[Fic 9 ศาสตรา yaoi] " ปีที่เก้า " (เทหะ x อ๊อด)

ตอนที่ 1 : ๑ จากเหยี่ยวอาคม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,494
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 153 ครั้ง
    31 ม.ค. 61

"ปีที่ 9"



1




            'เทหยักษาแหกคุกได้สำเร็จแล้ว'


          ข้อความสั้น ๆ จากเหยี่ยวอาคมทำให้อ๊อดต้องเร่งรุดจากเกาะนกแอ่นสู่ใจกลางรามเทพนครอีกครั้ง อาศัยความสามารถของพรานทมิฬที่ควบคุมปักษายักษ์เป็นพาหนะ ทั้งคู่ถึงที่หมายภายในวันเดียว


            การต่อสู้อันเป็นตำนานเล่าขานระหว่างมนุษย์ตัวเล็กกับจ้าวยักษ์เรืองอำนาจสิ้นสุดไปเมื่อเก้าปีที่แล้ว คุกใต้ดินลึก 7 ชั้นใจกลางรามเทพนครซึ่งเทหยักษาเคยมีบัญชาให้สร้างไว้คุมขังทาสมนุษย์ คือสถานที่ที่ทุกฝ่ายลงความเห็นว่าเหมาะสมที่สุดสำหรับคุมขังยักษ์ทรงฤทธิ์ มันลึกอย่างไม่เคยมีมาก่อนในเมืองยักษ์หรือวานร แสงดาวแสงเดือนมิกรายกล้ำ


            แต่เทหยักษาก็สะบั้นตรวนเหล็กกล้า และปีนป่ายขึ้นมาได้แล้ว




 

            ในพระมหาราชวังของมนุษย์ พระเจ้าไชยราเมศแห่งรามเทพ มีพระราชอาคันตุกะเป็นจ้าวมารตา กษัตริย์องค์ใหม่แห่งคิริกัณฑ์ หรือก็คือเจ้ายักษ์สีชาด สหายเสี่ยงตายของอ๊อดเมื่อหลายปีก่อน และ ท้าววานรา วาตะ แห่งราชวงศ์พายะ เรียกสั้น ๆ ว่าเจ้าจ๋อวาตะ


            อ๊อดก้าวเท้ามายังโถงแล้วชะงัก มอง สิ่งแปลกปลอม ที่ไม่ควรอยู่ร่วมในท้องพระโรง ...เทหยักษา อดีตจ้าวแห่งอสูร ยืนตระหง่าน ไม่ก้มกรานแทบบาทกษัตริย์หน้าไหน


            ผ่านมาเกือบสิบปี เรือนกายแกร่งกร้าวกำยำมิได้ทรุดโทรมลงดั่งสังขารมนุษย์เลย เนตรสีแดงเจิดจ้าดุจไฟโลกันตร์ยามปรายมองผู้มาเยือนช่างไม่ต่างจากพญาราชสีห์เหลือบมองลูกเจี๊ยบตัวจิ๋วใต้อุ้งเท้า


          สัญชาตญาณนักสู้ทำให้อ๊อดเกร็งกล้ามเนื้อขึ้น


            "เขาจำไม่ได้แล้วว่าครั้งหนึ่งเคยเป็นใคร หรือเคยทำอะไร" ยักษ์สีชาดทำหน้ายุ่ง "แต่ก็ขัดขืนเกินกว่าจะจับมาจองจำไว้อีก"


            พระเจ้าไชยราเมศรวบรัด "ที่เรียกตัวเจ้ามา เพราะเจ้าคือผู้เดียวที่จะตามประกบยักษ์ตนนี้ได้"


            "มันปีนขึ้นมาจากคุกชั้นเจ็ด แต่ปีนรอบแรกน่าจะพลาดร่วงลงหัวฟาดพื้น สมองกระทบกระเทือน ก็เลยดูเอ๋อ ๆ เช่นนี้" ปากคอเราะรายย่อมต้องเป็นวาตะ


            ตั้งแต่อ๊อดเข้ามาก็เหมือนถูกโยนลงกลางพายุจนหัวหมุน แต่น่าจะมีใครอีกตนหัวหมุนกว่า


            "พวกเจ้าปิดบังสิ่งใด ยักษ์ มนุษย์ ลิง" เสียงต่ำทุ้มยังแฝงกังวานอำนาจ และทำให้ข้ารองบาทของสามกษัตริย์สั่นสะท้าน "เจ้าจองจำข้า แต่ข้าหาจำความผิดได้ไม่ แล้วจักให้มนุษย์ตัวเท่าปลวกมาประกบข้า คิดรึว่าข้าคือผู้ที่ยอมให้ใครเหยียบย่ำ"


