ตอนที่ 33 : WerewolfDL Final Special

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 397
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 47 ครั้ง
    23 เม.ย. 62



Justin Timberlake - Mirrors


 

เก้าอี้โยก


ชื่อเดิมที่พ่อแม่ของผมตั้งให้คือลีน แต่ผมไม่ชอบมันเพราะเหมือนชื่อของผู้หญิงมากเกินไป ดังนั้นผมจึงบอกเพื่อน ๆ ที่โรงเรียนว่าผมชื่อ เอ็ดเวิร์ด เอ็ดเวิร์ดคนฮอตที่สูง เท่ หล่อจนสาวกรี๊ดทั้งโรงเรียน แต่ผมก็หนีไม่พ้นความจริงที่ว่าผมเป็นตัวเมียอยู่ดี

อยากจะบ้าตาย ผมเหมือนตัวเมียตรงไหน จะจบไฮสคูลแล้วผมยังไม่ฮีทเลยซักครั้ง แจ็กสันมั่ว จนกระทั่งผมโดนมนุษย์หมาป่าตัวผู้ตัวที่สองในชีวิตจีบนะแหละ เรียกว่าจีบอะไรละ จูบจองตัวผมซะขนาดนี้เรียกว่ามัดมือชกแล้ว แถมยังมาทำให้จิตใจผมสั่นไหวอีก 

นอกจากแจ็กสันก็เป็นเขา มนุษย์หมาป่าเผ่าสีทอง แดเนียลคนนี้แหละที่ผมคิดว่าเขาทำให้ชีวิตของผมวุ่นวายเหลือเกิน

น่าแปลกแบบมาก ๆ ที่ผมดันชอบฟังชื่อ ‘ลีน’ เมื่อคนเรียกเป็นเขา น่าแปลกมากที่ผมยอมยกชีวิตทั้งหมดของผมให้แก่เขา แม้ว่าเขาจะลากผมไปลงนรกหรือไม่ ผมก็ยอม

เราใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันที่คอมมูนที่คาดว่ามั่นคงและฟู่ฟ่าที่สุดในบรรดาฝูงมนุษย์หมาป่าแห่งแคนาดา ชีวิตที่นั้นน่าปวดหัวจนสมองผมอยากจะระเบิดอยู่หลายครั้ง แต่ผมก็ทนเพื่อเขา ยอมมีลูกให้เขา และพยายามทำทุกอย่างเพื่อให้เขาทำตามเป้าหมายให้สำเร็จ

ผมไม่รู้เลยว่าในที่สุด อาจจะต้องแยกจากเขา ผมในตอนอายุสิบห้าไม่เคยรู้เลยว่าอีกไม่กี่ปีต่อมาตัวผมที่คิดว่าตัวเองฮอตที่สุดในโรงเรียนจะตั้งท้อง ต้องคลอดตามลำพัง และเลี้ยงลูกตนเดียว ไม่เคยคิดเลยว่าจะมีวันที่ผมต้องแอบร้องไห้ตนเดียวหลังจากที่ลูกหลับ ผมแค่อยู่ด้วยความหวัง

การมาของฝูงมนุษย์หมาป่าของควีนเบลล่าที่นำโดยคริส จ่าฝูงตนใหม่ที่ติดตามควีนตนเก่ามานานนำความหวังมาให้ผม พี่แดนยังมีชีวิตอยู่ เขากำลังสร้างฝูงใหม่และบอกให้ผมอดทนรอ ทำไมผมไม่ไปหาเขาด้วยตนเองนะเหรอ เพราะผมคิดถึงเด็กทารกสองตนที่ยังต้องการน้ำนมของผม ผมต้องเลือกพวกเขาก่อน พี่แดนก็เหมือนกัน เขาต้องเลือกสร้างและดูแลฝูงใหม่ที่ยังอ่อนแอก่อน เพื่ออนาคตของเราทุก ๆ ตน

