ตอนที่ 18 : แวร์วูลฟ์ 14

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 704
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 58 ครั้ง
    23 เม.ย. 62


 “14


เดลไม่ได้พาลีนกลับบ้านเมื่อฝึกมีดบินเสร็จ เขาพาลีนไปยังกระโจมของควีนเบลล่า ฝนหยุดตกไปซักพักแล้ว อากาศเย็นสบายและ แดเนียลไม่ได้อยู่ที่นี่

ควีนเบลล่านั่งจิบชาอย่างใจเย็นในกระโจมของเธอ เธอนั่งบนเก้าอี้สนาม แต่งกายอย่างรัดกุมด้วยเสื้อผ้าเนื้อหนาสีเทาหม่น ปีนไรเฟิลสำหรับล่าสัตว์แขวนอยู่เหนือเก้าอี้นอนตรงมุมเล็ก ๆ มุมหนึ่งของกระโจม

ให้ตายสิ นี่คือวิถีชีวิตที่เด็กวัยรุ่นชายหลาย ๆ คนใฝ่ฝันจะมีเลย

“นั่งสิ” ควีนเบลล่าพยักเพยิดหน้าไปยังเก้าอี้สนามข้างตัว “เรายังไม่ได้คุยกันเท่าไหร่เลย หลานสะใภ้”

“ครับ” เขารับคำ แล้วนั่งลงตามที่เธอสั่ง รู้สึกประหม่าเล็กน้อย “คุณใช้ปืนล่าด้วยเหรอครับ”

“เธอคิดว่าฉันอายุเท่าไหร่ล่ะ” หล่อนยักไหล่ ส่งยิ้มหยอกล้อให้เขา “ฉันเด็กกว่าแม่ของแดเนียลแค่สองปีเองนะ สี่สิบกว่าเข้าไปแล้ว ให้ล่าด้วยมือเปล่าอย่างเก่าฉันทำไม่ไหวหรอก”

“คุณยังดูแข็งแรงอยู่จริง ๆ นะครับ” เขายืนยัน เธอดูแข็งแรงอย่างที่ไม่มีอมนุษย์เพศเมียตนไหนเทียบได้เลยด้วยซ้ำ

“ภายนอกนะสิ” หล่อนตอบพลางถอนหายใจ “ฉันน่ะแทบจะล่าพวกสัตว์โหด ๆ ด้วยตัวคนเดียวไม่ไหวแล้ว เพลี่ยงพล้ำไปก็หลายหน”

“ผมว่าคุณใช้ชีวิตได้สมบูรณ์แบบเลยนะครับ ในแบบของคุณน่ะ” เขาปลอบคนไม่เก่งหรอก แต่มีชั่วขณะที่ลีนสัมผัสได้ถึงความเปราะบางในน้ำเสียงนั้น

“ปากหวานจริง” ควีนเบลล่าหัวเราะเบา ๆ วางถ้วยชา ลงบนถาด “ไม่อยากเชื่อเลยว่าเธอโตมากับแจ็กสัน หมอนั้นเป็นไงเธอน่าจะรู้”

“รู้จักดีในระดับของคนที่หาอาหารให้กินทุกมื้อและคอยลากกลับบ้านเวลาเมาหนัก ๆ น่ะครับ” เขาพูดหน้าตาย

ควีนเบลล่าคลียิ้มอย่างคนที่นึกถึงอดีตดี ๆ

“เมื่อก่อนหมอนั่นน่ะเก่งมาก คู่หูฉันเวลาออกล่าเลย แต่หลังจากเหตุการณ์ที่ทำให้เสียศูนย์เข้านั้นก็เป๋ไปเลย แดเนียลเล่าเรื่องคำสั่งเสียของมาร์กี้ให้เธอฟังไหม”

“ครับ” เขาเล่าเรื่องต่าง ๆ ที่เคยได้ยินมาเกี่ยวกับคุณมาร์กี้ให้ ควีนฟัง ทั้งจากมุมมองของพี่แดนและแจ็กสัน เมื่อเล่าจบสีหน้าของควีน  ก็แสดงความเหนื่อยล้าขึ้นมาชัดเจน

“กล้าหาญเสมอ” ควีนพึมพำเหมือนคุยกับตัวเอง “จะตายก็ยังคิดถึงคนอื่น ยัยบ้านั้น”

“น้ำชาหน่อยไหมครับควีน” เขาส่งชาที่พึ่งรินใส่แก้วให้เธอ

หล่อนรับไป “ตอนนี้ตั้งท้องหลานฉันอยู่ใช่ไหม”

เขารู้สึกเหมือนถูกจู่โจม

“โอเค” หล่อนมองหน้าเขาก่อนจะถอนหายใจออกมา“สัญชาตญาณของแม่สินะ”

เขาไม่แน่ใจว่าแสดงสีหน้าอย่างไรออกไป “อะไรครับ”

“เธอกำลังเปลี่ยนรูปร่างล่ะรู้ไหม” หล่อนจิบชาอีกครั้ง “ยังควบคุมตัวเองไม่เก่งละสิ”

“ก็ใช่ครับ” เขาตอบรับเสียงแผ่ว “พี่แดเนียลบอกคุณเหรอครับเรื่องผมท้อง”

