[TWICE] 1005 #สิบศูนย์ห้าเดอะซีรี่ส์ [น้องแชงกับ4เมะ]

ตอนที่ 5 : 03 : รูมเมท (3/3)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 447
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    6 ต.ค. 59

                                                  รูมเมท (3/3) 



พรึ่บ!!! เสื้อผ้าทุกชิ้นที่เคยอยู่ในตู้เสื้อผ้าถูกแชยองเก็บแล้วยัดเข้ากระเป๋าของตัวเองอย่างรวดเร็ว ร่างเล็กนั่งมองเสื้อยืดสีชมพูคิ้วขมวด สองจิตสองใจว่าจะเอากลับบ้านดีมั้ย เพราะตอนนี้กระเป๋าที่เธอได้นำมาด้วยนั้นมันตุงซะจนยัดอะไรไม่ได้อีก

 

หลังจากเหตุการณ์เมื่อคืนนี้ ก็ทำให้เธอตัดสินใจแล้วว่าจะย้ายออก คนบ้าอะไรให้เธอไปจับนมเจ้าตัวแถมบังคับมือไปขยำแบบนั้นอีก โอ๊ยยย อยากจะบ้าตาย ทำไมชีวิตของเธอต้องมาพบเจอกับคนสติแตกแบบนี้ด้วยนะ

 

มือบางจัดการรูดซิบแล้วยกกระเป๋าใบใหญ่กว่าตัวขึ้นสะพายอย่างรวดเร็ว เงยหน้าขึ้นมามองห้องตัวเองอีกครั้งก็พบว่าของมันไม่ได้พร่องลงไปแม้แต่น้อย รู้อย่างนี้เธอไม่น่าขนของมาเยอะเหมือนจะย้ายบ้านเลยให้ตายสิ

 

แอ๊ด.. บานประตูห้องเปิดออกให้ทั้งสี่คนอย่างจื่อวีและดาฮยอนที่กำลังเดินวนไปมาระหว่างห้องครัวกับห้องนั่งเล่น จองยอนที่กำลังนั่งจิบชายามเช้าอยู่ที่ห้องครัว และมินะที่กำลังปิ้งขนมปังเป็นอาหารเช้าให้ทุกคนในห้อง เลิกทำกิจกรรมทุกอย่างแล้วหันไปมองยังบานประตูที่เพิ่งเปิดออกอย่างรวดเร็ว

 

“เธอจะไปไหนล่ะน่ะ?” ดาฮยอนพูดขึ้นทันทีที่เห็นแชยองกับกระเป๋าสะพายใบใหญ่(ที่ใหญ่กว่าตัวเจ้าของเยอะ)ด้วยความสงสัย ปากก็คอยเคี้ยวขนมปังปิ้งที่อยู่ในมือไปด้วย คนตัวเล็กที่เพิ่งถูกถามคิ้วขมวดด้วยความหงุดหงิดใจเมื่อเธอเหลือบไปเห็นรุ่นพี่ตัวดีที่กำลังนั่งจิบชาอยู่อย่างไม่ได้สนใจอะไร ถึงแม้ว่าเธอจะแอบเห็นเจ้าตัวเหงื่อตกและแสร้งทำเป็นไม่สนใจก็เถอะ

 

“ฉันจะไม่อยู่แล้ว”

 

“อย่าทำตัวเป็นเด็กขี้งอนน่ะ พี่มินะกำลังทำเฟรนช์โทสด้วยนะ มากินเร็ว” จื่อวีพูดขึ้นให้เธอหันไปมองตาขวาง ไอ้ตัวสูงๆนี่ก็ตัวดีพอกัน เอาอาหารเช้ามาล่อก็ไม่สนแล้วเฟ้ย!! เธอจ้องกลับอาฆาตจนเจ้าตัวมีสะดุ้งนิดๆแล้วหันไปวอแวกับคนพี่ที่กำลังทำอาหารตามเดิม

 

“เธอก็รู้ว่าเธอย้ายห้องไม่ได้ อีกสามวันก็เปิดเทอมแล้วด้วย” จองยอนที่นั่งอยู่นานพูดขึ้นพร้อมกับยกแก้วชาขึ้นมาจิบอีกครั้งไม่ได้สนใจคนตัวเล็กที่กำลังจ้องสาปแช่งเขาแม้แต่น้อย

 

“พี่ไม่ต้องมาพูดกับหนูเลย!!” คนกำลังสาปแช่งจองยอนผ่านสายตาอย่างแชยองตลาดแว้ดขึ้นมาทันทีที่สิ้นเสียงของอีกคน

 

“แค่เรื่องนมแค่นี้ทำไมต้องทำให้เป็นเรื่องใหญ่ด้วยเนี่ย...”

 

มันไม่ใช่แค่เรื่องนมต่างหากล่ะคะ!!!

