ชายาแห่งดวงจันทร์ [Yaoi]

ตอนที่ 46 : ความสามารถของเนสชาร์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,059
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 45 ครั้ง
    24 ม.ค. 59

 

 

เจ้าลูกกระต่ายหัวแดงโถมตัวเข้ามากอด ตัวนุ่มๆ อุ่นๆ ไถแก้มหนึ่งทีผมนี่แทบลืมหมดแล้วว่าลูกมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง พอเห็นหน่วยกล้าตาย(?)ได้รับการต้อนรับที่ดีจากผม เจ้าตัวสีม่วงซีดที่ใช้วิชาล่องหนอยู่ข้างๆ พลันสลายพลังลง ลอยตัวเข้ามาออเซาะผมด้วยอีกคน

ตายๆๆ นี่พลังของลูกเหรอนาร์เชล!?” ผมครางเสียงอ่อยคล้ายคนหมดแรง มือกอดลูกกระต่ายทั้งสองที่ซุกซ้ายซุกขวาอ้อนผมกันอย่างรู้งาน เจ้าตัวม่วงซีดส่ายหัวหวือแทนคำตอบ เป็นอันว่าผมเลยต้องเค้นถามลูกชายอีกคนแทน ฝีมือลูกเหรอเนสชาร์?

เจ้าตัวสีแดงผงกหัวรับจนหูเรียวยาวบนศีรษะตบหน้าผมดังเพี๊ยะ... ชัดเจนแล้วว่าพลังของเจ้าหนูขนแดงนี้ไม่ธรรมดา เล่นเอาซะผู้ปกครองอย่างผมถึงขั้นสะพรึง เอ๊ย ตะลึงกันเลยทีเดียว!

แล้วพี่ๆ ล่ะลูก...น้องแฝดสองหน่ออยู่นี่ เป็นไปได้ค่อนข้างสูงเลยว่าพี่ๆ ต้องมีส่วนรู้เห็นในการติดตามพวกผมมาถึงนี่ด้วย ทว่ายังไม่ทันที่ผมจะได้รับคำตอบอันใดกับเจ้าตัวน้อยทั้งสองที่มองมาทางผมตาแป๋ว เสียงพรึ่บที่มาพร้อมกับความหนาวภายนอกกระโจมก็พัดกรูเข้ามาพร้อมกับสิ่งมีชีวิตสีม่วงๆ จำนวนสามหัว และใครอีกคนที่โคตรจะคุ้นตาดี

ท่านวี!”

ไอ้วี!!!”

เด็ดแม่~”

 แง๊วววววว!”

“…..”

เสียงสุดท้ายที่ดังขึ้นนั้นคือที่สุดของความโหยหวน เจ้าแมวหง่าวที่ตกอยู่ในอุ้งมือของคนที่คุณก็รู้ว่าใคร(???)กำลังใช้กงเล็บตะกุยอากาศควานหาอิสรภาพให้ตัวเองสุดชีวิต

ไคล์! ไอ้ธา!!!”

เหยดดดดดดดด ชื่อแรกโผล่มาปรากฏตัวที่นี่นับว่าน่าตกใจมากแล้ว แต่ไอ้คนหลังนี่มันมาได้ยังไง!?

หัวใจกระดอนออกจากปากยังไม่ทันเด้งกลับเข้าร่าง เจ้าแมวหง่าวที่มีศักดิ์เป็นถึงเจ้าชายจากอาณาจักรบ้านใกล้เรือนเคียงก็โกยสี่เท้าเข้ามาออเซาะผมอย่างไวทันทีที่ถูกปาทิ้ง(?)ลงพื้น หัวของมันไถเข้ากับข้างแก้มผม ปักเล็บแหลมเฟี้ยวลงบนผ้าคลุมหนังสัตว์ที่ทั้งหนาและอุ่นชนิดที่ตีนตุ๊กแกยังต้องยอมแพ้กงเล็บแมว ร้องแง้วๆ ร่ายวีรกรรมเพื่อนผมเสียยาวจนอดสงสัยไม่ได้ว่าที่พูดมาทั้งหมดนั้นมันหายใจทันได้ยังไง

วี เพื่อนเจ้ามันโหดร้ายที่สุด! ข้าไม่เคยพบเจอผู้ใดไร้มารยาทเท่าเพื่อนเจ้าอีกแล้ว! มันผู้นั้นทั้งดึงหลังคอข้า หิ้วคอข้าห้อยต่องแต่ง จับข้าล่ามไว้กับเชือก ใช้เชือกนั่นบังคับข้าไปในทิศทางที่มันต้องการ ทั้งยังสั่งงดเนื้อปาลิที่ข้าชอบ ละเลยช่วงเวลาน้ำชายามบ่ายของข้า ให้กินแต่ของที่คลุกเข้าด้วยกันจนไม่รู้ว่าอะไรเป็นอะไร ไหนจะนอนดิ้นมาทับข้า จับข้าอาบน้ำวันละสามรอบ ชอบเรอแล้วหันมาเป่าใส่หน้าข้า ว่างๆ ก็เอาเท้ามาเขี่ยขนบนตัวข้าเล่น มารยาทมันช่างทรามยิ่งจนข้าไม่รู้จะสรรหาคำใดไปด่ามันได้อีกแล้ว เจ้าต้องช่วยจัดการมันแทนข้านะ มิเช่นนั้นข้าไม่ยอมด้วย!”

