เซ็ต จอมยุทธ์ป่วนรัก

ตอนที่ 20 : สลักใจโฉมพธู ตอนที่ 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 423
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 23 ครั้ง
    9 เม.ย. 62

 

                                   ตอนที่ 2


               บ้านสกุลอู๋อยู่ที่เมืองจิ่งซู่ตรงกลางระหว่างเยี่ยนถงและฝูหรง เขาเดินทางไปมาจนคุ้นชินแล้วแต่ไม่เคยแวะบ้านตนเองสักที เพราะอะไรน่ะหรือ

           มารดาของเขาได้หาสตรีที่เขาต้องแต่งงานไว้ให้เรียบร้อยแล้ว เขาทราบเรื่องนี้โดยบังเอิญจากนั้นเขาก็หาลูกไม้หนีไปให้ไกลบ้าน พยายามอยู่หลายหนจนกระทั่งได้พบชายผู้หนึ่งนั่งท่าทางเหมือนหิวโหยอยู่ริมถนนเขาจึงเดินไปถามไถ่ แล้วชายผู้นั้นก็ชวนเขาไปเรียกวิชาที่เขาปุยเมฆ  

           ตอนนั้นคิดแต่เพียงว่าไปไหนก็ได้ขอให้ได้ไปไกลจากมารดายิ่งดี เขาเลยเขียนจดหมายแบบเด็กๆทิ้งไว้ว่า เขาจะกลับมาเมื่อฝึกวิชาสำเร็จ 

           แต่นับจากวันนั้นจนถึงวันนี้เกือบสิบปีแล้วที่เขาไม่ยอมกลับบ้าน เมื่อปีที่แล้วเขาแอบมาหนหนึ่งจึงได้บอกบิดาว่าพักอยู่ที่ไหนและแน่นอนว่าบิดาทราบก็เหมือนมารดาทราบเขาเลยโดนติดตามมาจนทุกวันนี้    

            หรือถึงคราที่เขาต้องกลับบ้านแล้วจริงๆ




           รุ่งเช้าอู๋จื้อจวีจึงได้เดินทางกลับบ้านตามที่รับปากเอาไว้ระหว่างทางเขาพบคนรับใช้ของฟั่นชิวเยี่ยโดยบังเอิญ     

           “คุณชายอู๋จะไปไหนหรือเจ้าคะ” 

           “ข้าจะกลับบ้านเกิดน่ะ แล้วเจ้าทำไมมาคนเดียว”  

           “คุณหนูเป็นอะไรก็ไม่ทราบเจ้าค่ะพักนี้หงุดหงิดง่ายเหลือเกิน ข้าชวนมาเดินตลาดชมของสวยๆงามๆนางก็ไม่ยอมมา เอาแต่วาดภาพกับดีดพิณทั้งวัน” คิ้วเข้มขมวดด้วยความสงสัย ยังมีสิ่งใดที่นางต้องกังวลอีก ในยามนี้เศรษฐีหลิวก็นับนางเป็นบุตรบุญธรรมไปแล้ว บิดามารดานางก็อาศัยในเมืองนี้แล้วไยนางจึงเป็นเช่นนั้นได้  

           “แล้วนี่ได้ของครบแล้วหรือ”     

           “ใช่ ข้าจะกลับพอดี”    

           “ดีแล้วล่ะ ข้าเองก็เห็นทีจะต้องไปแล้วเหมือนกัน” เขาบอกลาสาวใช้บ้านหลิวแล้วจึงออกเดินทางต่อ ยังไงวันนี้เขาต้องถึงเมืองจิ่งซู่ก่อนค่ำ


           ฟั่นชิวเยี่ยนั่งนิ่งไม่พูดไม่จาหลังจากที่ได้ยินว่าใครบางคนเดินทางออกจากเมืองเยี่ยนถงไปแล้ว เขาจะไปยังไม่คิดบอกนางสักคำแต่มาคิดอีกทีเขาจะมาบอกนางทำไมกันพวกนางไม่ได้เกี่ยวข้องกันสักหน่อย 

           นี่นางกำลังคาดหวังสิ่งใดกันแน่  

           “คุณหนูเจ้าคะบ่าวไปเดินตลาดมาได้ยินชาวบ้านพูดกันว่าเมื่อไหร่คุณหนูจะเลือกคู่ครองสักที พวกเขาอยากชมเขยสกุลหลิวมากเลยเจ้าค่ะ” ฟั่นชิวเยี่ยเหลือบมองสาวใช้ส่วนตัวแล้วถอนหายใจเบาๆ 