 

“เอาล่ะ ใจเย็นๆ แล้วมากินอาหารเช้ากันได้แล้ว เช้านี้มีออมเลตกับเฟรนช์โทสนะ” มินะเอาอาหารเข้าล่ออีกครั้ง ถึงแม้ว่าจะทำให้แชยองรู้สึกไขว้เขวอยู่บ้างเพราะกลิ่นของอาหารเช้านั้นมันหอมเตะจมูกเธอซะเหลือเกิน และไหนจะสายตาเชิญชวนและท่าทางกินเอร็ดอร่อยของดาฮยอนที่กำลังยั่วเธอนั่นอีก...

 

ไม่....เธอต้องใจแข็ง!!!

 

ไม่กินแล้วค่ะ!!! หนูจะไปลาออก!!!

 

“เห้ยเดี๋ยว แล้วเรื่องเรียนล่ะ” ดาฮยอนพูดเรียกสติคนตัวเล็กแต่ดูเหมือนว่าตอนนี้เจ้าตัวจะไม่สนอะไรแล้ว

 

ไม่รู้!! ไม่สนแล้ว!!!” แชยองพูดเพียงเท่านั้นก่อนจะเดินแบกกระเป๋าเป้ที่ใหญ่กว่าตัวแล้วเปิดประตูออกจากห้องไปทันที ท่ามกลางสายตาของทั้งสี่คนที่ยังคงจ้องมองไปยังบานประตูที่เพิ่งปิดสนิท

 

มินะถอนหายใจออกมาพร้อมกับส่ายหัว ในขณะที่อีกสามคนที่เหลือที่เป็นตัวต้นเรื่องได้แต่มองหน้ากันไปมาด้วยความรู้สึกผิดนิดๆ

 

“เอาน่ะ เดี๋ยวพรุ่งนี้เด็กนั่นก็กลับมาเองแหละ ใครมันจะยอมทิ้งชีวิตในโรงเรียนที่เป็นอนาคตตัวเองอย่างนี้ จริงป่ะล่ะ” คนเป็นพี่หัวโจกพูดขึ้นพร้อมกับยกชาขึ้นจิบอีกครั้ง ดาฮยอนหันไปมองหน้าจื่อวีที่ก็กำลังหันมามองหน้าเขาเช่นกันก่อนจะยักไหล่เป็นเชิงเห็นด้วย

 

“ก็จริงของพี่นั่นแหละ”

 

ในระหว่างนั้นที่บ้านของแชยอง

 

ปั้ง!!! ประตูบ้านตระกูลซนถูกเปิดออกพร้อมกับร่างเล็กๆของแชยองในสภาพเหงื่อแตก เธอจัดการทิ้งกระเป๋าไว้ข้างประตูก่อนจะตรงดิ่งไปยังห้องครัวที่มีแม่ของเธอกำลังล้างจานอยู่อย่างรวดเร็ว

 

ในตอนนี้เธอกำลังโมโห กำลังหงุดหงิด กำลังขัดใจ และสิ่งที่ทำให้เธออารมณ์ดีได้ก็ไม่ใช่อะไรอื่นนอกซะจาก

 

“อ้าวแชยอง คิดถึงพ่อกับแม่-”

 

“แม่คะเย็นนี้หนูขอของโปรดหนูชุดจัมโบ้นะคะ เสร็จแล้วเรียกหนูด้วยหนูไปนอนก่อน!!” แล้วเด็กสาวก็วิ่งหายขึ้นห้องไปท่ามกลางความสงสัยของคนเป็นพ่อและแม่ ทั้งสองหันมามองหน้ากันด้วยความสงสัยว่าอะไรกันน้า ที่ทำให้ลูกสาวของพวกเขาเป็นได้ถึงขนาดนี้

 

“สงสัยรูมเมทจะทำกับข้าวไม่อร่อย”

 



 

1005 





สามวันต่อมา...

 

“พรุ่งนี้ก็เปิดเทอมแล้วไม่ใช่เหรอพี่จองยอน?” จื่อวีที่กำลังนอนเอกเขนกกินแอปเปิ้ลอยู่บนโซฟาเอ่ยถามรุ่นพี่ร่วมห้องอย่างจองยอนที่กำลังนั่งเล่นเพลย์สี่อยู่หน้าทีวี ให้เจ้าตัวคนโดนถามหันกลับมามองรุ่นน้องตัวสูงเล็กน้อยด้วยสายตาที่เข้าใจว่าอีกคนกำลังจะสื่อถึงอะไร

 

หนึ่งในผู้มีความผิดอย่างดาฮยอนหันไปมองยังเพื่อนตัวสูงเล็กน้อยด้วยความหนักใจ จนตอนนี้แล้วแชยองก็ไม่มีทีท่าว่าจะกลับมาแม้แต่น้อย เขาจะไม่รู้สึกผิดหรือสนใจเลยแม้แต่น้อยถ้าความผิดนั้นไม่มีเขาร่วมก่อด้วย เห้อ...ไม่น่านึกสนุกอยากแกล้งยัยเตี้ยนั่นเลย

