ความทรงจำของซึงกิล [fic Yuri on ice Pichit x seunggill]

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 1,983 Views

  • 8 Comments

  • 56 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    7

    Overall
    1,983

แนะนำเรื่องแบบย่อๆ

ฉันอยากลืมๆนายไปให้พ้นแต่ทำไมชอบมาเสนอหน้าจัง (เดี๋ยวก็พ่อก็ใจอ่อนหรอกนี่...) //ซึงกิล


ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้


 พระเอก อิอิ


นางเอก(?)

 

ตอนนี้กำลังเห่อ Yuri on ice รัวๆ นิยายเรื่องหลักก็อู้ (เห้ย!) สรุปแล้วขอให้ Enjoy ค่ะ 5555

 เชิญเยี่ยมชมเพจ Wocho รับข่าวสารนิยายกันได้ 

เรื่องในตอนนี้ อัพเดท 30 ต.ค. 59 / 21:23

บันทึกเป็น Favorite


การแข่งขันเสก็ตลีลาชิงแชมป์สี่ทวีปจัดขึ้นที่กรุงปักกิ่งประเทศจีน รถบัสคันสีเทาจอดเทียบหน้าประตูโรงแรม เสียงลมของประตูรถบัสเปิดอัตโนมัติแบบไฮดรอลิคดังฟี้เบาๆ พร้อมกับโฉมหน้าของนักกีฬาที่พร้อมอยากจะออกมาเต็มแก่

นักกีฬาสเก็ตเดินเรียงแถวมาบนพรมแดงพร้อมกับส่งสัมภาระบางส่วนในสตาฟที่มาค่อยบริการ ลีซึงกิลนักกีฬาหนุ่มเกาหลีใต้ที่อารมณ์ไม่ค่อยดีจากการถูกปลุกกลางคันยืนหน้ามุ่ยต่อแถวรอส่งกระเป๋าลากให้พนักงาน จู่ๆก็ได้ยินเสียงข้างหลังถ่ายรูปดังแชะ ทำให้เขารีบหน้าไปมอง

“นายถ่ายรูปฉันเหรอ!

เขาเผลอหันไปตวาด นักกีฬาสเก็ตชายไทยที่กำลังยกมือถือค้างหันหน้ามามองช้าๆ

“ผมไม่ได้ถ่ายรูปคุณซักหน่อย” พิชิตหันหน้าจอมือถือพร้อมรอยยิ้ม ลีซึงกิลชะโงกหน้าเข้าไปมองใกล้ๆ นั่นไม่ใช่รูปเขาแต่เป็นรูปป้ายชื่อของโรงแรมห้าดาวต่างหาก

ลีซิงกิลรู้สึกเสียหน้าก็รีบเบือนหน้าหนีทำเป็นไม่เกิดอะไรขึ้น มือทั้งสองรีบยกกระเป๋าลากให้เมื่อถึงคิวของตัวเองก่อนเดินลิ่วเข้าไปในโรงแรม พิชิตมองแผ่นหลังนั้นแล้วอมยิ้ม

“ตลกจัง..”

 

หน้าเคาน์เตอร์วุ่นวายมากเพราะนักกีฬาหลายๆประเทศไม่ได้พักอยู่ห้องเดียวกับโค้ชของตัวเอง ซึ่งพอสื่อสารก็ปรากฏว่าเป็นเพราะพนักงานที่คีย์ข้อมูลผิดกว่าจะแก้ข้อมูลเสร็จตคงอีกสักพักใหญ่ๆ พิชิตนั่งเลื่อนกดมือถือไปเรื่อยๆ โค้ชทางฝั่งไทยเข้ามาพูด

“พิชิตทางเจ้าหน้าที่บอกว่าคืนนี้เขาคงจะแก้ข้อมูลไม่เสร็จแน่ก็ต้องนอนตามนั้นไปก่อน ฉันไปถามมาแล้วห้องนายคือห้อง 1045 นะ มีอะไรก็เดินลงมาห้องฉันอยู่ชั้นแปด”

“ครับ” ชายหนุ่มตอบรับในทันที เขาคว้ากุญแจจากมือโค้ชแล้วสะพายเป้ขึ้นหลัง

“แล้วพรุ่งนี้เจอกันข้างล่างแปดโมงนะ ห้ามสาย” โค้ชย้ำ

“คร้าบๆ” พิชิตตอบลากเสียงยาวแบบกวนๆก่อนกดลิฟต์ขึ้นไป

พิชิตรู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อยเพราะนี่เป็นครั้งแรกที่จะได้มานอนกับใครก็ไม่รู้ที่ไม่ใช่โค้ชหรือผู้จัดการของตัวเอง ถ้าเขาได้นอนกับนักกีฬาด้วยกันก็ขอให้เป็นยูริจากญี่ปุ่นนะ คิดถึงม๊ากมาก

