ตอนที่ 13 : แวร์วูลฟ์ 10

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 977
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 92 ครั้ง
    23 เม.ย. 62


10



ลีนสะดุ้งตื่น เขาฝันเห็นลุงแจ็กสันมาหาเขาที่นี่ในคืนฝนตกและพยายามจะบอกบางอย่างแก่เขา แต่เขาไม่ได้ยิน

เสียงเคาะประตูด้านนอกเรียกเขาให้ตื่นขึ้นจากความคิดตัวเอง ฉันคือลีน เขาพยายามเรียกสติตัวเอง ฉันอายุสิบแปด มาจากเบรดฮิลล์ และตอนนี้ฉันอยู่ที่คอมมูนกับแดเนียลและมนุษย์หมาป่าตนอื่น ๆ และตอนนี้ฉันควรจะลุกขึ้นจากที่นอน

“ครับ” เขาขานตอบก่อนจะวิ่งไปเปิดประตู “อ้าวพี่แดน เข้ามาก่อนไหม หรือว่ามีอะไร”

“แต่งตัวเถอะครับลีน” แดเนียลสวมชุดลำลองที่รัดกุมเป็นพิเศษ เขาส่งยิ้มอ่อนโยนให้ลีน “ก่อนที่คิงและควีนจะลงไปห้องอาหาร”

“ที่จริงไปเลยก็ได้นะ ผมแต่งตัวตั้งแต่ตีห้าได้แล้ว สงสัยแปลกที่เลยไม่ค่อยหลับ” ลีนเหวี่ยงประตูปิดและเดินส่งบันไดไปพร้อมแดเนียล

“เราเนี่ยนะนอนไม่หลับ” แดเนียลหยอกล้อ โยกศีรษะลีนเล่น “ตอนอยู่ในป่าเธอยังหลับได้เลย”

“แค่อยู่กับพี่ผมก็รู้สึกปลอดภัยแล้ว” ดีใจนะที่พี่ยังหยอกผมได้

“พี่รู้สึกเหมือนโดนจีบ” แดเนียลว่า เปลี่ยนเป็นโอบไหล่เขาแทน

 ในห้องอาหารยังไม่มีใคร นาฬิกาเจ้าคุณปู่บอกเวลาหกโมงครึ่ง “แต่อย่ามาหลอกพี่เลย ไม่เชื่อหรอก เธอไม่สบายใจอะไรหรือเปล่าลีน บอกพี่ได้ อย่าเก็บเอาไว้คนเดียว”

ใช่ เพราะตอนนี้ เขามีแค่แดเนียลคนเดียวเท่านั้นเอง

“ผมฝันเห็นแจ็กสัน” ลีนยอมเล่า นั่งกุมมือกันบนอาหาร นางหมาป่าตนหนึ่งมองพวกเขาจากประตูครัวและเดินออกจากบ้านใหญ่ไป น่าจะไปยกสำรับอาหาร “ลุงพยายามจะบอกบางอย่างแก่ผม แต่บางทีอาจเป็นเพราะผมคิดถึงลุงก็ได้”

แดเนียลนิ่งไปครู่หนึ่ง

“ลีนครับ” เขาพูดออกมาในที่สุด “ต่อไป ไม่ว่าเกิดอะไรขึ้น    เราต้องมาคุยกันนะ ถึงจะเป็นแค่ฝัน มันก็อาจทำให้ลีนไม่สบายใจได้                        พี่เป็นห่วงเรานะ”

“ครับ ผมรู้” ลีนตอบ พยักหน้ารับไปมา “ปกติคนอื่นเขาจะลงมากันกี่โมงครับ”

“ใกล้แล้ว” แดเนียลตอบเขา

ไม่ใช่คนในบ้านที่มาก่อน เอริกเหวี่ยงประตูบ้านเปิดและเหวี่ยงมันปิดตามหลัง สภาพเขาเหมือนนอนไม่พอ ผมเผ้ากระเซอกะเซิง ดวงตาเหนื่อยล้า เสื้อโค้ทสีเข้มที่เขาใส่เลอะโคลน สภาพเหมือนไปวิ่งรอบป่ามาทั้งคืน

