[Harry Potter] จักรวาลของผมและเขา l Main DM/HP

ตอนที่ 6 : [LM+DM/HP] Daddy Malfoy 2 -END-

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3492
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 143 ครั้ง
    6 ก.พ. 62

Daddy Malfoy 2
เขียนโดย :
2BEENN




 หลังจากที่ผมนั่งบนตักแด๊ดลูเซียสจนเบื่อแล้ว ก็จึงลุกออกมาโดยไม่ลืมถามว่าห้องนอนของผมอยู่ไหน และคำถามก็เป็นสิ่งที่ไม่น่าพึงพอใจเป็นอย่างมาก

 "นอนกับเดรโก ห้องอยู่ทางฝั่งซ้ายสุดบนชั้นสาม เดินไปตรงบันไดกลางแล้วเลี้ยวก็จะเจอ"

 ขอบคุณครับ! แหม่ก็พึ่งบอกไปว่างอนกับหมอนั่นอยู่ แต่เอาเหอะไม่อยากรบกวน ผมจึงลาแล้วเดินไปตามที่เขาบอก

 "ถึงล่ะ" เหนื่อยชะมัดยากเลย ผมใช้มือเล็กผลักประตูเข้าไป

  ข้างในตัวห้องค่อนข้างใหญ่พอสมควร ทั้งของเล่นเตียงนอนหนังสือครบเซ็ต น่าอิจฉาโคตรๆ  ทีผมล่ะนอนกับพ่อเจมส์และแม่ลิลลี่ยังไม่ได้ห้องแบบนี้เลย

 "อุ้ย คุณเป็ด" ตาจับจ้องไปยังตุ๊กตาเป็ดร้องเสียงก๊าบ ก๊าบ ขณะที่บีบเล่นอย่างมันมือ ส่วนร่างกายก็ถลาไปนอนบนเตียงโดยไม่เกรงใจเจ้าของห้อง



 ที่เข้ามาดูแล้วอมยิ้ม


 จู่ๆเตียงก็ลดหวบไปผมหันมามองผู้บุกรุกอาณาเขตที่พึ่งจอง คนๆนั้นใช้มือรัดที่เอวผมไว้ อย่างกับผมเป็นตุ๊กตาหมี

 "ใครอ่ะ ปล่อยรี่นะ!" ผมดิ้นคลุกคลักเหมือนหนอนโดนลวกไปสักพักก่อนจะได้ยินเสียงนุ่มกระซิบข้างๆหู

 "ว่าที่สามีในอนาคตเอง"

 จะมีใครด้านไปกว่านี้คงไม่เทียบเท่ากับเดรโก มัลฟอยแล้วมั๊ง

 "เดรโกปล่อยเลย" ผมยู่หน้าแก้มป่องใส่

 "คืนดีกันน้า~" เดรโกชูนิ้วก้อยขึ้นตรงหน้าผม.

 "ไม่!"

 "คืนดีกัน"
 
 "ไม่"

 "น้า~"

 "ไม่"

 "น่ะจ้ะตัวเอง"

 "บอกว่าไม่ไง ปล่อยหนูไม่งั้นจะโกรธกว่าเดิม" สิ้นคำเฮียท่านปล่อยผมทันที ส่วนผมรีบคลานมาตั้งหลักตรงหัวมุมเตียง หันหน้าเชิดหนี

 "ใจร้ายจัง เดรโกมีของจะให้แฮร์รี่ด้วย"

 "แล้วอะไรล่ะ" หน้ายังเชิดอยู่แม้ในใจอยากจะหันไปมอง

 ' ไม่ได้ต้องรักษาศักดิ์ศรีพอตเตอร์เอาไว้ '

 


 ป็อก!


 เสียงดีดนิ้วดังขึ้นปรากฏให้เห็นเอลฟ์ชราเดินมาพร้อมถาดที่ใส่อะไรไว้บางอย่าง ดูเหมือนเดรโกจะรับถามนั้นมาแล้วสั่งให้เอลฟ์ออกไป

 "แต่น แตน แต๊น" เดรโกยกที่ครอบออกเผยให้เห็นเค้กชิ้นเล็กสี่เหลี่ยมผืนผ้า ที่ถูกเคลือบด้วยช็อกโกแลตผสมผงโกโก้ ข้างๆมีไอศกรีมหนึ่งลูกรสวานิลลา กลิ่นหอมหวนของเค้กทำให้ผมน้ำลายแทบไหล

 เดรโกคลานดึบๆเข้ามาใกล้แล้วตักเค้กยื่นให้หน้าผมที่เอียงไปอีกทาง 'ขี้โกง' ผมคิด เอาขนมหวานมาล่อได้ยังไง นี่มันจุดอ่อนของผมเลยน่ะเฮ้ยยย แถมมีกลิ่นช็อกโกแลตอีก T-T

 "อ้ามนะ ตะเอง"

 "งื้อ" ผมค่อยๆหันไปทีแรกก็ไม่ยอมหรอก เพราะเดรโกอ้อนหรอกน่ะเลยยอม!