           เขยของท่านหลิวก็อยู่ฝูหรงโน่นไงตำแหน่งใหญ่โตอีกด้วยตามไปดูกันเสียสิ  

            “ข้าเองก็ไม่รู้เหมือนกัน แล้วแต่ท่านหลิวจะพิจารณา” นางตอบออกไปเช่นนี้ หากเป็นผู้อื่นคงได้นึกสงสัยว่าเหตุใดธิดาของเศรษฐีจึงเรียกบิดาตนเองเช่นนี้ แต่นางกลับชินเพราะมารับหน้าที่ดูแลสตรีงดงามผู้นี้ก็ได้ยินคำเรียกขานเช่นนี้แล้ว     

           “คุณหนูสิบแปดปีแล้ว อีกไม่นานนายท่านต้องจัดพิธีเลือกคู่ให้แน่นอน”      

           “จริงสินะ แต่ชื่อเสียงของสมปรารถนาในตอนนี้เรียกได้ว่าโด่งดังเป็นอย่างมาก ข้าว่าคงอีกสักพักกระมัง” 

แขกกำลังมา คนกำลังมาก หลิวกวงไม่มีทางตัดหนทางทำเงินของตัวเองแน่

           “พรุ่งนี้ข้าจะไปที่ร้านเจ้าสั่งให้คนเตรียมพิณไว้ด้วยก็แล้วกัน แต่ตอนนี้ข้าอยากพักแล้วล่ะ เจ้าออกไปก่อนเถอะ” นางไล่อีกฝ่ายอย่างแนบเนียนก่อนจะเอนกายลงกับหมอนสมองก็ครุ่นคิดไปในเรื่องต่างๆนาๆ 

           ตอนนี้บิดามารดาเข้าออกที่คฤหาสน์นี้อย่างสะดวกสบายใจเพราะหลิวกวงบอกว่าพวกเขาเป็นญาติเวลามาให้ต้อนรับขับสู้ นี่เป็นเรื่องที่นางนับว่าเป็นสิ่งดี  

           แต่เรื่องแต่งงานนั้นนางเองก็เห็นจะเลี่ยงลำบาก เป็นสตรีต้องมีคู่ครองแต่นางยังไม่พบคนถูกใจเลย หวัง

ว่าท่านหลิวกับบิดามารดาของนางจะไม่พูดเรื่องนี้ขึ้นมาในเร็ววันนี้ละกัน    




           ที่บ้านสกุลอู๋ทุกคนล้วนครึกครื้นเป็นอย่างมากเพราะคุณชายที่หนีหายไปนานกำลังจะกลับมา อู๋ฮูหยินถึงกับป่าวประกาศเรียกธิดาของผู้มั่งมีทั้งหลายมารอให้บุตรชายได้ชมโฉม ความจริงแล้วอู๋จื้อจวีมีคนที่ได้ตกปากรับคำว่าจะให้หมั้นหมายไปแล้วคือหลี่ชิงถิงแต่ยังไม่ทันเจรจาความต่อเจ้าตัวก็มาหายไปเสียก่อน แล้ววันนี้นางก็มาร่วมด้วย       

           ธิดาคหบดีหลายนางมารอชมโฉมคุณชายอู๋กันด้วยความสนใจ ในวัยเด็กเขาจัดได้ว่าองอาจและมาดดีมาก เวลาผ่านไปเกือบสิบปีเขาคงเติบโตขึ้นมาด้วยรูปโฉมอันงดงามด้วยกระมัง                            

           จวนค่ำร่างสูงใหญ่ก็พลิ้วกายลงที่ข้างกำแพงบ้านแล้วเดินก้าวเข้าไปด้านในอย่างคุ้นเคย อู๋จื้อจวีเพ่งมองเห็นหญิงสาวเกือบสิบคนนั่งในห้องโถงแล้วก็ถอนหายใจออกมาอย่างไม่ปิดบัง      
           ไม่ว่าจะกี่ปีผ่านไป มารดาเขาก็ยังไม่เปลี่ยนนิสัยจริงๆ       

