คัดลอกลิงก์เเล้ว

[Levi x Eren ATK fanfic] [SM] I will say the same words

"ผมน่ะ ทั้งเคารพในตัวหัวหน้า แล้วก็...เอ่อ...ชอบหัวหน้ามากๆเลยล่ะครับ!" "...อย่าพูดแบบนั้นเอเลน ถ้าแกยังไม่เคยรู้จักตัวตนที่แท้จริงของฉัน"

ยอดวิวรวม

1,085

ยอดวิวเดือนนี้

6

ยอดวิวรวม


1,085

ความคิดเห็น


2

คนติดตาม


15
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  17 พ.ย. 56 / 22:44 น.
นิยาย [Levi x Eren ATK fanfic] [SM] I will say the same words [Levi x Eren ATK fanfic] [SM] I will say the same words | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
ฟิคนี้ SM มากพอควรนะคะ โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน

เนื้อเรื่อง อัปเดต 17 พ.ย. 56 / 22:44


I will say the same words [Levi x Eren]

 

 

"ผมน่ะ ทั้งเคารพในตัวหัวหน้า แล้วก็...เอ่อ...ชอบหัวหน้ามากๆเลยล่ะครับ!"

"...อย่าพูดแบบนั้นเอเลน ถ้าแกยังไม่เคยรู้จักตัวตนที่แท้จริงของฉัน"           

 

เสียงลมหายใจปั่นป่วนดังก้องในห้องใต้ดินมืดหม่น เด็กหนุ่มสูงโปร่งทอดกายเปล่าเปลือยบนเตียงแข็ง ร่างชายหนุ่มอีกคนนั่งคร่อมบนร่างเขา

ปลายมีดจรดแนบผิวเนื้อเนียนของคนอ่อนเยาว์ กดคมโลหะลงไปบนความหยุ่นนุ่ม แล้วโลหิตแดงสวยก็ค่อยๆปริซึม

รีไวล์ลากมีด สร้างรอยแผลยาวจากแผ่นอกเอเลนลงมาถึงเกือบสะดือ ทุกๆขณะในการลากก็กดคมอาวุธลึกขึ้น

                                                                                         ลึกขึ้น... ลึกขึ้น... ลึกขึ้น...

ถ้าสังเกตร่างเด็กหนุ่มที่อยู่ภายใต้ความมืดสลัวของห้องใต้ดินแห่งนี้ให้ชัดเจนขึ้น จะพบว่าตามผิวกายนั้นเต็มไปด้วยรอยกรีดมากมาย เริ่มต้นจากแผลตื้นๆอย่างแมวข่วน ไปจนถึงขั้นลึกมากชนิดที่ต้องเย็บหลายเข็มหากจะรักษา ...แทบทั้งหมดของแผลตื้น เป็นแผลแรกๆที่รีไวล์เริ่มกรีด เขาอยากทดสอบก่อนว่าเอเลนจะอดทนกับเรื่องพวกนี้ได้มากแค่ไหน และเมื่อเห็นว่าทหารเด็กในสังกัดไม่ปริปากบ่น ..การละเล่นของจริงจึงได้เริ่มขึ้น

 

"อ๊า.." เสียงครางกระเส่าในลำคอหลุดรอดให้ได้ยิน นัยน์ตาคู่คมที่จับจ้องยังหยาดโลหิตบนกายอีกฝ่ายจึงเลื่อนไปมองวงหน้าอ่อนวัย

ดวงตาสีทุ่งหญ้าสด บัดนี้กำลังฉ่ำเยิ้มไปด้วยความพอใจและความปรารถนาที่พุ่งสูง ผิวแก้มแดงจัดเพราะหัวใจสูบฉีดเลือดไปเลี้ยงเป็นจังหวะรัวด้วยความตื่นเต้น

...โห...แกทำฉันผิดคาดเลยนะ เจ้าหนู...