 เอาก็เอาว่ะ ศักดิ์ศรีพอตเตอร์เอาไว้ทีหลัง เค้กมาก่อน

 อย่าว่าผมเห็นแก่กินน่ะ แค่ท้องน้อยๆของผมมันเรียกร้องไปตามเสียงหัวใจ


 งั่ม


 อร่อย!!! แม่เจ้าเกิดมาไม่เคยกินเค้กอะไรอร่อยขนาดนี้เลย ผมจึงอ้าปากอีกเหมือนลูกนกผู้หิวโหยรอแม่นกป้อนไส้เดือนใส่ปาก ส่วนเดรโกก็ไม่ขัดอะไรป้อนไปเรื่อยๆตามใจเด็กน้อยจนหมดจาน

 "เอาเครื่องดื่มไหม? นมสด หรือ โกโก้" เดรโกหันมาถามผมที่เคี้ยวเค้กคำสุดท้าย

 "อี่เอาอมอด (รี่เอานมสด)" เดรโกหัวเราะในลำคอก่อนจะเรียกเอลฟ์ให้เอานมสดมาให้

 "อึก... หัวเราะไรอ่ะ" กลืนเค้กเสร็จหันมาถามตาเขียวปั๊ด

 "หัวเราะเด็กกินจุคนหนึ่ง"

 "ไม่ได้กินจุสักหน่อย เพราะเห็นเดรโกขอหรอกนะเลยกิน"

 "ครับคุณหนู" หมอนั่นทำหน้าล้อเลียน

  ก่อนจะเปิดศึกทะเลาะอีกรอบเอลฟ์ปรากฎตัวทันเวลายื่นนมสดให้เดรโกก่อนโค้งคำนับแล้วจากไป ผมรับต่อจากเดรโกมาดื่ม

 "อ้า อิ่ม" ผมตีพุงแปะๆ

 "นึกว่าคนอย่างนายอิ่มไม่เป็นนะเนี้ย" เดรโกพึมพำแต่ก็มิอาจพ้นหูของคนถูกนินทา

 "เอ๊ะ!ได้ยินนะ จะหาเรื่องอีกแล้วใช่ไหม?"

 "เปล่าเลยครับ"


 หลักจากนั้นผมและเดรโกก็มานั่งตรงพื้นหาอะไรทำ ผมเลือกที่จะหยิบกระดาษและปากกาขนนกของอีกคนมาวาดรูปเล่น และเจ้าตัวก็ไม่ถือสามากเท่าไหร่หยิบหนังสือนิทานมาอ่านแทน

 "อ่านอะไรเหรอ" ผมเริ่มเบื่อที่จะวาดรูปวางกระดาษไว้บนโต๊ะก่อนเดินมาหาเดรโก

 "มังกรสีเทากับเจ้าหญิงผู้เลอโฉม"

 "ปกติที่แม่ลิลลี่อ่านเป็นเจ้าชายกับเจ้าหญิงนี่"

 "ก็นะ พล็อตเดิมๆฉันไม่อ่านหรอก อยากอ่านด้วยกันไหม" ผมพยักหน้าก่อนกระเถิบมานั่งข้างๆ ในหนังสือเป็นรูปมังกรตัวใหญ่ที่อาศัยอยู่ในถ้ำ และที่สำคัญคือ มันดูโดดเดี่ยว

 "ทำไม่มันดูเหงาจังเลยอ่ะ"

 "ก็เพราะว่าชาวบ้านต่างหวาดกลัวกับข่าวลือว่ามังกรตัวนี้โหดร้ายไง จึงไม่มีคนมาเล่นด้วย"

 "บู้ ไม่ยุติธรรม ทำไมคนเชื่ออะไรง่ายแบบนี้ แทนที่จะลองพิสูจน์"

 "ก็นะ" หมอนั่นยักไหล่ ก่อนจะเปิดหน้าต่อไป


 ในนิทานเรื่องนั้นมันดูต่างจากนิทานทั่วไปที่แม่อ่าน พระเอกของเรื่องคือมังกรที่มีเกล็ดสีเทาเป็นเอกลักษณ์ ชาวบ้านต่างกลัวเพราะตำนานที่เล่าขาน มังกรตัวนั้นเติบโตตัวคนเดียว พ่อแม่ทิ้งมันเพราะมันต่างจากตัวอื่น อยู่มาวันหนึ่งมีเจ้าหญิงตัวน้อยๆ ผมสีทองสว่างสดใสข้างบนสวมมงกุฎดอกไม้ ดวงตาสีส้มหวาน กับกระโปรงชมพูฟูฟ่อง หลงพลัดเข้ามาในป่า เจ้าหญิงเดินไปตามทางไร้จุดหมาย สักพักก็มีฝูงหมาป่าใจร้ายจะเข้ามาทำร้าย มังกรเมื่อได้ยินเสียงร้องขอความช่วยเหลือจึงรีบวิ่งไปหา และสู้กับฝูงหมาป่าจนชนะได้รับบาดแผลเล็กน้อย เจ้าหญิงรีบตรวจร่างกาบเจ้ามังกรด้วยความเป็นห่วง เมื่อสบตาครั้งแรกมังกรตกหลุมรักเจ้าหญิง แม้ตอนแรกเจ้าหญิงจะไม่ค่อยมีความรู้สึกรัก เน้นไปทางมิตรภาพมากกว่า แต่เมื่อทั้งคู่ใช้ชีวิตร่วมกัน เจ้าหญิงจึงเริ่มมีความรู้สึกดีๆกับเจ้ามังกร แต่จู่ๆเจ้าหญิงก็ฝันร้ายว่าพ่อของตัวเองถูกทำร้าย ขอร้องเจ้ามังกรช่วยพาตัวเองไปหาพ่อ มังกรสีเทาตกลง นำเจ้าหญิงท่องนภาไปหาปราสาท ค้นพบว่าพระราชาและราชีนีถูกอาณาเขตอื่นลุกลาน ทันใดนั้นมังกรบินถลาเข้าไปปกป้องชาวบ้านและราชา ราชินีสุดความสามารถ จนได้รับชัยชนะ ชาวบ้านเริ่มหายหวาดกลัว พระราชาจึงอนุญาตให้มังกรแต่งงานกับเจ้าหญิง จบบริบูรณ์