ตุบ

พิชิตหยุดฝีเท้าลงหน้าห้อง 1045 เขารีบไขแล้วเปิดเข้าไปทันที ชายหนุ่มรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยที่ไฟดวงใหญ่เปิดเรียบร้อยแล้วเป็นห้องสองเตียง เขามองรอบๆกระเป๋าลากที่ส่งให้พนักงานครั้งนั้นก็อยู่ในห้องเรียบร้อยดี เขาเห็นเตียงหนึ่งมีการวางสัมภาระจองเรียบร้อยแล้วเขาจึงสาวเท้าไปยังอีกเตียงที่ว่างอยู่ พิชิตมองแบตมือถือที่เหลือไม่ถึงสิบเปอร์เซ็นต์ก็รีบหยิบสายชาร์จในกระเป๋าขึ้นมาหมายจะชาร์จ

ทำไมฝั่งหัวเตียงเขาไม่มีปลั๊กล่ะ....

พิชิตตั้งคำถามกับตัวเองในใจ สายตาพลันเหลือบไปเห็นเตียงอีกเตียงที่กำลังชาร์จมือถืออยู่ พิชิตชะโงกหน้าเข้าไปดู

แบต 97%

“ไม่แฟร์นี่” เขาบ่นกับตัวเอง ดวงตาคมของหนุ่มผิวแทนหรี่ลงเมื่อได้ยินเสียงร้องเพลงในห้องน้ำเรารีบไปเคาะประตู

“นี่คุณ! ผมขอชาร์จมือถือได้ไหม เอ๊ะ..” ชายหนุ่มร้องเสียงตกใจเมื่อประตูมันสั่นแปลกๆ

“อะอูอันอ็อกไอ้อ้ายย..” เสียงพูดดังจากในห้องน้ำ พิชิตขมวดคิ้วถามซ้ำ

“เมื่อกี้ว่าไงนะ!

“อะอูอันอ็อกไอ้อ้ายย!!” เสียงนั้นกระแทกลงมากกว่าเดิม

“ว่าไงนะ!!” พิชิตเผลอดันประตูไปสุดแรง ประตูเจ้ากรรมเปิดออกกว้างจนชายหนุ่มล้มลงไปบนพื้นเปียก ลีซึงกิลที่กำลังเปลือยเปล่าคาบแปรงสีฟันอยู่นั้นเห็นพิชิตล้มเข้ามาก็หน้าซีด

“เฮ้ย!!

หนุ่มเกาหลีอุทานเสียงสูง หนุ่มไทยเบิกตากว้างมองไล่ตั้งแต่เรียวขายาวไปจนถึง อะไรต่อมิอะไรจากมุมต่ำ ลีซึงกิลรีบยกเท้าเหยียบหน้าพิชิตแล้วหยิบผ้าเช็ดตัวมาผูกเอว

“โอ๊ย...” พิชิตร้องคราง

“ห้ามลืมตานะ!” ลีซึงกิลสั่งหน้าแดงแล้วพูดต่อ “ผมบอกแล้วไงว่าประตูห้องน้ำมันล็อคไม่ได้!

พิชิตเถียง “ก็ตอนนั้นผมไม่รู้นี่ว่าคุณพูดว่าอะไร”

หนุ่มเกาหลีถอนหายใจหนักหน่วงแล้วยกเท้าออกมาก่อนพูดเสียงเย็นชา

“รู้แล้วก็ออกไปจากห้องน้ำได้แล้ว!” ลีซึงกิลจ้องด้วยแววตาผยอง พิชิตรีบลุกออกมาหนุ่มเกาหลีก็รีบถีบออกไปนอกห้องน้ำพร้อมปิดประตูใส่ทันที

ทำไมเมทเขาจะต้องเป็นหนุ่มไทยบ้านี่ด้วย!

เจ้าของผิวสีขาวดุจหิมะแสดงอาการหงุดหงิด เขาเอื้อมมือจะไปคว้าชุดนอนที่อยู่บนราว

เอ๊ะ! ทำไมไม่มี

สายตาเลื่อนลงต่ำลงไปอีกนิด เห็นเสื้อผ้าของตัวเองกำลังกองเปียงอยู่กับพื้น!!

“ไม่!!” ลีซึงกิลรีบคุกเข่าลงไปหยิบทีละชิ้นขึ้นมา

เสื้อยืด

กางเกง

กางเกงใน

เปียกหมดเลย!!!