 

มินะมองภาพตรงหน้าก่อนจะส่ายหัวไปมาด้วยความลำบากใจ เขารู้ว่าสามคนนี้ไม่ได้ตั้งใจจะแกล้งแชยองจริงจังและตอนนี้เจ้าพวกนี้ก็คงรู้สึกผิดไม่น้อยเลยทีเดียว สังเกตได้จากการที่ไม่ค่อยยอมกินข้าว อยู่ไม่สุขและเอาแต่คิดเรื่องของแชยองที่ว่าจะกลับมาเรียนหรือไม่

 

อันที่จริงเขาก็นึกเป็นห่วงเรื่องอนาคตของแชยองอยู่เหมือนกัน เพราะการที่เข้าโรงเรียนแห่งนี้ได้ก็ไม่ใช่ว่าต้องอาศัยโชคเพียงอย่างเดียว เด็กคนนั้นคงต้องมีความสามารถมากพอที่โรงเรียนจะรับเข้ามา การที่อยู่ๆคิดอยากจะออกก็ออกนั้น คงเป็นการตัดสินใจที่พลาดมากๆ

 

เขาคงต้องทำอะไรซักอย่างซะแล้วล่ะนะ

 

“พวกแกนี่มันเด็กกันจริงๆเลยนะ” เสียงบ่นของมินะเรียกความสนใจของคนทั้งสามคนที่กำลังห่อเหี่ยวให้หันไปมองยังต้นเสียงด้วยความสงสัย ยิ่งได้เห็นเจ้าตัวลุกขึ้นยืนเดินไปหยิบเสื้อคลุมที่แขวนอยู่บนที่แขวนเสื้อแล้วพวกเขาก็ต้องขมวดคิ้วแน่นขึ้นไปอีก “ฉันจะไปกล่อมให้แล้วกัน พวกแกก็คิดคำขอโทษน้องแชยองเอาไว้ด้วย โอเคนะ”

 

“มินะริง เทพธิดาของฉัน” คนที่เพิ่งจะสำนึกผิดอย่างจองยอนวิ่งเข้าไปเกาะขาเทพธิดาของเขาอย่างรวดเร็ว ก่อนที่เขาจะนึกขึ้นมาได้ว่า แล้วมินะมันจะไปคุยกับแชยองยังไง... “แล้วแกจะไปคุยกับน้องมันยังไง...?”

 

ความเงียบปกคลุมรอบห้องอีกครั้ง สี่เมะนิ่งเงียบหลับตาคิดพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย ก่อนที่จื่อวีจะดีดนิ้วดังเป๊าะเรียกความสนใจของทุกคนให้หันไปมองอย่างอยากรู้

 

“ไปถามประวัติจากพี่ซูยองดีไหมพี่?”

 

 

 

 1005

 

 


“ที่อยู่น้องแชยองน่ะเหรอ?” ซูยองเอ่ยถามทั้งสี่คนที่กำลังยืนออกันอยู่หน้าบาร์ประชาสัมพันธ์ของตึกหอพัก มินะ จองยอน ดาฮยอนและจื่อวีพยักหน้าจริงจังให้เขารู้สึกขนแขนลุกเล็กน้อย ก่อนจะหันไปคีย์ข้อมูลอะไรบางอย่างใส่หน้าจอคอมพิวเตอร์ท่ามกลางสายตาทั้งแปดคู่ที่ยังคงมองไม่ละสายตา

 

“ทำอะไรกันน่ะ?” เสียงหวานใสดังผ่านหลังให้ทั้งสี่คนหันไปมองกันเป็นตาเดียว รุ่นน้องทั้งสองคนอย่างดาฮยอนและจื่อวีโค้งให้รุ่นพี่ของพวกเขาซึ่งนายอนก็ทำได้เพียงโบกมือไปมาเป็นเชิงทักทายแค่นั้น

 

“พวกเรากำลังจะไปง้อแชยองน่ะ แชยองหนีออกจากห้องไป”

 

“อันที่จริงมินะจะไปพูดให้ก่อนน่ะ” จองยอนบอกพร้อมกับชี้ไปยังมินะที่อยู่หน้าสุด

 

“พวกแกก็ต้องไปง้อด้วย!!” มินะหันไปบังคับสามคนที่เหลือซึ่งจองยอน ดาฮยอนและจื่อวีก็พยักหน้าด้วยความสมยอม นายอนมองภาพตรงหน้าก่อนจะส่ายหัวไปมา

 

“แล้วครั้งนี้เธอไปทำอะไรให้น้องเขาถึงกับต้องหอบเสื้อผ้าหนีออกไปล่ะ?”