ผมเชื่อใจเขา ดังนั้นผมจึงเฝ้ารอ

แล้วในที่สุด พี่แดนก็มา เขาพาเราไปอยู่ด้วยกันที่บ้านใหม่ ดาร์เรน ลูกชายของผมชอบที่นี่ เจ้าตัวเล็กได้คืนร่างลูกหมาป่าโดยไม่ต้องกังวลใจ ได้วิ่งเล่นบนทุ่งได้อย่างอิสระและได้เล่นกับพ่อของเขา ผมคิดว่า ความสุขของผมกลับมาอีกครั้ง

เราช่วยกันทำให้บ้านหลังใหม่มั่นคง พยายามขอตั้งหมู่บ้านกับทางการ สร้างฟาร์ม ให้การศึกษาแก่ลูกฝูง ทำให้มันมั่นคงกว่าคอมมูนเดิม

และในปีถัดมาผมก็มีไดอาน่า คราวนี้พี่แดนอยู่กับผมตอนคลอด เมื่อคลอดเสร็จพี่แดนก็เอาแต่บอกผมว่าไม่เอาแล้ว พี่เขาไม่อยากเห็นผมเจ็บปวดอีกแล้ว ทั้ง ๆ ที่ตัวเองนะแหละงอแงเอากับผมเองว่าอยากมีลูกเยอะ ๆ แต่สุดท้ายเขาก็เหอะลูกสาวตนนี้มาก ๆ อยู่ดี ผมยังจำได้เสมอว่าพี่แดนอยากได้ลูกสาว

เมื่อดาร์เรนอายุเจ็ดขวบ ฟาร์มก็เข้าที่เข้าทาง และเราทั้งคู่ก็เหมือนกลับไปเป็นวัยรุ่น สแตน เดล กับเดวิดรับหน้าที่ดูแลเด็ก ๆ ให้เราอยู่บ่อยครั้ง และเราสองตนก็เลือกที่จะขับรถไปไกลแสนไกล

เรากุมมือกันไม่ว่าจะทำอะไรอยู่ก็ตาม เราจูบเหมือนมันไม่เคยพอ เรารักกันเท่าที่เราอยากจะรัก ผมชอบที่สุดที่จะเอนศีรษะซบกับอกของพี่แดน ฟังเสียงหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะอยู่ในนั้น

พี่รู้สึกเหมือนไม่ต้องการอะไรอีกแล้ว” พี่แดนโอบกอดผม เรานอนอยู่บนกระโปรงรถ สภาพไม่น่าดูเท่าไหร่เลย แต่เราสนแค่สัมผัสที่ได้รับเท่านั้น

เดี๋ยวพรุ่งนี้พี่ก็อยากได้อีก” ผมย้อน พี่แดนหัวเราะเบา ๆ แล้วจูบกระหม่อมผม ผมเอนศีรษะเพื่อรับสัมผัสนั้น

รู้ใจพี่” พี่แดนลูบหลังผมไปมา เพลินจนเกือบจะหลับแล้ว ถ้าคุณสามีไม่ชวนคุย

ผมว่าตอนนี้ดาร์เรนกับไดอาน่างอแงแล้ว” ออกมาเที่ยวกับสามีแล้วยังไง ผมก็ยังคิดถึงลูกอยู่ดี

พี่ว่าสแตนจัดการได้” กลายเป็นคนอย่างนี้ไปตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ ผมฟาดพี่เขาไป พี่แดนหัวเราะเบา ๆ

ผมคาดหวังให้ความสุขอยู่กับผมตลอดไป ความสุขของผมไม่ได้หมายถึงว่าตัวผมจะไม่มีความทุกข์เลย นั้นมันเป็นไปไม่ได้ ผมรัก ผมหึง ผมเป็นห่วง แต่ก็มีบ้างที่ผมไม่ยอมเข้าใจในเหตุผลต่าง ๆ ของพี่แดน     แต่เรื่องทะเลาะต่าง ๆ ของพวกเราก็หยุดลงเพียงเพราะคำว่ารัก ความรัก ทำให้ผมกลายเป็นคนในแบบที่ไม่เคยคิดจะเป็น เพราะถ้าผมไม่รักเขา ชีวิตผมก็คงไม่มีวันนี้ คงไม่มีเรื่องราวมหัศจรรย์ชนิดถึงเลือดถึงเนื้อมาพิสูจน์ว่าเรารักกันมากแค่ไหน 