"เอเลน ...ถ้าฉันใช้มีดนี่คว้านเข้าไปควักไส้แกออกมา แกจะตายไหม" ว่าพลางปาดคราบสีแดงที่ติดบนคมมีดลงกับผิวเนื้ออีกฝ่าย

"ก็คงไม่ตายมั้งครับ เพราะไม่ใช่ที่คอ" เอเลนจำได้ว่าตนเคยโดนอะไรสักอย่างแทงทิ่มทะลุอกคาอยู่อย่างนั้นก่อนกลายเป็นไททันเพื่อไปต่อสู้ครั้งสุดท้ายกับแอนนี่ เขาก็ยังคงมีชีวิตรอดมาได้

ร่างกายของเขาราวกับจะสามารถรองรับความเจ็บปวดได้อย่างไม่มีจุดสิ้นสุด

 

รีไวล์จ้องมองเด็กหนุ่มเบื้องล่างแล้วกระตุกยิ้มเล็กๆ ...เจ้าเด็กนี่ทำเป็นตอบคำถามเขาเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทั้งๆสีหน้ากำลังบ่งบอกว่ากลัวสุดขีด... วงหน้าที่ขึ้นสีสดเมื่อครู่ เห็นได้ชัดว่าซีดเผือดในทันทีที่ได้ยินคำถาม ทั้งริมฝีปากก็สั่นนิดๆ

"ฉันไม่ทำจริงหรอก พรุ่งนี้แกมีฝึกซ้อม ร่างกายแกอาจจะซ่อมแซมตัวเองได้ไม่ทันกับแผลหนักๆ"

เอเลนรู้สึกใจชื้นขึ้นมาแต่ก็ขนลุกไปพร้อมกัน ...เฮย์โจวของเขาพูดแบบนี้ หมายความว่าถ้าไม่มีการฝึกทหาร เรื่องที่จะควักไส้เขาออกมาก็จะทำจริงๆใช่ไหม ...ถึงจะน่ากลัวอยู่บ้าง แต่เอเลนก็คิดว่าตัวเองรับได้

"นี่น่ะเหรอครับ ตัวตนแท้จริงของหัวหน้า ...ที่ผ่านมา เคยทำแบบนี้กับใครไหมครับ"

"ฉันไม่ใช่ฆาตกรจะได้ทำอย่างที่คิดกับใครได้ แต่นี่แหละคือสิ่งที่ฉันต้องการ...เป็นไงล่ะ เริ่มเกลียดฉันรึยัง" คนที่นอนทอดกายให้ชายหนุ่มใช่มีดกรีดเล่นพอจะจับกระแสสั่นไหวจากประโยคสุดท้ายที่ส่งมาได้

"หัวหน้ากลัวโดนเกลียดสินะครับ" วาจาแทงใจทำให้รีไวล์ที่กำลังดึงมือเด็กหนุ่มขึ้นมาเพื่อจรดคมมีดเปลี่ยนเป็ฯบีบมืออีกฝ่ายอย่างแรงแล้วดัดนิ้วทั้งหมดยกเว้นนิ้วโป้งหักกลับหลัง

"โอ๊ยยย!" กระดูกข้อนิ้วทั้งสี่ของเขาถูกหักอย่างเร็วด้วยความรุนแรง ความเจ็บปวดแล่นพล่านไปตามเส้นประสาทจนต้องสะดุ้งน้ำตาคลอ และเพราะเป็นการหักกลับหลัง เอเลนจึงได้เห็นกระดูกที่หักของตัวเองแทงทะลุเนื้อออกมาเลือดไหลท่วม

"แกตอบไม่ตรงคำถาม" เสียงเรียบๆแต่ไม่มีเค้าอารมณ์โกรธกล่าวขึ้นพร้อมกับยกมือที่บาดเจ็บสาหัสขึ้นจรดจุมพิตนุ่มนวล เอเลนฝืนกลั้นความเจ็บปวด " ที่ถามว่าเริ่มเกลียดคุณรึเปล่าน่ะเหรอครับ...จะไปเกลียดได้ยังไงกันครับ"

"แกพูดเองนะ ...แต่ไว้รอให้ผ่านคืนนี้ไป ฉันจะลองฟังคำตอบแกอีกที"

"ไม่ว่าอย่างไร คำตอบของผมก็จะเป็นเหมือนเดิมครับ!" แววตาสีมรกตมีประกายหนักแน่น แววตาเดียวกับตอนที่เจ้าตัวใช้ตอนประกาศเจตนารมกับเขาว่าอยากเข้าหน่วยสำรวจ ...แววตาที่ทำให้ชายหนุ่มถูกใจแต่แรก

และ ณ บัดนี้ เมื่อได้สบเข้ากับแววตาแสนมั่นคงนั่นอีกครั้ง อารมณ์ในอกก็เริ่มล้นทะลัก ชายหนุ่มก้มลงจุมพิตเรียวปากผู้ใต้บังคับบัญชา ขบกัดจนริมฝีปากล่างอีกฝ่ายเกิดแผล แล้วเลื่อนไปกระซิบที่ข้างหูด้วยเสียงแหบพร่า

"เอเลน พรุ่งนี้อนุญาตให้แกไม่ต้องเข้ารับการฝึกได้ถ้าแผลต่อไปนี้ไม่หายดี"

ฉึก!

