ปราชญ์หญิงพลิกแผ่นดิน

  • 99% Rating

  • 23 Vote(s)

  • 159,562 Views

  • 2,075 Comments

  • 2,286 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    236

    Overall
    159,562

ตอนที่ 5 : ก่อนที่จะกำเนิด(แก้ไข)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8323
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 58 ครั้ง
    2 ต.ค. 57

       ก่อนกำเนิด........(กุมารทองผยองเดช)

         "เอี้ยนเอ่อร์ๆ! เจ้าเป็นอะไร"น้ำเสียงตกอกตกใจของไป่หลงดังออกมา หลังจากได้เห็นสีหน้าของเฟยเอี้ยน ด้านฉูฉู่และเด็กรับใช้อีกสองคนก็รีบพุ่งเข้ามาล้อมรอบทันที

         "ฮูหยินคะ ฮูหยิน เป็นอะไรเจ้าคะ"

         "ขะ...ข้าเป็นอะไรก็ไม่รู้...จู่ๆก็ปวดหัว วิงเวียน จะ.....อุ๊บ" เฟยเอี้ยนพูดได้แค่นี้ก็ รีบเอามือปิดปากปิดจมูก ไป่หลงพอได้ยินดังนั้นก็รีบสั่งการอย่างรวดเร็ว

         "ฉู่ฉู่ ไห่ถัง พวกเจ้ารีบไปจัดเตรียมที่นอนเร็วเข้า ชิงชิงเจ้าไปบอกพ่อบ้านหวัง ให้เตรียมเกี้ยวไปรับท่านหมอจางมาตรวจอาการฮูหยินข้าด่วน"  สั่งจบก็รีบอุ้มเฟยเอี้ยนขึ้นมาทันที

         "เจ้าค่ะ" ทั้ง สามรับคำ

         "ทะ..ท่านพี่ ท่านไปทำอะไรมา" เฟยเอี้ยนถามขณะที่ไป่หลงอุ้มนางพาไปที่ห้องนอน ด้วยใบหน้าพะอืดพะอม

         "ข้าทำอะไร" สีหน้าทั้งกังวล ทั้งงงงวยของไป่หลงตอนเอ่ยปาก

         "ก็....ทำไมตัวท่านถึงได้เหม็นขนาดนี้ "เฟยเอี้ยนพูดอู้อี้ เพราะปิดปากไว้

         "ขะ....ข้าก็ปกตินี้ ตัวข้ามีกลิ่นอะไร" ไป่หลงพูดไปเดินไปพลางก้มหน้านิดหนึ่งเพื่อสูดดมดูว่าเป็นกลิ่นแบบไหน พอทำเช่นนี้เฟยเอี้ยนก็ยกมือขึ้นมาผลักใบหน้าของไป่หลงออกห่างๆทันที พร้อมกับพูดว่า

         "ทะ....ท่านพี่เอาหน้าออกห่างๆข้าได้ไหม"

         "ห๊า!.......ทำไม"  ตอนนี้ไป่หลงถึงกับตะลึงงัน แต่ยังพยายามขืนใบหน้าตนเองเอาไว้ ให้ก้มลงมาพูดกับเฟยเอี้ยนที่อยู่ในอ้อมกอดตนเอง

         "อุ๊บ......แหว่ะ......แหว่ะ......"เฟยเอี้ยนกลับนิ่งเฉย ก่อนจะอาเจียนออกมาแทนคำตอบ

         "เอี้ยนเอ่อร์ๆ...เจ้าอย่าเป็นอะไรนะ...ถึงแล้วๆ"

         "นี่!..พวกเจ้าจะมัวยืนเฉยทำอะไร ไปเตรียมอ่างน้ำกับผ้าชุบน้ำมาซิ" น้ำเสียงแข็งกร้าว เหมือนกับจะหาที่ระบายอารมณ์อันคุกกรุ่นและตึงเครียด

