงหมอน ดูซิ๊ ฉากเข้าหอพ่อกระต่ายจะทำยังงัย อยากเห็นนนน ตอนพิเศษกะได้ เป่าหูไรท์ อิอิอิอิ
    #282
    1
    • #282-1 Vari*Rin (@varirinnara) (จากตอนที่ 17)
      7 กันยายน 2558 / 22:43
      คอมเมดี้ ใสใส มุ้งมิ้ง เลือดสาด สรรพคุณครอบคลุมนิยายเรื่องนี้มากเจ้าค่ะ 555555 หากมีเรทคงเป็นเรทฮาๆตามฟิลที่ผ่านๆมามากกว่าจ้า ^^ //ขอบคุณที่ติดตามนิยายเรื่องนี้นะคะ โดนเป่าหูจนต้องล็อคอินมาพิมตอบเลยนิ 55555
      #282-1
  9. #280 Kanoon (@kanoon5324) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 กันยายน 2558 / 14:13
    อ่านไปเขินไปน่ารัก~~~~~
    #280
    0
  10. #279 Kanoon (@kanoon5324) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 กันยายน 2558 / 14:12
    มาอัพเร็วๆๆๆๆๆอยาดอ่านๆๆๆๆๆๆ
    #279
    0
  11. #277 con_kyexonextdoor (@connea_land) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 กันยายน 2558 / 12:50
    วีจะทำยังไงอ่ะ โอย ติดตามนะคะ ติดตามๆๆ
    #277
    0
  12. #275 Poom Raweewan (@poompooi) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 กันยายน 2558 / 11:15
    มุ้งมิ้งมากอ่ะ555
    #275
    0
  13. #274 minra (@supath) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 กันยายน 2558 / 10:49
    เเรกๆก็เครียดนะ พอใกล้จบ..กลั่นยิ้มไม่อยู่เลยค่ะ น่ารักน่าฟัดมากอะท่านวีของเรา
    #274
    0
  14. #273 อาคาชิ อาคุโระ(โอตาคุวย) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 กันยายน 2558 / 08:40
    จะรอตอนต่อไปนะค่ะ~ ^^ สนุกมากเลยค่ะ เชอเชสกับวี น่ารักมากมาย จะรอคู่ของนาเทลกับธานะค่ะ
    #273
    0
  15. #272 อาคาชิ อาคุโระ(โอตาคุวย) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 กันยายน 2558 / 08:37
    จะรอตอนต่อไปนะค่ะ~ ^^ สนุกมากเลยค่ะ เชอเชสกับวี น่ารักมากมาย จะรอคู่ของนาเทลกับธานะค่ะ
    #272
    0
  16. #271 Lizt (@zealend) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 กันยายน 2558 / 07:36
    วีปกป้องสามีให้ได้นะ สู้ๆ
    ผิดมั้ยที่จะแอบฮาในฉากแบบนี้ 555
    จะมาม่า จะมุ้งมิ้ง หรือจะอะไรก็ตาม
    เรารับได้หมดขอแค่มันต่อเร็วๆก็พอ อิอิ//เป็นกำลังใจให้ไรท์ค่ะ
    #271
    0
  17. #270 pwsa (@supicha2544) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 กันยายน 2558 / 07:35
    ต่อๆๆๆๆ
    #270
    0
  18. #269 ศะนะคะ (@sa-naca) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 กันยายน 2558 / 01:52
    จะรอดกันไหมนะ มันต้องรอดไม่งั้นนิยายจบไว
    #269
    0
  19. #268 tityjiu (@tityjiu) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 กันยายน 2558 / 00:32
    วีสู้ๆวีสู้ตายวีไว้ลายสู้ตาย(เพื่อสามี)สู้ๆ 55555
    #268
    0
  20. #267 preaw231 (@preaw231) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 5 กันยายน 2558 / 23:34
    ใรที่สุดก็มาต่อแล้วสินะค้าาาา
    #267
    0
  21. #266 =_=!!!KwAnZ@ (@kwan506) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 5 กันยายน 2558 / 23:34
    รออยู่น๊าาาาา
    #266
    0
  22. #265 preaw231 (@preaw231) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 5 กันยายน 2558 / 23:34
    ใรที่สุดก็มาต่อแล้วสินะค้าาาา
    #265
    0
  23. #264 Apollo11 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 5 กันยายน 2558 / 23:19
    ทั้งๆที่หน้าสิ่วหน้าขวานแท้ๆ แต่ทำไมเราฮา 5555555555555 // ส่วน NC นี่ยังไงก็ได้ค่า อ่านหนด 55555
    #264
    0
  24. #263 mini_mickey (@nattymini) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 5 กันยายน 2558 / 23:03
    วีใจเย็นๆทำให้ได้นะเชอเชสคอยเป็นกำลังใจให้ สู้ๆ
    #263
    0
  25. #262 Helyhua Blythe (@helyhua2014--) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 5 กันยายน 2558 / 22:53
    มาต่อด่วนเลยไรต์ที่รัก...ค้างๆๆๆๆ#ไม่อยากให้หงอยเหงา อึมคลึมแบบนี้#อาคมกลืนวิญญาณหรือจะสู้คาถา...รักเมียหลงเมีย..#อยากให้ถึงตอนเชอเชสรังแกวีเร็วๆจัง#อยากรู้ว่าวีท้องยังไง เป็นแบบไหน#เอาท้องนานๆหลายๆคนเลยนะไรต์...เราชอบอ่าน..ยิ่งกะเชอเชส+วี หวาน มดตายยกรังแบบนี้..เราโคตรมีความสุข..อะ#คือเราชอบ..mpregนะ><#สุดท้ายจะอะไรก็ช่าง เชอเชสกะวีต้องอยู่คู่กันตลอดไปก็พอ^^#ไรต์สู้ๆ มาๆกอดที
    #262
    1
    • #262-1 Vari*Rin (@varirinnara) (จากตอนที่ 17)
      6 กันยายน 2558 / 06:50
      คาถารักเมียหลงเมียนี่มัน....ทำเอาขำพรวดเลยค่ะ! 5555555555 //หลังๆนี้เชอเชสก็เริ่มตอดวีนิด ตอดวีหน่อยแล้วจ้า เจ้ากระต่ายมันเริ่มทนความน่ารักของน้องวีไม่ไหวแล้ว (ทนมาพอละ 55555555) //เรื่องท้องนี่กว่าจะเฉลยก็ตอนท้ายๆนู้นเลยจ้า บอกเลยว่าอีกนานจนคนรออ่านอาจเหี่ยวได้เลยทีเดียว T v T //กอดๆนะคะ ^^
      #262-1