 "เย้!" ผมยิ้มปรบมือที่ทั้งคู่ได้ครองรักกัน ดีใจจริงๆ กว่าจะจบลุ้นตัวโก่ง ใช้เวลาไปนานพอสมควร เพราะนิทานเรื่องนี้มีตั้งสามเล่ม

 "เดรโก แฮร์รี่ กินข้าวเที่ยงได้แล้ว" แด๊ดลูเซียสเดินเข้ามาหาในห้องนอน ก่อนจะต้อนไล่พวกผมไปที่ห้องอาหาร

 

 ***

Lucius POV


 หลังจากเคียร์งานเสร็จเรียบร้อยผมมองไปทางนาฬิกาปรากฎว่าใกล้เที่ยงแล้วจึงสั่งเอลฟ์ให้ไปทำอาหารแล้วเรียกลูกๆ(รวมแฮร์รี่เป็นลูกไปด้วย) ไปทานข้าว เห็นเจ้าตัวแสบกำลังนั่งอ่านนิทานเรื่องอะไรสักอย่างอยู่


 "เดรโก แฮร์รี่ กินข้าวเที่ยงได้แล้ว" ผมพูดขึ้น เด็กทั้งสองหันหน้าขึ้นมามองผู้มาใหม่ก่อนพยักหน้าเป็นเชิงว่าเข้าใจแล้ว จึงรีบตรงดิ่งไปห้องอาหาร

 ผมเดินไปหยิบหนังสือนิทานที่เจ้าตัวกองเอาไว้มาดู ก่อนจะอมยิ้มน้อยๆ มังกรสีเทากับเจ้าหญิงผู้เลอโฉม มันเป็นนิทานที่ซิสซี่ซื้อมาฝากเดรโกเมื่ออายุย่างสี่ขวบ และท่าทางเจ้าตัวจะชอบเล่มนี้มากเสียด้วย ทุกคืนจะขอให้ผมไม่ก็ซิสซี่อ่านให้ฟังก่อนนอนทุกคืน 


 คิดแล้วก็วางไว้บนโต๊ะให้เป็นระเบียบ


 "...?" สายตาผมดันไปสะดุดกับกระดาษแผ่นหนึ่ง ที่ถูกละเลงไปด้วยปากกาหมึกสีดำ มันเป็นรูปก้างปลาสามตัว เอ่อ -- คน น่าจะใช่  มีผมรุงรัง ตัวตรงกลางใส่แว่นกลมดิกเหมือนแฮร์รี่ แต่ที่ทำให้มั่นใจว่าเป็นคนคือเส้นลูกศรที่โยงแล้วเขียนชื่อเอาไว้ ลูเซียส แฮร์รี่ เดรโก ตามลำดับ ด้านหลังเป็นเหมือนบ้านหลังโต และต้นไม้สองต้นขนาบข้าง พระอาทิตย์อยู่ตรงกลาง มุมสุดมีก้อนเมฆ

 จ้องกระดาษแล้วหยิบขึ้นมาพิจารณา ข้างล่างมีลายเซ็นตัวเบอเร่อ เขียนไว้ซะจนขนาดคนสายตาสั้นมองจากที่ไกลยังเห็น

 "เอาเถอะ" เก็บไว้ข้างๆหนังสือนิทานแล้วกัน

 เสร็จแล้วก็เดินไปหาเด็กดื้อทั้งสองต่อ




 "สปาเก็ตตี้!" แฮร์รี่ตะโกนขึ้นตาประกายวาววับ แล้วมองจานสปาเก็ตตี้ที่หอมฟุ้งไปทั่ว

 "ชอบเหรอ?" เดรโกถามอย่างสงสัย แฮร์รี่พยักหน้าเป็นคำตอบก่อนจะจ้วงด้วยซ่อมเคี้ยวเสียงค่อนข้างดังและเลอะเทอะตามประสาเด็กๆ ส่วนผมและเดรโกนั่งทานสงบเสงี่ยมต่างกัน

 ระหว่างทานผมรู้สึกรำคาญใจกับซอสมะเขือเทศที่เปรอะอยู่ตรงปากลูกคนที่สอง เลยเผลอเอาผ้าเช็ดปากของตัวเองไปเช็ดปากของอีกคน

 เดรโกรู้สึกแปลกใจเล็กน้อยกับอากับกิริยาของผม แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรจิ้มมีทบอลกินต่อจนหมดจาน รวมถึงผมและแฮร์รี่ที่กินเสร็จก่อนไปนานแล้ว


 "เดี๋ยวฉันจะพาพวกเธอไปข้างนอกหน่อย อยู่ในนี้รู้ว่าเบื่อ อยากไปที่ไหนไหม?" ผมเอ่ยถามขึ้นหันไปมองทั้งสองขอความคิดเห็น

 "รี่อยากเล่นเกมส์" ส่วนเดรโกก็ตามใจแฮร์รี่

 "งั้นไปร้านมิสซิสเทลเลอร์แล้วกัน" ผมลุกขึ้น สั่งให้พวกนั้นไปล้างหน้าล้างตา หวีผมให้เรียบร้อย ผมเดินไปหยิบข้าวของ และทำธุระส่วนตัว