ใบหน้าของควีนเบลล่ายังเต็มไปด้วยรอยยิ้มบาง ๆ ที่บอกไม่ถูกว่าเป็นรอยยิ้มของการผ่อนคลายหรือกำลังระวังภัย

“ฉันเห็นอะไรมาเยอะ ลีน” หล่อนบอก “ปกป้องเขานะ เธอต้องเป็นแม่ที่ดีได้”

“ทั้งที่ตัวผมเองก็ยังไม่เก่งเลย” เขาอยากจะถอนใจใส่ตัวเอง แต่ถ้าควีนเบลล่ารู้ โอกาสที่คนอื่นจะรู้ว่าเขาตั้งท้องก็สูงมากเช่นกัน

“มาที่นี่สิ” ควีนบอก “ฉันมีอะไรเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่เก็บเกี่ยวมาจากประสบการณ์การเดินทางกว่ายี่สิบปีของตัวเองพอจะแนะนำได้”

“แน่นอนครับ ผมจะมา” แล้วถ้าเขาขอให้ญาติของแดเนียลคนนี้ช่วยให้แดเนียลทำตามที่คุณมาร์กี้ต้องการสำเร็จล่ะ “คือเรื่องของแด-”

“เรามีเรื่องต้องคุยกันหน่อยนะเบลล่า” นักบวชผู้ทำพิธีงานแต่งของเขากับพี่แดน นักบวชที่ทำนายชะตาของเขาและทำให้ครอบครัวของเขาต้องจากไป โซเรนโซ่

เขาเปิดประตูเขามาด้วยท่าทางแตกตื่น กฎของนักบวชคือต้องไม่คืนร่างหมาป่าหรือมนุษย์หมาป่า ต้องดำรงร่างของมนุษย์ตลอดไป ดังนั้นตอนนี้ร่างมนุษย์อวบ ๆ ของเขาจึงชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อ หรือเขาจะวิ่งมาจากโบสถ์กันนะ

คริส หมาป่าผู้ช่วยของควีนถลาตามเข้ามาก่อนจะหยุดเพราะสัญญาณมือสั่งหยุดของควีนเบลล่า

“ไม่เจอกันนานเลยนะโซเรนโซ่” ควีนเบลล่าทักด้วยท่าทางสบาย ๆ

“ช่วยเขา” นักบวชผู้สงบคนนี้แทบจะกรีดร้องให้ลั่นกระโจมไปแล้ว

คุณคริสรีบกลับไปเฝ้าหน้ากระโจมทันทีที่เข้าใจได้ว่านี่คือเรื่องสำคัญ

“ทำนายอะไรเล่นอีกแล้วละสิ” ควีนยังพูดด้วยน้ำเสียงสบาย ๆ

“อย่าทำให้ฉันสติแตกจะได้ไหม” โซเรนโซ่ว่า “ฉันเห็นมัน เห็นคิง เห็นเดฟ...”

“ตั้งสติก่อนโซเรนโซ่” ควีนเบลล่าลุกขึ้นไปหาเขา ลีนลุกขึ้นเพื่อให้ควีนพานักบวชมานั่งตรงเก้าอี้เขาแต่ควีนยกมือสั่งให้เขานั่งลงก่อนจะประคองนักบวชไปนั่งตรงเก้าอี้ของเธอแทน “นั่งลงแล้วค่อย ๆ เล่า”

“เรื่องเครียด ไม่เหมาะกับคนท้องหรอก” โซเรนโซ่ปรายตามาทางเขา ลีนเข้าใจทันทีว่าเป็นคำพูดกราย ๆ ให้เขาออกไป เขากำลังจะลุกอีกครั้ง

“ไม่เป็นไรหรอก” ควีนเบลล่าแย้ง “ถ้าเรื่องนี้เกี่ยวกับคิง ลูกสะใภ้ของเขาก็ควรต้องรู้ด้วย”

“ฉันเห็นลาง” โซเรนโซ่พูดด้วยน้ำเสียงเลื่อนลอยราวกับจมลงไปในนิมิตของตนเอง “ฉันเห็นภาพ คอมมูนล่มสลาย”

“ตลกน่า โซเรนโซ่” น้ำเสียงของควีนเบลล่าจริงจังขึ้นหลายส่วน “เดฟยังอยู่”

“ตอนนั้น... ไม่...” นักบวชพยายามพูด ทั้งที่ดูเหมือนอากาศรอบตัวที่มีทั้งหมดในกระโจมกำลังอุดคอเขาอยู่

“เล่า” ควีนออกคำสั่ง

“เดฟกำลังจะจากไป” โซเรนโซ่ว่า หอบหายใจเสียงหนัก “จะมีคิงสองตนพร้อมกัน”

“ใครครับ” เป็นเขาเองที่ถาม พี่แดนเหรอ หรือว่าเอริก ไม่ก็อาจเป็นควีน คุณแมทธิว

“เธอรู้อยู่แก่ใจ” โซเรนโซ่แทบจะกรีดเสียงใส่เธอ “แต่ไม่ ฉันมองไม่เห็นใครเลย แต่ ฝูงกำลังจะมา ฝูงนั้น...”