"อ๊ากกก" ร่างโปร่งเพรียวบิดเร่าเมื่อมีดสั้นของหัวหน้าทหารปักลงยังต้นขาจนมิดด้าม รีไวล์หมุนมีดคว้านเนื้อข้างในไปมา ถึงสีหน้าจะนิ่งเฉย แต่ตาคู่คมที่มักเย็นชากำลังมีประกายไหวระริกไปด้วยความพอใจ และเอเลนก็รับรู้ถึงอารมณ์นั้นจนทำให้ ทั้งๆที่เจ็บมากแต่กลับมีความสุขไปด้วย

มีดสำหรับฆ่าไททันของเอเลนที่วางไว้ข้างล่างเตียงถูกหยิบขึ้นมา นัยน์ตาคู่กลมโตของเอเลนเบิกกว้าง และ...

ปั่ก"อั่ก!"  ...เริ่มจากหัวไหล่ขวา

ปั่ก! "อ๊ากกก!" หัวไหล่ซ้าย

โลหิตอาบย้อมไปทั่ว  แดงฉานเปรอะเปื้อนภายใต้ความมืดของราตรีกาล  เสียงหอบหายใจ เสียงครางทรมาน และเสียงการตรึงร่างกายมนุษย์ดำเนินต่อไป เอเลนถูกดาบปักตรึงอยู่บนเตียงที่ไหล่และต้นขาสองข้าง ราวกับผีเสื้อที่ถูกหมุดปักลงไว้กับแผ่นไม้เพื่อนำมาใส่กรอบตั้งโชว์

สีของเหลวแดงสดตัดกับสีผิวกายขาวเนียน ช่างสวยเหลือเกิน ราวกับกุหลาบแดงที่แซมเข้าช่อกับกุหลาบขาวได้อย่างลงตัวแต่ความทรมานสาหัสทำให้เด็กหนุ่มใกล้หมดสติลงทุกที

"อา..หะ..หัวหน้า...ถ้า...ผมสลบ...จะ...ทำต่อ...ก็ได้นะครับ" เสียงกระท่อนกระแท่นเต็มทีแล้ว

"จะมีประโยชน์อะไรล่ะ...ถ้าแกสลบ ฉันก็ไม่ได้เห็นสีหน้าแก ไม่ได้ฟังเสียงแก"

"อา...งั้น...ผมจะ..อึก...อดทน...ครับ"

"อา อย่างนั้นแหละ เด็กดี"

ถึงเอเลนจะเอ่ยออกไปแบบนั้น แต่ท้ายสุดทุกสิ่งทุกอย่างก็ดับมืดไป ภาพสุดท้ายที่เห็นชัดเป็นเพียงภาพหัวหน้ารีไวล์ ชายหนุ่มที่เขาทั้งเคารพและมีใจให้กำลังเงื้อดาบที่ใช้ต่อสู้กับไททันขึ้นสูง

ดูเหมือนดาบนั้นจะเตรียมพุ่งลงมาปักแถวๆท้องของเขา

อา...อยากคว้านเข้าไปควักไส้ผมจริงๆสินะครับ หัวหน้าที่รักของผม ...

..............................