         "เจ้าค่ะ" ไห่ถัง รับคำแล้ววิ่งออกไป  ส่วนฉู่ฉู่ก็ไปหยิบพัดมาเพื่อพัดให้ พอวางเฟยเอี้ยนลงบนที่นอนเสร็จกำลังจะย่อตัวนั่งข้างๆ ก็ต้องชะงักเพราะ

         "ท่านพี่ ออกไปห่างๆข้าหน่อยได้ไหม ข้าเหม็น" เฟยเอี้ยนกล่าว

         "อึก.....ดะ...ได้สิ" ไป่หลงทำหน้าเจื่อนๆ รับคำถอยออกมา ห่างได้ราวหนึ่งวาก็ส่งเสียงถามเฟยเอี้ยน

         "คะ...แค่นี้ห่างพอหรือยัง เอี้ยนเอ่อร์"

         "ยังได้กลิ่นอยู่เลย ท่านถอยห่างไปอีก"

         สุดท้ายกลายเป็นว่า ไป่หลง มายืนอยู่หน้าห้องนอน ขณะนั้นไห่ถังก็ยกอ่างน้ำเข้ามาพอดี ก่อนฉูฉู่จะเดินมาปิดประตูเพื่อเช็ดตัวให้กับนายหญิงของตน เหลือบไปเห็นเสื้อผ้าของไป่หลงสกปรกก็ร้องเตือนให้ไปผลัดเปลี่ยน พอเปลี่ยนเสร็จก็มาเดินวนอยู่หน้าห้องนอนตัวเองอย่างกับหนูติดจั่นอยู่เช่นนั้นเกือบครึ่งชั่วยาม พลันได้ยินเสียงพ่อบ้านหวังร้องเรียก

         "นายท่านๆ ข้าพาท่านหมอจางมาแล้วขอรับ"

         "คารวะท่านหลี่" ท่านหมอจางประสานมือคารวะไป่หลงพอมาถึง

         "เสียคารวะแล้ว ท่านหมอจาง เชิญๆ" ไปหลงคารวะตอบ พร้อมจับแขนท่านหมอจางกึ่งพยุงกึ่งลากเข้ามาภายในห้อง

         ท่านหมอจางนั่งลง ก็ยื่นมือไปแตะชีพจรและสอบถามอาการซักพักหนึ่ง ก่อนจะเผยรอยยิ้มออกมา แล้วเอ่ยคำกับเฟยเอี้ยนและคนรับใช้อย่างฉูฉู่และไห่ถังอยู่พักหนึ่ง เมื่อกล่าวเสร็จก็เขียนเทียบยายื่นให้ แล้วเดินออกมาหาไป่หลงที่ยืนคอยื่นคอยาวอยู่นอกห้องโดยมีพ่อบ้านหวังอยู่ด้านข้าง ไป่หลงพอเห็นดังนั้นก็ตรงเข้าซักถามทันที

         "ท่านหมอจาง ฮูหยินข้าเป็นอะไร"

         "ขอแสดงความยินดีกับท่านหลี่ด้วย ตอนนี้ฮูหยินหลี่ตั้งครรภ์ได้สองเดือนแล้ว" ท่านหมอจางเอ่ยยิ้มๆ

         "จะ....จริงเหรอท่านหมอจาง!" ไป่หลงถามกลับอย่างระล่ำระลั่ก

         "จริงแท้แน่นอน ท่านหลี่"

         "ขอบคุณๆ....ขอบคุณท่านมาก.....ท่านหมอจาง" ไป่หลงกุมมือท่านหมอแน่น มือสั่นระริกด้วยความดีใจเกินจะบรรยาย

         "ยินดีด้วยขอรับนายท่าน ขอบคุณสวรรค์ที่ประทานนายน้อยมา"พ่อบ้านหวังกล่าวแสดงความยินดีกับไป่หลง