โซเรนโซ่พึมพำอะไรที่ฟังไม่ได้ศัพท์อยู่พักหนึ่งก่อนที่เขาจะหมดสติไป

“เราต้องบอกคิงไหมครับ” เขาถามควีน

“ไม่” ควีนเบลล่าบอก “คำที่ทำนายไปแล้ว ย่อมแก้ไขไม่ได้”

“แต่คอมมูน...” ตอนนั้นเองที่เขาพบว่าตัวเองไม่มีอะไรจะพูด ตัวเขาเองไม่ได้ผูกพันกับคอมมูนเลยซักนิดเดียว เขาแค่กำลังเป็นห่วง   แดเนียล เขาบอกแดเนียลได้ไหม แล้วเราไปจากที่นี่ แล้ววางคำสัญญาของคุณมาร์กี้ทิ้งไว้

เธอรู้อยู่แก่ใจ’ คำตอบของโซเรนโซ่ยังก้องอยู่ในหู

“จะเกิดสงครามหรือเปล่าครับ”

“ไม่แน่ ไม่ใช่สงครามใหญ่แบบที่พวกมนุษย์ชอบทำ เผ่าพันธุ์เราไม่ได้มีจำนวนเยอะขนาดนั้น แต่ถ้าประชันหน้ากันทีก็คงเละ” เธอเล่า พลางนั่งพัดให้นักบวช

“คุณเคยเห็นเหรอครับ” เขาถาม นั่งมองเปลวไฟที่ลุกโชนและรอให้เดลมารับ

“มีอยู่ตลอดนะแหละ” ควีนว่า “พวกตัวผู้ต้องการความเป็นใหญ่ ดังนั้นมันจะสู้เพื่อยึดอาณานิคมหรือตำแหน่งจ่าฝูงกันเป็นประจำ ไม่เหมือนที่นี่หรอก ที่นี่แข็งแกร่ง พวกตัวเมียก็มักจะหนีมาอยู่ที่นี่”

“แล้วถ้าคอมมูนล้มจริง ๆ”

“พวกตัวเมียเองก็จะน่าสงสาร พวกเธอจะต้องหาบ้านใหม่ หาฝูงที่จะรับเธอไปอยู่ด้วย แต่แน่นอน การหาฝูงไม่ได้ยากสำหรับพวกตัวเมียหรอก แต่กับเธอ กับตัวเมียที่ตั้งครรภ์หรือมีลูกเล็ก โอกาสรอดน้อยมาก”

“เพราะพวกเขาจะฆ่าเด็ก ๆ ทิ้ง” เขาจำเรื่องที่เขาเคยคุยกับ  เจสสิก้าได้ ตัวเมียทุกตัวเป็นที่ต้อนรับ แต่ลูก ๆ ของพวกเธอไม่เป็นอย่างนั้น เขายกมือลูบท้องน้อยของตนเอง พยายามสัมผัสถึงลูกในท้องที่ยังไม่เป็นรูปเป็นร่าง

“อย่าพึ่งกังวล คำทำนายไม่ได้เกิดขึ้นเร็ว ๆ นี้หรอก” เธอปลอบ “ฉันได้กลิ่นเจ้าหนุ่มเดลนั้นแล้ว กลับไปหาแดเนียลเถอะ”

“ครับ” เขารับคำแล้วยืนขึ้น “ดูแลสุขภาพด้วยนะครับควีน”

หล่อนพยักหน้าให้เขา

เขาเดินตามเดลกลับบ้านใหญ่ พร้อมความรู้ที่ว่าคอมมูนกำลังจะล่มสลาย

 

คืนวันนั้นเขากลับมาไม่ทันมื้อเย็นของบ้านใหญ่ ในโถงเหลือเพียงเตาผิงที่ไฟลุกโชน และโต๊ะอาหารที่ว่างเปล่า ดังนั้นเขาจึงขึ้นห้องเลย ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ที่เขาใช้มือจับราวบันไดแล้วค่อย ๆ ก้าวขึ้นไปแทนที่จะวิ่งข้าม ทีละสองขั้น หรือระวังทุกย่างก้าวแบบนี้ อาจจะเป็นเพราะสัญชาตญาณของตัวเมียละมั้ง

ลีนสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นของเตาผิงภายในห้อง วันนี้แดเนียล ไม่มีเวร ดังนั้นทันทีที่ลีนเปิดประตูห้องเข้าไปเขาจึงเห็นแผ่นหลังกว้างของตัวผู้ของเขายืนรอเขาอยู่ในห้อง

“คุยกับเบลล่าสนุกไหมครับคุณแม่” รอยยิ้มอ่อนโยนของแดเนียลส่งให้เขา

เขายิ้มและแทบจะพุ่งตัวไปกอดแดเนียล

“เป็นอะไรลีน” แดเนียลกระชับเขาไว้ในอ้อมกอด “เหนื่อยใช่ไหมครับ ลูกกวนหรือเปล่า”