ผมยังคิดถึงแจ็คสันอยู่เสมอ คิดถึงแม้กระทั่งคิงเดฟ ควีนเจนนี่ พี่เจสสิก้า คุณแมท แพทริก และมนุษย์หมาป่าตนอื่น ๆ ที่คอมมูนด้วย สิบเดือนมันเพียงพอที่เราจะผูกพันกับใครไหม ถึงแม้ชีวิตของผมที่นั้นจะมีแต่ความทุกข์ แต่ความทุกข์ก็ทำให้เราผูกพันได้เหมือนกันนะ

เราตั้งฟาร์มวัวได้ประมาณแปดปี ฝูงของแมทธิวก็มาหาเรา ข้างหลังคุณแมทธิวมีหลานตัวน้อยของผมอยู่หนึ่งตน ดิวอี้ มนุษย์หมาป่าตัวผู้ร่างผอม ใบหน้าเล็กและติดแม่ของเขาเอามาก ๆ การมองดูเด็กตนนี้ทำให้ผม พี่แดน เดลและสแตนคิดถึงแพทริก น้องชายอันเป็นที่รักของทีม น้องชายผู้เสียสละ ลูกของคุณเติบโตขึ้นมาแล้วนะ เขาไม่ได้เติบโตท่ามกลางสงครามด้วย สบายใจนะครับ

ดิวอี้ชอบเล่นกับไดอาน่า ไดอาน่าก็คือเจ้าเด็กแสบผู้นำพาความสดใสมาให้พวกเรา ส่วนดิวอี้เป็นเด็กพูดน้อย และพอเจอกับไดอาน่าก็รู้จักพูดมากขึ้น แมทธิวถึงกับเคยบอกกับพวกเรากลางโต๊ะอาหารว่าดิวอี้คงอยากอยู่ที่นี้แล้ว เจ้าเด็กน่ารักรีบออดอ้อนแม่ตัวเองทันที

เจ้าดาร์เรนสนิทกับเจสซามากกว่า เจสซาเหมือนลูกแท้ ๆ ของผม อดที่จะผูกพันไม่ได้หรอกเพราะผมเป็นแม่นมให้เขามาตั้งแต่เกิด ดังนั้นดาร์เรนและเจสซาจึงเหมือนเด็กแฝด ทั้งคู่เคยเป็นเด็กอ้วนพร้อมกัน แล้วก็ผอมลงพร้อมกันเพราะแข่งกันเข้าฟิตเนส ทั้งคู่ห่างกันช่วงไฮสคูลเพราะเจสซาเอาแต่เข้าป่าหาพืชพรรณและเข้าห้องแล็ป ส่วนเจ้าดาร์เรนน่ะชอบการอยู่ท่ามกลางฝูงชนมากกว่า

บ้านของเราตอนรับคุณลี นักวิจัยจากแล็ปชั้นนำจากการแนะนำของแซน เพื่อนสนิทของผม เจ้าแซนนี่ไม่พูดถึงไม่ได้ ผมรู้มาตลอดว่าเพื่อนรักผมอยากเป็นหมอ แต่ก็คิดไม่ถึงว่ามันจะถึงขั้นกลายเป็นศาสตราจารย์ ตอนหนุ่ม ๆ ก็ยังสติดีอยู่ พออายุมาก ๆ เข้าก็เหมือนเรียนจนเพี้ยนไปแล้ว

กลับมาเรื่องคุณลี เธอเป็นโอเมก้า เมื่อก่อนผมไม่ค่อยสนใจโอเมก้านักเพราะมันห่างไกลจากตัวผม ก็นั่นแหละ แค่ผมเองเป็นตัวเมียก็เหนื่อยแล้ว