 

พิชิตนอนเอกแขนกอยู่บนเตียง เขาค้นทุกซอกทุกมุมแล้วเหมือนจะมีปลั๊กไฟอยู่อันเดียวทั้งห้อง ดวงตาสีน้ำตาลจ้องไปยังมือถือของซึงกิลที่ตอนนี้แบตเต็มร้อยเรียบร้อยแล้ว

“เห้อ.....”

พิชิตถอนหายใจยาว เสียงประตูห้องน้ำเปิดออกลีซึงกิลเดินออกมาพร้อมกับชุดอาบน้ำที่สวมอยู่บนตัว ร่างสูงปาดสายตาเย็นชามองไปทางพิชิตเจ้าปัญหา

“ตอนนี้ห้องน้ำว่างแล้ว” ลีซึงกิลพูดเย็นชาก่อนแขวนเสื้อผ้าเปียกๆไว้ในตู้

“ครับ” พิชิตตอบพลางเลือนมือถือดูหน้าฟีดของตัวเองหน่ายๆ เขาหันไปมองร่างขาว “ผมขอชาร์จแบตได้ไหม ของคุณมันเต็มแล้ว”

“อืม” ร่างพูดตอบรับเหมือนไม่อยากจะตอบรับเท่าไหร่นัก พิชิตบ้าทำให้เขาไม่ได้ใส่กางเกงใน

หนุ่มได้ได้ยินก็ยิ้มร่า “ขอบคุณครับ!

อึก

ลีซึงกิลเห็นรอยยิ้มนั้นก็รีบเบือนหน้าหนีไปอีกทาง พิชิตชาร์จมือถือวางไว้บนเตียงของลีซึงกิลแล้วหยิบเสื้อผ้าเข้าห้องน้ำ หน้าจอที่สว่างวาบเพียงไม่กี่วินาที ลีซึงกิลเผลอมองรูปล็อคหน้าจอในสมาทโฟนมือถือของพิชิต

รูปนั้น....

ร่างสูงนิ่งกลั้นหายใจ เขาทิ้งตัวลงนั่งบนเตียงกดปุ่ม home ของไอโฟนให้รูปล็อคหน้าจอนั้นปรากฏขึ้นมาอีกครั้ง เขามองมันอย่างเหม่อลอย เรื่องราวเมื่อสิบกว่าปีก่อนย้อนเข้ามาในหัว

 

ฤดูหนาวเมื่อ 10 ปีก่อน ยามที่หิมะตกในกรุงโซล พ่อของเขาเป็นครูสอนวิชาพละในโรงเรียนมัธยมต้นแถมเป็นโค้ชทีมสเก็ตลีลา ส่วนแม่ของเขาก็เป็นครูสอนบัลเล่ ชีวิตแทบจะไม่ขาดอะไรเลย ที่โรงเรียนมีโครงการแลกเปลี่ยนสร้างนักกีฬาเยาวชนพ่อก็ชอบเอาเด็กต่างชาติมาอยู่ที่บ้านพร้อมกับสอนการเล่นสเก็ตลีลาให้ พอเด็กพวกนั้นมาอยู่ก็จะคอยเอาแต่สอนภาษาเกาหลี เอาแต่ชวนไปเล่นสเก็ตจนลืมลูกชายคนนี้ไปเสียหมด....

 

ลีซึงกิล นี่เพื่อนใหม่ ฝากตัวด้วยนะ

เด็กชายวัยสิบสามละสายตาออกจากการบ้านหันมองเด็กตัวเล็กๆที่แอบอยู่ข้างหลังพ่อของตัวเองอย่างขลาดกลัว เด็กผิวสีแทนชะโงกมองอีกคนที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ ผิวสีขาวเรือนผมสีดำแต่ทว่าไร้รอยยิ้ม คนที่แอบอยู่ข้างหลังค่อยๆก้าวเท้าออกมาแนะนำตัว

เราชื่อพิชิต จากประเทศไทย ยินดีที่ได้รู้จัก เด็กชายพิชิตแนะนำตัวเป็นภาษาเกาหลี เขายื่นมือเล็กๆไปข้างหน้าหมายจะจับมือทักทาย ซึงกิลส่งเสียงหึในลำคอแล้วปัดมือสีแทนนั้นทิ้ง

ใครอยากจะรู้จักกับนาย เขาตอบกลับเป็นภาษาเกาหลีเช่นกันเพราะคิดว่าพิชิตคงไม่รู้เรื่องเหมือนเด็กทุนคนอื่นๆ พิชิตอึ้ง