 

“มันไปบังคับน้องให้จับนมมันเพราะมันไปจับนมน้องก่อนหน้านี้เป็นการแลกเปลี่ยน”

 

“....” นายอนถึงกับต้องลูบหน้าส่ายหัวให้กับความบ้าของจองยอนอีกครั้ง เหมือนๆกับรุ่นน้องอีกสองคนที่เหลืออย่างดาฮยอนและจื่อวีที่ก็ไม่คิดว่าพี่แกจะกล้าทำอะไรที่มันบ้าระห่ำขนาดนี้และกำลังปาดเหงื่ออยู่เช่นกัน

 

“จะทำอะไรก็รีบทำแล้วกัน พรุ่งนี้เปิดเทอมแล้วด้วย” หญิงสาวบอกก่อนจะโบกมือให้ทั้งสี่คนแล้วเดินเข้าลิฟต์ไปทันที

 

“ได้แล้วเด็กๆ น้องเขาอยู่แถวXXY นั่งรถไฟสายสีชมพูไปประมาณห้าสถานีก็ถึงแล้ว” คนที่อยู่อีกฝั่งของบาร์ประชาสัมพันธ์บอกให้ทั้งสี่เมะพยักหน้ารับและไม่ลืมที่โค้งขอบคุณไป ก่อนที่ทั้งสี่เมะจะรีบวิ่งออกจากตัวตึกให้ซูยองมองด้วยสายตางงๆจนลับสายตา

 

“พวกเรานั่งรถแท็กซี่ไปกันมั้ย ไวกว่าเยอะเลย” มินะหันไปถามอีกสามคนที่เหลือที่เดินตามกันมา จื่อวีรีบส่ายหัวทันทีที่สิ้นเสียงของรุ่นพี่ของตัวเอง

 

“ฉันเมาอ่ะพี่”

 

“รถไฟที่จริงก็ไวนะ” จองยอนเสนอขึ้นมาบ้างแต่ก็เหมือนเดิมเมื่อจื่อวียังคงส่ายหัวพั่บๆไม่หยุด

 

“อันนั้นฉันก็เมา...” สิ้นเสียงของจื่อวี จองยอน มินะและดาฮยอนหันมามองหน้ากันก่อนจะก้มหัวลูบหน้าอย่างหนักใจ แล้วพวกกูจะไปกันยังง๊ายยย!!! “เห้ยพี่! งั้นเอางี้!

 

อยู่ๆจื่อวีก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา กดโทรออกแล้วพูดคุยอะไรสองสามอย่างก่อนจะกดวางสายไปให้อีกสามคนที่เหลือมองด้วยความสงสัยหนักยิ่งกว่าเดิม จื่อวีไม่ได้บอกพวกเขาว่าเจ้าตัวกำลังทำอะไร จะมีก็แต่รอยยิ้มภาคภูมิใจราวกับว่าเจ้าตัวได้ช่วยเหลือพวกเขาครั้งนี้ไว้ได้แค่นั้น

 

ปี๊นๆ!! เสียงแตรรถดังมาตั้งแต่ต้นซอยให้ทั้งหมดหันไปมองตามเสียงด้วยความสงสัย ก่อนที่ทั้งมินะ จองยอนและดาฮยอนจะตาโตมองรถลิมูซีนหรูที่ขับเข้ามาจอดในซอยด้วยความอึ้งและตะลึงสุดๆ

 

“เชิญครับคุณหนูและเพื่อนของคุณหนู” ผู้ชายในชุดสูทรีบลงมาจากรถกุลีกุจอมาเปิดประตูให้กับคุณหนูของเขาท่ามกลางสายตาที่ยังคงตกตะลึงกับความรวยสั่งได้ของจื่อวีไม่เลิก จื่อวีไม่พูดอะไรเพียงแค่เดินเข้าไปนั่งข้างในทันทีที่คนขับรถของเขาพูดเสร็จ ก่อนจะชะโงกหน้าออกมาเรียกให้คนที่ยังคงอึ้งตามเข้ามาข้างในอย่างรวดเร็ว

 

“เร็วสิพี่”

 

ทั้งหมดเข้าไปอยู่ในรถได้อย่างปลอดภัยและเรียบร้อย ไม่นานรถหรูก็ขับเคลื่อนออกไปยังเป้าหมายที่อยู่ห่างออกไปไม่ไกลทันที ถึงแม้ว่าพวกเขาจะไม่เคยเจออะไรแบบนี้มาก่อน แต่จื่อวีก็ไม่ได้มีท่าทีรังเกียจพวกเขาแต่อย่างใด ต้องยอมรับนิสัยในด้านดีๆตรงนี้ของจื่อวีจริงๆ

 

“เออนี่พี่ แล้วเราจะง้อแชยองกันยังไงดีล่ะ?” จื่อวีเอ่ยถามอีกฝั่งของที่นั่งในรถลิมูซีนหรู คนเป็นพี่ทั้งสองก้มหน้าคิดหนัก นั่นสินะ ตั้งแต่ออกจากหอมาจนตอนนี้พวกเขาก็ยังคิดไม่ออกเลยนี่นา...