คุณลีเป็นคนเก่ง ดูมีวุฒิภาวะสูง ติดแค่เจ้าดาร์เรนมันไปแอบชอบเขาแล้วไดอาน่าก็ดันสนับสนุนพี่ แล้วทันทีที่เจ้าลูกชายออกห่างจากสายตาผม เจ้าลูกชายก็ชิงพรหมจรรย์เขาไปแล้ว ผมอยากจะยกให้เป็นเรื่องปวดหัวในชีวิตลำดับที่สองรองจากเรื่องที่คอมมูนเลยทีเดียว

ถัดมาคือเรื่องของไดอาน่า คิดดูสิ ทันทีที่ผมกับพี่แดนกลับมาจากการไปเที่ยวพักผ่อนก็พบว่าลูกสาวจอมแสบของเราไปก่อเรื่องไกลถึงนูนาวุต แถมเจ้าพี่ชายยังไปรับกลับมาด้วยสภาพไม่มีสติ พอตื่นก็เอาแต่   เหม่อลอยแถมยังถามคำถามแปลก ๆ เช่นทำไมได้กลิ่นไม่เหมือนกัน หรือ เขาคงรับเป็นพ่อเด็กคนนั้นแล้วสินะ ลูกผมเป็นขนาดนี้คิดว่าผมจะกล้าดุด่าแกไหม 

หลังจากนั้นเราก็ได้อุ้มหลานคนแรก ลอเรล มนุษย์หมาป่าเพศเมีย ใบหน้าเหมือนตุ๊กตา พวกเราเลี้ยงแกอย่างดี พวกผู้ชายในบ้าน รวมถึงลูกฝูงของเราก็เอาแต่โอ๋แกจนผมกับลีเป็นห่วง แล้วเราก็ต้องทำการยึดอำนาจในเรื่องวิธีการเลี้ยงหลานให้เป็นของตัวเอง พี่แดนไม่มีปัญหาอยู่แล้ว ส่วนเจ้าดาร์เรนก็ไม่กล้าเถียงลีหรอก นี่อาจเป็นข้อดีที่เจ้าลูกชาย    ขี้เล่นตนนี้ได้ภรรยาแก่กว่า

และสองปีถัดมาไดอาน่าก็แต่งงาน ดีใจ แต่ก็ใจหาย ผมอายุสี่สิบห้าเข้าไปแล้ว ส่วนพี่แดนก็ห้าสิบกว่า การที่เดินอยู่ในบ้านที่มีลูกชาย    ลูกสาว ลูกสะใภ้มาหลายปีก็ทำเอารู้สึกเศร้าเหมือนกันที่ลูกสาวตัวแสบต้องหายไปจากสายตา นูนาวุตกับทุ่งหญ้าบ้านเรา ไกลนะ

เราโทรคุยกันบ่อย แต่แผ่นดินที่ไดอาน่าอยู่ไม่สามารถไปมาหาสู่กันได้สะดวก ผมกับพี่แดนเคยพูดคุยเรื่องของไดอาน่าจนเราหลับ เราคุยเรื่องของเธอกันมากมายเลย แต่เมื่อเราคุยโทรศัพท์กันและพบว่าเธอสบายดี ผมก็ดีใจแล้ว

สิบปีต่อมาลอเรลเติบโตเป็นตัวเมียที่น่ารัก แถมยังมีน้องชายอีกตนชื่อเดนนิส ทั้งคู่ชอบวิ่งเล่นในทุ่งหญ้าเหมือนพ่อ ดังนั้นพี่แดนจึงซื้อเก้าอี้คุณปู่สองตัวมาตั้งตรงชานบ้าน มันกลายเป็นที่ประจำของเราสองตน จากตรงนี้เราสามารถมองลูกชายของเราเล่นกับหลาน ๆ พร้อมกับเห็นภาพซ้อนทับอดีตอันแสนสุขของเราไปด้วย

