ปราชญ์หญิงพลิกแผ่นดิน

  • 99% Rating

  • 23 Vote(s)

  • 159,558 Views

  • 2,075 Comments

  • 2,286 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    232

    Overall
    159,558

ตอนที่ 6 : ลืมตาดูโลก(แก้ไข)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9005
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 66 ครั้ง
    29 ต.ค. 57

      ลืมตาดูโลก

      ในค่ำคืนที่มีหิมะโปรยปราย ทั่วทั้งเมืองชิงไห่ต่างล้วนหลับไหล ทว่ากลับมีสถานที่แห่งหนึ่งที่แปลกแยกออกไป นั่นก็คือ จวนสกุลหลี่แห่งเมืองชิงไห่ ที่ตอนนี้ทั่วทั้งตัวตึกล้วนสว่างไสวเต็มไปด้วยแสงไฟ บรรยากาศช่างดูครึกครื้นยิ่งนัก

      "โอ๊ย!...จะ...เจ็บ......."

      "ฮูหยินเจ้าคะ พอข้าบอกว่า เบ่งก็เบ่ง ตามคำของข้าน้อยนะเจ้าคะ"

      เสียงร้องโหยหวน แสดงถึงความเจ็บปวดเกินกว่าผู้คนจะรับไหว ดังลอดออกมาจากห้องสลับกับคำร้องบอกของหมอตำแย

      "อืออ...."เฟยเอี้ยนได้แต่ส่งเสียงลอดไรฟันออกมารับคำ

      "พวกเจ้าทั้งสองจับตัวฮูหยินหลี่ไว้ดีๆนะ"

      "เจ้าค่ะ"ฉูฉู่และไห่ถังได้ฟัง ก็เอ่ยรับคำของหมอตำแย

      "เบ่ง....เจ้าค่ะ...เบ่ง...อึ๊บ...อึ๊บบ"

      "อือ.......ฮือ....."เฟยเอี้ยนขบกรามแน่นพยายามเบ่งเต็มที่

      "หัวเด็กโผล่ออกมาแล้ว.... เบ่งเจ้าค่ะ...เบ่ง..อึ๊บ..."

      "อือ.......อ๊ายย!"

      "ฮุ...ฮูหยินของข้า!ปะ...เป็นอะไร...นางเป็นอย่างไรบ้าง!"เสียงกรีดร้องสุดเสียงของเฟยเอี้ยนดัง ออกมาอีกรอบ ทำให้ไป่หลงซึ่งยืนกระสับกระส่ายอยู่หน้าห้อง ถึงกับอดรนทนไม่ไหวจะกระโจนเข้าไปข้างใน

      "ใจเย็นๆขอรับนายท่าน ฮูหยินต้องไม่เป็นอะไรแน่ "พ่อบ้านหวังทั้งกล่าวคำ ทั้งรั้งตัวให้นายท่านของตนอยู่เพียงด้านนอก

       "เบ่งอีกเจ้าค่ะ ใกล้แล้วว เบ่ง..."

      "อึบ.....อือ......อ๊าย"

      "ผู้หญิงเจ้าค่ะ เป็นคุณหนูเจ้าค่ะฮูหยิน"

      เป็นเสียงสุดท้ายของหมอตำแยที่เฟยเอี้ยนได้ยิน ก่อนจะปิดตาลงแล้วหลับไปด้วยความอ่อนเพลีย พร้อมกับรอยยิ้มที่ดูปลาบปลื้มใจ

      "พวกเจ้ามาช่วยข้าทางนี้เร็วเข้า ข้าจะตัดสายสะดือ...แล้วก็เตรียมผ้าชุบน้ำมาทำความสะอาดให้คุณหนูพวกเจ้าด้วย"หมอตำแยสั่งการกับ ฉูฉู่และไห่ถัง ที่ตอนนี้มือไม้ไม่รู้จะวางไว้ตรงไหน ท่าทางดูงกๆเงิ่นๆยิ่งนัก

      "เร็วๆเข้าสิ ชักช้าอยู่ทำไม" ต้องเอ่ยบอกซ้ำทั้ง คนทั้งสองถึงได้สติ รีบเข้ามาทำตามที่บอกอย่าง กระวีกระวาด ขณะเดียวด้านนอกหลังจากสิ้นสุดเสียงกรีดร้องของเฟยเอี้ยนแล้วเงียบเสียงไป