                  “คุณชายกลับมาแล้วขอรับ” บรรดาหญิงสาวทั้งปวงต่างก็หันมามองที่ประตูเป็นตาเดียว และเมื่อพบว่าบุรุษที่ก้าวเข้ามานั้นรูปงามและท่าทางผึ่งผายพวกนางก็ถึงกับยกมือทาบอกทันที      หนึ่งในนั้นคือหลี่ชิงถิงที่คิดว่าตนเองรู้สึกคุ้มที่ยอมเสียเวลาเป็นวันเพื่อรอคอยเขา อู๋จื้อจวีมีคุณสมบัติที่เพียบพร้อมต่อนางแต่ว่าหนนี้อาจจะไม่ง่ายนักเพราะเหล่าหญิงสาวที่อยู่ตรงหน้าตอนนี้ก็ใช่ว่าจะกำจัดไปได้ง่ายๆ  

           “จื้อจวีคารวะบิดา และมารดา” เขาเข้ามาคำนับบุพการรีแล้วจึงได้กล่าวทักทายสตรีในที่นั้นทุกคน ดูก็รู้ว่าพวกนางคิดอะไรอยู่แต่เขาจะทำเป็นไม่รับรู้ก็แล้วกัน   

            “ลูกแม่ มาได้สักทีนะ แม่คิดถึงเจ้าเหลือเกิน” อู๋ฮูหยินรีบเข้าไปกอดบุตรชายด้วยความดีใจส่วนบิดาของเขาแค่ยิ้มน้อยๆเท่านั้นเอง

           “ข้าก็คิดถึงพวกท่านทั้งสองแต่พอดีว่ายังฝึกวิชาไม่สำเร็จเลยยังไม่ได้ลงเขาขอรับ” เขาไม่ได้บอกว่าฝึกไม่สำเร็จขั้นสุดยอดแต่ขั้นอื่นนั้นฝึกจนหมดแล้ว 

           “ลงมาก็ดีแล้ว มาๆ แม่จะแนะนำบรรดาสาวงามพวกนี้ให้เจ้าได้รู้จักนะ” อู๋ฮูหยินร่ายไปจนเกือบครบแล้วและเหลือหลี่ชิงถิงเป็นคนสุดท้าย      

           “จื้อจวีเพิ่งกลับมาถึงอาจจะยังไม่ค่อยรู้เรื่องราวอะไรนัก หากมีอะไรพวกเจ้าก็ช่วยดูแลเขาด้วยนะ”     

           “ยินดียิ่ง” เหล่าสตรีทั้งหลายเริ่มเคลื่อนไหวเขาสังเกตเห็นว่าสายตาของหลี่ชิงถิงผู้นั้นออกจะแปลกไปสักหน่อย นางเหมือนจะมุ่งมาดปรารถนาอย่างแรงกล้าจนเขารับรู้ได้เลยทีเดียว      

           “แต่วันนี้ข้าเหนื่อยมากเลย ท่านแม่ขอข้าพักก่อนได้หรือไม่” เขาแสร้งบอกว่าตนเองเดินทางรอนแรมมาไกลเพื่อจะได้หลบไปจากความวุ่นวายนี้ซึ่งนับว่าเป็นเหตุผลที่ใช้ได้ทีเดียว 

           “เช่นนั้นก็ให้เสี่ยวตงพาเจ้าไปพักก่อน”   

           “ขออภัยแม่นางทั้งหลายที่ไม่ได้อยู่ต้อนรับ” เขายังรักษามารยาทเป็นอยู่ ไปอยู่ป่ามานานก็ใช่ว่าจะลืมเลือน       

            “ไม่เป็นไร คุณชายมาเหนื่อยๆ เชิญพักผ่อนเถิด” เขากระพริบตาให้บิดาช่วยจัดการซึ่งอีกฝ่ายก็รีบทำการส่งแขกทันทีพร้อมไล่ลูกชายไปนอน อู๋จื้อจวีรู้แล้วว่าเขาควรจะจัดการชีวิตอย่างไรดี ตอนนี้เขาจะแสร้งทำเป็นไม่รู้ทันแผนการของมารดาไปก่อนก็แล้วกัน   