“อรุณสวัสดิ์” เอริกเป็นฝ่ายทักก่อน “ไม่คิดจะทักพี่ชายพี่สามีเธอหน่อยเหรอ”

“สภาพดูดีนะพี่ชาย” แดเนียลตอบ

“อรุณสวัสดิ์ครับ” เขาทักกลับ ถ้าเจสสิก้าเห็นสภาพนี้ของสามีเธอจะรู้สึกยังไง บางทีอาจจะเคยชินเพราะพวกเขาดูเหมือนคู่แต่งงานที่ทะเลาะกันบ่อยเหลือเกิน

“เมื่อไหร่อาหารจะมาล่ะ” เอริกว่า “ฉันหิวจนจะกินวัวในฟาร์มนายได้ทั้งตัวแล้ว”

“นายอาจจะโดนคิงเล่นงานก่อนนะสิ พี่ชาย” แดเนียลว่า

“อรุณสวัสดิ์ ลูก ๆ ทั้งหลาย” ควีนซานดร้าเดินเข้าห้องทานอาหารเพียงลำพัง ส่งยิ้มอ่อนโยนที่ไม่น่าไว้ใจเช่นเคยให้พวกเขา ลูกของเธอไม่ได้มาด้วย

“อรุณสวัสดิ์” เอริกส่งสีหน้าเหม็นเบื่อโลกส่งให้หล่อน “อย่าโทษที่ผมทำหน้าตาแบบนี้ใส่คุณล่ะ ผมแค่เหนื่อย เมื่อคืนพวกจิ้งจอกจะแอบดอดเข้าคอมมูน”

อ่า ดูก็รู้ว่าเอริกแค่อยากกวนประสาทควีนที่สองเฉย ๆ

“แล้วนี่ภรรยาเธอไปไหน คิงกับควีนฉันยังเข้าใจที่มาช้านะ เมื่อคืนยังโทรหาคอมมูนทางใต้เพื่อคุยเรื่องผลผลิตจนดึกดื่น”

ควีนที่สองเล่นงานพี่เจสตรง ๆ เลย แถมยังได้หักหน้าเอริกด้วย

“ภรรยาผมรู้สึกเพลีย ๆ น่ะครับคุณแม่” เอริกลอยหน้าลอยตาตอบควีนที่สอง “ช่วงนี้เธอบ่นเหนื่อยบ่อย ๆ อาการคุ้น ๆ หรือเปล่า คุณดูผ่านอะไรมาเยอะกว่าผม น่าจะรู้นะ”

บางที เอริกอาจจะระแคะระคายเรื่องที่เจสสิก้าตั้งท้อง

“เพราะอากาศเปลี่ยนนะสิ” เป็นควีนที่หนึ่งที่ตอบ เธอเดินเข้ามาด้วยท่าทางสง่างามของและนั่งลงข้างลูกชาย “คิงไม่ทาน ฉันสั่งให้แม่ครัวยกอาหารขึ้นไปให้ทั้งคู่แล้ว”

จบบทสนทนาในวันนี้ เอริกดูรีบกินอาหารผิดปกติ เขาลุกขึ้นจากโต๊ะอาหารก่อนคนอื่นแล้วบอกว่าเขาง่วงเกินจะทรงตัวแล้วและเขาก็ไต่บันไดขึ้นไปข้างบน

“เธอจะไปโรงอบขนมปังใช่ไหม” จู่ ๆ ควีนที่สองก็หันมาคุยกับเขา

“ใช่ครับ” สมองของลีนกำลังผลมวลความเป็นไปได้ของเหตุผลที่ควีนถามเขา

“ฉันจะเข้าหมู่บ้านของเราซักหน่อย” เธอบอก “แล้วจะเลยไปหุบเขา ไปคุยเรื่องนักบวชแทนควีน เธอจะเดินไปพร้อมกันไหมล่ะ”

ลีนส่งสายตาถามแดเนียลที่ทำแค่นั่งนิ่ง ๆ

“หรือฉันต้องขออนุญาตเธอนะลูกชาย” ควีนซานดร้าหันไปถามแดเนียลแทน

“ไม่ต้องหรอกครับ” แดเนียลตอบ “โอกาสหน้าดีกว่า ผมจะพาเธอไปหาแม่ของเธอด้วย”