ไดอาน่าไม่ได้กลับบ้านบ่อย เธอมีหน้าที่ทางเหนือให้ต้องดูแล  แต่เธอจะกลับมาในทุกวันเกิดของเรา หอบของฝากสารพันรวมถึงพาลูกแฝดตัวน้อยมาเล่นกับตายาย พี่แดนไม่ได้แข็งแรงพอจะเล่นกับเด็ก ๆ ได้เหมือนเก่า เนื่องจากเคี่ยวกรำใช้ร่างกายอย่างหนักมาตั้งแต่หนุ่ม ๆ พลังของเผ่าสีทองไม่ได้ครอบคลุมถึงเรื่องสังขาร เมื่ออยากเล่นกับหลาน ๆ พี่แดนจะเล่านิทานให้เด็ก ๆ ฟัง เป็นเรื่องของเราทุกตนในอดีต แค่เล่าให้เหมือนว่าเรื่องพวกนั้นไม่ได้เกิดกับเราเอง

ผมยิ้มให้กับเหตุการณ์เหล่านั้นที่ผ่านมาในชีวิต การที่ผมได้ก้าวผ่านเรื่องร้าย ๆ ในแต่ละวันไปได้ นี่แหละ ความสุขของผม

ทุก ๆ วันเราสองยังนั่งอยู่ข้าง ๆ กันบนเก้าอี้คุณปู่คู่เดิม บางวันเราจับมือกัน บางวันเราหยิบหนังสือมาอ่าน บางวันหลาน ๆ ก็มานั่งเล่นด้วยและอ้อนให้ปู่ของเขาเล่านิทานให้ฟัง ชอบที่สุดเห็นจะเป็นเรื่องกระท่อมที่เบรดฮิลล์

วันหนึ่งในฤดูร้อนที่ผมอายุห้าสิบเก้า ผมยังคงนั่งที่เก้าอี้เก่าตัวนั้น ส่วนเก้าอี้ข้าง ๆ ผมว่างเปล่า ผมส่งยิ้มให้กับภาพความสุขที่ยังแล่นอยู่ในสมองแก่ ๆ ที่เริ่มเลอะเลือนของผม คนรู้จักในชีวิตผมก่อนสร้างฟาร์มทยอยจากไป

ภาพลอยยิ้มของพี่แดนก็ยังฉายซ้ำไปมาอยู่ในสมองของผม ผมยังรู้สึกถึงสัมผัสของพี่แดนบนผิวหนังของผม เหมือนว่าเขายังมีชีวิตอยู่ นั่งอยู่กับผมและเฝ้ามองสถานที่ที่เราพยายามสร้างขึ้นเพื่อให้ลูกหลานอยู่อย่างมั่นคง

 

สี่ปีต่อมา เก้าอี้คุณปู่คู่นั้นไม่มีใครนั่งแล้ว มีเพียงมนุษย์หมาป่าชายหญิงคู่หนึ่งยืนกอดกันบนระเบียงบ้าน ทั้งคู่ร้องไห้ แต่ไม่นาน พวกเขาก็จะกลับไปใช้ชีวิตของตัวเอง

          นิทานที่ทวดแดเนียลเล่ายังคงเล่าต่อ ๆ ไปในวงตระกูล และนิทานเรื่องโปรดของเด็ก ๆ ก็ยังคงเป็นเรื่องกระท่อมที่เบรดฮิลล์ ลอเรลยังเคยคิดว่า กระท่อมที่เบรดฮิลล์หลังนั้นใช่หลังเดียวกับที่พ่อกับแม่และปู่กับย่าเคยพาเธอเข้าไปเล่นหรือเปล่า จนกระทั่งวันที่หนูน้อยลอเรลกลายเป็นคุณย่า นิทานของทวดเลือนรางไปตามกาลเวลา แต่เธอก็ยังเล่ามันให้หลาน ๆ ฟังเท่าที่จะจำได้