           เช้าวันถัดมา หลี่ชินถิงก็ได้มาเยี่ยมเขาเพียงลำพังพร้อมกับเอาขนมของว่ามาด้วย มารดาของเขาจัดการต้อนรับนางเสร็จสรรพแล้วให้เขาไปพบนางที่ศาลากลางน้ำ เขาได้ลองสนทนากับนางแล้วพบว่านางมีความปรารถนาที่จะเอาชนะทุกคนสูงมาก สตรีผู้นี้มากมายด้วยเล่ห์กล นางมีมารยาหญิงที่พร้อมสรรพเกินกว่าที่เขาคาดเอาไว้เสียอีก  

           เขาพบเห็นหญิงงามมาก็มาก ทั้งหลิวไฉ่หงหรือแม้กระทั่งฟั่นชิวเยี่ยพวกนางมีนิสัยต่างกันก็จริงแต่ไม่ค่อยมีเล่ห์เหลี่ยมด้านนี้นักจะมีก็แต่ความงดงามที่ชวนให้ผู้คนเข้าไปหลงใหลเองเสียมากกว่า    

            “คุณชายจะไม่ทานหน่อยหรือ”  

           “ข้าไม่ค่อยชอบขนมหวานหรอก เชิญแม่นางหลี่เถอะ”   

          “ท่านเดินทางมาจากเยี่ยนถง ที่นั่นเป็นอย่างไรบ้าง ข้าได้ยินมาว่าที่นั่นมีโรงเตี๊ยมเลื่องชื่อ ไม่ทราบว่าคุณชายเคยไปมาแล้วหรือไม่” นางจงใจถามเขาสินะ ใครจะไม่รู้กิตติศัพท์ของโรงเตี๊ยมสมปรารถนาว่าดีเด่นในเรื่องไหน หลายเดือนมานี้มีคนหลายคนตั้งใจไปชมความงามของธิดาท่านเศรษฐีกันทั้งนั้น  


           “ไม่ค่อยได้ไปนักเพราะข้ามัวแต่ขึ้นเขาฝึกวิชา นานๆครั้งจะได้ลงมาหาซื้อของใช้”     

           “แล้วธิดาเศรษฐีหลิวท่านเคยพบนางหรือไม่”       

           “ย่อมต้องเคยอยู่แล้ว”  

           “นางงดงามสมคำร่ำลือหรือไม่”  

           “ยิ่งกว่าเสียอีก นางมีผิวพรรณงดงาม นัยน์ตากลมโต รูปร่างโปร่งบาง ข้าเห็นจะบรรยายได้ไม่หมด บอกได้เพียงแต่ว่านางงดงามจริงๆ” เขาจงใจกล่าวคำเยินยอฟั่นชิวเยี่ยอย่างออกนอกหน้าเพราะทราบดีว่านางต้องการถามเรื่องใด

           “ท่านเคยพบนางแล้วไม่ตกหลุมรักนางบ้างหรือ?” 

           “แม่นางหลี่ ข้าว่าเราเพิ่งสนทนากันครั้งแรก ท่านก็อย่าถามข้าให้เกินขอบเขตเลยนะ” เขาจงใจตกหน้านางอีกรอบด้วยการพูดจากเฉียดกรายคำว่าละเมิดความเป็นส่วนตัวออกไป หญิงสาวจึงได้ชะงักพร้อมกล่าวขออภัย

            “เสียมารยาทแล้ว”      

           “ไม่เป็นไรหรอก ข้าเพียงแค่ไม่ชอบสนทนาเรื่องส่วนตัวกับผู้อื่นเท่านั้นเอง” คำกล่าวของเขาจงใจกีดกันนางเป็นคนนอกอย่างเห็นได้ชัด  หลี่ชิงถิงระบายลมหายใจออกมาก่อนจะปั้นยิ้มบอกเขาอีกครา         

           “หากเป็นเช่นนี้วันนี้ข้าต้องขอตัว”

           “ขอบคุณที่มาเยี่ยมเยือน เดินทางดีๆนะแม่นางหลี่” เขายืนมองนางจากศาลาที่เดิมไม่ได้เดินไปส่งอีกฝ่ายแต่อย่างใด เพียงแค่ได้สนทนานางก็เปิดทางให้ได้พบว่านางต้องการสิ่งใดแต่เขาคืออู๋จื้อจวีนะ  ลำพังแค่หลี่ชิงถิงไม่สามารถผูกมัดเขาได้หรอก  




+++++++++

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 23 ครั้ง

20 ความคิดเห็น

  1. #15 lhunsal (@lhunsal) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 9 เมษายน 2562 / 11:43

    รอ....
    #15
    0