“แม่เหรอ...” ควีนที่หนึ่งสงสัย หล่อนวางแก้วกาแฟลงบนจานรองแก้ว ส่วนลีนน่ะทานไม่ลงตั้งแต่ควีนที่สองชวนเขาเดินไปด้วยกันแล้ว

“เชมัสกับลูอาไงครับควีน” แดเนียลตอบเนิบนาบโดยไม่จำเป็น ลีนมองเห็นแววตาวูบไหวของควีนทั้งสองที่เลือนหายไปอย่างรวดเร็ว

เขารู้สึกว่าใจเต้นแรง

เชมัส และ ลูอา ครอบครัวของเขา

ควีนทั้งสองต้องเกี่ยวข้องอะไรกับทั้งคู่แน่

“ฉันพึ่งรู้ว่าทายาทของเขายังอยู่” ควีนที่หนึ่งกล่าว “ยินดีต้อนรับเธอสู่คอมมูนอีกครั้งละกัน ธิดาแห่งเชมัส”

ควีนที่สองทำสีหน้าแปลกประหลาด

“อ่า พวกคุณรู้จักพ่อแม่ผม...”

“ใครไม่รู้จักสิแปลก” ควีนที่หนึ่งกล่าว เธอยังรักษาอาการได้ดีเยี่ยม “อย่าลืมพาเธอไปดูบ้านหลังเก่าของเชมัสด้วยล่ะ ให้เธอได้เห็น    สิ่งที่แม้แต่เธอเองก็เคยเห็น ฉันต้องไปแล้ว ยังต้องคุยเรื่องผลผลิตกับอัลฟอร์ดต่อ”

หลังจากควีนที่หนึ่งจากไป เราทั้งคู่ก็ทิ้งควีนซานดร้าไว้ที่โต๊ะอาหาร

“ชื่อของพ่อแม่ผมเหรอครับ” ลีนถามแดเนียลทันทีที่เราออกห่างจากหมู่บ้าน หลังจากพวกเขาไปโรงอบขนมปังเพื่อบอกเดวิดก่อนว่าเขาไม่ได้เข้าไปช่วย “เชมัสกับลูอา แปลกจังที่ผมพึ่งเคยได้ยิน”

ลีนกำลังรู้สึกว่าตัวเองเดินเซ แดเนียลกุมมือเขาอยู่ เขาแทบไม่ได้สนใจว่าคนพี่กำลังพาเขาไปไหน

“ท่าทางแปลก ๆ ของควีน เหตุผลที่ผมต้องไปอยู่กับแจ็กสันต้องมีอะไรใช่ไหมครับ” ลีนกับลังพ่นทุกอย่างที่เขาคิดออกมา “ทำไมผมไม่ได้อยู่หอนอนของหัวเมียหลังจากพ่อแม่ผมเสีย ทำไมควีนทั้งสองถึงไม่รู้ว่าผมยังมีชีวิตอยู่”

“คิดมากจริง ๆ เด็กดื้อ มองทางด้วย กรวดเยอะ” แดเนียล พยายามดึงเขากลับมาสถานการณ์จริงตรงหน้า พวกเขากำลังเริ่มเดินเข้าป่าอีกครั้ง สองข้างทางขนาบด้วยภูเขาหินลูกโตสองลูก

“ผมแค่กำลังคิด” ลีนแก้ตัว “ก็แค่สมองมันคิดของมันเองอะครับ”

“แต่คิ้วเธอขมวดแน่นเชียว” แดเนียลใช้นิ้วชี้คลึงระหว่างหัวคิ้วทั้งสองข้างของเขา

“ก็มันอดคิดไม่ได้” เขาพร่ำ “เหมือนต่อจิ๊กซอแล้วชิ้นส่วนไม่ครบ

“ก็นี่ไงครับ” แดเนียลว่า “ชิ้นส่วนที่พี่กำลังจะพาลีนไปดู”