     "ฮ่าๆ...ขอบใจเจ้ามากพ่อบ้านหวัง....ยังไม่รู้เลยว่าจะหญิงหรือชาย เจ้าก็เรียกนายน้อยซะแล้ว ฮ่าๆ...วันนี้เจ้าจงเตรียมสุราอาหารมาแจกทุกคนๆในบ้านให้เลี้ยงฉลองเต็มที่ อ่อ...แล้วอย่าลืมมอบเงินอีกยี่สิบตำลึงให้แก่ท่านหมอจางด้วย "ไป่หลงทั้งร่ายยาวทั้งหัวเราะอย่างคุ้มคลั่ง รวมทั้งมือก็ไม่อยู่นิ่ง ยกขึ้นตบหลังพ่อบ้านหวังซะดังลั่นจนแทบหัวทิ่ม ก่อนจะพุ่งตัวเข้าไปด้านใน

         "เอี้ยนเอ่อร์คนดี เอี้ยนเอ่อร์ของข้า ฮ่าๆ...."ไป่หลงโผเข้ากอดเฟยเอี้ยนแน่น

         "ขอบคุณเจ้ามาก ขอบคุณเจ้าจริงๆ อยากได้อะไรหรือไม่ ข้าจะไปหามาให้เจ้าหมด ไม่ว่าจะเป็นอะไรที่เจ้าต้องการ ข้าก็จะรีบไปนำมาให้เจ้า ฮ่าๆ..."เมื่อเอ่ยถามจบ คำตอบที่ได้รับมาก็คือ

         'อุ๊บ.....แหว่ะ.....'

         "ทะ..ท่านพี่ออกไปห่างๆข้าได้หรือไม่ ขะ...ข้าเหม็น..."

         ไป่หลงถึงกับทำหน้าปุเลี่ยนๆ กึ่งยกยิ้มกึ่งเจื่อนๆหลังได้ยินคำพูดของภรรยา  ด้านพ่อบ้านหวังหลังจากหายจุก จากที่โดนไป่หลงตบรางวัลให้ซะเต็มรัก ก็เชื้อเชิญพาท่านหมอจางขึ้นเกี้ยวส่งกลับบ้าน

-----------------------------------------------------------------------------

         เย็นวันนั้นที่จวนของไป่หลง ก็จัดเลี้ยงฉลองกันอย่างเอิกเกริก ตั้งแต่ยามอิ่ว(17.00-.18.59)จนถึงต้นยามจื่อ (23.00-24.59) จึงได้เลิกลา บรรยากาศในงานต่างเต็มไปด้วยความสุขและเสียงหัวเราะ ไป่หลงและทุกคนอื่นๆภายในจวนตระกูลหลี่ต่างเฉลิมฉลองดื่มกินกันอย่างไม่บันยะบันยัง ด้วยโอกาสมงคลเช่นนี้หาได้ยากยิ่ง นานๆถึงจะมีขึ้นครั้งๆสุดท้ายก็คงถอยไปราวเก้าปีก่อน ตอนที่ไป่หลงแต่งฮูหยินเข้าบ้าน

         "นายท่าน เดี๋ยวข้าจะประคองท่านไปพักผ่อน"

         "ไม่เป็นไรพ่อบ้านหวัง ข้ายังเดินเองไหว เจ้าไปพักผ่อนเถอะ วันนี้เจ้าเหน็ดเหนื่อยกว่าคนอื่นมาทั้งวัน"

         "เช่นนั้นนายท่านเดินระวังๆนะขอรับ ข้าน้อยขอลา"

         "ฮืม..." ไป่หลงพยักหน้าตอบ ก่อนจะเดินไปหยุดยืนที่หน้าห้องนอนตนเอง เพราะจากเหตุการณ์เมื่อตอนสายๆของวันนี้ ถึงได้เข้าใจอาการแพ้ท้องของเฟยเอี้ยน แทนที่จะเกิดอาการดั่งเช่นคนอื่นทั่วไป ที่จะพะอืดพะอมเมื่อได้กลิ่นอาหารบางชนิด นางกลับมาเกิดอาการเมื่อได้กลิ่นจากตนเองซะอย่างนั้น

      ดังนั้นไป่หลงถึงต้องอัญเชิญตนเองย้ายไปนอนที่ห้องหนังสือที่อยู่ติดกัน ยิ่งคิดก็ยิ่งช้ำ ยิ่งนึกก็ ยิ่ง เศร้า และด้วยความมึนเมามาส่งเสริมก็ยิ่งทำให้มีอารมณ์บรรเจิด จินตนาการจนเลยเถิดไปถึงว่า ขนาดอยู่ในท้องยังไม่ชอบบิดาคนนี้แล้ว ต่อไปภายภาคหน้าเล่า....หะ..หากว่าลูกไม่ชื่นชอบบิดาคนนี้เล่า...ขะ...ข้า....       