 ณ ร้านมิสซิสเทลเลอร์

 กลิ่นดอกไม้นานาชนิดแผ่กระจายเป็นวงกว้าง จากในซอกเล็กๆเป็นผลให้ผู้คนที่เดินผ่านมาไม่อาจละเลยผ่านไปได้ต้องเข้าไปดูเสียหน่อย  ภายในซอกนั้นมีร้านแห่งหนึ่งตั้งอยู่ถูกทาด้วยสีฟ้าสลับแดงสดใส มีตัวตลกตัวใหญ่ตั้งไว้ขนาบข้างป้ายที่ปักว่า มิสซิสเทลเลอร์ ร้านเกมส์สุดหรรษา ข้างนอกถูกจัดด้วยของเล่นสองสามอย่างที่ถูกวางระเกะระกะแต่ก็ดูดีมีสไตล์ไปอีกแบบ ทันทีที่ผมเดินเข้าไปก็เจอหญิงชราอ้วนท้วมด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม เสียงกระดิ่งหน้าประตูเป็นเครื่องส่งสัญญาณให้รู้ว่ามีคนเข้ามา ทำหญิงสวมใส่ชุดกระโปร่งสีแดงเข้มเหมือนลูกเชอร์รี่คนนั้นรีบหันมามองผู้มาเยือน

 "สวัสดีจ้ะ ยินดีต้อนรับสู่ร้านมิสซิสเทลเลอร์" เจ้าหล่อนหันมาแล้วแบมืออย่างหยอกล้อก่อนจะตาเบิกกว้าง

 "โอ้ -- มิสเตอร์มัลฟอย ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ" เธอยิ้มแล้วเดินไปจับมือเขย่าตามมารยาท

 "สวัสดีครับ มิสซิสเทลเลอร์ เป็นอย่างไรบ้าง"

 "ช่วงนี้คนค่อนข้างน้อยพอสมควรน่ะ ไม่เหมือนเมื่อก่อนเลย แต่ก็ไม่ได้มีปัญหาด้านการเงินอะไรเพราะสามีฉันเขาไปทำงานอยู่อีกที่ส่งเงินให้เป็นประจำ อ้อ! แล้วเขาก็จุกจิกขี้บ่นเหมือนเดิมด้วย ว่าแต่เธอล่ะเป็นอย่างไรบ้าง โตขึ้นเยอะเลยนะเนี้ย"

 "สบายดีครับ ผมพาลูกชายมาด้วย" ผมหันไปชี้เด็กน้อยทั้งสองที่จ้องมองร้านอย่างสงสัยดูน่าเอ็นดู

 "อุ๊ยตาย! น่ารักน่าชังเสียจริง เหมือนเธอไม่มีผิด" หล่อนยิ้มกว้าง แล้วเดินไปหยิกแก้มเดรโก "เอ๊ะ! แล้วอีกคนนี่ได้เชื้อแม่เหรอจ้ะ" พูดแล้วชี้ไปทางแฮร์รี่ด้วยความสงสัยเพราะหน้าตาเค้าโครงไม่เหมือนเขาและเดรโก

 "นั่นแฮร์รี่ พอตเตอร์ ลูกของลิลลี่ กับเจมส์พอตเตอร์ครับ เขาฝากผมมา"

 "อย่างงี้นี่เอง เป็นเด็กผู้หญิงที่หน้าตาน่ารักจังเลย โตขึ้นเป็นสาวสวยแน่ๆ"

 "รี่เป็นผู้ชายตะหาก" เด็กผมดำบ่นอุบอิบ หญฺิงชราทำหน้าตกใจเอามือทาบแกล้ง ส่วนผมและเดรโกกลั้นขำพรืด
 
 "อุ้ย! ขอโทษทีจ้ะเด็กน้อย เดี๋ยวฉันเอาคุ้กกี้ข้าวโอ๊ตมาให้เป็นการไถ่โทษน่ะ" มิสซิสเทลเลอร์ยิ้มแล้วลูบหัวเด็กน้อยผมดำที่ตอนแรกหน้าบึ้งแล้วกลับมายิ้มกว้างเมื่อได้ยินของกิน

 "ขอบคุณครับ" แฮร์รี่ตอบ



 เชื่อว่าถ้าอยู่กับผมนานต้องอวบขึ้นแน่ๆ ไปที่ไหนมีของกินตลอด


 

 ผมเดินไปหยิบเหรียญซิกเกิ้ลขึ้นมาวางไว้บนโต๊ะเคาน์เตอร์จำนวนสิบเจ็ดเหรียญเกินราคาป้ายพอสมควร แต่เอาเถอะ คนกันเองช่วยกันหน่อยก็ไม่มีปัญหา
 
 "อยากเล่นอะไรก็เล่นนะ ฉันจะนั่งอยู่ที่ม้านั่งสีขาวตรงนั้น" ผมบอกเด็กๆก่อนจะนั่งบนม้านั่งที่แลดูจะใกล้ที่สุดกับเครื่องเล่น พร้อมเลือกหนังสือพิมพ์ที่วางไว้ให้บริการอ่านเพลินใจ



 ***

 
"อยากเล่นอะไรก็เล่นนะ ฉันจะนั่งอยู่ที่ม้านั่งสีขาวตรงนั้น" พ่อพูดแล้วปล่อยผมกับแฮร์รี่ไปเล่นกันเอง

 "รี่อยากเล่นอันนู้นอ่ะ" เจ้าตัวเล็กชี้ไปที่ไม้กวาดด้ามเล็กขนาดพอเหมาะกับเด็กอายุราวๆพวกผม ซึ่งข้างบนมีเชือกขึงเอาไว้ทั้งส่วนหน้าและหลัง

 "งั้นก็ไปเล่นสิ" ผมจับมือนุ่มนิ่มของแฮร์รี่แล้วตรงไปที่เครื่องเล่น แล้วอุ้มแฮร์รี่ไปนั่งด้านหน้าส่วนผมนั่งท้าย เมื่อมีคนนั้งไม้กวาดก็เริ่มทำงานคือค่อยเลื่อนขึ้นไปข้างบนแล้วหมุนรอบเป็นวงกลมซ้ำๆ