เขายอมเดินตามแดเนียลแบบตั้งใจดูทางเองด้วย

ในหุบเขาเงียบสงัด ในความรู้สึกมันแทบจะกลายเป็นความวังเวง หญ้ามอสขึ้นปกคลุมหินเรียบมนที่กระจายอยู่ทั่วหุบเขา ลำธารสายเล็ก ๆ ไหลผ่านหุบเขาจากน้ำตกเล็ก ๆ ตรงตีนผา เรากำลังเดินข้ามลำธารนี้ไป มุ่งหน้าสู่บ้านหลังใหญ่หลังหนึ่งที่บัดนี้กลายเป็นเพียงซากปรักหักพัง ประตูใหญ่บานหน้าหายไป ตัวบ้านไม่ได้รับการซ่อมแซมและดูเหมือนร้างมาหลายปี

“เธอไปจากที่นี่ตอนสามขวบ” แดเนียลเล่าเมื่อพวกเขาหยุดยืนอยู่หน้าบ้านหลังนั้น

“บ้านของพ่อแม่ผมเหรอ” ลีนถาม แล้วทำไมพวกเขาถึงมีบ้านเป็นของตัวเอง

“ใช่” แดเนียลบอก “หมาป่าสองตัวที่อยู่อย่างโดดเดี่ยว พวกเขามีความสุขดีจนกระทั่งนักบวชจากคอมมูนทำนายทกรกน้อยของพวกเขา”

ลีนกำลังตั้งใจฟัง เรื่องราวของพ่อแม่เขาเอง ที่เขาแทบจะจับต้องไม่ได้ ทุกอย่างเหมือนเป็นเพียงเรื่องเล่าพื้นถิ่นที่แจ็กสันเล่าให้เขาฟังตอนเด็ก

“ทำนายว่าอะไรเหรอครับ”

“ตอนนั้นพี่เพิ่งสิบสาม” แดเนียลว่า “พี่กับแจ็กสันแอบฟังคำทำนายอยู่หลังบันได คำทำนายที่ว่า ทารกน้อยของพวกเขาจะให้กำเนิดพวกสีทอง”

“ผมเหรอ” เขาก็ยังคงไม่เข้าใจอยู่ดี “ไม่ใช่ว่าพวกสีทองจะให้กำเนิดทารกสีทองได้ทุกตนเหรอครับ”

“ไม่ใช่เลยลีน” แดเนียลยังคงอธิบาย “พวกสีทองไม่ได้เกิดได้ง่าย บางฝูงไม่มีคิงสีทองด้วยซ้ำ”

แปลว่าคิงเดฟนี่สุดยอดเลยนะครับ ลีนคิดในใจ “เล่าต่อได้ไหม ทำไมพ่อแม่ผมถึงจากไป”

“ข่าวเรื่องของทารกแพร่ออกไป” แดเนียลเล่าต่อ “เกิดการแย่งชิงตัวเธอ เชมัสและลูอาทำเต็มที่เพื่อปกป้องเธอแล้ว”

“ก็เลยเป็นแบบนี้สินะครับ” ลีนมองบ้านหลังใหญ่ที่รกร้างนี้ “แจ็กสันพาผมไปอยู่เบรดฮิลล์ ส่วนพี่แดนก็อยู่ที่นี่”

“นั่นหมายความว่า” แดเนียลยังคงเล่าไม่จบ “เมื่อควีนทั้งสองรู้ว่าเธอเป็นลูกของเชมัสแล้ว เธอจะไม่ปลอดภัยแน่นอน ลีน ที่นี่อันตราย แต่พี่ก็ยังพาเธอมา”

“ผมมาเองต่างหาก” ลีนเถียงทันที ทั้งหมดนี่เป็นเขาที่ตัดสินใจเอง เขาจะปล่อยให้แดเนียลโทษตัวเองไม่ได้

“ถ้าผมไม่อยากมาพี่ก็จับผมใส่กระสอบแล้วลากมาไม่ได้หรอก ไม่ใช่ความผิดพี่”