      "อึก...." เหมือนเสียงสะอื้นที่ไป่หลงเผลอหลุดออกมา ดวงตาที่จ้องมองที่ประตูห้องนอนแดงก่ำ ดูไปแล้วคงจะมิใช่เกิดจากความมึนเมาเพียงอย่างเดียวเป็นแน่

         ตอนนี้ถ้ามีใครมาเห็นและรู้ว่าไป่หลงคิดเช่นไร ไม่ทราบว่าจะสงสาร สมเพชหรือขบขันดี กับอาการดังกล่าวของนายท่านหลี่ไป่หลงผู้ไม่ยอมแพ้ ที่ต่อสู้ดิ้นรนบุกเบิกกิจการจนใหญ่โต จะมาน้อยใจกับเรื่องเช่นนี้ทั้งที่ยังไม่เกิดขึ้นเลย  เห้อ.....ช่างเป็นไปได้นะคนเรา

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

      ในช่วงแรกที่ฉันรู้สึกตัวขึ้นมา ช่วงนั้นขยับตัวหรือทำอะไรไม่ได้เลย  นอกจากอยู่นิ่งๆชั่วครู่ชั่วยามแล้วก็หลับ ตื่นแล้วก็หลับๆ เป็นอยู่เช่นนี้ซ้ำๆกันต่ออีกเนิ่นนาน จนไม่อาจนับได้ว่ามันนานแค่ไหน

      จู่ๆในช่วงหนึ่งที่ฉันรู้สึกตัว ก็พบว่าสามารถขยับอะไรบางอย่างได้แล้ว มันทำให้ฉันรู้สึกดีใจและตื่นเต้นที่สุดเลย ที่สามารถทำอย่างอื่นนอกเหนือจากอยู่นิ่งๆและหลับได้แล้ว

       ฉันสนุกและเพลิดเพลินอยู่กับการขยับเจ้าสิ่งนั้นมาก ซึ่งต่อมาถึงได้รู้ว่ามันคือนิ้วเท้าของฉันนี้เอง ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา กิจกรรมหลังตื่นนอนที่ฉันจะทำทุกครั้งก็คือขยับนิ้วเท้าเล่น เหยียดตรงงองุ้มๆ

      ต่อจากนั้นตามเวลาที่ผ่านไปเรื่อยๆ ฉันก็เริ่มหันหัวและขยับนิ้วได้ แต่ตาของฉันยังคงมองไม่เห็นอยู่เช่นเดิม เวลาผ่านไปอีกเนิ่นนานพอดูฉันก็เริ่มอ้าปากออกมาได้แล้ว แต่ก็ไม่ค่อยชอบเท่าไหร่นัก เพราะทุกครั้งที่อ้าปาก มักมีอะไรไหลเข้ามาในปากฉันทุกทีเลย ซึ่งมันทำให้ฉันต้องกลืนมันลงไป

      อ่อ...ก็เนื่องจากการที่อ้าปากได้นี้แหละ ทำให้ฉันฉุกคิดขึ้นได้ว่า ตั้งแต่มาอยู่ที่นี่ฉันไม่รู้สึกหิวแม้แต่นิดเดียว ทั้งที่ไม่ได้กินอะไรมาก็เนิ่นนานมากแล้ว แปลกประหลาดมาก...ช่างแปลกอะไรอย่างนี้.....หรืออาจเป็นไปได้ว่า ฉันยังคงสภาพเป็นวิญญาณอีกชนิดหนึ่งอยู่ก็ไม่รู้  ถึงไม่มีความหิวเลย