            นี่ขนาดจำไม่ได้ว่าเคยเป็นท่านจ้าวของเหล่ายักษ์ รัศมีความน่าเกรงขามก็ไม่ได้ลดทอนลงเลย สีหน้ามาดมั่นเย่อหยิ่ง แววตากร้าว นัยว่า หากไม่อธิบายให้กระจ่างก็พร้อมเอาเรื่องบัดเดี๋ยวนี้


            และเป็นอสูรสีชาดที่เอื้อนเอ่ย สบตาพี่ชายด้วยความสุขุม "เจ้าชื่อ ทารคา"


            เขาไม่บอกฉายาออกไป


            "เป็นยักษ์ที่แข็งแกร่งตนหนึ่งในคิริกัณฑ์"


            ไม่บอกว่าเป็นพี่น้องร่วมสายเลือด


            "เจ้าถูกขังเพราะต้องการความแข็งแกร่งมากเกินไป"


            ไม่เล่าไปมากกว่านี้     


            ท้องพระโรงเงียบอยู่หนึ่งอึดใจ "ข้าต้องการความแข็งแกร่งแล้วผิดอันใด"


            "เจ้าต้องการจนผู้อื่นทุกข์ทน ...เพราะความแข็งแกร่งที่เจ้าแสวงหา มิใช่ความแข็งแกร่งอย่างแท้จริง"




 


2

 


            อ๊อดรู้ดีว่าทำไมโทษทัณฑ์ของเทหยักษาเมื่อเก้าปีก่อนถึงเป็นเพียงการจองจำ...มิใช่ประหาร


            น้ำตาของหมู่กวางควรต้องชดใช้ด้วยชีวิตราชสีห์ โลหิตพันหมื่นสายไหลท่วมแดนวานรและธานีมนุษย์ ผู้คนอยู่อย่างตัวสั่นมาตลอด ดังนั้นการล้างแค้นย่อมเป็นเรื่องหอมหวาน


            แต่ตอนนั้นมารตาที่เพิ่งได้ครองราชย์กลับกล่าวว่า


            "ข้าไม่ขอตัดสิน ข้ามิอาจช่วงชิงชีวิต เพื่อชดใช้ให้ชีวิต มันไม่มีสิ่งใดจะหวนกลับอีกแล้ว"


            มารตาเปิดใจแก่สหายว่าตนไม่อาจสังหารคนที่รักเพื่อล้างแค้นให้คนที่รัก


            ต่อให้ตัวเองและพวกพ้องเกือบถูกพี่ชายสังหาร ต่อให้ยอดดวงใจแดดิ้นลงตรงหน้า แต่ความจริงที่ว่าเขาเติบใหญ่ได้เพราะทารคาก็หาเลือนลางไม่


            ทารคากัดฟันชุบเลี้ยงมารตาขึ้นท่ามกลางชีวิตเสี่ยงตายในไพรเถื่อน


            เจ้าพี่ไม่เคยมีใครปกป้อง ถึงดิ้นรนสุดกำลังที่จะเป็นผู้แข็งแกร่งที่สุด


          ความแค้นหล่อหลอมให้เจ้าพี่ แกร่งและกร้าว


          มารตาเข้าใจพี่ดี และรู้ดีว่าพี่ไม่เข้าใจอะไรเลย


            ตอนนั้นวาตะกรอกตามองบนและพึมพำกับอ๊อด "ปัญหาครอบครัว ข้าจะไม่ยุ่ง แต่ข้าผู้เป็นถึงองค์ชายผู้สูงศักดิ์แห่งพายะ ย่อมไม่อยากให้มือสะอาด ๆ แปดเปื้อนเลือดยักษ์บ้าอำนาจ ข้าสนับสนุนมารตา" เสียงของวาตะแผ่วลงทุกทีเหมือนสายลมค่อย ๆ หยุดนิ่ง


            "ฆ่าไป ทุกคนก็ไม่กลับมาอยู่ดี"

           

            ตอนนี้อ๊อดตั้งหลักได้แล้ว เขาต้องรับหน้าที่ผู้คุม ไม่สิ ผู้ดูแลยักษ์ความจำเสื่อม ภารกิจใหม่คือนำทารคาไปใช้ชีวิตด้วยกัน เพราะจะขังอีกทารคาย่อมไม่ยอม แต่จะปล่อยไปก็ปล่อยไม่ได้