แดเนียลดึงตัวเขาไปกอด กอดแน่นจนเขาตกใจ

“เหมือนพี่เห็นแก่ตัว...” แดเนียลพูดเสียงเบา

“ไม่ใช่ หยุดคิดเลยนะ” อย่าให้เด็กสอน “พี่เห็นแก่ตัวแล้วไง เพราะผมรักพี่ผมก็เลยมา พี่จะเห็นแก่ตัวก็เห็นแก่ตัวไปสิ แต่ผมจะอยู่กับพี่ที่นี่แหละ ผมมีความสุขดี ได้ยินไหมเล่า”

“ครับ” แดเนียลบอก เขาดูอ่อนแอจัง ดูอ่อนแอกว่าตอนที่เขานอนบาดเจ็บอยู่บนเตียงของแจ็กสัน ที่บ้านไม้ซุง

“พี่แดนครับ” ลีนอยากถามบ้าง “เล่าเหตุผลที่พี่ต้องกลับมาที่นี่ได้ไหม ต้องเป็นคิงเท่านั้นเหรอ”

“ครับ” แดเนียลเงียบไปอึดใจ ปล่อยลีนออกจากอ้อมอกแล้วนั่งลงกับพื้น ลีนนั่งลงข้าง ๆ เขา พื้นดินชื้นเล็กน้อย

“เป็นคำสั่งเสียของแม่พี่ แม่พี่เคยโดนท้าประลองเพื่อชิงตัวเมียเช่นกัน แต่คิงไม่สามารถลงแข่งขันได้ คนที่อาสาประลองแทนคือแจ็กสัน”

“แจ็กสันเหรอ” คนที่เมาหัวราน้ำแทบทุกวันและแทบจะพาเขาไปงานประชุมผู้ปกครองไม่ไหวนะเหรอ

“ใช่” แดเนียลยืนยัน “แจ็กสัน เขาสู้กับคิงสีทองของคอมมูนอื่นเพื่อปกป้องแม่พี่ไว้ แต่สภาคอมมูนไม่ยอมรับแม่พี่อีกแล้ว พวกเขาส่งมอบแม่พี่ให้แจ็กสัน”

“เดี๋ยวนะ ทำไมถึงไม่ยอมรับ ทำไมกัน แม่พี่ก็ไม่ได้ทำผิดนี่” ลีนโวยวาย เรื่องพวกนี้ไม่ถูกต้องเลย

แดเนียลหลับตาอยู่ครู่หนึ่งแล้วถอนหายใจ “ตัวเมียที่มีพันธะ เมื่ออยู่ในการท้าประลอง ฝ่ายชนะจะได้ครอบครองเธอ”

“โคตรไม่ยุติธรรมเลย แล้วคิงล่ะ เขาไม่ว่าอะไรเหรอ” เขากำลังพยายามทำความเข้าใจ แต่นี่มันป่าเถื่อนเกินไป

“คิงทำอะไรไม่ได้ลีน” แดเนียลกัดฟันตัวเอง “เขารักคอมมูนมากกว่าตัวเมียทุกตัวของเขา คนอย่างคิงน่ะ จะไม่เสี่ยงทำอะไรให้คอมมูนล่มสลายหรอก”

ลีนกำลังพูดไม่ออก คิงเดฟที่ไม่เอาโทษเขาตอนที่เขาเสียมารยาทใส่ที่กระท่อมไม้ซุงคนนั้นนะเหรอ

“แม่อยู่ที่คอมมูนต่อไปไม่ได้ แจ็กสันจึงพาแม่ออกจากคอมมูน เขาทำลายประสาทสัมผัสในส่วนของการรับกลิ่นเพื่อที่จะได้รับกลิ่น       ฟีโรโมนของแม่ไม่ได้”

ลีนอยากกลับไปกอดแจ็กสัน บางที งานแต่งงานที่แจ็กสันเคยหลุดปากตอนเมาบ่อย ๆ อาจจะเป็นงานของคุณมาร์กี้กับคิงก็ได้

“แม่สั่งไว้ก่อนเสีย” แดเนียลหันมามองเขา “ให้พี่ล้มสภา เปลี่ยนกฎเกณฑ์งี่เง่าไร้เหตุผลทั้งหมด ทางเดียวที่พี่จะทำได้คือพี่ต้องเป็นคิง”