      อยู่มาวันหนึ่งขณะที่ฉันกำลังอ้าปาก เจ้าของเหลวเจ้าประจำก็ไหลเข้าปากของฉันทันทีเหมือนเช่นเดิม แต่ว่าครั้งนี้มันกลับแปลกกว่าทุกที เพราะฉันรับรู้ถึงรสของมันที่มีรสชาติหวานปะแหล่มๆ มันทำให้ฉันถึงกับคึกคักขึ้นมาทันที ทั้งชอบใจและตื่นเต้นที่จะมีสิ่งแปลกๆใหม่ๆให้ทำ

      ชีวิตของฉันในช่วงนี้ก็ไม่มีอะไรมากนอกจากหลับๆตื่นๆ พอตื่นก็อ้าปากดูดกินน้ำหวาน สลับกับขยับร่างกายเล่นแก้เบื่อ ซึ่งด้านการเคลื่อนไหวขยับร่างกาย ฉันก็เริ่มทำได้มากขึ้นตามกาลเวลาที่เพิ่มขึ้นๆ และบางทีฉันก็ยกนิ้วหัวแม่มือมาดูดเล่น ทำอย่างกับเป็นเด็กทารกเลยอ่ะ ทั้งที่ฉันก็พยายามยับยั้งชั่งใจที่จะไม่ทำแล้วนะ แต่ก็อดไม่ไหวทุกที อา...ว่าล่ะก่ะ....จ๊วบๆ..จุ๊บๆ...

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

      วันนี้ก็เป็นวันที่ฉันต้องแปลกใจอีก เพราะฉันเริ่มได้ยินเสียงของใครคนหนึ่ง ซึ่งน่าจะเป็นผู้หญิง ใช่ผู้หญิง จุดนี้เองที่ว่าแปลกก็คือ ทำไมฉันถึงคิดว่าเสียงนี้เป็นของผู้หญิง ทั้งๆที่ปกติฉันก็ได้ยินเสียงเหล่านี้มาประจำและก็นานมากแล้วด้วย แต่กลับแยกไม่ออกว่ามันคืออะไร

      ทว่าคราวนี้ฉันกลับเชื่อโดยสนิทใจเลยว่าต้องเป็นเสียงของผู้หญิง ทั้งยังคุยกับฉันด้วย จริงๆนะ..เธอคุยกับฉันจริงๆ ฉันรู้สึกได้ ไม่ใช่เป็นการคิดเองเออเองแน่

     ทั้งฉันก็สัมผัสได้ถึงความรักอันบริสุทธิ์ที่เธอมีให้แก่ฉันจากนำเสียงที่เธอเอ่ย ยิ่งได้ฟังฉันก็ยิ่งรู้สึกสบายใจและอบอุ่นหัวใจทุกที อย่างไม่รู้ตัวฉันก็หลงรักเธอเข้าเต็มเปา ทุกครั้งที่ฉันตื่นก็จะเฝ้าคอยรอฟังว่าวันนี้เธอจะพูดอะไรยังไงบ้าง มันช่างมีความสุขจริงๆ

      นี่ยังไม่รวมถึงว่าอารมณ์ความรู้สึกของเราทั้งสองเชื่อมโยงถึงกันและกัน ยามที่เธออารมณ์ดีฉันก็อารมณ์ดีด้วย ยามเธอขุ่นมัวฉันก็ขุ่นมัวตาม มันทำให้ฉันรู้สึกใกล้ชิดสนิทสนมกับเธอมากๆ เหมือนกับว่าเราทั้งสองเป็นคนๆเดียวกัน

      "เอี้ยนเอ่อร์ วันนี้เป็นเช่นไรบ้าง มาให้ข้าประคองเจ้าดีกว่า" เสียงของไป่หลงดังมา ก่อนที่จะปรากฏตัวซะอีก ด้วยเฟยเอี้ยนไม่แพ้ท้องแล้ว จึงทำให้เข้าใกล้ได้

      "ก็เช่นทุกวันเจ้าค่ะท่านพี่ คอยแต่จะง่วงอยากนอนตลอด"เฟยเอี้ยนคลี่ยิ้มก่อนตอบออกไป