            "แต่หากวันหนึ่งความทรงจำคืนมา พวกเราคงต้อง..." มารตาพูดไม่จบ แต่ทุกคนเข้าใจ ครั้งนี้ราชาแห่งคิริกัณฑ์ต้องเลือกชีวิตของปวงชนทุกเผ่าพันธุ์มากกว่าสายโลหิต


            พระเจ้าไชยราเมศมีบัญชาให้คนนำเก้าศาสตรามอบแก่อ๊อดไว้พกติดตัว เผื่อในกรณี'คุมไม่อยู่'

 




            อ๊อดตัดสินใจว่า สิ่งแรกที่เขาต้องทำคือ ย้ายบ้าน


            หากพากลับไปเกาะนกแอ่น วันดีคืนดี เทหยักษาคลั่ง ทั้งเกาะจะฉิบหายวายวอด พาไปคิริกัณฑ์ยิ่งไม่ได้ ทารคาอาจหาผู้สวามิภักดิ์ได้สะดวก หรือจะอยู่ในรามเทพนครยิ่งแล้วใหญ่ ผู้คนคงหวาดผวาไม่เป็นอันกินอันนอน


            "นี่คือบ้านเกิดข้า" มนุษย์หนุ่มชี้ไปยังฆ้องมหึมาโดดเด่นแต่ไกล มันเก่าแก่แต่ยังไม่พังทลาย ยักษามองตาม


            มันเป็นหมู่บ้านร้าง


            ที่นี่น่าจะปลอดภัยสุด อ๊อดคิด เขายังคงเข้าป่าเก็บสมุนไพรรอบ ๆ ไว้แลกของจากหมู่บ้านถัดไปได้ นอกจากนี้ยังมีกำลังทหารสามเผ่าพันธุ์ผลัดเปลี่ยนสังเกตการณ์เขากับยักษ์อยู่ห่าง ๆ


            "พวกเราต้องปลูกเรือนใหม่" อ๊อดกวาดตามองเรือนผุพังซึ่งพร้อมถล่มทุกเมื่อ


            "แต่เพลานี้ตะวันจวนตกดินแล้ว พวกเราต้องหาฟืนก่อนอนที่ลานกลางหมู่บ้าน เจ้าออกไปหาได้หรือไม่ ข้าจะผ่าฟืน" เขาล้วงมีดโต้ออกจากห่อสะพายบ่า


            ทว่ายักษ์กลับใช้อุ้งมือใหญ่คว้าคอเขาจากเบื้องหลัง ไม่ทันได้ดิ้น


            "มนุษย์ต่ำต้อย โอหังเพียงใดจึงออกคำสั่งกับข้า"


            อ๊อดใจหายวูบ เขาประมาทเกินไป เห็นว่าทารคาลืมอดีตสิ้นจนดูไร้พิษสง ยอมติดตามเขามาโดยดี


            แรงยักษ์ยกร่างมนุษย์ง่ายดาย "อั่ก!"


            เทหยักษากำลังจะกลับมาหรือนี่!


            ตุ้บ! จู่ ๆ มือทรงพลังกลับปล่อยเหยื่อกองกับพื้น


            "หึ การมีชีวิตอยู่ของเจ้าจำเป็นสำหรับข้าในตอนนี้ที่จำอันใดไม่ได้ ข้าจะไม่ฆ่าเจ้า ดีใจไว้เถิด"


            อ๊อดโกยอากาศเข้าปอดแล้วรีบลุก อสูรปรายตามอง


            "แต่เปลี่ยนคำพูดคำจาเสียใหม่ มนุษย์ นอกจากเจ้าจะเป็นแค่มนุษย์ เจ้ายังเด็กกว่าข้านัก อย่าได้เรียกขานเสมอกัน"


            อ๊อดย่นคิ้ว ...นี่ขนาดไม่รู้ว่าตัวเองเป็นราชา ยังเย่อหยิ่งขนาดนี้เลย เหลือเชื่อ


            "เช่นนั้นควรเรียกอย่างไร" เขาถามกลับหน้าเซ่อ


            ทารคาชะงัก นึกไม่ออก ...ใครก็ตามที่อยู่ต่ำกว่าเขาควรเรียกเขาย่างไรกัน คำคำนั้น คำที่ได้ยินบ่อยเหลือเกิน