อ่า เข้าใจแจ่มแจ้งแล้ว

“ผมจะช่วยพี่เอง” ลีนจ้องตอบแดเนียล

แดเนียลส่งยิ้มให้เขา แต่แววตาแฝงไปด้วยความเจ็บปวด ลีนรู้สึกกระตุกที่หัวใจ เขาไม่ชอบให้แดเนียลเป็นแบบนี้เลย ไม่ชอบเลย บางที  ถ้าเขาทำได้ เขาอยากจะลักพาตัวพี่แดนของเขาไปจากที่นี้ด้วยซ้ำ ที่ ๆ เขาคนนี้จะเป็นแดน ไม่ใช่แดเนียล

ลีนโน้มคอแดเนียลลงมาแล้วประกบจูบเขา หวังเพียงว่าสิ่งนี้จะปลอบประโลมเขาได้บ้าง แขนของแดเนียลโอบรัดร่างกายของเขา เรากอดกันอยู่ครู่หนึ่งและแดเนียลดึงเขาลงไปนอนซบอกบนพื้นหญ้าชื้นแฉะ และหลังก็ทิ่มกรวด แต่พวกเขาก็ไม่ได้บ่นอะไร

“ไปหาพ่อแม่ลีนกันไหม” แดเนียลถามหลังจากที่เรานอนอยู่ตรงนั้นมาครู่ใหญ่

“เอาสิครับ” ลีนดันตัวขึ้น พวกเขาเดินออกจากหุบเขาและตรงไปยังส่วนหนึ่งของป่า

สุสานแยกตัวออกห่างจากหมู่บ้าน มนุษย์หมาป่าสองตนทำหน้าที่เฝ้าทางเข้าสุสานไว้ ทั้งคู่ส่งยิ้มให้แดเนียล ก่อนจะเปิดประตูให้เราเข้าไป ที่นี้ใช้วิธีการฝัง ป้ายหลุมศพกระจายตัวอย่างเป็นระเบียบ แดเนียลเดินนำเข้าเข้าไปข้างใน

“ผมว่าผมได้กลิ่นคุ้น ๆ” ลีนกระตุกชายเสื้อว่าที่สามีของเขา

“ไม่ใช่ใคร กลิ่นของเดล” แดเนียลว่า “พี่กำลังคุยกับเขาอยู่”

หือ คุยผ่านกระแสจิตเหรอ สอนอันนี้บ้างสิ

“ลีน” แดเนียลหยุดเดินและหันมาหาเขา สีหน้ากังวลเล็กน้อย หรือไม่ก็ไม่ได้แสดงออกมาหมด “ค่อยมาเยี่ยมพ่อแม่วันหลังนะ มนุษย์หมาป่าจากคอมมูนอื่นมาท้าประลองเอาเจสสิก้า”

เวรของแท้ เอริกดูโทรมอย่างมากเมื่อเช้า และเจสสิก้าก็กำลังตั้งครรภ์

“งั้นเรากลับกันเถอะ ผมมาหาแม่เมื่อไหร่ก็ได้”

พวกเขาวิ่งควบกลับบ้านใหญ่ในร่างหมาป่า ร่างมนุษย์ไม่เร็วพอในตอนนี้

 

ตอนที่เรามาถึง เจสสิก้านั่งอยู่บนโซฟา ควีนที่หนึ่งนั่งอยู่ข้าง ๆ คิงเดฟยืนอยู่หน้าประตู ใช้สายตากว้างไกลเกินมนุษย์หมาป่าธรรมดาของตนมองมนุษย์หมาป่าคอมมูนอื่นที่รอท้าประลองเพื่อชิงตัวว่าที่ควีน เจสสิก้าแห่งคอมมูน

เอริกเดินลงมาจากชั้นสอง เขาดูดีขึ้นกว่าเมื่อเช้า แต่เมื่อเจสสิก้าจะลุกขึ้นไปหาเขา เขากลับแค่ยกมือห้าม

“รออยู่ที่นี่” เอริกบอกก่อนจะเดินออกไปกับคิงและแดเนียลไม่สนใจสายตาเป็นห่วงของภรรยาของเขาแม้แต่น้อย