      "ระวังๆ...ตอนนี้ท้องของเจ้าเริ่มนูนออกมามากแล้ว"ไม่พูดเปล่า ไป่หลงตรงเข้าประคองทันที ทั้งยังดูลุกลี้ลุกลนคล้ายดั่งกลัวว่าจะมีสิ่งใดมาทำให้นางได้รับอันตราย

      "ดูท่านพี่สิ เอาแต่ห่วงข้าหน้าตาซูบซีดไปหมดแล้ว"

     "เหอะ...ก็ไม่ใช่เพราะเจ้าลูกคนนี้ไม่ใช่เหรอที่ทำให้ข้าเป็นเช่นนี้"ไป่หลงพูดติดน้ำเสียงงอนๆ

      "แหนะ..ท่านพี่นี้ช่างมาว่าลูก...นี่แน๊ะ..ฮิๆ..."เฟยเอี้ยนทั้งขบขันและหมั่นไส้คนตรงหน้า ก่อนจะตีที่ต้นแขนทีเล่นทีจริงไปคราหนึ่ง

      "ไม่ว่าแล้วๆ.....เอี้ยนเอ่อร์คนดี"พูดเสร็จก็ก้มหอมที่หน้าท้องและแก้มของเฟยเอี้ยนอย่างล่ะที

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

      'น่าเบื่อจังเลย'

      ฉันได้แต่คิดเพราะว่าวันๆถ้าไม่กินน้ำหวานก็นอน ขยับตัวไปมา บางวันไม่มีอะไรจะทำ ก็ไปคว้าสายยาวๆอะไรซักอย่างมาขยำเล่น ด้วยมันนุ่มนิ่มมือดี หรือถ้าเบื่อมากๆเข้า ฉันก็จะเหวี่ยงแขนแตะขาทั้งได้ออกแรงและได้แกล้งให้เธอคนนั้นตกใจ แต่สุดท้ายเธอก็รู้ทันทุกทีว่าฉันแกล้ง เพราะจากตกใจอยู่ครู่เดียว เธอก็หัวเราะออกมา....เบื่อจริงเชียว....คนรู้ทันนี่

      ตอนนี้ฉันได้ยินเสียงหลากหลายมากขึ้น แต่เสียงที่ได้ยินบ่อยๆและฉันรู้สึกว่าชอบ นอกเหนือจากของผู้หญิงที่ฉันได้ยินครั้งแรกที่มาอยู่ที่นี่ ก็ยังมีอีกเสียงหนึ่งที่น่าจะเป็นผู้ชาย ไม่รู้ตา   นี้มาจากไหนพอได้ยินเสียง ฉันเป็นต้องรู้สึกอึดอัดขึ้นมาทุกที คล้ายกลับว่ามีอะไรมาบีบรัด แต่ก็....ยอมยกให้....ใครบอกให้ฉันหน้าตาดีล่ะ....เพราะคนหน้าตาดีมักใจดีอย่างหน้าตาอยู่แล้ว..โห๊ะๆ..

      แล้วก็เมื่อไม่นานมานี้ จริงๆก็ไม่รู้หรอกว่านานหรือไม่นานแค่ไหน ฉันเริ่มรู้สึกว่าหัวฉันจะทิ่มลงอีกแล้วอ่ะ ชักสังหรณ์ใจยังไงชอบกล เพราะเป็นแบบนี้ทีไร มันมักเกิดเรื่องกับฉันทุกทีซิน๊า เล่นเอาฉันกังวลจน กินไม่ได้นอนหลับอุตุอยู่ตั้งนาน เอ๊ะ..มันก็ปกติของฉันนี่หว่า ที่กินไม่ได้นอนหลับ ยิ่งคิดยิ่งงง เอาเป็นว่าฉันกลุ้มใจและเครียดก็แล้วกัน

      แต่นี้ก็ผ่านมาตั้งนานแล้ว ไม่เห็นจะมีอะไรเกิดขึ้น ฉันยังกินนอนและก็ขยับบ้างไรบ้าง เบื่อๆหน่อยก็มาขยำสายนุ่มๆเล่นบ้างตามปกติเช่นทุกที สงสัยจะคิดมากไปเองมากกว่า ฮิๆ.....