      "ทะ..ทำไมข้างในมีอะไร....ทำไมถึงเงียบไป ขะ..ข้าจะเข้าไปดู" ไป่หลงเอ่ยคำตะกุกตะกัก ไม่รู้ว่ากำลังกล่าวกับผู้ใดกัน ระหว่างตนเองหรือผู้คนอื่นที่อยู่รอบข้าง

      "นายท่าน...ใจเย็นๆขอรับ"พ่อบ้านหวังทั้งพูดทั้งกอดเอวไว้แน่น

      สภาพหน้าห้องตอนนี้ช่างดูวุ่นวายนัก ด้วยภาพของผู้คนถึงสี่คนกำลังยื้อยุดฉุดกระชากรั้งตัวไม่ให้ไป่หลงเข้าไปในห้อง

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

      'หือ...อะ...อะไร....มีอะไรมาจับหัวฉันอ่ะ มาช่วยฉันหรือเปล่า..... อ๊ะ!..จริงๆด้วยมีคนมาดึงที่หัวฉันแล้วตอนนี้'

      'อ๊า!.เหมือนจะเย็นๆ ใช่ลมพัดหรือเปล่า...ฉันจะได้ออกไปจากสถานที่ประหลาดนี้แล้วใช่ไหม.....ขอบคุณๆ ใกล้แล้วดึงอีกคะ... ดึงอีก'

      'เย่...หลุดออกมาแล้ว...ไชโยๆ... ฮิฮิ... ในที่สุดก็มีคนมาช่วยฉันซักที'

      'หือ...เหมือนฉันกำลังถูกยกอยู่ใช่ไหมนี้.....อ่ะ....ทำไมมือเค้าใหญ่ขนาดนี้ จะเป็นยักษ์หรือเปล่า ทำไงดีๆ....พวกเค้าจะทำร้ายฉันไหมนี่'

      'อ๊ะ...เหมือนเขาจะเอาผ้าเปียกๆมาเช็ดตัวฉันนะ....บรื้อ....หนาวจังเลย...เสร็จหรือยังคะ... เอาผ้ามาห่มให้หนูที....ได้โปรดเถอะนะคะ'

      'เห้ย!....เหมือนหัวฉันจะทิ่มลงล่างอีกแล้วใช่ไหมนี้...อย่าทำแบบนี้กับหนูได้ไหม ขอร้องเถอะนะคะ...'

     'ตายๆ....ไม่ได้การแล้ว หัวทิ่มแบบนี้เกิดเรื่องทุกที'

      "ว๊าย!......ท่านหมอ...ท่านทำอะไรคะนั่น"ฉู่ฉู่และไห่ถัง ร้องเสียงหลงประสานกันออกมา เมื่อเห็นหมอตำแยจับขาคุณหนูของตนยกขึ้น ปล่อยให้ห้อยหัวลงมา

      "คุณหนูของพวกเจ้าไม่ยอมร้อง ข้าต้องทำให้ร้องจะได้สำลักน้ำคร่ำออกมา"หมอตำแยอธิบายอย่างไม่รั้งรอ ก็เอาปลายนิ้วทั้งสี่ที่รวบเข้าหากัน สะบัดกระหน่ำลงบนก้นย้อยๆเหี่ยวๆนั้น ไม่ต่ำกว่า

ห้าหกทีทันที

      'แป๊ะๆ....'

   'โอ๊ย!....มาตีฉันทำไมอ่ะ ไม่ได้มาช่วยหรอกเหรอนี้ ว่าแล้วไม่ผิด งานงอกทุกทีซิน๊า....มันเจ็บอย่ามาตีก้นฉันนะ...หยุดได้แล้ว'

   "ยังไม่ยอมร้องออกมาอีก"เอ่ยจบก็ลงมือต่ออีกรอบ

       'แป๊ะๆ.....'

       'ฉะ...ฉันเจ็บนะ... อย่าตีก้นฉัน..พะ...พอแล้ว..อึกๆ.... ฮือๆ......'

      ฉันเจ็บจนทนไม่ไหว จึงร้องออกมาอย่างเต็มเสียง แต่จากที่คิดว่ามันต้องดัง ฮือๆ....เสียงที่ฉันได้ยินกลับกลายเป็น

      'อุแว้ๆ......อุแว้ๆ....'