            "งั้น ในเมื่อข้าเด็กกว่า ข้าเรียก...พี่ ก็แล้วกัน" อ๊อดไม่อยากเรียกท่านหรือฝ่าบาทหรอก เลยหาทางออกให้ตัวเอง


            แต่กลายเป็นกระดากปากกว่าเดิม เขาเกาแก้มแล้วทดลองเรียก


            "พี่ทารคา ดีไหม"


            นี่ไม่ใช่เวลาทะเลาะ หลวงพ่อเคยสอนสังคหวัตถุสี่ หนึ่งในนั้นมีข้อ ปิยวาจา พูดเพราะมีแต่ได้ เอ้า พี่ก็พี่


            "พี่ทารคา เรียกแบบนี้ดีหรือยังจ๊ะ"



๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙



แฮ่ สวัสดีค่ะ

ไม่ได้เขียนฟิคนานมาก เขียนแต่นิยายซะส่วนใหญ่ อันนี้เขียนเล่น แต่ละตอนจะสั้น ๆ หน่อยนะคะ ^^


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 153 ครั้ง

303 ความคิดเห็น

  1. #280 ddewotaku (@ddewotaku) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2561 / 22:01

    มีทั้งฮา ซึ้ง เเละฟิน...สรุปครบรส!!?

    #280
    0
  2. #258 คิมดงจุน (@eyelove123) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 27 มีนาคม 2561 / 08:20
    ใจบางมากฮื่อ
    #258
    0
  3. #224 PCY_DKS 6112 (@nongnuengmoo) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2561 / 19:04
    ใจบางกับคำว่าพี่งื้อออ
    #224
    0
  4. #217 RhongTood (@marklmsg7) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2561 / 09:32
    พี่ทารคา ใจบางเลยตัวกูววววว
    #217
    0
  5. #144 paopaothitima (@paopaothitima) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2561 / 23:24
    โอ้ยย พี่ทารคา 555
    #144
    0
  6. #81 yuuulkiki (@pataranit) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2561 / 23:29
    ตาหนู พี่จ๊ะพี่จ๋ามาแล้ววว
    #81
    0
  7. #53 บิลเลียส (@Ororite) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2561 / 14:32
    บาปหนายิ่งนัก
    #53
    0
  8. #49 LibraBipolar (@helldragon) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2561 / 13:15
    พี่ทารคาจ๊ะพี่ทารคาจ๊ะพี่ทารคาจ๊ะ//ล้มตาย
    #49
    0
  9. #40 bloodc2 (@bloodc) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2561 / 07:12
    โอ๊ยยย แม่งโง้ยยยดีต่อจัยยยย
    #40
    0
  10. #26 Easter Eggs (@baitoleatitaya) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2561 / 20:52
    ว๊ายยยยยพี่ทารคาาาาาาว๊ายยยยยยยย
    #26
    0
  11. #12 ปุญญพัฒน์ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2561 / 18:41
    ภาษาดีมากเลยค่ะ อ่านไปขำไป นี่ขนาดความจำเสื่อมยังขนาดนี้เลยนะท่าจ้าวของบ่าว5555
    #12
    0
  12. #10 Jongfox (@salisa1) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2561 / 09:54
    โอ๊ยตาย อ๊อดมาเรียกชื่อเราบ้างได้ไหม
    #10
    0
  13. #6 Minaoka Nanao (@colapoo1313) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2561 / 11:11
    นอนตายกับประโยคสุดท้าย...//ฟิน~
    #6
    0
  14. #5 Atchddw (@Atcharapha224558) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2561 / 06:31
    เอาละเหว่ยยยยยยยย รอนะค้าาาาาาา
    #5
    0
  15. #4 Knight keys (@aomsinka36) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2561 / 05:41
    ประโยคสุดท้ายมันช่างสุดยอดยิ่งนัก
    #4
    0
  16. #3 AnPanatda (@AnPanatda) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2561 / 02:30
    รอออ ภาษาดีเลยยย ใช้ได้ๆ
    #3
    0
  17. #2 Slayer_-_Yamato (@giotto_tsuna2727) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 31 มกราคม 2561 / 21:31
    ประโยคท้ายดาเมจเดส
    #2
    0
  18. #1 Tenyacha1130 (@Tenyacha1130) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 31 มกราคม 2561 / 21:12
    ฟินประโยคสุดท้าย อร๊าาาาา
    #1
    0