“เธอควรจะบอกพวกเราว่าเธอท้อง” ควีนที่หนึ่งกล่าว “เธอมันดื้อเงียบเหมือนพี่ทูนหัวของเธอนั้นแหละเจส ไม่ต้องกังวลไป เอริกต้องชนะ เขาไม่ยอมเสียศักดิ์ศรีของตัวเองหรอก”

อะไรนะ เสียศักดิ์ศรีของเอริก ไม่ใช่เจสสิก้าหรอกเหรอที่เสียศักดิ์ศรี

“ลีนจ๊ะ” เธอหันมาคุยกับเขา “เธอไปกับฉัน ไปช่วยฉันชักธงคอมมูนขึ้นหน่อยสิ”

เขาแค่ส่งสายตาเป็นห่วงให้เจสสิก้าแล้วหันหลังเดินตามควีนไป

“เธอไปดูที่นั่นแล้วใช่ไหม” ควีนคุยกับเขา ตอนนี้เรือนร่างสะโอดสะองของควีนเดินนำเขาขึ้นบันใดไปเรื่อย ๆ ลีนคิดมาตลอดว่าบ้านใหญ่มีสามชั้น แต่ตอนนี้เขากำลังขึ้นไปชั้นสี่ ห้องใต้หลังคา มันอยู่สูงกว่าห้องทำงานของคิง

“ใช่ครับ” เขาตอบ “ไปดูมาแล้ว”

“ดีแล้ว” เธอว่า “เธอจำทางนี้ไว้ ต่อไปถ้าคอมมูนเกิดปัญหาใหญ่ หรือมีภัยคุกคามจากภายนอก เราจะชักธงนี้ขึ้นเพื่อเป็นสัญญาณให้ประชาชนในคอมมูนระมัดระวัง”

“ครับ” เขาตอบหล่อน

ควีนเปิดประตูห้องใต้หลังคาและเดินนำเข้าไป ด้านในมีธงสามผืน สีขาว สีเขียว และสีแดง

“ดึงธงสีแดงขึ้น” เธอสั่ง เขาพยักหน้ารับและชักรอกธงขึ้นไป  “สีแดงหมายถึงฉุกเฉิน สีเขียวหมายถึงพันธมิตร สีขาวคือการยอมแพ้ ช่วงชีวิตที่ฉันเป็นควีน เราไม่เคยยกธงขาว”

“ครับควีน” เขาตอบรับ

“เธอพูดน้อยจัง” ควีนว่า “ความจริงไม่ค่อยมีใครชอบคุยกับฉันเท่าไหร่หรอก ลูกชายฉันก็ด้วย ไปกันเถอะ เราจะเอาธงนี้ขึ้นจนกว่าจะหมดฤดู”

ลีนยิ้มแห้ง เขานะเหรอพูดน้อย แต่ควีนมีรังสีบางอย่างที่ทำให้ใคร ๆ ไม่กล้าพูดเล่นด้วย

“เหอะ” เธอกรอกตา “สบาย ๆ เถอะน่า”

“คุณคงไม่พูดแบบนี้กับควีนซานดร้าหรอกนะครับ” นั่น หลุดปากไปจนได้

ควีนหัวเราะแบบเอริกเปี๊ยบ แบบมนุษย์ฮิปเตอร์ทำหน้าประชดโลก “ข้อยกเว้น”

เจสสิก้ายืนรอสามีเธออยู่หน้าประตู เรามาทันเอริกที่เดินเข้ามาทันที สภาพเขาแย่กว่าตอนเช้าคูณไปสิบเท่า

แล้วทำไมเขามาคนเดียว

“เอริก” เจสสิก้าเดินเข้าไปหาเขา

“ชนะใช่ไหม” ควีนถาม

แต่เอริกเดินตรงมาหาเขา

“ไง เสน่ห์แรงจริงนะ” เอริกพูดกับเขา ไม่เข้าใจซักนิดว่าเอริกหมายถึงอะไร จนกระทั้งเอริกยกเศษผ้าผืนหนึ่งส่งมาให้เขา บนผ้าผืนนั้นมีแต่กลิ่นของเขากับแดเนียล

“บางทีผมก็โง่” ลีนว่า ความกลัวในใจกำลังเล่นงานเขา “ทางที่ดีคุณช่วยอธิบาย...”