น่ารำคาญน่าเจ้าแมว อายุตั้งเท่าไหร่แล้วยังขี้ฟ้องเป็นเด็กๆ ไปได้

ไอ้ธาใช้นิ้วจิ้มเข้าใต้พุงของไคล์ที่หันไปขู่ฟ่อจนตาโปนขนพอง เฮ้ยๆๆ ถ้าจะกัดกันก็ไปกัดกันที่อื่นเลยนะเอ้ย ที่ตรงนี้ลูกๆ ผมยังนั่งตาแป๋วกันอยู่เลย เกิดโดนลูกหลงจากกงเล็บแมวเข้าไป ต่อให้เป็นเจ้าชายและเพื่อนเล่นชั่วคราว(?)ก็เหอะ ได้โดนเนรเทศไปนอกกระโจมแน่เอ็ง

ฮึ เห็นอย่างนี้ข้าก็สิบสี่ย่างเข้าสิบห้าแล้วนะ!”

เจ้าแมวเชิดหน้าพูดขึ้นอย่างถือดี แต่ในสายตาผมและไอ้ธานี่... อือหึ เด็กน้อย

ท่านวีครับเชอเชสถือโอกาสขณะที่ไคล์หันไปซัดกับไอ้ธาย่องมาหลังผม ให้วอวีบิดคอแทบจะร้อยแปดสิบองศาเพื่อหันไปรับปากนุ่มๆ ที่ประทับเข้ามาเต็มแก้ม เป็นนาเชย์นั่นเองที่ขโมยจูบแก้มผมได้ก็หันไปหัวเราะคิกคักกับพี่ชายที่เริ่มแผ่รังสีหวงน้องออกมา...

เชอเชส นี่มันอะไรกัน ไอ้ธาพาเด็กๆ มาที่นี่ได้ยังไง แล้วนาเทลล่ะ?ผมถามรวดเดียวจบทุกข้อที่สงสัย เชอเชสเองก็ถอนหายใจกลุ้มไม่แพ้ผม

เสด็จพี่กำลังอธิบายทุกสิ่งให้เสด็จพี่ใหญ่กับน้องสี่ฟังอยู่ครับ เห็นว่าครั้งนี้ท่านอาเป็นคนหนุนอยู่เบื้องหลัง ประกอบกับได้พลังของเนสชาร์ช่วย พวกเขาจึงตามมาถึงนี่ได้โดยที่ไม่มีใครล่วงรู้ครับ

ฟังประโยคนี้จบ หน้าคุณเชษฐ์ที่กำลังยืนกอดอกหัวเราะวะฮะฮ่าใส่หน้าพวกผมอยู่นี่ลอยมาเลยครับ

ใครไม่รู้โปรดรู้ คนผู้นี้แหละคือผู้กุมอำนาจมืดแห่งอาณาจักรแสงจันทร์อย่างแท้จริง!

โอย อยากได้ยาดม ถ้าผมขอนอนต่อสักงีบจะมีใครว่าอะไรมั้ย

มี กูนี่ไงแรงอาฆาตที่แผ่ซ่านมาจากข้างหลังทำเอาขนแขนที่ขยันแสตนอัพเพราะความหนาวอยู่แล้วนี่ลุกซู่เพราะความหลอนแทนเลยครับ ไอ้ธาขยับเข้ามาล็อคคอผมแน่นแบบฆาตกรโรคจิตที่ชอบเห็นเหยื่อ(?)ดิ้นรนก่อนหมดลมหายใจตาย พูดกูมึงไม่เกรงใจเจ้าหนูหัวแดงที่นั่งเป็นแบ็คอัพให้กูเลยเว้ยยย

-ท่านอาธาพูดไม่เพราะอีกแล้ว-

ได้ตามใจสั่งเหมือนตำรวจที่เห็นรถทำผิดกฎจารจรแล้วรีบพุ่งตัวเข้ามากล่าวตักเตือนด้วยความหวังดี(?) ตัวอักษรสีแดงเรืองวาบหน้าคุณว่าที่เทพกระต่ายที่กำลังจะกลายร่างเป็นเทพสงครามประหัตประหารผม

อาขอวันนึงเถอะชาช่า ครั้งนี้แม่หนูมันสมควรโดน!”

อ..อ่อก...

เชอเชส เนสชาร์ ช่วยด้วยยยยย!