 

cd



------------------------------------

ทอล์ก

- ตั้งใจจะให้เป็นบทส่งท้าย แบบส่งท้ายจริง ๆ ชีวิตเราตอนจบก็คือเวลานั้น เวลาที่ไม่มีใครหลีกหนีได้ สิ่งที่สำคัญคือเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นระหว่างที่เรามีชีวิต เราทำมันคุ้มแล้วหรือยัง เรามีความสุขกับมันไหม

- ตอนนี้เหมือนเป็นคู่ขนานกับคุณเอริก รายนั้นเขาเฝ้ามองทุกคนแบบเงียบ ๆ และยังจากไปแบบเงียบ เลือกที่จะเจ็บปวดและความรู้สึกแบบเดิม ส่วนลีนคือผู้ที่เฝ้ามองลูกหลานแบบชิดใกล้ เรียกว่าครอบครัวอบอุ่นเลย แต่ลีนพอกับชีวิตแล้วเพราะผ่านอะไรมามากเหลือเกิน ถึงจะจากไปหัวใจก็ยังเต็มไปด้วยความรัก

- จบจริง ๆ แล้วนะ ใจหายนิดหนึ่ง เขียนมาตั้งหลายเดือนแน่ะ เจอกันเรื่องอื่นนะ ส่วนเรื่องรวมเล่มคือกลัวยอดไม่ถึงที่โรงพิมพ์กำหนด ถ้าคิดถึงก็กลับมาอ่านได้นะ ไม่ลบ

- เจอกันเรื่องอื่นจ้า ล่วงพ้นอัสดง เลย




   

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 47 ครั้ง

353 ความคิดเห็น

  1. #351 PP2545 (@PP2545) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 19 มกราคม 2562 / 02:30

    สนุกกกกกกก
    #351
    0
  2. #337 KARN_JUNSEOB (@karnlovebeast) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2561 / 18:34
    ฮือๆๆๆๆ ใจหายเลยอ่ะ น้ำตาไหลเลย คือมันดีจริงๆนะคะ เราชอบมากเลย จากเริ่มมีเก้าอี้เข้ามา จากที่มีคนหายไป และไม่มีคนนั่งเก้าอี้ตัวนั้นแล้ว ฮือๆๆๆ ขอบคุณนะคะไรท์ที่แต่งมาจนจบ เป็นกำบังใจให้นะคะ สู้ๆค่ะ
    #337
    0
  3. #304 ลูกหมูจินจิน (@Pinjinny) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2561 / 20:40

