มีเหตุสินะ

ช่วงนี้ไม่ว่าจะเอ็ม สเปซ เข้าแทบจะไม่ได้เลย เน็ตก็รวนๆแบบบอกไม่ถูก
บางทีเขียนบทความอัพในสเปซ หมดเลย หายหมด เราก็ขี้เกียจเขียนใหม่
เพราะมันจะไม่เหมือนเดิม

วันนี้นอนทั้งวัน ปวดหัวมากๆ กินพาราไป พรุ่งนี้คงจะดีขึ้น เพราะงานที่ทำไม่ลำบากอะไร
สามารถนั่งหลับพักผ่อนได้ทั้งวัน จะเอาสมาธิรักษาตัวเองแบบเมื่อก่อนคงไม่ได้
กำลังของสมาธิไม่มากพอที่จะทำแบบนั้น

ดูตามความเป็นจริง อาหารห็ไม่อร่อย ดูหนังก็ดันไปเห็นจุดที่เขาหลอกคนดูอีก
เออ... นะ จริงๆแล้ว เขาก็สร้างหลอกเรามาตลอด อาชีพของเขา ไปว่าเขาไม่ได้

นี่กำลังซักผ้าอยู่ เรานอนตั้งแต่เช้า ลุกไม่ขึ้นเลย หนาวมากๆ ปวดหัวมากๆ หลับๆตื่นๆตลอด
วิลัยไม่อยู่ไปวัดอัมพวันหรือตาลเอนเราก็ไม่ได้ถาม เห็นเขาบ่นๆทำนองว่า อยู่บ้านแล้วขี้เกียจ
อันนี้มันก็จริงของเขานะ อยู่บ้านแล้วขี้เกียจจริงๆ ชอบตามใจตัวเอง

ปกติเน็ตไม่ดี เราต้องไปร้านเกมส์แล้ว นี่ไม่ไป เพราะกลัวภรรยาเขาเป็นทุกข์
จริงๆแล้วเราน่ะจิตสะอาดนะในเรื่องนี้ ศิลของเราสะอาดจริงๆ เรื่องเหล่านี้ไม่มีในหัวของเราเลย
เขาคิดของเขาไปเอง แล้วไปเที่ยวพูดเอง คิดเอง เออเอง หาทุกข์ให้กับตัวเอง ทั้งๆที่ไม่มีอะไร

ความเจ็บป่วยทำให้เราได้ข้อคิดอะไรหลายๆอย่าง มันมีแค่นี้เองนะชีวิต ไม่ได้มีอะไรเลย
มีแต่ทำตามด้วยความเคยชิน ทำตามกิเลส ทำตามความพอใจกับไม่พอใจ

ชีวิตเรามืดบอดมานานเท่าไหร่แล้วนะ เราได้ย้อนกลับไปอ่านสมุดบันทึกมา
มีข้อความอีกเยอะที่ไม่ได้นำลงสเปซ เนื่องจากความขี้เกียจ คือได้เขียนระบายแล้วจบ

ได้ไปย้อนอ่านมาของปี 52 ชีวิตคนเรานี่เหมือนนิยายดีๆนี่เอง ไม่แตกต่างเลย
ขนาดนั่นคือการบันทึกของตัวเราเองแท้ๆ เราอ่านแล้วยังติดใจอยากที่จะอ่านต่อ

ใจคิด อยากรวบรวมเป็นเล่ม รวบรวมทั้งหมด เพราะมันน่าอ่านจริงๆ
จำได้ว่าในเด็กดี เรามีเขียนไว้เรื่องการปฏิบัติ เราจะเปลี่ยนใหม่ว่า ชีวิตไม่ใช่นิยาย
แต่ชีวิตเหมือนนิยาย เพราะความไม่รู้ หลงกระทำสิ่งต่างๆไปด้วยความไม่รู้ ชีวิตจึงเป็นเหมือนนิยาย

มีเหตุสินะ

ความคิดเห็น