      "คุณหนูร้องแล้วๆ"เสียงของคนในห้องต่างก็ตื่นเต้นดีใจที่ได้ยินสียงร้องออกมาของทารก

      "เอาผ้ามาๆ .....รีบห่มให้คุณหนูของพวกเจ้าเร็วเข้า"

      "เจ้าค่ะ"ฉูฉู่และไห่ถังต่างก็รีบวิ่งหาผ้ามาห่อหุ้มตัวให้กับคุณหนูตัวน้อยของพวกนาง

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

      "นี่ๆ...พวกเจ้า.....ได้ยินเสียงทารกร้อง...เช่นเดียวกับข้าไหม"

      "ได้ยินขอรับ"พ่อบ้านหวังและคนรับใช้อีกสามคนเอ่ยตอบ

      "ละ....ลูกข้าคลอดแล้ว!..ลูกข้าคลอดแล้ว....ได้ยินไหม!ๆ.. ฮ่าๆ...."ไป่หลงตะโกนออกมาเต็มเสียง พร้อมทั้งจับทั้งเขย่าตัวพ่อบ้านหวังเสียจนหัวสั่นหัวคอน

      "ขะ..ขอรับนายท่าน..ขอแสดงความยินดีด้วยขอรับ"พ่อบ้านหวังและคนอื่นๆต่างกล่าวแสดงความยินดีกับไป่หลง

      "ฮ่าๆ....ดีๆ.. ฮ่าๆ...."ไป่หลงหัวเราะอย่างคลุ้มคลั่งไปแล้ว แต่ก็ยังไม่วายยื่นมือไปตบรางวัลให้กับพ่อบ้านหวังซะเต็มรัก แต่คราวนี้คนรับใช้อีกสามคน ก็ได้การเผื่อแผ่ด้วย เลยอิ่มเอมกันถ้วนหน้าอย่างทั่วถึง

      'แอ๊ด...'เสียงเปิดประตูดังขึ้น เป็นไห่ถังนั่นเองที่โผล่หน้าออกมา

      "เชิญนายท่านเข้ามาข้างในได้เจ้าค่ะ"

      "ลูกข้าเป็นผู้ชายหรือผู้หญิง"ไป่หลงเอ่ยถามขึ้นมาด้วยใจลุ้นระทึก ขณะก้าวเท้าเดินเข้าไปหาหมอตำแยที่ยืนอุ้มห่อผ้ากลมๆอยู่ข้างเฟยเอี้ยนที่นอนสลบไสล

      "เป็นคุณหนูเจ้าค่ะ นายท่าน"เป็นฉู่ฉู่ รีบแย่งตอบก่อน

      " เป็นผู้หญิงรึ...ดีๆ.... ฮ่าๆ."

      ไป่หลงกล่าวพรางยื่นสองมือที่สั่นเทา ไปรับห่อผ้ากลมๆตรงหน้า ครั้นรับมาก็ทำให้ ทั้งหมอตำแย ฉูฉู่และไห่ถัง ต่างกรีดร้องวี๊ดว๊ายกันถ้วนหน้า เพราะท่าอุ้มของไป่หลงนอกจากจะงกๆเงิ่นๆยังดูเป็นที่หวาดเสียวว่า จะทำให้ทารกที่อุ้มอยู่หลุดมือ

      'อะไรกันอีกล่ะนี่  พวกยักษ์พวกนี้เห็นฉันเป็นอะไร ผลัดเปลี่ยนกันมาอุ้มฉันอยู่ได้'

      "ไหนๆ ขอพ่อดูองค์หญิงน้อยของพ่อให้ชัดๆ หน่อยซิ" ไป่หลงยิ้มไปพูดไป พอดูชัดๆก็ขมวด

คิ้วนิ่วหน้าหันไปถามหมอตำแยว่า

      " ทำไมผิวหนังถึงดูยับย่นแบบนี้ล่ะ.....ลูกข้าจะเป็นอะไรหรือเปล่าท่านหมอ"

      "คิก.....โถ.... ทารกแรกเกิด ก็เป็นแบบนี้ทั้งนั้นแหล่ะเจ้าค่ะนายท่าน"หมอตำแยถึงกับหลุดหัวเราะก่อนตอบคำ

      "อ่อ...เหรอ"ไป่หลงยิ้มอย่างเก้อเขิน

      'ชักหิวน้ำหวานอีกแล้วสิ ....อ้าว... อ้าปากแล้วทำไมไม่มีน้ำหวานๆไหลมาในปากอีกล่ะ'