 

ชิ! สลบไปซะแล้ว

ยังไม่ทันจะได้สนุกมากกว่านี้เลยแท้ๆ ...แล้วสีหน้าพึงพอใจตอนเห็นเขาแกล้งเงื้อดาบหมายจะแทงไปที่ท้องนั่น มันหมายความว่าอย่างไร เอเลน ไอ้เด็กเหลือขอวิปริต

ทำให้เขาก้าวสู่จุดสูงสุดของห้วงอารมณ์ แล้วก็หมดสติไปดื้อๆแบบนี้ใช้ได้ที่ไหน

ดวงตาที่ดูไม่สบอารมณ์อยู่ตลอดเวลาในยามปกติเพิ่มความขุ่นมัวมากกว่าเดิมอีกเท่าตัวขณะมองทหารเด็กในสังกัด ร่างเอเลนเลอะเทอะเปรอะเปื้อนเหมือนตุ๊กตาที่ถูกทิ้งข้างกองขยะ แต่ก็ดูงดงามตรึงตาเขาไปด้วยเช่นกัน เป็นความงามที่ตรึงแน่นในใจเช่นเดียวกับคมดาบที่ปักแน่นค้างในกายเนื้อเด็กหนุ่ม

ในเมื่อสกปรกขนาดนี้แล้ว ก็สกปรกต่อไปให้ถึงที่สุดเลยก็แล้วกัน ฉันจะได้ทำความสะอาดทีเดียว  

มือแกร่งดึงดาบที่ตรึงต้นขาเอเลนออก แล้วจัดท่าขาเด็กหนุ่มสองข้างให้อ้ากว้าง...

ราตรีนี้จะเต็มไปด้วยการแสดงตัวตนของเขา และเวทีการแสดงก็คือเรือนร่างอีกฝ่าย ทุกอย่างจะเละเทะเต็มที่ได้ตามใจปรารถนา ก่อนที่จะเก็บกวาดให้สะอาดหมดจดก่อนแสงแรกแห่งตะวันจะมาเยี่ยมเยือน

 

..............................

 

..............................

 

                                                                       ..............................

 

แพขนตาไหวระริก คิ้วเข้มขมวดน้อยๆ แล้วดวงตาคู่กลมโตสีเขียวสดก็ค่อยๆลืมขึ้น มองเห็นเพดานห้องใต้หลังคาในปราสาทของทีมสำรวจ ร่างโปร่งเพรียวยันกายลุกขึ้น พบว่าตัวเองสวมเสื้อลำลองเรียบร้อย มีผ้าห่มคลุมทับบนตัว

สมองเริ่มทบทวนเรื่องเมื่อคืน แล้วเอเลนก็เริ่มสำรวจตัวเอง

นิ้วที่ถูกหักจนกระดูกโผล่ ไม่มีความทรมานตกค้างอยู่แล้ว ที่นิ้วเหล่านั้นมีผ้าพันแผลพันไว้ บ่งบอกว่าเขาถูกปฐมพยาบาล

ไล่ไปจับที่หัวไหล่สองข้าง ก้มลงมองต้นขา แผลก็ปิดสนิทเรียบร้อย ยิ่งไม่ต้องพูดถึงรอยมีดกรีดเล็กน้อยตามตัว

ที่ท้องเขาก็ไม่มีบาดแผล ...จินตนาการว่าหัวหน้ารีไวล์คงควักไส้เขามาเล่นแล้วเฉือนออกไป จากนั้นมันก็งอกใหม่ รึไม่ก็อีกฝ่ายเล่นเสร็จแล้วก็ยัดไส้เขากลับที่เดิม ...แต่มันก็หาความเจ็บปวดมาเป็นหลักฐานไม่เจอแล้วว่าเขาโดนทำอะไรไปบ้างเมื่อคืน

อย่างเดียวที่คิดว่าไม่ปกติ คืออาการปวด ...ส่วนล่าง ...ลึกเข้าไป...รู้สึกมันแปลกๆ

"ตื่นนานรึยัง"

เอเลนสะดุ้งกับคนที่ฝีเท้าเบากริบจนไม่รู้ว่าเดินเข้ามาในห้องเขาตั้งแต่เมื่อไร หรือว่าอยู่ในห้องเขาตั้งแต่แรกแล้วก็ไม่ทราบ

"อะ..อรุณสวัสดิ์ครับหัวหน้า ...เพิ่งตื่นครับ"

ชายร่างเล็กยื่นถ้วยซุปให้ตรงหน้า เด็กหนุ่มรับมาพร้อมขอบคุณ

"เอ่อ หัวหน้าเป็นคนทำความสะอาดให้ผมเหรอครับ"

"แล้วแกคิดว่าฉันจะไปบอกใครให้มาช่วยทำได้ล่ะ"