 

“เดี๋ยวนะ ฉันไม่ได้ร่วมทำผิดกับพวกแก ทำไมฉันต้องมาเครียดช่วยพวกแกสามคนคิดด้วยเนี่ย?”

 

“ก็พี่ดูจะมีสติดีที่สุดแล้วนี่นา” ดาฮยอนพูดขึ้นมาบ้าง จองยอนและจื่อวีพยักหน้ารับก่อนจะหันไปจ้องดาฮยอนคิ้วขมวดแทบไม่ทัน คนตัวขาวสุดในรถหัวเราะแห้งๆออกมาเบาๆก่อนจะรีบหันเหความสนใจด้วยการให้ทุกคนช่วยกันคิดแผนง้ออีกครั้งอย่างรวดเร็ว และเมื่อเข้าเห็นว่าคนที่เกือบจะฆ่าเขาหมกรถลิมูซีนหันไปสนใจกับแผนการ(ที่ยังไม่มี)แล้ว เขาก็ต้องถอนหายใจโล่งอกออกมาเบาๆ

 

“ซื้อนมไปให้เด็กนั่นดิ จะได้ไปเพิ่มนมซะบ้าง”

 

“มันใช่มั้ยล่ะพี่แบบนั้น...เปลี่ยนเป็นซื้อคอร์สทำหน้าอกให้แชยองยังดูเข้าท่ากว่าเยอะ” จื่อวีพูดในสิ่งที่เป็นไปได้แทน ให้มินะที่นั่งฟังอยู่นานรีบเอ่ยห้ามอย่างรวดเร็ว

 

“พอๆ ความคิดพวกแกนี่มันไปกันใหญ่แล้ว”

 

“งั้นเอางี้...” ดาฮยอนที่เงียบอยู่นานพูดขึ้นอีกครั้ง ก่อนจะกวักมือเรียกอีกสามคนที่เหลือเข้ามาสุมหัวแล้วบอกแผนการอันชาญฉลาดให้ทุกคนฟังทันที เสียงหัวเราะคิกคักดังขึ้นภายในห้องโดยสารของรถหรูเป็นระยะๆที่ดาฮยอนบอกแผนการ ก่อนที่เสียงเฮเบาๆจะดังขึ้นอีกครั้งเพื่อสร้างความมั่นใจให้แก่ผู้ร่วมอุดมการณ์

 



 

 1005

 

 



เอี๊ยดด!!! รถลิมูซีนหรูขับมาจอดอยู่หน้าบ้านของแชยองอย่างรวดเร็ว บานประจกถูกเลื่อนลงครึ่งหนึ่งปรากฏเป็นใบหน้าคมสวยของจื่อวีที่กำลังสอดส่องไปยังหน้าบ้านเป้าหมายราวกับสายลับที่รอมาสังหารเหยื่อ เมื่อเห็นป้ายที่ขึ้นชื่อว่า ตระกูลซน เขาก็ค่อยๆเลื่อนกระจกฟิล์มดำปิดตามเดิม...

 

“เอาล่ะพวกพี่พร้อมนะ?” จื่อวีหันไปถามความพร้อม ทุกคนภายในรถพยักหน้ารับทันทีที่สิ้นเสียงของจื่อวี ทั้งหมดเปิดประตูลงไปจากรถอย่างรวดเร็ว

 

ติ๊งต่อง... เสียงออดบ้านดังลั่นก่อนที่คนเป็นแม่ของตระกูลซนจะรีบเดินไปเปิดประตูว่าใครกันที่เป็นแขกยามค่ำคืนนี้ มือเหี่ยวตามอายุเอื้อมไปเปิดประตูก่อนจะต้องตาโตมองเด็กสาวทั้งสี่คนที่หน้าตาราวกับดาราออกมาจากจอทีวี พวกเขาทั้งสี่คนยกยิ้มให้เธอและนั่นมันก็ทำให้เธอรู้สึกแสบตาแปลกๆ

 

“สวัสดีค่ะคุณแม่ พวกเราเป็นรูมเมทและก็รุ่นพี่ของแชยองน่ะค่ะ แชยองอยู่มั้ยคะ?” ผู้หญิงผมสั้นเอ่ยถามเธอให้ต้องรู้สึกแสบตาอีกครั้ง โอ๊ยยย ทำไมเด็กสมัยนี้ถึงได้สวยๆกันแบบนี้นะ นี่ลูกสาวของเธอไปรู้จักกับคนสวยๆ เท่ๆแบบนี้ได้ยังไงเนี่ย!!