 ' เบื่อ... ' ผมคิดแล้วยื่นหน้าไปหาเจ้าตัวจ้อยที่หัวเราะคิกคักเหมือนตัวเองเป็นพ่อมดกำลังบิน

 ' ไม่เบื่อแล้วก็ได้... ' ตอนนี้แฮร์รี่ยกบือขึ้นชูอย่างน่ารัก เป็นจังหวะเหมาะด้วยที่ผมจะสอดมือไปรวบเอวบางนั่น ไวกว่าความคิดผมเอามือกอดแฮร์รี่ไว้ทันที

 "หวาาา ทำไรน่ะ" แฮร์รี่หันมาถามผมพร้อมแก้มป่อง

 "เดี๋ยวตกไง นี่ทำไปเพื่อความปลอดภัยของรี่เลยน่ะ" ผมหาข้อแก้ตัวตามฉบับตัวเองอย่างหน้าตาย แหม่ ใครจะพลาดโอกาสล่ะ ผมรัดเอวแน่นขึ้นเป็นนัยว่า เล่นต่อสิ เค้าไม่ปล่อยหรอก

 "อื้อ งั้นก็ขอบใจ" แฮร์รี่หันหน้าไปเล่นต่อไม่ใส่ใจนัก ส่วนผมก็ซุกเข้าไปที่ไหล่ของรี่อย่างสบายใจ



 
"มาแล้วจ้าคุ้กกี้ข้าวโอ๊ตร้อนๆ" เสียงมิสซิสเทลเลอร์ดังขึ้นเรียกความสนใจแฮร์รี่แทบจะทันที เจ้าตัวกระโดดลงไปโดยไม่ลืมแงะปขนของผมที่ดหมือนหนวดปลาหมึกออกจากกัน รีบวิ่งตรงไปหา

 ' โถ่เอ๊ย! เสียบรรยากาศหมด '
 
 ผมมองแฮร์รี่ที่กินคุ้กกี้ไม่วนใจใครทั้งสิ้น

 ' งอนนะเนี้ย ' ผมยืนนิ่งและเชิดนิดๆ หันไปมองแฮร์รี่อีกรอบ ' ง้อสักทีสิ!!! ' ท่าทางเจ้าตัวจะไม่สนใจจริงๆนั่นแหละ คิดแล้วปลงตก ขอไปนั่งพักใจกับคุณพ่อสุดที่รักแล้วกัน

 "พ่อ" ผมเป็นคนเปิดประเด็นก่อน ส่วนคุณพ่อบังเกิดเกล้าละจากหนังสือพิมพ์มามองหน้าผม

 "มีอะไร"

 "เวลาพ่องอนแม่ พ่อทำอะไรบ้าง"

 คำถามของผมทำให้อีกฝ่ายขมวดคิ้วประมาณว่าไปเอาคำถามนี้มาได้ไง

 "แค่อยากรู้"

 "เอ่อ... ก็ถ้าพ่อโกรธมากๆก็จะไม่คุยด้วย แล้วพยายามเมิน"

 "แล้วถ้าแม่ไม่มาง้ออีกล่ะ"

 "ก็ทำไปเรื่อยๆนั่นแหละ"

 "พ่อทนไหวเหรอ" ปกติเห็นเป็นฝ่ายขอโทษแม่ก่อนตลอดเลยถึงตัวเองจะถูกก็เถอะ

 "ไหวสิ" พ่อตอบแต่เสตาไปทางอื่นไม่ค่อยสนใจนัก


 ' ใครจะกล้าบอกลูกชายตัวเองว่าตนนี่แหละเป็นคนไปก้มกราบซื้อของตามใจภรรยาสุดชีพตอนทะเลาะ ถึงแม้เขาจะโกรธก็เถอะ ไม่ว่าถูกหรือผิดคนที่ผิดก็คือสามี ไม่ได้ เดี๋ยวลูกโตไปกลัวเมีย ในใจลูเซียสกรีดร้อง เสไปทางอื่นปากเม้มแน่น ' ขอเถอะอย่าจับพิรุธเขาได้ก็แล้วกัน จริงๆเก็ไม่ได้กลัวหรอก เขาเรียกว่าเกรงใจต่างหาก เนอะ'


 "แล้วมาถามฉันทำไม" พ่อพูดขณะเปิดหน้าหนังสือพิมพ์ไปหาหน้าที่สนใจ

 "แค่อยากรู้" ผมตอบก่อนลงมาจากม้านั่ง ไปนั่งตรงชิงช้าใกล้แฮร์รี่แต่ก็วางระยะห่างพอสมควร เอาง่ายๆให้เจ้าตัวเล็กสามารถสังเกตุผมได้ก็พอ แอบชำเลืองนิดหน่อยอยากรู้ว่าเจ้าตัวสังเกตเขายัง

 และดูเหมือนชะตาฟ้าเป็นใจเมื่อรี่หันมาหาผม เจ้าตัวยิ้มแป้นละลายใจคนรอบข้างก่อนเดินก้นดุกดิกมาหาเขา

 "เดรโก ชิมสิอร่อยน้า" ว่าแล้วยื่นคุกกี้มาให้ผม

 "ไม่เอาอ่ะ" ผมตอบทำใจแข็งไม่ใจอ่อน เชิดอีกรอบให้อีกคนรู้ว่าเขางอน


 แฮร์รี่เป็นเด็กฉลาด ไม่มีทางที่จะไม่รู้ว่าอีกคนงอนอยู่ อาการเหมือนกับพ่อเจมส์กับแม่ลิลลี่ไม่มีผิด

 
 "ชิมหน่อยสิ รี่ว่ามันอร่อยมากเลย อยากให้เดรกชิม" แฮร์รี่เปลี่ยนสรรพนามเรียกผม เป็นชื่อแบบควบกะทัดรัด เอียงคออย่างออดอ้อนเหมือนลูกแมว แถมยังมาคลอเคลียเขาอีก


 ฉึก!