เสียงจากใจของผมส่งตรงไปถึงคนสองคนที่สามารถช่วยผมได้ แต่ดูท่าพลังอำนาจมืดที่ไอ้ธาได้รับสืบทอดต่อมาจากคุณเชษฐ์จะทรงพลังเอาเรื่อง เพราะเพียงแค่มันปราดตามองไปยังพ่อกระต่ายลูกสี่ เชอเชสนี่ถึงกับหยุดเท้าและปากที่กำลังจะเข้ามาห้ามปรามกันเลยทีเดียว

เนสชาร์เองก็เอาแต่นั่งนิ่ง ทักท้วงแค่เรื่องที่ไอ้หมาธามันพูดไม่เพราะเท่านั้น แต่พอมันทำท่าจะฆาตกรรมแม่บังเกิดเกล้าอย่างผม ลูกชายสุดเลิฟกลับนั่งนิ่งไม่หือไม่หือรอดูแม่โดนเชือดอย่างสมศักดิ์ศรี(?)ซะงั้น ฮืออออ อย่าบอกนะว่าหนูกำลังเอาคืนที่แม่ทิ้งหนูอยู่เฝ้าปราสาทกับไอ้ธามันน่ะ!

หึหึหึ ไม่ต้องเหล่ตาหาตัวช่วยเลยมึง ทำอะไรเอาไว้คงรู้ตัวดีสินะ

แรงบีบที่ผกผันไปในทางที่มากขึ้นเล่นเอาผมหน้าเขียวสลับแดงเป็นสัญญาณไฟจารจร ไอ้ธาแม่งก็รู้จังหวะดีชิบ มีผ่อนกำลังลงเพื่อให้ผมได้พักเติมลมหายใจ ก่อนจะบีบรัดใหม่เมื่อผมสูดลมหายใจเข้าไปเต็มปอด บีบรัดๆ แม่งอยู่อย่างนั้นจนผมชักอยากจะเขียนจดหมายลาตายจ่าหน้าซองถึงพ่อแม่ที่คงกำลังแฮปปี้ดี๊ด๊าอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลก พร้อมกับจดพินัยกรรมแบ่งสมบัติ(ที่ไม่รู้ว่ามีรึเปล่า)ให้ลูกๆ ทั้งสี่ไปจะได้หมดห่วงและไปสู่สวรรค์นภาลัยได้อย่างสุขีสันติฮาเลลูยา และชาติหน้าฉันท์ใดก็ขออย่าให้ผมเกิดมาพิการแขนขาเดี้ยง หน้าไม่หล่อ ตัวไม่สูง ผู้ปกครองบ่มีกะตังค์ด้วยเถิดดด

อาเมน... (ลาตายอย่างสงบ)

ท่านธา ได้โปรดเบามือด้วยครับ

เป็นเชอเชสที่ทนไม่ได้กับการเห็นผมลิ้นจุกปากอยู่ในสภาพน่าอนาถเกินทน (หรือไม่ก็ทนไม่ได้ที่ผมเวิ้นเว้อจนเหมือนอีบ้าประสาทหลอน) เขาวางฝ่ามืออุ่นร้อนลงบนท่อนแขนที่รัดคอผมแน่น มองไอ้ธาด้วยแววตาจริงจังเจือการขอร้อง จนเจ้าเพื่อนบ้าของผมยอมใจอ่อนผ่อนแขนออกจากคอที่แสนบอบบางของผม พอรู้ว่ารอดแล้วเท่านั้นล่ะ ผมรีบโกยอากาศเข้าปอดอย่างตะกละตะกลาม ถ้ามีแรงเหลือก็อยากแจกสกายคิกใส่เจ้าเพื่อนบ้าสักทีเหมือนกัน ติดแต่ว่ามีชนักปักหลังอันเบ้อเริ่มทิ่มคออยู่ เลยทำได้แต่สะบัดหน้างอนสองร้อยหกสิบองศาเพื่อสงวนท่าที(?)

หึ เห็นแก่เชอเชสหรอกนะกูถึงได้ยอมรามือ แต่จำไว้ กูเอาคืนทีหลังแน่!” มันขู่ฟ่อแข่งกับไคล์ที่แยกเขี้ยววาววับพร้อมตะปบใส่ได้ทุกเมื่อก่อนจะสะบัดตูดอันแสนงอนงามจากไป จบงานนี้เห็นทีผมคงต้องระวังตัวเพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัว ทางที่ดีควรหลีกเลี่ยงการอยู่กับหมาบ้าที่ชื่อธาราสองต่อสองเป็นดีที่สุด เพราะมันพูดจริงทำจริงอย่างที่มันได้ลั่นวาจาเอาไว้แน่ วอวีขอการันตี!