 

“อยู่ค่ะๆ เดี๋ยวแม่เรียกให้นะ....แชย๊องง!!! รูมเมทแล้วก็รุ่นพี่ที่โรงเรียนหนูมาหาอ่ะลู๊กกกก” เธอตะโกนเรียกลูกสาวก่อนจะขอตัวหายเข้าไปในบ้านทันที (เพราะไม่อาจทนความสวยใสของเด็กสาวสมัยนี้ได้)

 

แชยองที่กำลังซัดข้าวเย็นของโปรดฝีมือแม่ไซส์จัมโบ้เป็นวันที่สามมองสภาพแม่ตัวเองด้วยความสงสัย แล้วเมื่อกี้แม่เธอบอกว่าอะไรนะไม่ทันฟัง (เพราะมัวแต่กิน) เธอส่ายหัวอย่างไม่ใสใจก่อนจะรีบเดินตรงไปยังหน้าบ้านทันทีด้วยความอยากรู้ ก่อนที่ภาพตรงหน้าจะทำให้เธอถึงกับอ้าปากค้างตาโตประหลาดใจทันทีที่ได้เห็น

 

ไอ้พวกพี่รูมเมทบ้าๆบอๆของเธอนี่!!! (ยกเว้นพี่มินะไว้คนนึง)

 

“พวกพี่มีธุระอะไรกันเหรอคะ?” แชยองถามออกไปทั้งที่ยังไม่เลิกตะลึงอยู่อย่างนั้น ให้จองยอนที่ยืนอยู่แถวหน้าสุดศอกใส่จื่อวีที่ยืนอยู่ข้างกันให้ช่วยเขาพูดไปหนึ่งที สุดท้ายแล้วมินะที่ยืนดูอยู่นานก็ทนไม่ไหวต้องพูดขึ้นมาอย่างรวดเร็ว

 

“คือไอ้พวกสามคนนี้มาง้อเธอน่ะ พวกเขาสำนึกผิดแล้ว สามวันที่เธอไม่อยู่พวกนี้มันคิดมาก กินไม่ได้ นอนไม่หลับ เพราะกลัวว่าเธอจะไม่กลับมาเรียนโรงเรียนนี้อีกไง” มินะบอกเหตุผลที่มาในคืนนี้กับแชยองฟัง เด็กสาวขมวดคิ้วหรี่ตามองทั้งสามคนที่มีคดีติดตัวกับเธอทีละคนๆ ใบหน้าที่ดูเหมือนจะทีเล่นทีจริงของทั้งสามคนนั้นทำให้เธอต้องเลิกคิ้วขึ้นด้วยความสงสัยที่ว่า

 

นี่สำนึกผิดกันจริงๆแล้วใช่มะ....

 

“นี่มาง้อหนูจริงๆแล้วใช่เปล่าคะเนี่ย?”

 

“ก็ต้องจริงสิ ดาฮยอนพูดสิ” จองยอนโยนให้รุ่นน้องอีกคนที่ยืนอยู่ข้างกันพูดบ้าง เธอหันไปมองคนตัวขาวที่กำลังยืนทำหน้าไม่ค่อยสนใจเท่าไหร่ด้วยความสงสัยปนคาดคั้นไปในตัว ให้คนตัวขาวที่สุดสะดุ้งแล้วตอบออกไปอย่างรวดเร็ว

 

“เออน่าพวกฉันขอโทษที่แกล้งเธอแบบนั้น พวกเราไม่ได้ตั้งใจซักหน่อย”

 

“แล้วเรื่องห้องล่ะ”

 

“ฉันกับดาฮยอนย้ายของไปอยู่ห้องใหญ่แล้ว ถ้าเธอจะกลับมา ก็อยู่ห้องนั้นได้เลย” จื่อวีบอกก่อนจะชูกล่องโดนัทร้านดังที่ก่อนหน้านี้พวกเขาแวะซื้อกันก่อนมาไปตรงหน้าคนที่ตัวเล็กกว่าตรงหน้าให้รับถือไว้ “นี่โดนัทของเธอ พวกฉันแวะซื้อมันมาฝากเธอด้วย เธอจะกินให้พุงกางไปสามชาติเจ็ดชาติก็เรื่องของเธอ”

 

แชยองก้มมองกล่องโดนัทตรงหน้าด้วยความปลื้มปริ่มสุดๆ ถึงแม้จะแอบบึนปากใส่คำพูดจิกกัดของจื่อวีไปบ้าง แต่เธอก็ต้องยอมรับเลยว่าเจ้าตัวจิตใจดีไม่น้อยเลยทีเดียว

 

“เธอหายโกรธพวกฉันแล้วใช่มั้ย?” จองยอนเอ่ยถามอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ ให้แชยองที่กำลังก้มมองกล่องโดนัทอยู่เงยหน้าขึ้นไปมองคนที่สูงกว่าทั้งสี่คนทันทีแล้วพยักหน้าให้เป็นคำตอบ

 

“ไอ้หายโกรธก็หายโกรธแหละค่ะ เล่นซื้อโดนัทมาให้ขนาดนี้...” เธอบอก ก่อนจะมองไปยังชุดของทั้งสี่คนด้วยความสงสัยอีกครั้ง “แต่ไอ้ผ้าสเตย์ที่รัดหน้าอกพวกพี่อยู่นี่จำเป็นด้วยเหรอคะ? หรือมันเป็นแฟชั่นใหม่?”