“ที่หน้าคอมมูน มีมนุษย์หมาป่าหน้าโง่ซักฝูงรอแย่งชิงตัวเธอ”  เอริกอธิบาย

“พะ พี่แด- แดเนียลล่ะ” เขาถึงกับพูดตะกุกตะกัก ทำไมถึง...

“เขารอเธออยู่ข้างนอก” เอริกบอก “ถ้าเธอออกไปยืนยันตัวตน พวกนั้นก็พร้อมซัดกันทันที”

ลีนคว้าเศษผ้าผืนนั้นจากมือของเอริกแล้ววิ่งออกจากบ้านใหญ่ ไม่สนใจเสียงเรียกของเจสสิก้าหรือควีน สแตนรอเขาอยู่ด้านนอก

 

cd

..........................................

ด้วยรักและชิปเปอร์

มาละ นึกว่าจะไม่ได้ลงแล้ว ปั่นลืม

ตอนหน้าแล้วนะ ตอนที่ทุกคนรอคอย 55555555555555555

เอ็นจอยรีดดิ้ง

...............................................

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 92 ครั้ง

353 ความคิดเห็น

  1. #321 KARN_JUNSEOB (@karnlovebeast) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2561 / 18:20
    น้องงงงงง พี่แดนสู้ๆน่ะ ปกป้องน้องน่ะ
    #321
    0
  2. #221 Devil's ZaZaMo [Rose] (@zheza-moo) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 15 กันยายน 2561 / 22:01
    น้องงงง แงงงงง
    #221
    0
  3. #205 white-dwarf ParI'ch (@white-dwarf) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 14 กันยายน 2561 / 19:39
    เดาว่าเพราะควีนให้น้องขึ้นไปบนหอคอยด้วย กลิ่นมันเลยกระจายรึป่าว ฝูงอื่นได้กลิ่นเลยมาแย่งตัว ลีนลูกกกกก
    #205
    0
  4. #128 Ar.mee lois (@armee_) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 24 เมษายน 2561 / 22:21
    อิพ่ออิแม่!!!! เกร้ดดดดดดด คือลีนก็อยู่เฉยๆแล้วนะ ทำไมพวกนั้นตามได้ฟ้ะ!!!!!
    #128
    0
  5. #127 paupu (@paupu18) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 24 เมษายน 2561 / 21:44
    กรี๊ดดดด ตอนหน้าาาา 555 ลีนเป็นห่วงพี่แดนซินะ รีบวิ่งออกไปเลย พี่แดนอย่าเป็นไรมากนะ
    #127
    0
  6. #126 WriToon (@ClubLoveLaflora) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 24 เมษายน 2561 / 01:37
    อ้าว กำ555555 ฮืออ แล้วจะทำไงละทีนี้ คือต้องซัดกันอย่างเดียวเลยเหรอ อมก หัวใจฉัน ลุ้นอะ ลุ้นมาก
    #126
    0
  7. #125 MNT. (@justmind1994) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 23 เมษายน 2561 / 03:00
    ทำไมมีคนมาชิงตัวลีนเร็วแบบเน้ ฝีมือควีนรึเปล่าอ่ะ แน่ๆเลย พิแดเนียลสู้ๆ
    #125
    0
  8. #124 Chat (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 23 เมษายน 2561 / 00:06
    <p>ออกไปทำไมลูกกกดด</p>
    #124
    0
  9. #123 lovely_friend (@lovely_friend) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 22 เมษายน 2561 / 22:53
    ขอบคุณค่ะ
    #123
    0
  10. #122 JustBye (@byefany) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 22 เมษายน 2561 / 22:26
    ชอบบบบ สนุกกก ชอจังเรื่องนี้
    #122
    0
  11. #121 la_aong_mhok (@la_aong_mhok) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 22 เมษายน 2561 / 22:05
    รอเบยยยย
    #121
    0