 เหมือนมีลูกศรมาทิ่มที่หัวใจ

"อ้ามน่ะ เหมือนที่เดนโกป้อนรี่ไง อ้ามมมม" แฮร์รี่อ้าปากพยายามป้อนเขา

 
 
 

 ผมนั่งนิ่งมองเจ้าตัวอ้อนสุดชีวิต






' ไม่กิน... '






 'ไม่กินก็บ้าแล้วครับ!!! โอกาสมาต้องรีบฉวย ' ผมอ้าปากงับ แฮร์รี่น้อยยิ้มตาหยี

"อร่อยใช่ไหมล่ะ" ร่างเล็กถาม

 "อื้อ อร่อย" ผมตอบตามความจริง

 "คิก คิก" เสียงใสหัวเราะร่า

 "อันนี้ดูน่าอร่อยกว่า" ผมเลื่อนหน้าไปเลียเศษคุกกี้ใกล้ๆริมฝีปากอิ่มน่าจุ๊บนั่น เด็กผมดำหน้าแดงทันทีเมื่อผมทำเสร็จ

 "หวา~ น่าแดงใหญ่เลย" แอบแกล้งอีกฝ่ายพอเป็นพิธี

 "ดะ เดรโกอ่าาา" แฮร์รี่ตีแผ่นอกผมอย่างเบามือพร้อมท่าทีขัดเขิน

 ' โอ้แม่เจ้า น่ารักน่าฟัดเกินไปแล้ว' ขอสาบานต่อหน้าเมอร์ลินว่าเขาจะดูแลทะนุถนอมร่างเล็กไปจวบจนชีวิตจะหาไม่ มดไม่ให้กัดแมลงไม่ให้ตอม ส่วนผู้ชายคนอื่นก็อย่าหวังว่าจะมีสิทธิแตะตัวเลย

 "ไม่ล้อก็ได้ ~ รี่อยากเล่นอะไรอีกไหม?"

 "รี่อยากลองเล่นเจ้านั่น" ชี้ไปทางกองอะไรสักอย่าง เพ่งไปอีกก็จะเห็นขวดที่บรรจุสีสันมากมายและหม้อเรียงกันทุลักทุเล ขอเดาว่าเป็นของเล่นจำลองการฝึกปรุงยาที่พ่อเขาเคยซื้อให้ มันไม่มีพิษภัยมากนักอย่างมากคือมีเสียงระเบิดดังตู้มเบาๆในหม้อ

 "งั้นไปดูกัน" ผมจูงมือลากแฮร์รี่ไป

 


 "เดรโกๆ มันเปลี่ยนเป็นสีน้ำเงินแล้ว" แฮร์รี่ตื่นเต้นกับการเปลี่ยนสีของน้ำยา สงสัยไม่เคยเล่นมาก่อน แต่ก็พ่อแม่น้อยคนที่จะซื้อให้ เพราะเด็กส่วนใหญ่ไม่ค่อยสนใจเครื่องเล่นชิ้นนี้อยู่แล้ว อาจเป็นอีกสาเหตุที่มันถูกกองไว้อยู่มุมร้าน

 "ลองใส่เจ้านี้ดูสิ" ผมยื่นขวดที่มีน้ำสีแดงเข้มแต่มีประกายเพรชวาววับอยู่ส่งให้อีกฝ่าย แฮร์รี่รับมาแล้วใส่ปริมาณนิดเดียว

 ฟู่ ฟู่

 เสียงหม้อดังเหมือนกำลังเดือด ตอนนี้จากสีฟ้ากลายเป็นสีม่วงสะดุดตา เจ้าตัวจ้อยยิ้มแป้นสะกิดเรียกผมทันที

 "ว้าว! สีสวยมากเลยรี่อยากได้"

 "งั้นลองขอมิสซิสเทลเลอร์สิ เผื่อเค้าจะให้" แฮร์รี่พยักหน้าตรงไปหาเจ้าของร้าน คำตอบเป็นยังไงนะเหรอ แน่นอนว่าได้อยู่แล้ว เห็นได้จากขวดแก้วอันเล็กในมืออีกคน

 ผมใช้ที่คนหม้อตักของเหลวใส่ขวดแก้วพร้อมปิดด้วยจุกเบียร์ให้

 "รี่จะเอาไปให้แม่ลิลลี่กับพ่อเจมส์ดู" เก็บใส่กระเป๋ากางเกงเจ้าตัว ผมก็ยิ้มให้ก่อนจะเริ่มปรุงยาตัวต่อไป



 "เดรโก แฮร์รี่จะกลับยัง" พ่อเดินมาถามพวกผม แฮร์รี่น้อยหลังจากเล่นจนเต็มอิ่มก็หันมาหยักหน้ารัว ผมก็เช่นกัน

 คนน่ารักว่าไง ก็ว่างั้นแหละครับ

 "อืมงั้นกลับเลยแล้วกัน" คุณพ่อพาผมกลับไปโดยไม่ลืมอำลามิสซิสเทลเลอร์



 ***


 "เดี๋ยวทานมื้อเย็นเสร็จขึ้นห้องอาบน้ำกันเองนะ" แด๊ดลูเซียสพูด แล้วเดินไปไหนไม่รู้ปล่อยผมกับเดรโกยืนเอ้อระเหยไปสักพัก