ก็แค่... คอมมูนจะล่มสลายเอง

“ผมแค่เหนื่อยเฉย ๆ” ลีนกระซิบตอบกับแผ่นอกหนา

แดเนียลเงียบ เขารู้ว่ามีบางอย่างที่รบกวนจิตใจลีนแน่ ๆ แต่เขาก็แค่กอดลีนไว้นิ่ง ๆ

คืนนั้น เรานอนกอดกันจนหลับไปเหมือนทุกคืน เหมือนเราทั้งคู่ต้องการพลังงานจากกันและกัน

ฝูงของควีนเบลล่าได้จากคอมมูนไปเกือบเดือนแล้ว อากาศอบอุ่นของเดือนมิถุนายนบอกให้รู่ว่าพืชผลบางอย่างเริ่มเก็บเกี่ยวได้ แต่อย่างไรอากาศก็ยังเย็น เย็นกว่าที่เบรดฮิลล์ และเขาก็แพ้ท้องติดกันมาสองเดือนแล้ว เขาแทบไม่ได้ไปช่วยงานที่โรงอบขนมปังเลย แต่เดวิดจะนำบัญชีมาให้เขาตรวจสอบที่บ้านใหญ่ทุกเย็น ดังนั้นเวลาว่างของเขาคือการอ่านหนังสือในห้องสมุดกับเจสสิก้า

เราคุยกันหลายเรื่อง เจสสิก้าบอกกับเขาว่าทันทีที่คลอดลูกจะเริ่มเรียนทางไกลกับมหาวิทยาลัยซักแห่งในแวนคูเวอร์ บอกว่าเธอจะส่งลูกไปเรียนโรงเรียนประจำในเมืองทันทีที่เขาควบคุมตัวเองไม่ให้กลายร่างซี้ซั้วได้ เล่าว่าเธอจะเลี้ยงลูกอย่างไรจากตำราหลายเล่มที่เราอ่านด้วยกัน

แล้วเย็นวันนั้นเราก็ได้รับข่าวร้าย

คิงไม่กลับคอมมูนตามกำหนดเวลา เขาหายไประหว่างทางกลับจากคอมมูนเล็ก ๆ ของฝูงทางทิศตะวันออก

หนึ่งอาทิตย์หลังจากนั้นคอมมูนส่งมนุษย์หมาป่าครึ่งโหลออกตามหาคิง อาทิตย์ที่สามคิงได้เดินทางกลับมาเอง พร้อมกับแจ็กสัน

และสภาพที่ไม่สู้ดีของทั้งคู่

“ลุง คิดยังไงกลับไปล่าล่ะ” เขาถามแจ็กสันที่นอนพักอยู่ในตึกพยาบาล “อายุก็เยอะแล้ว”

“วะ” ลุงแกยั้ว “เอ็งนี่ หัวใจข้ายังไม่แก่ จริง ๆ ก็อยากนอนจิบเบียร์ที่เบรดฮิลล์ละวะ แต่คิงพวกเอ็งน่ะจอมหาเรื่องชัด ๆ”

“งั้นลุงอยู่ที่นี่ไปนาน ๆ เลยนะ” เขาบีบมือลุง

“อย่าว่างั้นงี้เลย” ลุงแกว่า “มีลูกทันใช้เหมือนกันนี่หว่า”

“โธ่ลุง อย่าแซวเถอะ” เขาโวยวายบ้าง

“แดเนียลมันดูแลแกดีใช่ไหม” ลุงแกถาม บีบมือเขากลับ

“ดีสิครับลุง” เขาตอบ “ไม่งั้นผมไม่ยอมมีลูกให้เขาหรอก” เขาจะมองข้ามปัญหาน้อยใหญ่ของคอมมูนไปก่อนแล้วกัน

“เหอะ” ลุงแกทำเสียงในคอ “กูจะอยู่กับมึงจนกว่าจะเห็นหน้าหลานกูละวะ เลี้ยงมันมาทั้งพ่อทั้งแม่มันแล้ว”

“ผมรักลุงจัง” เขาบอก

“มีลูกแล้วจิตใจอ่อนโยนขึ้นหรือไงมึง” ลุงแกทำท่าขนลุกใส่เขา “ไอ้เดฟเป็นไงบ้าง”

“โดนยาพิษครับ” ลีนรายงานแก่ลุงของเขา นึกถึงคำทำนายของโซเรนโซ่ คิงกำลังจะจากไป แม้เขาจะไม่ได้ผูกพันกับคอมมูน แต่เขาก็สารภาพว่าเขากำลังกลัว “ยังรักษาไม่ได้”

“เก่งทุกอย่าง แต่จะตายเพราะพิษเหรอวะ” ลุงแจ็กสันกัดเพื่อนรักเข้าทีหนึ่ง “กลับบ้านใหญ่ไปก็บอกเจนนี่ด้วย มาเจอเพื่อนเก่าบ้าง เสียดายเบลล่าไปจากที่นี่แล้ว”

“ได้ครับลุง”

“แล้วนี่เอ็งได้ฝึกฝนบ้างหรือเปล่า” แจ็กสันว่า

“เยอะเลยละครับ” ลีนว่า ก็มีคนสำคัญให้ต้องดูแลแล้วนี่หว่า “ควีนเบลล่าก็สอนผมหลายอย่างเลย”