นี่ไคล์ ถามจริงว่านายไปจัดการไอ้ธามันท่าไหน มันถึงได้ฟึดฟัดขนาดนั้นอ่ะ

หลังโยนเด็กน้อยทั้งสี่ให้เจ้าม่วงพาไปผลัดเปลี่ยนชุด ผมก็รีบคว้าเจ้าตัวขนนุ่มเข้ามาซักถามถึงวีรกรรมที่มันทำไว้(โดยมีผมเป็นคนให้ท้ายอยู่เบื้องหลัง) ไคล์สะบัดตัวออกจากการขยำขนเล่นของผมก่อนเดินนวยนาดไปหาที่ขดตัวนอน พอได้ที่ที่มันถูกใจ คุณเจ้าชายก็หย่อนตูดแหมะแล้วเลียขนทำความสะอาดตัวเอง

ก็ไม่อะไรมาก ข้าแค่ร่ายเวทย์นิทราใส่มันผู้นั้น แล้วสั่งให้เจ้าองครักษ์ที่ชื่อไกอาพาตัวหมอนั่นไปส่งที่ห้องของท่านนาเทล ก็แค่นั้นเอง~”

 ไกอาที่ไคล์พูดถึงคือองครักษ์ส่วนตัวของนาเทลที่ถูกส่งตัวไปพิทักษ์คุณเจ้าชายจากต่างแดน ผมนึกภาพตามที่ไคล์บอกเล่า ประกอบกับท่าทางฟึดฟัดของไอ้ธา ประมวลผลด้วยสมองอันติดหื่นแต่เพียงน้อยนิด(?)แล้วพลันแสยะยิ้มออกเป็นรอยยิ้มที่บอกได้คำเดียวว่าโคตรชั่ว

นี่ไคล์ นายไปเอาความคิดที่จะเสิร์ฟเพื่อนผมไปห้องของนาเทลมาจากไหน มีใครแนะนำมารึเปล่า?ร้อยทั้งร้อยผมไม่เชื่อว่านี่เป็นความคิดของเจ้าแมวหง่าวตัวเดียวเท่านั้นแน่ เพราะไคล์เพิ่งย้ายเข้าไปอยู่ที่วังได้ไม่นาน ต่อให้รู้ตื้นลึกหนาบางเกี่ยวกับความสัมพันธ์ของสองคนนั้นยังไง มันก็คงไม่คิดพิเรนทร์ถึงขั้นส่งตัวเพื่อนผมไปเป็นแครอทเข้าปากกระต่ายอย่างนาเทลแน่ เชื่อสิว่าเรื่องนี้มันต้องมีผู้บงการอยู่เบื้องหลัง!

หืม ทำไมเจ้ารู้ล่ะวี?” ดวงตาเรียวรีสีทองคู่สวยจับจ้องมาทางผม ไคล์หยุดทำความสะอาดตัวเองแล้ว ผมเลยยื่นมือไปลูบตัวลูบขนเขาเล่น นุ่มนิ่มเหมาะมือ แถมยังตัวอุ่นมากด้วย (อันหลังสุดนี่แหละสำคัญ!)

ผมรู้เพราะผมเก่งไง ถ้าให้ทาย เป็นไกอาใช่ไหมที่แนะนำให้นายทำอย่างนั้น?

บู่ววว เจ้าทายผิดเจ้าแมวพ่นเสียงหึผ่านจมูกสองรูของมันอย่างถือดี เป็นกิเรต่างหากเล่าที่ช่วยข้าวางแผนในเรื่องนี้

อ้อ ที่แท้ก็เป็นฝีมือของเจ้ากิเรนี่เอง หมอนี่น่ะตัวดี ว่างเมื่อไหร่เป็นต้องวิ่งแจ้นมาวางแผนแกล้งคนกับเซริมตลอด งานนี้ไม่ต้องสืบเลยว่าหมอนั่นยืมมือไคล์ไปใช้งานเพื่อใคร เจ้าแมวนี่ก็บื้อ ดันตกหลุมพรางเจ้าองครักษ์หน้ายิ้มนั่นซะได้ เลยโดนไอ้ธาเอาคืนไปสิบเท่าเลยไงล่ะ

เฮ้อออ ก็สมควรแล้วที่มันจะโกรธผมตบหน้าผากตัวเองดังแปะ แค่ไม่ยอมให้มันเดินทางมาด้วยก็ถือว่าเป็นความผิดไปหนึ่งกระทงแล้ว ยังมีเรื่องที่ไคล์เอามันไปปล่อยในห้องของนาเทลเพิ่มเข้ามาอีก เห็นทีงานนี้ได้มีง้อมันยาวกันล่ะ

ไคล์ นายนอนเล่นที่นี่ไปก่อนแล้วกัน ผมขอออกไปข้างนอกแปบนึงห่มผ้า... หรือจะเรียกให้ถูกว่าโยนผ้าห่มทับไคล์เสร็จ ผมก็พุ่งออกจากกระโจมโดยมีทิชาก้าวขาตามมาติดๆ

สิ่งที่มองหาคือหัวดำๆ ของคนที่ใส่ชุดสีขาวล้วน แต่สิ่งที่พบกลับมีแต่เหล่านายทหารที่กำลังจัดการพับเก็บกระโจมที่พักและตระเตรียมข้าวของให้พร้อมสำหรับการเดินทางต่อ ผมเลยถามหาไอ้ธาจากทหารเหล่านั้น ซึ่งตัวตนอันสูงศักดิ์(?)ของมันก็ช่วยให้ผมตามหามันได้ไม่ยาก เดินไปไม่กี่สิบก้าวผมก็พบคุณชายนามธารากำลังนั่งเล่นเป็นพระเอกมิวสิคเอ็มวีอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ ข้างกันคือเจ้าซาร์ดีนที่ไม่คิดเลยว่าไอ้ธาจะหิ้วมาเยือนดินแดนแห่งนี้ด้วย

ธา มึง...โกรธกูอยู่เหรอ?