 

แชยองเอ่ยถามหลังจากที่เห็นทุกคนที่มาหาเธอในค่ำคืนนี้ใส่สเตย์รัดหน้าอกมาโชว์เธอเต็มที่ คือปกติมันควรจะใส่ในเสื้อป่ะ แต่นี่คือใส่รัดกับเสื้อกันแบบนี้เลย จริงๆเธอก็อยากจะถามตั้งแต่เห็นแล้ว แต่พอเห็นใบหน้าจริงจังของแต่ละคนเลยอยากจะรอให้ทุกคนพูดให้เสร็จก่อนแล้วค่อยถามแทน...

 

“ก็เห็นเธอเจ็บใจเรื่องหน้าอกเล็ก ดาฮยอนเลยเสนอทางว่าให้พวกฉันใส่สเตย์จะได้หน้าอกเล็กเป็นเพื่อนเธอ เธอจะได้มีพรรคพวกไง เธอเป็นพรรคพวกฉันนะ” จองยอนบอก แชยองกรอกตาขึ้นฟ้าอย่างเอือมระอา...เกือบดีแล้วเชียว ไอ้บทง้อเมื่อกี้มันเกือบจะดีอยู่แล้วแท้ๆ!!!

 

“ขนาดพี่มินะยังเอาด้วยเลยเหรอคะ?”

 

“ฉันโดนบังคับมาเหมือนกันน่ะ” คนเป็นพี่บอกให้เธอลูบหน้าส่ายหัวไปมาเบาๆ

 

“ถอดออกเถอะค่ะถือว่าหนูขอ พวกพี่ไม่ต้องมาสงสารหนูกับเรื่องอะไรแบบนี้ก็ได้ค่ะ U_U” สิ้นเสียงของแชยอง ทุกคนรีบถอดสเตย์ที่รัดหน้าอกออกอย่างรวดเร็วราวกับกำลังรอเธอพูดประโยคนี้มานาน

 

“ฟิ้ว...ฉันเกือบขาดอากาศหายใจซะแล้ว...” จองยอนบอกก่อนจะถอนหายใจด้วยความโล่งอก

 

“นั่นสิ อึดอัดแทบบ้า วันหลังแผนแบบนี้ไม่ต้องมีก็ได้มั้งดาฮยอน” จื่อวีที่ยืนอยู่ข้างกันพูดขึ้นมาบ้างให้ดาฮยอนหัวเราะแห้งๆออกมาเบาๆ แชยองหันไปมองคนต้นคิดแผนที่ก็กำลังมองมาทางเธอเหมือนกันก่อนจะส่ายหัวไปมาให้กับความสิ้นคิดของเจ้าตัว

 

แต่ยังไงเธอก็นึกขอบใจที่อย่างน้อยๆรูมเมทของเธอก็ไม่ได้เป็นพวกปล่อยปละละเลยคนอื่นๆ เผลอๆคนพวกนี้อาจจะดีกว่าคนที่เธอเจอมาตลอดชีวิตสิบกว่าปีนี้ก็ได้ใครจะไปรู้ล่ะนะ...

 

แชยองระบายยิ้มออกมาบางๆ ก่อนที่สายตาจะเหลือบไปเห็นรุ่นพี่อีกคนอย่างพี่มินะที่กำลังทำหน้าลำบากใจก้มมองหน้าอกตัวเองอยู่ในขณะที่คนอื่นๆกำลังคุยเล่นกันอยู่หน้าบ้านของเธอไม่เกรงใจข้างบ้านเลยแม้แต่น้อย

 

“พี่มินะเป็นอะไรเปล่าคะ...”

 

“เปล่าๆ...”

 

“ไปพวกเรา กลับห้องกันดีกว่า แชยอง เธอจะกลับกับพวกฉันเลยมั้ย?” จองยอนหันไปถามแชยองที่กำลังคุยอยู่กับมินะ เธอพยักหน้ากลับไปก่อนจะขอตัวไปร่ำลากับคนในครอบครัวอีกครั้ง แน่นอนว่าพ่อกับแม่ของเธอรีบวิ่งมาส่งเธอที่รถหรูลิมูซีนคันนั้นอย่างรวดเร็ว (อันที่จริงพวกแกอยากเห็นรถหรูมากกว่า)

 

วันเวลาที่ยากลำบากผ่านพ้นไปทำให้แชยองที่นอนอยู่บนเตียงหนาในห้องที่เธอคิดว่าจะต้องเสียให้คนอื่นไปแล้วนั้นยกยิ้มขึ้นมาอย่างมีความสุข ถึงแม้ว่ามันจะยากที่ต้องรับมือกับคนต่างนิสัยทั้งสี่คนในเวลาเดียวกันแต่สำหรับเธอแล้วมันก็คงไม่ยากเท่าไหร่...หรอกมั้ง...

 

“ช่างและนอนดีกว่า...”