ทำไมเธอถึงไม่อยากรู้จักกับเราล่ะพิชิตถามกลับเป็นภาษาเกาหลีทำให้ซึงกิลอ้าปากค้าง

พิชิตพูด-ฟังภาษาเกาหลีได้นะ ต่อไปนี้ก็เป็นเพื่อนกันดูแลกันดีๆล่ะ คุณพ่อพูดก่อนปลดเน็กไท้แล้วเดินขึ้นชั้นสองไป ทิ้งให้เด็กใหม่อยู่กับเขาเพียงลำพัง

พิชิตยิ้มกว้างมองไปบนโต๊ะทำการบ้านของซึงกิล เธอชอบเล่นสเก็ตเหรอ เราก็ชอบ ไว้ไปเล่นด้วยกันนะ!’

เด็กชายพิชิตยิ้มจนมีรอยบุ๋มตรงแก้มสองฝั่งดวงตาโค้งหยี ลีซึงกิลไม่รู้ว่าจะต้องมีความรู้แค่ไหนถึงจะยิ้มได้กว้างขนาดนั้น ถึงอย่างนั้นเขาก็ลองยิ้มตามดู

ยิ้มแบบนั้นได้ยังไงกันนะเด็กชายพึมพำกับตัวเอง

ใบหน้าเย็นชาค่อยๆกระตุกมุมปากพยายามยิ้ม เขาไม่มั่นใจในตัวเองจนจะต้องหยิบกระจกที่อยู่ข้างๆขึ้นมาส่อง พิชิตกดกระจกลงแล้วพูด ไม่ต้องห่วงหรอก ถ้าเธอยิ้มจากใจจริงจะต้องน่ารักมากแน่ๆ ทำใจให้ร่าเริงเข้าไว้นะออปป้า!!’ มือเล็กๆทั้งสองกำแน่นให้กำลังใจ ลีซึงกิลพยักหน้า

อื้อ!’

 

หลังจากนั้นพิชิตก็เป็นนักเรียนทุนคนแรกที่เขายอมเป็นเพื่อนด้วย ทุกเย็นทั้งสองจะต้องไปซ้อมสเก็ตทุกวันจนถึงสามทุ่มแล้วถึงกลับมานั่งทำการบ้าน เพียงช่วงเวลาสั้นๆสามเดือนก็ทำให้ลีซึงกิลมีความสุขมาก

ทั้งสองกอดคอถ่ายรูปที่ลานสเก็ตเสมอๆเพื่อเป็นภาพความทรงจำ ลีซึงกิลฉีกยิ้มกว้างยืนเคียงข้างพิชิตที่ยิ้มกว้างไม่แพ้กัน

เอาแล้วนะ

พ่อซึงกิลกดชัตเตอร์แล้วปริ้นรูปมาสองใบแจกให้เด็กชายทั้งสองคนเก็บไว้เป็นที่ละลึก

 

หนึ่งอาทิตย์ก่อนที่กำหนดกลับของพิชิตลีซึงกิลเสียใจมาก เขาแอบไปร้องไห้กับแม่ทุกคืนขอให้พิชิตอยู่ต่อ

พิชิติอยู่ต่อไม่ได้เหรอฮะเด็กชายถามด้วยแววตาวาวน้ำ ผู้เป็นแม่ลูบหัวลูกชายคนโปรดแล้วรั้งมาไว้ในอ้อมกอด

ไม่ได้หรอกจ้ะ พิชิตก็มีพ่อแม่อยู่ที่เมืองไทยเหมือนกัน พ่อแม่ของพิชิตคงจะคิดถึงพิชิตมาก

แต่ผมก็คิดถึงพิชิตมากเหมือนกันฮะซึงกิลซุกหน้ากับอ้อมกอดของมารดา น้ำตาซึมออกมาน้อยๆ

 

ถ้าพิชิตไม่อยู่ผมต้องคิดถึงพิชิตมากๆแน่เลย...