      "พะ...พวกเจ้าดูซิๆ...ดูนางอ้าปากซิ...ช่างน่ารักน่าเอ็นดูยิ่งนัก...ฮ่าๆ..."ไป่หลงถึงกับแตกตื่นดีใจกล่าวระล่ำระลัก ชี้ชวนให้คนรอบข้างมาดูทารกตรงหน้า ที่กำลังอ้าปากเล็กๆออกมา

      ในสายตาของไป่หลงตอนนี้ ทุกอากัปกิริยาของนาง ล้วนแล้วแต่น่ามองไปหมด ไม่ว่าจะขยับตัว อ้าปากและแลบลิ้น

      'คนๆนี้ทำบ้าอะไรของเขาอ่ะ เดี๋ยวก็เอานิ้วลูบ เดี๋ยวก็เอามาจิ้มหน้าฉันไม่ยอมหยุดซักที คนยิ่งหิวๆอยู่ ....หิวจังเลย...หิวว...ฮือๆ...'

      'อุแว้ๆๆๆๆๆ'

        "โอ๋ๆ.... อย่าร้องๆ องค์หญิงน้อยของพ่อ"ไป่หลงทั้งจูบทั้งหอมใบหน้าน้อยๆของทารก เพราะไม่รู้จะปลอบให้หยุดร้องอย่างไร

      'เขาจะเอาหน้ามาแตะทั่วหน้าฉันทำไมอ่ะ รำคาญ....คนยิ่งมองอะไรไม่ค่อยจะเห็นอยู่...หิวจ้า...หิวว...'

      'อุแว้ๆ....'

      "โอ๊ะๆ..โอ๋.....อย่าร้องๆนะคนดี"

      "ท่าทางคุณหนูจะหิวนมแล้วเจ้าค่ะ นายท่าน"

      "อ่อ....เหรอ พ่อบ้านหวัง....แม่นมอยู่ไหน..เจ้ารีบไปตามมาเร็วเข้า"เมื่อหมอตำแยกล่าวเตือน ไป่หลงก็รีบเรียกให้พ่อบ้านหวังไปตามแม่นมมาทันที

      'ชิ ตายักษ์คนนี้ ทำไมชอบทำเสียงเอ๊ะอะซะจริงๆ  คนยิ่งหิวๆอยู่ ว่าแล้วก็ร้องต่อดีกว่า'

      'อุแว้ๆๆๆๆ'

    "มะ...มารอนานแล้วเจ้าค่ะนายท่าน ส่งคุณหนูมาให้ข้าน้อยเจ้าค่ะ ข้าน้อยจะได้พาคุณหนูไปทานนมในห้องที่จัดเตรียมไว้"ที่จริงแล้วแม่นมมารออยู่ข้างๆตั้งนานแล้ว แต่ไป่หลงไม่ทันสังเกตุเห็นเองเพราะมัวแต่สนใจทารก

     " ได้ๆ... ระวังๆนะ เดินดีๆล่ะ"ไป่หลงทำหน้าตาเสียดายอย่างสุดซึ้ง ที่ต้องปล่อยให้ผู้อื่นมาอุ้มทารกไปจากอ้อมอกตน พอลับร่างของแม่นม จึงนึกอะไรขึ้นมาได้ ก่อนจะหันตัวเดินเข้าไปหาฮูหยินของตน ที่กำลังนอนหลับตาพริ้มบนเตียง

    เมื่อทรุดตัวลงนั่งข้างๆ ก็ได้ยื่นมือไปกุมมืออันขาวผ่องของนาง ก่อนจะยกขึ้นมาทั้งจูบทั้งหอม  สายตาก็เพ่งพิศดูใบหน้าที่ได้รูป ซึ่งตอนนี้กำลังซีดเซียว เนื่องจากความอ่อนเพลีย ปากก็เอ่ยถามหมอตำแยโดยไม่ยอมละสายตาจากหน้าของเฟยเอี้ยนแม้แต่น้อย

      "แล้วฮูหยินข้าล่ะ เป็นอย่างไรบ้าง ท่านหมอ"

      "นายท่านโปรดวางใจ ฮูหยินแค่เพียงอ่อนเพลียเท่านั้นเอง ดูแล้วสุขภาพแข็งแรงทั้งแม่และลูก"  