 

ในขณะที่ทุกคนกำลังหลับใหลไปกับค่ำคืนอันเงียบสงบ มีเพียงหนึ่งคนเท่านั้นที่ยังคงตื่นและกำลังยืนส่องกระจกมาได้ซักพักตั้งแต่กลับห้องมา ในหัวของเขาเอาแต่คิดเรื่องขนาดไซส์หน้าอกของตัวเองหลังจากที่ก่อนหน้านี้คำพูดของเพื่อนและน้องๆทำให้เขาฉุกคิดได้กะทันหัน...

 

อึดอัดจัง...

วันหลังไม่เอานะ แทบหายใจไม่ออกแน่ะ...

 

แทบหายใจไม่ออกแน่ะ

 

หายใจไม่ออกแน่ะ

 

แน่ะ....

 

แล้วทำไม เมียวอิ มินะ คนนี้ไม่ได้รู้สึกอึดอัดอะไรทั้งที่เขาก็ใส่สเตย์รัดหน้าอกด้วยล่ะฟะ!!! อ๊ากกกกก ฉันต้องไม่นมเล็กที่สุดในห้องนี้สิเห้ย!!!!

 

สุดท้ายแล้วคืนนั้นก็ทำให้มินะถึงกับต้องนอนน้ำตานอง เพราะเพิ่งมารู้ตัวว่าขนาดหน้าอกของตัวเองนั้นเล็กที่สุดในห้อง ขอพระเจ้าจงอวยพรให้กับหน้าอกของมินะต่อไป อาเมน...

 



รูมเมท (end)




------------------------------

#สิบศูนย์ห้าเดอะซีรี่ส์

มีความลืมเขียนทอล์คเบาๆค่ะ นี่ล็อคอินในโฟนมาเพื่อเขียนกันเลยทีเดียว 555555 เอาล่ะ เห็นคำว่าจบอย่าเพิ่งคิดว่าฟิคจบนะคะ แค่จบตอน รูมเมทเฉยๆคะ ฟิคเราทำเหมือนซีรี่ส์ค่ะ มีเป็นตอนๆไป ตอนละหลายพาท น้อยพาทก็ว่ากันไป เหตุการณ์มันเยอะก็เงี้ย เน้นความผีของแต่ละคนซะมากกว่า อยากให้ฟิคเป็นฟิคฮาๆ เบาสมองคลายเครียดไรงี้ไงหล่อน!! ยังไงก็ตาม ฝากติดตามฟอคเรื่องนี้ต่อไปด้วยนะคะะะ รักส์ จุ้บ!! 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

62 ความคิดเห็น

  1. #58 Ce'ces Rizle (@aster-1) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2559 / 21:00
    ตลกจริงจัง 555
    #58
    0
  2. #43 beambiim (@pitchayaporn_p) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 กันยายน 2559 / 11:11
    ถึงจะเล็กเราก้อชอบนะ 55555 ความมินารี มีความเอนดูลูก // สู้ๆ ค่ะไรท์ มาต่อไวๆน้า เค้ารออยู่ :)
    #43
    0
  3. #41 Sy June (@juneandjung) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 14 กันยายน 2559 / 21:41
    โอ๊ยความมินะ55555 สงสารอิพี่เขาจัง55555 มีความกังวลความคิดมากกับขนาดหน้าอก
    #41
    0
  4. #40 OokingkongoO (@OokingkongoO) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 14 กันยายน 2559 / 19:51
    เรื่องนมมินะนิยังลูกบวชอ่ะ555555
    #40
    0
  5. #39 lloltl_m (@loliy_tl) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 14 กันยายน 2559 / 17:52
    ทำไม ทำไมต้องเอาเรื่องปมด้อยของมินะมาเล่นด้วย ฮ่าๆๆๆๆ สงสาร แค่ใส่สเตย์ไม่อึดอัด มันดีนะมินะ เราจะไเหายใจสะดวกไง ยังไงพี่ก็หล่อ เท่ และอบอุ่นเสมอค่ะ ฮ่าๆๆๆ
    #39
    0
  6. #38 JKhun (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 14 กันยายน 2559 / 17:04
    ว่าแล้ว ว่าพี่มินะมันก้มมองอะไร คิดไว้ไม่ผิด555555555 แม้แต่ในฟิคก็ยังโดนนะ พี่มินะคนอ่อนโยน เอาใจช่วยแชยองแล้วกันนะคะ เป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ 😙
    #38
    0
  7. #37 dekaounn (@dekaounn) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 14 กันยายน 2559 / 16:17
    5555555555555555555555 สงสานมินะะะะะะะะ
    #37
    0
  8. #36 vas (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 14 กันยายน 2559 / 14:59
    ไม่รู้ว่าจะสงสารหรือตลกมินะก่อนดี 555555555555

    #36
    0
  9. #35 ทาสรักคุณยูล (@siripong28) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 14 กันยายน 2559 / 08:26
    จบได้ฮามากไรท์ มินะหน้าอกเล็กกว่าน้องเสืออีก 55555
    #35
    0