 "ป่ะ ไปกัน" เดรโกจูงผมไปอาบน้ำ

 "อาบด้วยกันเหรอ?" ผมถาม ทำไมเริ่มรู้สึกอายกันนะ พอรู้ว่าต้องอาบกับเดรกและก็... ต้องแก้ผ้าด้วยอ่า

 เหมือนเจ้าตัวนิ่งไปสักครู่ก่อนจะยิ้ม -- ไม่ดิ แสยะยิ้มเหมือนรู้ทันความคิด

 "ผู้ชายด้วยกันแก้ผ้าไปน่าอายหรอกนะ ^ ^"

 อย่ายิ้มแบบคนรู้ทันได้ไหมมม น่าหมั่นไส้มากเลยจากใจรี่เลย สุดท้ายก็อาบด้วยกัน ผมที่ตอนนี้มีผ้าขนหนูหุ้มเรือนร่างไว้วิ่งมาหาคุณเป็ดที่เคยบีบเลยเอาไปอาบด้วย

 จ่อม

 ผมนั่งลงน้ำที่มีฟองสบู่เพียบ เอาน้องเป็ดล่องไปเรื่อยๆ ส่วนเดรโกก็เอาเรือจิ๋วมาวางไว้ พวกผมนั่งเล่นทั้งเป่าฟอง สาดน้ำ เล่นด้วยกัน จนเหนื่อย ลุกออกมาจากอ่าง แต่งตัวส่วนเรื่องเสื้อผ้าผมยืมเดรโกเอา ถึงขนาดจะใหญ่ไปนิดก็ไม่มีปัญหา


 "นอนกัน"  เดรโกชวน พอผมปะแป้งจนหอมเสร็จก็คลานดึบๆมาข้างเดรโก

 "ปกติไม่นอนกับแด๊ดลูเซียสเหรอ?" เดรโกดูแปลกใจกับสรรพนามที่ผมใช้เรียกลูเซียสแต่ก็ไม่ได้ถามอะไรนอกจากพยักหน้าเป็นเชิงคำตอบ

 "ทำไมอ่ะ?"

 "พ่อไม่ค่อยชอบให้คนยุ่งตอนนอน"

 "ปกติแด๊ดลูเซียสนอนตรงไหน?"

 "ห้องที่ถัดจากของฉันไปอีกสามห้อง"

 ผมเงียบ ปกติพ่อเจมส์จะเป็นฝ่ายมาขอนอนด้วยเสมอ ชอบมาเบียดเตียงของรี่กับแม่ แต่รี่ก็ไม่ว่าอะไรเพราะมันอุ่นดีเหมือนกัน จู่ๆไอเดียก็แล่นเข้ามาในสมอง ผมจับมือให้เดรโกลุกตามพร้อมคว้าหมอนมาด้วย

 "รี่จะไปไหน?" เดรโกขมวดคิ้วถาม ผมเมินก่อนจะดึง ฉุด กระชาก

 "ห้องของพ่อ รี่มีธุระอะไรเหรอ?"

 "ช่างมันเถอะน่า"

 ผมผลักประตูเข้าไปก่อนจะเห็นแด๊ดลูเซียสนอนบนเตียงยุโรปคิงไซส์คนเดียว  ผมกำลังจะคลานขึ้นเตียงแต่โดนแรงกระชากกลับมา เดรโกจ้องเชิงกรายๆว่า กลับเหอะ อย่ากวนพ่อเลย ผมยู้หน้าใส่อย่างเอาแต่ใจตามสไตล์ตัวเอง ถ้าแฮร์รี่อยากทำอะไรก็จะไม่ล้มเลิกง่ายๆหรอกนะเออ

 "ไม่อ่าววว" ผมดึงเสื้อแด๊ดลูเซียส จนอีกฝ่ายสะดุ้งจนรีบหยิบไม้กายสิทธิ์ขึ้นมาจ่อ

 "รี่และเดรกเอง" ผมตอบยกมือขึ้นมอบตัว

 "มีอะไร" เสียงทุ้มเข้มถามผู้บุกรุก ถอนหายใจแล้ววางไม้ไว้ที่โต๊ะข้างๆโคมไฟ

 "รี่กลัวผี เวลารี่ฝันร้ายพ่อเจมส์จะเป็นคนปลอบและนอนด้วย รี่ไม่ชินที่ไม่มีผู้ใหญ่อยู่" เป็นไงล่ะ สกิลโกหกของผม เทพจริงๆ

 ดูเหมือนแด๊ดลูเซียสจะคิดสักพัก ท่ามกลางความเงียบผมสารภาพว่าได้ยินเสียงกลืนน้ำลายอย่างฝืดคอของเดรโก

 จนสุดท้าย...



 "อืม งั้นขึ้นมาสิ อย่ากวนฉันแล้วกัน" เห็นม่ะ อิอิ ผมขยิบตาให้เดรกแล้วลากคนที่ยืนแข็งเป็นท่อนซุงให้ขึ้นมานอนขนาบข้าง ตอนนี้แด๊ดลูเซียสนอนคั่นระหว่างกลาง

 "แด๊ดลูเซียสกอดพวกผมด้วยสิ" ผมใช้ลูกไม้อ้อนด้วยดวงตากลมโต ส่งสายตาแบบลูกกวางขี้กลัวให้

 "เฮ้อ ก็ได้" เยส! แผนสำเร็จ "ราตรีสวัสดิ์ฮะ"

 "อืม ฝันดีทั้งสองคนเลยล่ะกัน จะได้ไม่ต้องมาปลุกฉัน"
 