 

ณ สนามบินครอบครัวลีซึงกิลยืนส่งพิชิตกันพร้อมหน้า ลีซึงกิลกำมือแน่นซุกใบหน้าลงต่ำถามพิชิตเสียงเบา

นายจะคิดถึงฉันไหม

ซึงกิลดวงตาทั้งสองแดงก่ำจมูกก็แดงด้วย เขาคิดว่าพิชิตก็ต้องเศร้ามากแน่ๆแต่ในทางกลับกัน...เด็กน้อยผิวสีแทนยังคงยิ้มอยู่เช่นเดิมราวกับไม่สะทกสะท้าน พิชิตเอาแต่คุยกับพ่อแม่ของซึงกิลไม่ได้สนใจฟังคำถามของซึงกิลแม้แต่น้อยทำให้เด็กชายต้องกลืนคำถามโง่ๆนั่นลงคอ

ลีซึงกิลช้อนสายตามองพิชิตที่ยังคงยิ้มแย้มสองขาก็ก้าวถอยหลังออกไปโดวยไม่รู้ตัว เด็กชายอายุสิบสามหันหลังหนี คุณแม่เห็นก็รีบพูด

ซึงกิล อีกห้านาทีพิชิตก็จะเข้าเกตแล้วนะ

ขาเล็กๆทั้งสองก้าวต่อไปข้างหน้าไม่หยุด ลีซึงกิลปาดน้ำตาลวกๆแล้วเดินออกไปทางประตูทางออก พ่อหันมาพูดกับพิชิต

เธอก็รีบไปเถอะนะ เดี๋ยวจะตกเครื่อง ซึงกิลก็เป็นเด็กเอาแต่ใจแบบนี้แหละ

พิชิตลังเล เขาอยากจะวิ่งไปตามแต่ถ้าไปตอนนี้ต้องไม่ทันแน่ๆ เขาเลยตัดสินใจมุ่งหน้าสู่ทางออก

 

โดยที่ไม่ได้บอกลา.....

 

หลังจากนั้นก็ผ่านมาอีกสิบปีเขาก็แทบจะไม่ได้คิดถึงเรื่องนั้นอีก ซึงกิลขยับหมอนทิ้งตัวลงนอนคิดเรื่องนู่นนี่เรื่องเปื่อย ตอนเด็กๆเขาก็เอาแต่ใจมากจริงๆแหละ เพื่อนไม่ค่อยมีด้วย

ก็มีพิชิตเป็นเพื่อนคนแรกนี่นา....

 

พิชิตออกมาจากห้องน้ำเห็นซึงกิลนอนหลับไปแล้ว ชายหนุ่มเดินเข้าไปดูมือถือตัวเองที่วางอยู่ข้างๆซึงกิลแล้วกดปุ่ม home เพื่อดูว่าแบตเหลือเท่าไหร่ รูปเด็กชายสองคนที่ยืนฉีกยิ้มกอดคอกันทำให้เขายิ้มตามทุกครั้งเมื่อเห็นรูป พิชิตยกมือถือขึ้นมาแล้วเพ่งมองไปยังใบหน้าของซึงกิลในตอนเด็กเปรียบเทียบซึงกิลในตอนนี้ที่ยังหลับไหลอยู่

ใบหน้ายังขาวเหมือนหิมะเหมือนเดิมเลย...

พิชิตนึกในใจ คำพูดสุดท้ายที่เขาตั้งใจจะบอกแต่ซึงกิลดันวิ่งหนีไปก่อนตอนนี้ยังพูดได้อยู่ไหมนะ พิชิตน้อมใบหน้าเข้าไปข้างๆหูคนที่กำลังหลับใหลแล้วกระซิบเบาๆ

당신이 좋아요(ผมชอบคุณ)

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ wachira49 จากทั้งหมด 11 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

8 ความคิดเห็น

  1. #8 tatarxxi (@tatarxxi) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2560 / 19:45
    กรี๊ด!!! ต่อได้ไหมค่าาาาา
    #8
    0
  2. วันที่ 22 ธันวาคม 2559 / 08:02
    ชอบพิชิตเมะโคตรๆเลย เง้อ
    #7
    0
  3. #6 Luna-themoon (@220325452245) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2559 / 08:20
    กรี้ด~ เพื่อนสมันเด็ก~
    #6
    0
  4. #5 kikasa
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2559 / 02:11
    มีต่อใช่ไหมอะ.
    #5
    0
  5. #4 aom apple (ออม) (@mikuandaom) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2559 / 14:56
    ต่อได้มั้ยยยยยยย *\\\\\*
    #4
    0
  6. วันที่ 30 ตุลาคม 2559 / 22:54
    อร้ายยยย//-//
    มีต่อมั้ยคะ มันค้างคา!!-0-

    #3
    0
  7. วันที่ 30 ตุลาคม 2559 / 22:07
    เฮ้ย พิชิตคุงจริงๆแล้วซึงกิลอาจจะแค่พักสายตาก็ได้นะแกร ><

    ขอบคุณค่า ><
    #2
    0
  8. วันที่ 30 ตุลาคม 2559 / 21:46
    เฮ้ยยย น่ารักมากเลยอ่าไรท์-////////- ขอบคุณที่ปั่นมาให้อ่านค้าา
    #1
    0