“เออ ๆ ดีล่ะเจ้าหนู เอ็งออกไปก่อนดิ กูของีบแปบหนึ่ง” ลุงว่าพร้อมกับค่อย ๆ หลับตาลง

ลีนนั่งมองใบหน้าและแผลฉกรรจ์หลายแผลบนตัวของแจ็กสัน แจ็กสันออกล่าบ่อยตั้งแต่สมัยที่เรายังอยู่ที่เบรดฮิลล์ด้วยกัน แต่ลุงของเขาไม่เคยบาดเจ็บสาหัสจนลุกไม่ขึ้นขนาดนี้ ไม่นับตอนเมาเหล้าเละเทะน่ะนะ

มนุษย์หมาป่าที่แข็งแกร่งอย่างคิงเดฟและลุงแจ็กสันบาดเจ็บหนักขนาดนี้ พวกเขากำลังเผชิญหน้ากับอะไรกัน แม้แต่ลุงแจ็กสันซึ่งเป็นมนุษย์หมาป่าตนเดียวที่บอกเรื่องนี้ได้ ก็ไม่แม้แต่ปริปากบอกอะไร

แล้วเขาก็ตัดสินใจลุกจากเก้าอี้

 

ด้านนอกอาคารพยาบาลตกอยู่ในความมืดเขายืนรอแดเนียล   มารับเขากลับบ้านใหญ่ตามที่เคยตกลงกันไว้ ท้องสามเดือนยังคงอยู่ในช่วงอันตราย แดเนียลแทบไม่ปล่อยให้เขาไปไหนมาไหนคนเดียว เขาไม่ไว้ใจใครเลยนอกจากสแตน เดลและแพทริก แต่จะว่าไป ช่วงนี้เขาไม่ค่อยได้เจอแพทริกเท่าไหร่ แพทริกเอาแต่ฝังตัวอยู่ในโรงบ่นไวน์ จนแม้แต่ สแตนก็ยังบ่น

“ผิดปกติจริง ๆ เจ้านั่นปกติต้องมาแอบมองหลังคาบ้านแมทธิวแล้ว”

แม้แต่เดลเองก็ยังเห็นด้วย จนลีนเองก็ยังสงสัย และไม่เคยคิดเลยว่าเขาจะได้คำตอบเรื่องของแพทริกด้วยตาตัวเอง

โรงบ่นไวน์อยู่ใกล้กับสถานพยาบาล

สายตาของลีนมองเห็นได้ดีในความมืด ยิ่งเมื่อท้อง สัมผัสต่าง ๆ ของเขาก็ดูจะไวขึ้นกว่าปกติ ขณะที่เขากำลังมองหาเก้าอี้เพื่อนั่งรอ สายตาของเขาก็พบกับร่าง ๆ หนึ่งซึ่งสวมผ้าคลุมมิดชิดก้าวเร็ว ๆ ออกจากโรงบ่นไวน์ ร่างนั้นเดินไปตามเส้นทางเล็กที่มุ่งไปยังบ้านของควีนซานดร้า กลิ่นของมนุษย์หมาป่าตนนี้คือกลิ่นที่เขาคุ้นเคยเพราะนั่งทานอาหารร่วมกันทุกวัน แถมกลิ่น ๆ นี้ยังเคยถูกใช้เพื่อปกป้องเขาอีกด้วย เขาแน่ใจว่านั่นคือแมทธิว

ลีนพอรู้ว่าแพทริกแอบชอบแมทธิว แต่ด้วยสถานะในคอมมูน พวกเขาคือศัตรูกัน แม้ว่าทั้งคู่จะมีความสัมพันธ์ต่อกันอย่างลับ ๆ มาโดยตลอดก็ตาม แต่คราวนี้ ลีนได้กลิ่นฮีทที่แมทธิวพยายามปกปิดมันด้วยกลิ่นไวน์

แต่ปิดลีนไม่ได้

ความสัมพันธ์ของสองตนนี้ไปไกลเกินกว่าที่ทุกคนจะคาดการณ์ แม้แต่แดเนียลหรือเดล

เหตุผลที่แพทริกไม่ไปยืนมองหลังคาบ้านของแมทธิวเป็นเพราะเขาได้แมทธิวมาครอบครองแล้วต่างหากและลีนกำลังหวาดหวั่น

แมทธิวเป็นตัวเมียประเภทสีทอง หากเธอให้กำเนิดลูก ลูกของเธอคือเผ่าพันธุ์สีทองอย่างแน่นอน

แดเนียลก็จะอยู่ไกลจากเป้าหมายในการเป็นคิงเพื่อเปลี่ยนกฎของคอมมูนออกไปอีก และนอกจากคำทำนายของโซเรนโซ่แล้วก็ไม่มีอะไรมายืนยันได้เลยว่าเขาเองจะให้กำเนิดลูกที่เป็นเผ่าพันธุ์ทองได้

แล้วสแตนก็มาถึง

“คุณลีน แดเนียลมันฝากผมมารับคุณ” สแตนว่าพร้อมกับเหวี่ยงขวานไว้บนไหล่ “เมื่อคืนลมแรงเกิน ต้นไม้ใหญ่ล้มทับบ้านเพื่อนของเราตนหนึ่งเข้า วันนี้เลยได้ใช้แรงเลย”