เอเลนรู้สึกทึ่งไม่น้อย เมื่อคืนสภาพห้องเขามันต้องเลอะมากแน่ๆ ผ้าปูเตียงที่เปื้อนเลือดเขาไปทั่วแถมโดนดาบปักขาด อีกฝ่ายจัดการเปลี่ยนเรียบร้อย อาวุธที่เอามาเป็นอุปกรณ์เพิ่มความสนุกส่วนตัวก็เช็ดคราบเปื้อนออกเก็บเข้ากับเครื่องเคลื่อนย้ายสามมิติวางเป็นระเบียบไว้มุมห้อง รวมไปถึงตัวของเด็กหนุ่มเองด้วย ...เอเลนได้กลิ่นอ่อนๆของสบู่มาจากตัวเขา

...นี่หัวหน้าจับเขาที่หมดสติไปอาบน้ำ ทำแผล ใส่เสื้อ ห่มผ้าให้อย่างนั้นหรือ

คิดได้เท่านั้น ผิวแก้มนวลก็เริ่มขึ้นสี ...นี่ถ้ารู้ว่าก่อนถูกจับทำความสะอาด เขาถูกทำให้ "เปื้อน" ลึกลงไปในกาย ...ไม่รู้ว่าเด็กน้อยจะทำหน้าอย่างไร

"ขอบคุณมากนะครับ"

"ไม่ต้องหรอก ถ้าฉันไม่ทำ แกคิดว่าฉันจะทนนอนบนเตียงเหม็นคาวกับร่างเละๆเหม็นๆของแกได้ยังไง" ที่จริงควรจะพูดใหม่ว่า ...จะทนนอนกับสภาพห้องที่เหมือนผ่านเหตุฆาตกรรมกับสภาพคนที่ไม่ต่างจากศพได้อย่างไรจะถูกกว่า...สำหรับคนรักสะอาดอย่างเขา

ถึงคนสูงวัยกว่าจะปากร้าย แต่เอเลนฟังแล้วกลับยิ้มแฉ่ง

"ถึงอย่างนั้นก็ขอบคุณมากครับ ...แล้วก็...ขอบคุณจริงๆครับที่แสดงตัวตนจริงๆของคุณให้ผมรับรู้ ผมอยากบอกว่า ผมไม่ได้รู้สึกรังเกียจหัวหน้าเลยนะครับ"

รีไวล์ที่กำลังจะลุกออกไปชะงักกับประโยคท้ายสุด

"ยังไงก็ยืนยันว่ายังเคารพคุณ ศรัทธาคุณ ...ยังชอบคุณเหมือนเดิมครับ"

...ชายหนุ่มผู้บังคับบัญชายืนหันหลังนิ่ง ทว่า ในอกสั่นไหว หัวใจเผลอเต้นผิดจังหวะไปกับน้ำเสียงหนักแน่นของเจ้าเด็กเมื่อวานซืน ...จริงสิ เขาเป็นคนเอ่ยไว้เองว่าจะรอฟังว่าเอเลนจะรู้สึกอย่างไรหลังจากผ่านพ้นเมื่อคืนมาแล้ว...

รีไวล์เหลียวหลังกลับไปมอง เห็นประกายมั่นคงจริงจังในดวงตาสีมรกต ...อยากรู้จริงว่าถ้าควักมันออกมา จะยังมีประกายแบบนั้นสะท้อนในตาคู่สวยนั่นอีกไหม

"หึ ...แกพูดเองนะ ไว้รอให้ผ่านคืนนี้ไปได้ก่อนเถอะ ฉันจะรอฟังคำตอบแกอีกที"

"จะผ่านไปกี่คืนก็ไม่มีปัญหาครับ ...เช้าขึ้น ผมก็ยังจะพูดว่าชอบคุณแบบเดิมทุกวันครับ"

เอเลนยิ้มใสบริสุทธิ์ นัยน์ตาสีเขียวเปล่งประกายระยิบระยับ รีไวล์จ้องลึกไปยังดวงตาคู่นั้นด้วยความรู้สึกอยากจะควักมันออกมาจุมพิต

End.

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ น้องนางฮูก จากทั้งหมด 19 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

2 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 11 ตุลาคม 2557 / 01:27
    รีไวล์โรคจิตมากคะ!! ....แต่เราชอบบบบ~~~~
    #2
    0
  2. #1 กีรนา
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2556 / 21:21
    Thanks สำหรับเรื่องsm(มากๆ)
    #1
    0