ผมลองเกริ่นถามมันดูหลังจากย่องเข้าข้างหลังมัน ดูจากสายตาที่ปรายมามองทางผมแว้บหนึ่งแล้วเบือนหน้ากลับไปผมก็รู้แล้วว่าแม่งงอนจริงไม่อิงนิยาย

รู้ว่ากูจะโกรธแต่มึงก็ยังทำ ถามจริง มึงยังเห็นกูเป็นเพื่อนมึงอยู่เปล่าวะ

ดราม่า... แม่งทำตัวดราม่าใส่ผมอ้ะ!

ไอ้ธาอ่าาา กูขอโทษษษษ กูไหว้มึงล่ะ อย่าประชดกูแบบนี้เลย มึงเป็นเพื่อนที่กูรักที่สุดนะ เออ กูอาจผิดที่ทิ้งมึงไว้ แต่ที่กูทำเพราะกูก็มีเหตุผลของกู กูไม่อยากลากมึงมาเอี่ยวด้วย แค่ที่มึงต้องจากบ้านมาอยู่ที่นี่กับกู กูก็รู้สึกผิดจะแย่แล้ว ถ้าเกิดมึงเป็นอะไรขึ้นมาอีก กู... กูคง...ให้อภัยตัวเองไม่ได้แน่ๆ

ผมปล่อยออกหมดไม่มีกั๊ก เมื่อวานเจอเรื่องบีบคั้นใจไปทำให้อารมณ์ผมแกว่งไปพอสมควร ทั้งตลอดทางยังเจอแต่เรื่องอันตรายนับไม่ถ้วน มันเลยทั้งหนาวทั้งเครียดสะสม พอเจอเรื่องอะไรที่มันบิ้วเข้าหน่อย อารมณ์ก็เลยระเบิดตู้มอย่างที่เห็น

ไอ้ธาที่เห็นผมจัดเต็มพูดรัวใส่มันไปเป็นชุดหันมามองอย่างตะลึง มันคงคิดไม่ถึงว่าเวลาเพียงแค่ไม่กี่วันที่ผ่านมา ผมจะดราม่าน้ำตาแตกง่ายราวกับสันเขื่อนโดนทำลายได้ขนาดนี้

เชี่ยวี มึงจะร้องไห้ทำไมเนี่ย! ลูกผู้ชายมันต้องฆ่าไม่ได้แต่หยามได้นะเฟ้ย!”

ตรรกะเชี่ยไรของมันวะ ผมเคยได้ยินแต่ ลูกผู้ชายฆ่าได้หยามไม่ได้ ไม่ใช่รึไง

ฮึก... กูก็ไม่รู้ กูเครียดอ่ะมึง มึงไม่มาเป็นกูมึงไม่รู้หรอก หนาวก็หนาว กลัวก็กลัว ตั้งแต่ออกเดินทางมาก็โดนโจมตีใส่ตลอด ฟาฮากับเซริมก็บาดเจ็บ ทหารก็โดนตัดกำลังไปตั้งเยอะ แล้วมึงก็มางอนกู ลูกๆ กูก็มาอยู่นี่หมด กูดีใจก็จริงแต่กูก็กลัวอ่ะ มึงเข้าใจกูป่ะ!” ผมแหกปากเสียงดังลั่น ดราม่าตุ๊กตาทองยังต้องมอบรางวัลให้ สะเทือนตับไตหัวใจจริงยี่สิบเปอร์เซ็นต์ ที่เหลือคือทำตัวงุ้งงิ้งเข้าไว้เพื่อให้เพื่อนยอมใจอ่อน จะได้หายโกรธผมไวๆ

วี มึง...กูไม่นึกเลยว่ามึงจะคิดมากขนาดนี้ กูขอโทษนะเว้ยที่ทำตัวงี่เง่าไปหน่อยอ่ะไอ้ธาวางซาร์ดีนลงแล้วลุกขึ้นมาจับไหล่ผม เราสองคนมองตากันหวานซึ้ง(?) ก่อนมือที่วางบนบ่าผมจะเปลี่ยนองศา โบกเข้าหัวที่สวมหมวกขนสัตว์ใบใหญ่เต็มแรง

โอ๊ยยยย โบกมาได้นะมึง ไม่ใช่ว่าเราดีกันแล้วเหรอวะ!?” ผมโวยลั่น ถึงกับศูนย์ถ่วงเซไปชั่วขณะเพราะขาพันกันจนเกือบได้ล้มลงไปนอนวัดความสูงของหิมะใต้ฝ่าเท้า

เออ ดีกัน แต่กูขอเอาคืนให้หายแค้นใจหน่อยเหอะวะ!” ว่าแล้วมันก็ตุบตับใส่ผมอีกสามสี่ครั้งจนมันพอใจนั่นล่ะถึงได้หยุดมือที่ประทุษร้ายผมลง ไม่เอาให้หน้ากูบวมแข่งกับหมีที่ถูกผึ้งต่อยจนหน้าแหกไปเลยล่ะมึง!