      'อ๊ะ...เกิดอะไรขึ้นเหมือนมีอะไรบีบอัดเข้ามาจากทุกทิศทางเลย'

      'ไม่น๊า...มันคืออะไรอ่ะ เป็นพลังงานลึกลับหรือเปล่า'

    พอคิดถึงพลังงานบางอย่าง ก็ทำให้ฉันนึกถึงรายการผีเรื่องหนึ่ง ที่เชิญผู้หญิงคนหนึ่งมาคุยในรายการ เหมือนจะชื่อ เยน ยานทิป ใช่ม่ะ ที่มักจะมีคำพูดติดปากว่า

      "เรื่องนี้ ยิวจะไม่ยุ่ง อ๊ะ...ผิดๆ ต้อง เยนสัมผัสได้ถึงพลังงานบางอย่าง "

      'มักจะพูดตอนที่ไปพื้นที่ๆเค้าว่ามีผี บรื้ออ......ไม่เอาอ่ะ ฉันกลัวน๊า'

      'อ๊ะ ก็ฉันตายเป็นผีแล้วนี้ จะกลัวทำไม ตะ...แต่ว่า ถ้ามาแบบเละๆล่ะ แง้ๆ.... เค้าไม่เอาอ่ะ.'

      "โอ๊ะ....โอ๊ย.....ทะ...ท่านพี่ ข้าเจ็บท้องง....." เฟยเอี้ยนสะดุ้งตื่นเพราะรู้สึกเจ็บปวดที่ท้องขึ้นมาฉับพลันในกลางดึกคืนหนึ่ง ก่อนจะฝืนแข็งใจส่งเสียงเรียกไป่หลง

      "หืมม...หืออ.....จะ..เจ้า..เจ้าเจ็บท้องเหรอ!" ไป่หลงช่วงแรกจากสะลึมสะลือ ครู่เดียวก็ทะลึ่งตัวลุกผุดขึ้นทันที พอรู้ว่าอะไรเป็นอะไร

      "โอ๊ยย....จะ...เจ็บ..ข้าเจ็บมากเลยท่านพี่"เฟยเอี้ยนร้องครวญครางออกมา

      "จะ..เจ้ารอครู่หนึ่งนะ....ทะ...ทนเอาไว้ๆ  ขะ...ข้าจะไปเรียกคนก่อน...."น้ำเสียงสั่นๆของไป่หลงดังออกมา

      "ใครก็ได้! ไปตามท่านหมอตำแยมาที"ไป่หลงตะโกนบอกคนรับใช้สุดเสียง

      "เร็วๆเข้า! ใครก็ได้ไปเรียกท่านหมอตำแยมาที ฮูหยินข้าเจ็บท้อง!"ไป่หลงตะโกนซ้ำ

      "จะ...เจ้าค่ะ"เสียงขอฉูฉู่ดังขึ้นมา

      เมื่อฉูฉู่รับคำจบก็รีบวิ่งตะบึงฝ่าหิมะที่กำลังตกหนัก ตรงไปยังเรือนพักชั่วคราวทันที ซึ่งเป็นที่พักของหมอตำแยที่เชื้อเชิญมาพักที่บ้าน ตั้งแต่เฟยเอี้ยนท้องได้แปดเดือนเพื่อมาดูแลอย่างใกล้ชิดและป้องกัน หากเกิดเจ็บท้องขึ้นมากะทันหัน

         "ท่านหมอเจ้าค่ะ ท่านหมอ !"