“เหนื่อยแย่เลยครับสแตน” เขาว่า ลังเลใจว่าจะบอกเขาเรื่องนี้ดีไหม

“คุณเองก็ดูเครียด” สแตนว่า “ไอ้ผมมันก็ไม่รู้หรอกว่าคนท้องเขาต้องดูแลตัวเองยังไง แต่ไม่ควรเครียดไม่ใช่เหรอครับ”

“อ่อ ผมเองก็พยายามไม่เครียดนะครับ” เขาว่า สแตนหัวเราะกลับมา “แจ็กสันเป็นหนักเลยใช่ไหมครับ ไม่งั้นอย่างแกน่ะเรียกผมไปชนเหล้าแล้ว”

“อย่าเพิ่งเลยครับสแตน” เขารีบขัด “เอาให้หายทีละโรคเถอะ”

“นั้นสินะ” สแตนว่า “การเป็นโรคนี่แย่สุด ๆ ไปเลย ผมแค่เป็นหวัดธรรมดายังเคยรำคาญตัวเอง ประสาทสัมผัสมัวไปหมด ดมกลิ่นเหล้าก็ไม่ชัด”

คราวนี้ลีนหัวเราะบ้าง

“ไม่ป่วยน่ะดีที่สุดแล้วครับ” เขาตอบสแตน และทำเป็นลืมเรื่องของแมทธิวกับแพทริกไปชั่วคราว

 

แต่เขาไม่ใช่คนเก็บความลับเก่งเอาซะเลย

วันนี้แดเนียลทำตัวเป็นสามีที่ดีด้วยการขอร้องแกมบังคับให้เขาระบายทุกอย่างที่อยู่ในใจออกมา

“เพื่อลูกของเรา ลีน เพื่อเห็นแก่ความเป็นสามีภรรยาของเรา พี่ทนเห็นเธอนอนหลับที่ที่ยังขมวดคิ้วต่อไปไม่ได้แล้ว”

เขาไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าเขาคิดมากจนนอนขมวดคิ้ว

“พี่แดน” เขาเกริ่นก่อนจะเริ่มระบายทุกอย่าง แดเนียลโอบรอบตัวเขาไว้ด้วยอ้อมแขนอุ่น สองมือแกร่งที่เกิดจากการฝึกฝนและทำงานหนักทุกวันลูบหน้าท้องของเขาไปมา ช่วงแรก ๆ ยอมรับว่าเขาเขิน หลังจากนั้นก็เข้าใจว่าแดเนียลแค่อยากเล่นกับลูก  

“เหมือนเรื่องบางเรื่องผมจะไม่สามารถพูดได้เลย แต่ผมยอมรับนะว่าอึดอัด”

แดเนียลแค่กอดเขาแน่นขึ้น

“ผมอยากจะบอกพี่ ทุกความกังวลที่ผมมีเลยด้วยซ้ำ แต่ผมทำไม่ได้” เขากำลังเรียงลำดับเรื่องราวในหัว

เดวิดรักษาระยะห่างกับเขาทันทีที่รู้ว่าเขาท้อง

ควีนที่หนึ่งกำลังจับตาดูลูกของเขาและเจสสิก้า เจสสิก้ามีกำหนดคลอดก่อนเขา หากเด็กคนนั้นไม่ใช่เผ่าพันธุ์สีทอง ลูกเขาจะปลอดภัย   แต่ถ้าเจสสิก้าให้กำเนิดมนุษย์หมาป่าเผ่าสีทองขึ้นมา เขาไม่รู้เลยว่าควีนที่หนึ่งจะทำอะไรเพื่อรักษาคอมมูนของเธอไว้ ลูกของเขาอาจไม่ปลอดภัย

ความสัมพันธ์ลับของแพทริกและแมทธิว สิ่งนี้อาจกระทบต่อจิตใจของแดเนียล น้องชายที่เขารักอย่างแพทริกและหากแมทธิวตั้งครรภ์ นั่นอาจมีส่วนที่ทำให้เป้าหมายในการเป็นคิงของแดเนียลอยู่ห่างออกไป

อาการที่ทรุดลงของคิงเดฟตามนิมิตของโซเรนโซ่ นี่อาจเป็นสัญญาณการจากไปของคิง แต่ด้วยสถานการณ์ที่วุ่นวายของคอมมูนตอนนี้สิ่งที่พวกเราต้องการ คือคิงเดฟ

และสิ่งที่เขากังวลมาก ๆ ตอนนี้ คืออาการของแจ็กสัน

“แค่พูดในสิ่งที่เธออยากจะพูด ลีน พี่เป็นห่วงเธอนะ ไม่ใช่แค่ลูก” แดเนียลย้ำ เสียงของเขาดังอยู่ข้างหู ลีนพิงตัวเองลงไปบนอกของสามีของเขา รู้สึกหมดแรงเอาจริง ๆ “พี่ปวดใจทุกครั้งที่ลืมตามองเห็นเธอทีไรก็เห็นเด็กน้อยที่สดใสของพี่ต้องนอนขมวดคิ้วทุกคืน”

“ผมขอโทษ” เขาพึมพำตอบ จู่ ๆความรู้สึกหลาย ๆ อย่างก็ตีรวนขึ้นมา “ทั้งที่พี่ต้องออกไปทำงานทุกวัน ไปรับมือกับเรื่องปวดหัวพวกนั้น แต่ผม...”