ฟู่ววว ค่อยยังชั่วหน่อย เอาเป็นว่ากูจะทำเป็นลืมๆ ไปให้ละกันว่าครั้งหนึ่งมึงเคยทิ้งกู!”

มันหัวเราะฮ่าๆ ด้วยท่าทางที่ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าสะใจมากแค่ไหน จากที่หน้าบูดหน้าบี้กลายเป็นยิ้มร่าหน้าตาปัญญาอ่อนเหมือนเดิมแล้ว หายงอนไวทันใจยิ่งกว่าต้มมาม่าในน้ำเดือดซะอีก

ใครบอกกูทิ้ง กูแค่ไม่พามึงมาด้วยต่างหากผมบ่นงุบงิบให้เพื่อนธาเหล่ใส่ เลยต้องแกล้งทำเป็นผิวปากโชว์เพื่อกลบเกลื่อนและรีบเปลี่ยนเรื่อง ได้ยินว่าคุณเชษฐ์เป็นคนอนุญาตให้มึงมา จริงเปล่าวะ?

เออ จารย์บอกว่ากูมีเรื่องต้องทำที่นี่ แต่ไม่ต้องไปร่วมงานเลี้ยงกับมึงและเชอเชส ที่แวะมาหานี่ก็เพื่อมาเซอร์ไพรส์มึงเฉยๆ เดี๋ยวก็ต้องแยกไปอีกทางละ

อ่าว กูก็นึกว่ามึงจะไปด้วยกันซะอีกจากใจเลยนะครับ ผมอ่ะอยากให้มันไปด้วย อย่างน้อยมีมันเดินทางไปด้วยผมก็ไม่ต้องทนเหงาปากและมีคนให้ด่าเล่นได้ตลอดทาง

ทีงี้ล่ะมาทำเป็นพูดดี ใครวะที่ทิ้งกูให้นอนเล่นอยู่ที่ปราสาทได้ตั้งนานสองนาน อย่าให้กูเซดเลย เดี๋ยวมึงจะแซดและจิครายต่ออีกรอบให้กูสยองเล่นอื้อหือ ไอ้คนตกอิ้งมันจัดเต็มครับ มาทั้ง said ทั้ง sad และ cry ก็ได้แค่คำง่ายๆ แค่นี้ล่ะมึง แอดวานซ์กว่านี้แม่งก็ไม่รอดละ (กูด้วย)

สยองพ่อง กูร้องไห้ได้ออกจะน่าเอ็นดู

เหอออออออ มึงกล้าพูดได้เต็มปาก น้ำตามึงอาจใช้ได้ผลกับเชอเชสนะเว้ย แต่กับกู เห๊อะ! ขอบอกเลยว่าไม่

ไม่ๆๆ แล้วหมาตัวไหนมันหายโกรธทันทีที่เห็นน้ำตาผมวะ

ไม่ได้ผลเลยจริงอ่ะ?

ไอ้วี มึงพูดอย่างเดียวก็ได้ ตัวไม่ต้องมากระแซะ กูสยอง!” ว่าแล้วมันก็ผลักตัวผมที่คิดจะหวังพึ่งพิงไออุ่นจากมันจนเกือบหงายหลังลงไปกองกับพื้นที่เต็มไปด้วยหิมะสีฟ้าเงิน พอดีกับที่ได้ยินเสียงเฟี้ยวดังยาวพร้อมกับรู้สึกได้ถึงอะไรบางอย่างที่พุ่งผ่านเฉียดหน้าและสะท้อนดีดกลับไป

เคร้ง!

มีผู้บุกรุก!”