 

 

 

 

  แก้เมื่อ....2/10/14

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 58 ครั้ง

22 ความคิดเห็น

  1. #1856 Zixga (@A-star) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2558 / 19:08
    หนุกๆๆ
    #1856
    0
  2. วันที่ 28 มีนาคม 2558 / 01:32
    555555  ท่านพี่ข้าเหม็น เจอประโยคนี้ไปนี่ฮาเลย
    #1816
    0
  3. #1209 ROOM333 (@garnet-t) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2557 / 21:49
    แน้ยังไม่รู้ว่าตัวเองเป็นทารก
    #1209
    0
  4. #1115 Nostale (@seiryklav) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 กันยายน 2557 / 08:05
    ผมไม่คิดว่าน้ำคร่ำมันจะหวานอ่ะนะ...เพราะมันคือน้ำ ผสมสารอาหารหลายๆประเภท + ฉี่และเซลล์ที่หลุดจากทารก (เส้นขน คราบไคล) มันน่าจะเฝื่อนๆหรือเค็มด้วยซ้ำ อันนี้ไม่รู้ได้ เพราะคงไม่มีใครเคยชิม
    #1115
    0
  5. #1008 เรดะ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 13 กันยายน 2557 / 13:44
    เหมือนอ่านนิทาน มีบรรยายสลับคำพูด



    แนะนำว่า ช่วงเปลี่ยนฉาก มีเส้นขั้นนิดนึงค่ะ บางทีอาจเพลินเปลี่ยนฉากแล้วงง
    #1008
    0
  6. #731 Pearendless (@pear-narin) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2557 / 00:08
    ก่อนกำหนด ??
    #731
    0
  7. #670 Phery fair (@sleep-nemesis) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2557 / 21:46
    จะคลอดแล้วว ลุ้นๆ
    #670
    0
  8. #601 Marine-L (@marine-l) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2557 / 19:04
    แล้วก็นึกได้ ถ้าดื่มน้ำแกงยายเมิ่ง จะเจ๋งได้ไงล่ะเนอะ 5555
    อุตส่าเรียนมาทั้งชีวิตที่ชาติที่แล้ว
    #601
    0
  9. #541 entask (@entask) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2557 / 16:57
    อ่านตอนนี้แล้วฮามากจริง ๆ ค่ะ ทั้งคุณพ่อคุณลูก ดุ๊กดิ๊ก ดุ๊กดิ๊ก
    #541
    0
  10. #515 yukai (@yukai) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2557 / 16:59
    ไม่ใช่ไม่รักพ่อ
    แต่จะรักมาก  มากกว่านะ
    #515
    0
  11. #439 violavela (@violavela) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2557 / 11:55
    อ่านเจอมันคือน้ำคร่ำ อ่ะ เด็กจะมีการดูดกลืนอันนี้ด้วย
    #439
    0
  12. #438 Chenko Azcrilez (@azcrilez) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2557 / 11:27
    ปกติทารกในท้องแม่ อาหารจะเข้าทางสายสะดือนะครับ ไม่ใช่เข้าทางปาก
    #438
    0
  13. วันที่ 14 พฤษภาคม 2557 / 11:02
    เสน่ห์ร้อวไห้จิวๆ
    #226
    0
  14. #218 วิหคจันทรา (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2557 / 21:37
    กว่าจะเกิดเล่นเอาคนเป็นพ่อแทบแย่เลยนะ
    #218
    0
  15. #201 ฝนธารา (@mini1234) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2557 / 13:38
    นุกดีจ้า
    #201
    0
  16. #188 An-amethyst (@annlovehenrylau) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2557 / 00:32
    งอลได้แม้กระทั่งลูกที่อยู่ในท้อง
    #188
    0
  17. #118 kikza_kung (@sanares) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2557 / 21:17
    จะคลอดแล้ว
    #118
    0
  18. #95 bigbowka (@bigbowka) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2557 / 22:43
    จะคลอดแล้ว....
    #95
    0
  19. #76 คิดถึงเว้ย (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2557 / 20:06
    สนุกดี
    #76
    0
  20. วันที่ 5 พฤษภาคม 2557 / 20:01
    สนุกมาก
    #75
    0
  21. #62 นัตสึ (@8007821) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2557 / 16:42
    เลือดลงหัวตายเลยนะนั่นอยู่แบบกลับหัว#ผิด 5555+
    #62
    0
  22. #28 123mo321 (@jmomiji) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2557 / 17:11
    พ่อก็คิดมากไป๊
    #28
    0