“นี่ไม่ใช่สิ่งที่พี่อยากได้ยินนะลีน” แดเนียลกระซิบข้างหูของเขา การกระทำที่ทำให้เขาใจเต้นทุกครั้งที่ได้รับมัน “อย่าโทษตัวเอง ไม่มีอะไรที่เมียของพี่ทำพลาด แค่อย่าเก็บทุกอย่างเอาไว้ในใจ เหมือนที่ลีนเคยบอกพี่ไง ที่บ้านหลังเก่าของเธอ ตอนที่เธอปันอารมณ์ความรู้สึกของพี่ไปช่วยถือ แบ่งปันให้พี่ช่วยถือบ้าง ลูกคงไม่อยากให้แม่เก็บทุกอย่างเอาไว้ในใจหรอกใช่ไหมครับ”

แล้วเขาก็ร้องไห้ ลีนเชื่อมาตลอดว่าเขาเป็นคนเข้มแข็ง เขาไม่เคยร้องไห้หนัก ๆ เลยแม้แต่ครั้งเดียว แต่คราวนี้เขาร้องไห้ ร้องจนไม่สามารถพูดอะไรออกมาให้เข้าใจได้ รู้แค่ว่าพี่แดนกอดเขาแน่นขึ้น ราวกับกลัวว่าเขาจะหายไป

เขาเล่าทุกอย่างให้พี่แดนฟัง ยกเว้นเรื่องคำทำนายของคอมมูน ปฏิกิริยาของพี่แดนต่อเรื่องของแมทธิวและแพทริกต่างจากที่ลีนคิดไว้ เหมือนแดเนียลรู้เรื่องทั้งหมดแล้ว

“เรื่องของแพทริก” พี่แดนเงียบไปครู่หนึ่ง “พี่คงทำอะไรไม่ได้”

ตอนนี้เขาเองก็เงียบ เขาหมดแรงจริง ๆ แล้ว ที่จริงน่าจะหมดตั้งแต่ร้องไห้หนัก ๆ แล้วด้วยซ้ำ แต่เขาต้องการระบาย ดังนั้นทุกอย่างจึงพรั่งพรูออกจากปาก เขารู้สึกดีขึ้นเยอะเลย

เขาแบกเรื่องพวกนี้ไว้ในหัวสมองทั้งหมดได้ยังไงนะ ลูกเขาจะได้รับผลกระทบจากความเครียดของเขารึเปล่า แล้วเขาก็รู้สึกผิดต่อลูก

“แพทริกเหมือนน้องชายของพี่” แดเนียลกระชับกอดเขาอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ดูเหมือนสามีคนเก่งของเขาต้องการที่พึ่งมากกว่า “เรามีสัญญาใจต่อกัน เราเป็นทีมเดียวกัน แต่เขาก็รักแมทธิวด้วยเหมือนกัน”

ลีนกระชับกอดกลับ

“พี่มีสิทธิดึงเธอเขามาในโลกของพี่ยังไง ตัวแพทริกเองก็มีสิทธิที่จะทำ” แดเนียลว่า “แพทริกก็เหมือนกับเจสสิก้า พวกเขามีคำสัญญาต่อพี่ แต่คนที่พวกเขารักไม่สามารถใช้ชีวิตให้บรรจบกับเส้นทางของพี่ได้ ทั้งคู่รู้สึกผิด ลีน พี่เองก็เช่นกัน พี่รู้สึกผิดที่ให้ชีวิตที่มีอิสระแก่พวกเขาไม่ได้”

เขาไม่มีคำพูดใดใดจะปลอบทั้งนั้น จิตใจของลีนเองก็กำลังหวั่นไหว

“ลีน” แดเนียลเรียกเขาเสียงแผ่ว “เหนื่อยใช่ไหม ทั้งเธอและลูก พี่กำลังคิด หากจะทำตามความต้องการของแม่พี่ พี่ต้องเป็นคิง แต่พี่ไม่จำเป็นต้องเป็นคิงของที่นี่”

สมองของเขากำลังประมวลผล

“พี่เคยคุยกับเบลล่า” แดเนียลยังคงเล่าต่อไป “เรามีที่ดินทางใต้ ถ้าเราได้ไปเริ่มต้นใหม่กันที่นั่น...”