ทิชาที่รุดเข้ามาปัดป้องอาวุธลับที่ซัดเข้าใส่ผมได้ทันท่วงทีใช้เวทย์ขยายเสียงแจ้งพวกพ้องทั้งหมดให้เตรียมพร้อมสำหรับการรับมือ

ตัวผมที่ยังตั้งตัวไม่ถูกโดนมือแกร่งขององครักษ์หัวแดงกระชากขึ้นจากกองหิมะ ไอ้ธาเองก็ได้รับการอารักขาจากองครักษ์ที่นาเทลส่งมาคุ้มครอง ซาร์ดีนส่งเสียงเห่าดังขรมไปยังทางที่ศัตรูซุกซ่อนตัวอยู่ ผมเห็นแสงสีเงินทอประกายวิบวับ ก่อนอาวุธเหล่านั้นจะพุ่งมายังผมและไอ้ธาราวกับฝนห่าใหญ่

ระวัง!” เสียงองครักษ์ของนาเทลร้องเตือนพวกเราทุกคนแต่ไม่ทันแล้ว ผมเรียกโล่พิทักษ์จันทราขึ้นมาไม่ทัน ทิชาเลยใช้ตัวบังผมเอาไว้เช่นเดียวกับไกอาที่ได้รับคำสั่งให้ปกป้องว่าที่เทพกระต่ายด้วยชีวิต

ทุกสิ่งเกิดขึ้นเร็วมาก หูผมได้ยินแต่เสียงฉึกๆๆๆ ดังขึ้นติดต่อกันจนนับจำนวนครั้งไม่ได้ ไอเย็นกัดเซาะไปถึงขั้วหัวใจ ความกลัววิ่งขึ้นสมองจนผมเห็นภาพตรงหน้าเป็นสีขาวโพลน สิ่งเดียวที่เหนี่ยวรั้งสติผมไว้คือร่างสูงใหญ่ของทิชาที่ใช้เป็นโล่กำบังให้ตัวผม

ทิชา...น..นี่มัน...

ทั้งผมและทิชา รวมไปถึงไอ้ธาและองครักษ์ของนาเทลที่ชื่อไกอาต่างพากันมองขึ้นบนเป็นสายตาเดียว ม่านพลังสีแดงเรื่อที่ทอวาบตัดกับเกล็ดหิมะสีฟ้าเงินเผยรูปทรงโดมให้เห็นอยู่ชั่ววูบ ก่อนจะสลายตัวลงพร้อมกับลูกธนูนับร้อยที่ร่วงกราวลงบนพื้น

ท่านวี ไม่เป็นไรใช่ไหมครับ!?’

เสียงที่ดังขึ้นในหัวเรียกให้ผมหันไปมองคนที่มาพร้อมสิ่งมีชีวิตสีแดงที่นั่งอยู่บนไหล่ ในวินาทีแรกที่เห็น ผมแทบเขวี้ยงหินที่อยู่ใกล้มือใส่เชอเชสที่พาลูกออกมาเสี่ยงอันตราย ทว่าพอเห็นไอเวทย์ที่ยังวนเวียนอยู่รอบปลายนิ้วของเนสชาร์ ประกอบกับม่านพลังสีแดงที่ปรากฏขึ้นอีกครั้งเพื่อรองรับการโจมตีระรอกสอง ผมถึงได้เข้าใจทุกอย่างว่ามันเกิดอะไรขึ้น

เนสชาร์ โล่นี่...ฝีมือลูกเหรอ?’

หัวเล็กที่ผงกลงสองสามครั้งสร้างความตะลึงให้ผมจนต้องเลื่อนมือขึ้นมาแตะอกแล้วอุทานในใจ

ขุ่นพระ... นี่ลูกกูหรือเทพมาจุติกันแน่วะ

ความสามารถแบบนี้นี่มันฟ้าประทานลงมาเกิดชัดๆ!!!






-------------------------------------------------------------------------------------------

VaRirin*Talks
ลูกกระต่ายออกโรงงงงง ขุ่นแม่อย่างนุ้งวีถึงกับช็อคในความสามารถของลูกน้อยของตัวเอง 5555555

ช่วงนี้ไปเรียนทำขนมปังค่ะ เรียนเสร็จก็ไปกายภาพบำบัดต่อ กลับมาบ้านก็นอนแหมะหมดแรงบนเตียง นิยายนี่แทบจะเข้าขั้นดองเค็มแล้ว ถึงกับต้องย้อนกลับไปอ่านตอนเก่าๆ เลยว่าเขียนถึงไหนบ้างแล้วนะ 55555 (คนอ่านบอก เอ็งยังมีหน้าจะมาหัวเราะ T v T ) ช่วงนี้นิยายคลานกระดึ้บมากมาย แต่พยายามจะเข็นไปจนจบให้ได้นะฮัฟฟฟ มาช้าแต่จบชัวร์นะเออ >w<

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 45 ครั้ง

2,511 ความคิดเห็น

  1. #2392 Smlingpasta (@Smlingpasta) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2561 / 23:57
    คิดถึงจังเลย เมื่อไหร่จะกลับมาต่อน๊ออออ 2ปีที่รอ~~~~
    #2392
    0
  2. #2388 Beam-_- (@Beam-_-) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2561 / 14:17