      เมื่ออธิบายจบ เห็นไป่หลงคล้ายไม่มีคำถามใดอีก จึงได้เอ่ยต่อว่า

      "ถ้าหมดอะไรแล้ว ข้าน้อยขอตัวเพื่อไปสั่งความกับแม่นม และคนที่จะดูแลฮูหยินก่อนนะเจ้าคะ"

      "ฮืม...ข้าขอบคุณท่านหมอมาก"

      "เจ้าค่ะ พวกเจ้าสองคนตามข้ามาทางนี้ ข้าจะได้บอกว่าต้องทำอะไรบ้าง" ท่านหมอตำแยรับคำ เสร็จ จึงหันไปเรียกฉูฉู่และไห่ถังให้ตามตนไป

   "ลำบากเจ้าแล้วเอี้ยนเอ่อร์ ขอบใจเจ้ามากที่คลอดบุตรสาวให้กับข้า"ไป่หลงกล่าวจบ ก็บรรจงก้มลงจูบที่หน้าผากของเฟยเอี้ยนอย่างอ่อนโยนอยู่เนิ่นนาน มารู้สึกตัวอีกที ก็เมื่อได้ยินเสียงของพ่อบ้านหวังดังลอดเข้ามาว่า

      "นายท่าน ได้เตรียมตั้งชื่อให้คุณหนู ไว้หรือยังขอรับ"

      "อา......ข้าลืมไปเสียสนิทเลย"ขณะที่จะคิดชื่อก็ต้องชะงัก แล้วเอ่ยว่า

      "เอาไว้รอให้ฮูหยินข้าตื่นขึ้นมาก่อนค่อยว่ากัน เพราะนางก็เป็นสตรี น่าจะคิดชื่อที่เหมาะสมกับคุณหนูของเจ้าได้มากกว่าข้า ผู้ซึ่งเป็นบุรุษมากนัก"

      "ขอรับนายท่าน เช่นนั้นข้าน้อยขอตัวไปสั่งการให้จัดเตรียมของต่างๆที่ต้องใช้ ก่อนนะขอรับ"

      "ไปเถอะ ตรงนี้ไม่มีอะไรแล้ว"

      "ขอรับ ข้าน้อยขอตัวขอรับ"

      หลังจากนั้น ไป่หลงก็เอาแต่นั่งจ้องมองใบหน้าของภรรยาตนที่กำลังหลับพร้อมด้วยรอยยิ้ม ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหนมารู้ตัวอีกที ก็ตอนที่ฉูฉู่เดินเข้ามาบอกให้ไปพักผ่อน

        

      แก้ไข29/10/2557

           ปล.ขอบคุณครับที่เข้ามาอ่าน

   

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 66 ครั้ง

10 ความคิดเห็น

  1. #1991 Phatranooch Piyanirun (@piyanirun) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2559 / 18:49
    บรรยายได้น่ารักมากๆค่ะ #นั่งอ่านไปหัวเราะไป 
    #1991
    0
  2. #1857 Zixga (@A-star) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2558 / 19:16
    หนุกมากๆ
    #1857
    0
  3. #1793 kanak (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 11 มีนาคม 2558 / 02:43
    น่ารักมากๆ เลยค่ะ
    #1793
    0
  4. #1210 ROOM333 (@garnet-t) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2557 / 22:06
    น่ารักจัง น้ำลายฝุดๆๆ
    #1210
    0
  5. #943 ( . * M o O Y o N g * . ) (@seraph) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 กันยายน 2557 / 13:32
    ดีใจค่ะที่กลับมาแต่งต่อ เป็นกำลังใจให้ ตอนนี้สนุกเหมือนเดิม แต่ขัดๆไปบ้าง สงสัยต้องกลับไปอ่านใหม่เพื่อความต่อเนื่อง
    #943
    0
  6. #542 entask (@entask) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2557 / 17:05
    รับรองได้เลยค่ะเด็กน้อยนี้ต้องกลัวการหัวทิ่มไปตลอดแน่ ๆ 555
    #542
    0
  7. #517 yukai (@yukai) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2557 / 17:37
    ขอบคุณ
    #517
    0
  8. #202 ฝนธารา (@mini1234) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2557 / 13:42
    นุกดีจ้า
    #202
    0
  9. #119 kikza_kung (@sanares) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2557 / 21:19
    นางเอกมาแล้ว
    #119
    0
  10. #77 คิดถึงเว้ย (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2557 / 20:11
    สนุกดี
    #77
    0