“พี่ไปไหน ผมไปด้วยอยู่แล้ว” หัวใจของลีนกำลังเต้นกระหน่ำอย่างรุนแรงจนแม้แต่ลูกก็น่าจะรับรู้ด้วย ไปจากที่นี่ ใครจะไม่สนใจล่ะ จริงไหม

 

cd

 -------------------------------------

เอ็นจอยริ้ดดิ้ง

มาแล้ว หลังจากที่ไรท์พยายามฝ่ามรสุมออกมาอัพฟิค ว่าไปนั้น

จริง ๆ แล้วไรท์เปลี่ยนงาน เลยต้องเคลียร์งานเก่า แล้วพรุ่งนี้ต้องย้ายที่พัก ที่นี้ก็จะไม่มีโน๊ตบุ๊คมาอัพฟิคแล้ว ดังนั้นต้องตะเกียกตะกายมาอัพให้ได้

แล้วถามว่าแล้วที่เหลืออะไรท์ จะเทเหรอ คือตอนนี้โหลดแอพ นักเขียน Dek-d มาติดตั้งไว้ในโทรศัพท์คู่ใจแล้ว อาจจะอัพได้น้อยลงเพราะกะจำนวนหน้ากระดาษไม่ออก การจัดหน้าอาจงง ๆ แต่ได้อัพแน่นอน แฮร่

เค้ายังอัพอยู่ ยังไม่หายไปไหน ขอบคุณทุกคนที่คิดถึง ตราบใดที่ยังมีโมเม้นต์เราจะยังพายต่อไป

สวัสดีชิปเปอร์

-----------------------------------------------

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 58 ครั้ง

353 ความคิดเห็น

  1. #326 KARN_JUNSEOB (@karnlovebeast) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2561 / 06:55
    ไกเถอะน่ะ ไปจากที่นี้
    #326
    0
  2. #228 Devil's ZaZaMo [Rose] (@zheza-moo) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 16 กันยายน 2561 / 10:20
    หนีไปเหอะ
    #228
    0
  3. #210 white-dwarf ParI'ch (@white-dwarf) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 14 กันยายน 2561 / 21:28
    เจสดูเหมาะกับการเป็นควีนจริงๆ เหมือนถูกฝึกมาตั้งแต่เด็กเพื่อเป็นควีนอ่ะ คำทำนายที่ว่ามีคิงส์สองคนนี่คือยังไง เอริกกับแดน ? แล้วแมททริวล่ะ ? แต่ถ้าแดนไปเป็นคิงส์ของฝูงเบลล่าก็ดีนะ อิสระแบบที่คีนชอบด้วย
    #210
    0
  4. #209 white-dwarf ParI'ch (@white-dwarf) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 14 กันยายน 2561 / 21:28
    เจสดูเหมาะกับการเป็นควีนจริงๆ เหมือนถูกฝึกมาตั้งแต่เด็กเพื่อเป็นควีนอ่ะ คำทำนายที่ว่ามีคิงส์สองคนนี่คือยังไง เอริกกับแดน ? แล้วแมททริวล่ะ ? แต่ถ้าแดนไปเป็นคิงส์ของฝูงเบลล่าก็ดีนะ อิสระแบบที่คีนชอบด้วย
    #209
    0
  5. #171 ThinkPink1023 (@ThinkPink1023) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2561 / 01:14
    สงสารลีน ต้องแบกรับอะไรหลายอย่างมากๆ พี่แดนคืออบอุ่นมาก แง ดูแลกันดีดีน้า คอมมูนไม่ปลอดภัยก็พากันหนีไปเลยจ้าาา
    #171
    1
    • #171-1 Play Hard (@ventus_k) (จากตอนที่ 18)
      31 กรกฎาคม 2561 / 00:15
      ขอค่าเครื่องบิน
      #171-1
  6. #161 wanna be lin (@bellnylinny) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2561 / 07:04
    โง้ยยยยย คิดถึงไรท์ คิดถึงเรื่องนี้ การสูญเสียครั้งใหญ่ก็คือคิงเดฟใช่ม่ะ ถ้าเป็นแบบนั้น การอยู่คอมมูนของลีนกะแดเนียลจะไม่ปลอดภัย100%แน่ๆ ยิ่งมีลูกแล้วยิ่งเป็นห่วงว้อยยย ฮือออ รอตอนต่อไปนะคะไรท์
    #161
    0
  7. #160 จ้าาา (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2561 / 23:48

    หื้อออออ กลับมาแล้วววววคิดถึงไรท์มั๊กๆๆ คือคำทำนายแบบนั้นเป็นลีนก็คงคิดมากจิงๆ แล้วแก้หรือทำอะไรไม่ได้เลย หรือแดเนียลต้องปล่อยที่นี่ไป แต่มันคงดีกว่ามั๊ยถ้าทั้งหมดจะล่มสลายและจะได้รับอันตราย

    #160
    0
  8. #159 Pinky Poppy (@kwanchanokpoppy) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2561 / 22:53
    ดีใจมากๆเลยค่ะที่กลับมาอัพ แอบมารออยู่ทุกวันเลย อ่านทวนจนขึ้นใจละค่ะ :) ที่ไรท์เคยพูดไว้ว่าจะมีการสูญเสียเกิดขึ้นคือคิงเดฟใช่ไหมคะ ถ้าเกิดคิงเดฟเป็นอะไรไปจริงๆแดนก็จะไม่มีคนคอยหนุนหลังแล้วสิคะ น้องลีนของเราท้องได้สามเดือนแล้ววว เตรียมตัวเลี้ยงหลานอยู่นะคะ
    #159
    0