    ไรท์ๆๆ ไรท์จะไปแต่งเรื่องไหนต่อง่าา จะตามไปอ่าน

    #304
    1
    • #304-1 Play Hard (@ventus_k) (จากตอนที่ 33)
      12 พฤศจิกายน 2561 / 23:38
      ล่วงพ้นอัสดง จ้า
      #304-1
  4. #300 Jennyj.lin (@icecream94) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2561 / 19:28
    เพิ่งมาได้อ่านเรื่องนี้ เป็นฟิคที่ดีจริงๆค่ะ อ่านจบแล้วรู้สึกใจหายมาก ไรท์แต่งได้ดีจริงๆ รอติดตามเรื่องใหม่นะคะ
    #300
    0
  5. #299 'amotuan (@fishynemo-annie) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2561 / 02:04
    ใจหายมากๆ ฟิคที่ชอบจบไปอีกเรื่องแล้ว ขอบคุณไรท์ที่เขียนเรื่องดีๆแบบนี้มาให้อ่านนะคะ เป็นตอนจบที่เราชอบมาก ทุกๆคนหนีความตายไม่พ้นแต่สิ่งที่เกิดขึ้นระหว่างที่เรามีชีวิตอยู่มันคือสิ่งที่มีค่ามาก ประทับใจกับตอนนี้รู้สึกถึงความอบอุ่นเลยค่ะ รออ่านเรื่องต่อไปอยู่นะคะ :)
    #299
    0
  6. #298 jujennn (@vonsen994) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2561 / 00:26
    ความอบอุ่นที่ส่งผ่านลีนถือเป็นการส่งท้ายที่ดีมาก บทสรุปของเรื่องในชีวิตของคนๆนึงเมื่อถึงช่วงบั้นปลายก็จะนึกถึงเรื่องราวในอดีต ความทรงจำต่างๆ ทั้งการสูญเสีย ความโหยหา ความรัก ความสดใส เป็นนิยายที่เรียกน้ำตาของเราได้มากเลย คือเป็นไม่กี่เรื่องที่ทำเราอินขนาดนี้ ร้องไห้ไปหลายรอบมาก เริ่มอ่านตั้งแต่เปิดเรื่องใหม่ๆแล้วแต่ไม่ค่อยได้แสดงตัวเท่าไหร่มาอ่านจบตอนรวดเดียว ในมุมมองเราคือถือว่าไรต์มีความพัฒนาเยอะเลย แต่งได้ดี แบบตัวละครแต่ละตัวมีความเป็นเอกลักษณ์ที่รักษาไว้ได้จนจบเรื่อง ขอบคุณจริงๆที่ไรต์เขียนเรื่องนี้จนจบเเละสร้างความประทับใจไว้มากๆ จะจดจำเรื่องราวของลีนกับพี่แดนไว้ใจในนะค่ะ เป็นกำลังใจให้กับนิยายเรื่องใหม่ด้วยนะ
    #298
    0
  7. #296 SkYSh (@SkYSh) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2561 / 22:13
    ขอบคุณสำหรับฉากจบที่ดีนะคะ อบอุ่นใจมากกลับครอบครัวนี้ ทั้งความสุขความทุกข์ต่างๆที่พวกเขาได้พบร่วมกัน
    #296
    0
  8. #295 KinCha-kp (@KinCha-kp) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2561 / 21:26
    ส่งท้ายได้ดีมากจริงๆ เราเป็นคนอ่านแต่เราผูกพันธ์กับตัวละครทุกตัว เราผูกพันธ์กับคอมมูน

    อ่านตอนนี้แล้วเรารู้สึกถึงความรักความอบอุ่นอยู่ในนั้น

    เรื่องของแดเนียลและลีนกลายเป็นเรื่องเล่า ทั้งสองคนรักกันมากจริงๆ

    ภาพตั้งแต่ต้นจนจบไหลเข้ามาในหัวจนถึงตอนเก้าอี้สองตัวเราซึ้งน้ำตาไหลแหนะ

    ขอขอบคุณไรท์นะคะที่แต่งเรื่องนี้จนจบและแต่งได้ดีขนาดนี้

    สู้ต่อไปนะคะเป็นกำลังใจให้<3
    #295
    0
  9. #294 PETCHIZZ (@pet10296) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2561 / 21:15
    ไม่มีซีนอารมณ์แต่สัมผัสได้ถึงความอบอุ่นจากลีน เธอแข็งแกร่งมากจริงๆ
    #294
    0
  10. #293 Nutchaporn14 (@Nutchaporn14) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2561 / 18:32

    รักเรื่องนี้มากๆ รู้สึกผูกพันธ์กับลีนและพี่แดนรวมถึงเอริกและเจสสิก้า ขอบคุณไรท์นะคะที่แต่งให้จบได้สวยงามและลึกซึ้งขนาดนี้ ถ้ามีรวมเล่มคือหนูจะไม่พลาดค่ะ
    #293
    0
  11. #292 Pinky Poppy (@kwanchanokpoppy) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2561 / 17:52
    เป็นตอนปิดที่ดีมากจริงๆค่ะ ดำเนินเรื่องผ่านชีวิตและมุมมองน้องลีนทำให้เห็นภาพและเรื่องราวต่างๆตั้งแต่เริ่มจนจบเลย แค่อ่านก็รู้สึกถึงความรักมากมายเเล้ว ก็อย่างที่ไรท์บอกนั่นแหละค่ะ เกิด แก่ เจ็บ ตาย เป็นเรื่องธรรมชาติของชีวิตที่เราทุกคนต้องเคยประสบพบเจอและต้องผ่านมันไปให้ได้ เราชอบตอนสเปมากจริงๆค่ะ
    #292
    0