    ไรต์โดนคำสาป ทำให้ร่างกายเกิดการสโลโมชั่นเรอะะะะะ

    กลับมาาาาา

    #2388
    0
  3. #2385 Sphotoshop45 (@Sphotoshop45) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2561 / 22:08
    ยังรอไรท์อยู่นะคะ
    #2385
    0
  4. #2378 tedd_dee (@tedd_dee) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2561 / 20:35
    มาต่อไวๆนะคะไรท์
    #2378
    0
  5. #2377 attanyeot (@nattawadee-toeyy) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2561 / 13:43
    ยังรออยู่นะคะไรท์ กลับมาต่อเร็วๆนะคะ
    #2377
    0
  6. #2375 Mewzaza123 (@Mewzaza123) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2561 / 00:16

    รออยู่นะคะ มาต่อน้าาาา

    #2375
    0
  7. #2369 NaNeNoJuNg (@neneneenie2003) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2560 / 13:08
    รอน้าาาาา มาต่อๆ;_;
    #2369
    0
  8. #2367 phanthip5674 (@phanthip5674) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2560 / 17:10
    รอนะคะ มาต่อเร็วนะค้าาาาาา
    #2367
    0
  9. #2364 pon2517 (@pon2517) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 21 กันยายน 2560 / 16:42
    สนุกมากเลยค่ะมาต่อเถอะน้าาาไรท์
    #2364
    0
  10. #2362 vivi_gangduck (@vivi_gangduck) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 9 กันยายน 2560 / 23:34
    อ่านจบหลายรอบเเล้วเนี่ย
    #2362
    0
  11. #2361 vivi_gangduck (@vivi_gangduck) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 9 กันยายน 2560 / 23:34
    ไรท์มาเร็วๆสิ
    #2361
    0
  12. #2357 Sakuramio (@Sakuramio) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2560 / 23:37
    อยากอ่านต่ออ่ะไรท์ คือเรื่องสนุกมาก อ่านไปยิ้มไปอ่ะมีความสุข อยากอ่านต่อแล้วอ่ะ ไรท์มาต่อทีได้มั้ย please please
    #2357
    0
  13. #2356 ChomPuu (@choompuu28501) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2560 / 20:03
    เพิ่งมาอ่าน สนุกมากกกก
    ไรท์หายไปไหนนนน
    #2356
    0
  14. #2354 โอ๋ ค่ะ (@aosiwimol) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2560 / 12:01
    อ่านจบเป็นรอบที่ 3. ยังรอคอยไรท์อยู่นะ
    #2354
    0
  15. #2345 Ayumu W. (@nishigi) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 20 เมษายน 2560 / 15:30
    คิดถึงงงมาต่อเร็วๆน้าาาาา
    #2345
    0
  16. #2344 NaNeNoJuNg (@neneneenie2003) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 18 เมษายน 2560 / 21:30
    มาอัพต่อไวๆน้าาารออ่านอยู่ มาย้อนอ่านหงายรอบแย้วว
    #2344
    0
  17. #2343 Som O Usanee (@pomelo8063) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 13 เมษายน 2560 / 21:36
    กลับมาอ่านอีกรอบ คิดถึงเด้อน้องกระต่ายทั้งหลาย
    #2343
    0
  18. #2342 Bumbum (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 10 เมษายน 2560 / 22:33
    เก่งไปอีกกกกก เทพบุตรตัวน้อยของป้าาา

    รีบๆมาต่อนะคะ คิดถึง อยากอ่านต่อแย้วววว

    สู้ๆนะคะ เป็นกำลังใจให้ ✌✌✌✌
    #2342
    0
  19. #2341 dutsda (@papaenaja) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 27 มีนาคม 2560 / 03:12
    หายไปนานเลยค่าไรท์ คิดถึงน้า หายไวๆ แล้วก็กลับมาเขียนต่อเร็วๆนะคะ จุ๊บๆ รอๆอยู่น้า
    #2341
    0
  20. #2340 Sweet angel ❄ (@Siew7673) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 13 มีนาคม 2560 / 21:26
    ปะ ป้ะ ป๊ะ ปีหนึ่งเเล้วนะค่ะไรค์ขอร้องมาต่อทีT{}T T[]Tเถอะค่ะ คิดถึงสุดๆ ได้โปรด~~~~~~
    #2340
    0
  21. #2338 Nakano Natsumi (@lookyee1115) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2560 / 10:14
    อ่านวนสามสี่รอบจนจำได้ทุกตัวอักษรแล้วค่ะมาต่อเถอะ พลีสสสส
    #2338
    0
  22. #2335 kwa_rkh (@kwa_rkh) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 19 มกราคม 2560 / 23:55
    คิดถึงนะคะ ฮือออออ
    #2335
    0
  23. #2333 J.Yapasson (@jaja4422) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 5 มกราคม 2560 / 21:06
    รอมาจะปีละค่ะไรค์ -^-
    #2333
    0
  24. #2321 LaViGnE o_o (@lavigne_jern) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2559 / 21:11
    รอๆๆๆ มาต่อเถอะพรีสสสส
    #2321
    0
  25. #2320 mana_ai (@mana_ai) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2559 / 22:25
    กระต่ายแดงเทพมาก จนเหมือนกับว่า...นายวีนี่มีดีแค่เลือด 555
    #2320
    0