ผมฟุบตัวนอนหลับทั้งรอยยิ้มเช่นเดียวกับเดรโก



 การอยู่ใต้ชายตาเดียวกับตระกูลมัลฟอยก็ไม่เลวร้ายขนาดนั้นหรอก

 เชื่อว่าถ้ามีคนได้ลองมาอยู่กับผมคงไม่อยากออกไปจากที่นี่เลย แฮร์รี่คนนี้ขอรับประกัน


The End

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
 จบแล้วจ้า! กับอีกเรื่องหนึ่งของคู่เดรรี่
หวังว่าจะสนุกกันทั่วหน้านะคะ
บ๊าย บาย

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 143 ครั้ง

510 ความคิดเห็น

  1. #493 Bibi (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 6 เมษายน 2562 / 08:49

    แงงงงงงงง น่ารักมากเลยยย T//////T เริ่มตกหลุมรักลูเซียสแล้วล่ะะ~~~

    #493
    0
  2. #246 Jerry Fern (@jerryfern) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 มีนาคม 2562 / 12:56

    แสบซน น่ารัก ฮือออออ น้องรี่ ผู้กุมหัวใจของใครหลายๆคน เดรกกกกกกก รู้ตัวแต่เด็ก เต๊าะแต่เด็ก เนียนแต่เด็กอยุ่ด้วยอีก 2วันน้องรี่จะปลอดภัยไหมมมม

    #246
    0
  3. #205 คนเลี้ยงกวาง (@jar_name) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:49
    ตอนเด็กยังหวานกันขนาดนี้ โตไปจะขนาดไหนนน รี่นี่ร้ายนัก
    #205
    0
  4. #185 lp-ventus (@Lompat_LB) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2561 / 08:44
    โถ่ลูกกกกน่ารัก แด๊ดดี้ลูเซียสก็พาอ่อนโยนไปหมด เจ้าเดรโกก็นะ 55555555 แสบ
    #185
    0
  5. #179 โลลิค่อน (@0881637445) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2561 / 23:15

    แฮร์รี่น่ารักกกกก

    #179
    0
  6. #171 kanyakorn1409 (@kanyakorn1409) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2561 / 10:37
    รี่น่าร้ากกกก
    #171
    0
  7. #162 Chiji (@byakurantsuna) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2560 / 22:31
    หึ แม้แต่ลูเซียสก็ไม่รอด

    เป็นไงล้าาาาาาาาาาาา รี่น้อยน่ารักล่ะดี้ลลลลลลลลลล

    เดรโกนี่แรกพบสบตาก็ประกาศจะเอาเลยทีเดียว ร้ายกาจจริงๆ5555

    ปล. เพลงที่หน้าโฮมคือเพลงอะไรเหรอครับ?
    #162
    1
    • #162-1 Vindy⭐️Bell (@vindy-bell02) (จากตอนที่ 6)
      15 เมษายน 2561 / 15:54
      "Just A Dream" by Nelly - Sam Tsui & Christina Grimmie คะ พึ่งมาตอบขอทดน้า เอาตรงๆไม่ได้เข้าไอดีนี้มานานมากพึ่งไล่อ่านคอมเม้นวันนี้เอง 555+
      #162-1
  8. #151 Promson_oi (@Promson_oi) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2560 / 21:13
    แฮร์รี่น่ารักจัง ^///^ ตอนจบไม่รู้ว่าเเรกหน้าบูดรึเปล่าที่ไม่ได้นอนสองต่อสอง
    #151
    0
  9. #85 jariyanan123 (@jariyanan123) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 25 เมษายน 2559 / 21:15
    รี่น้อยน่าร้ากกกกกก ><
    #85
    0
  10. วันที่ 21 เมษายน 2559 / 21:12
    จะน่ารักอะไรเบอร์นั้นคะน้องรี่ ระวังอ้วนนะคะกินของหวานเยอะ ป๋าลูซเจอมารยา(?)เด็กเข้าไป ไปไม่เป็นเลยนะคะ เดรกแก่แดดจังค่ะลูก
    #65
    0
  11. #64 LAZY (@suttita) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 21 เมษายน 2559 / 19:49
    อิจฉารี่ได้ไหม XD 555
    #64
    0
  12. #63 Bunny Baniko (@mai-tan) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 21 เมษายน 2559 / 18:40
    น่ารักมาก หนูรี่น่ารักได้ใจเจ๋มาก
    #63
    0
  13. #62 Mew Mew Ichigo (@mewmewichigo) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 21 เมษายน 2559 / 14:03
    เดรโก เด็กแก่แดดดดด โตขึ้นมาจะขนาดไหนห๊ะ
    #62
    0
  14. #58 alice_alitsara (@alitsara12) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 18 เมษายน 2559 / 20:51
    น่ารักกกก อยู่กับน้องรี่ต้องกลายเป็นหมูแน่ๆเลย
    #58
    0
  15. #56 alice_alitsara (@alitsara12) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 11 เมษายน 2559 / 14:11
    น้องรี่น่ารักกก
    #56
    0
  16. #55 Zethius (@alisia-w-) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 11 เมษายน 2559 / 13:08
    ความน่ารักมุ้งมิ้งนี่มันอะไรกัน ดาเมจเยอะเกินไปแล้ว อร๊าย!!! >//<
    #55
    0
  17. #54 Anazegious (@zevalious) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 6 เมษายน 2559 / 15:48
    โอ้ยน่ารักไปไหนหนูรี่
    #54
    0
  18. #51 Sisisaline2739 (@Sisisaline2739) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 เมษายน 2559 / 14:38
    รอออออออออออ
    #51
    0
  19. #48 Sisisaline2739 (@Sisisaline2739) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 เมษายน 2559 / 20:36
    รอออออออ
    #48
    0
  20. #47 Snookkk (@snookk) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 เมษายน 2559 / 19:55
    รอค่าาาา
    #47
    0