[TWICE] Young Mom [2yeon ft.mimo] #ฟิคยังมัม

ตอนที่ 4 : 04

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,065
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 32 ครั้ง
    17 ธ.ค. 60

: 04




          “ก็ตามที่สัญญาได้เขียนไว้นะคะ และก็ตอนนี้เจ้าของเขาต้องการคำตอบภายในวันสองวันนี้ หากสงสัยตรงไหนก็ถามได้เลยค่ะ” นายอนบอกกับลูกค้าหนุ่มหล่ออย่าง ปาร์คจินยอง นักธุรกิจหนุ่มที่อายุห่างจากเธอไม่กี่ปี และกำลังนั่งอ่านสัญญาเกี่ยวกับการซื้อขายเพนท์เฮ้าส์หรูของตึกศูนย์การค้าชั้นห้าสิบอยู่ ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นมาส่งยิ้มสะท้อนความขาวของฟันให้เธอยกยิ้มแห้งๆตอบกลับไป

 

          แหะๆ ไม่ต้องยิ้มขนาดนั้นก็ได้ค่ะ แสบตา...

 

          ครืดด...

 

          แรงสั่นจากโทรศัพท์เครื่องหรูภายในเสื้อโค๊ทกันหนาวของเธอทำให้เธอต้องหยิบมันขึ้นมาดูเล็กน้อยด้วยความสงสัยว่าใครกันที่ส่งข้อความมาหาเธอ

 

           คุณนายอนทานอะไรมาหรือยังคะ? From ยูจองยอน

 

          ข้อความและชื่อผู้ส่งที่ปรากฏบนหน้าจอสมาร์ทโฟนเครื่องหรูทำให้นายอนที่กำลังนั่งเบื่อรอชายหนุ่มอ่านสัญญาถึงกับหลุดยิ้มออกมาบางๆ วันนี้ช่วงบ่ายเธอมีนัดกับเด็กสาวเรื่องที่จะไปดูคอนโดให้น้าของเจ้าตัวด้วยกัน แต่พอเห็นข้อความที่แสดงออกถึงความห่วงใยของเจ้าตัว แทนที่ควรจะเป็นเธอที่เป็นห่วงเด็กมอปลายอย่างเจ้าตัวมากกว่าแล้ว เธอก็อดเอ็นดูไม่ได้ นิ้วเรียวบางสไลด์หน้าจอก่อนจะรีบพิมพ์ข้อความตอบกลับไปทันที

 

          ยังเลยค่ะ ไว้ไปทานกันนะ เราหาร้านรอไว้เลย

 

          send

 

          “งั้นถ้าเสร็จธุระแล้วฉันขอตัวก่อนนะคะ อย่าลืมทบทวนสัญญาด้วยนะคะ หากสงสัยตรงไหนสามารถโทรมาถามได้เลยค่ะ” นายอนเงยหน้าขึ้นมาย้ำถึงสัญญาซื้อขายในมือชายหนุ่มอีกครั้งหลังจากที่เธอเพิ่งจะส่งข้อความไปหาจองยอนเสร็จ จัดการล็อคหน้าจอเก็บมันเข้ากระเป๋าเสื้อโค๊ท รวมถึงเก็บเอกสารต่างๆบนโต๊ะเข้ากระเป๋าหนังของเธอเตรียมตัวจะไปหาจองยอนตามที่นัดกันไว้ ชายหนุ่มคิ้วตกมองเธอด้วยความเสียดาย

 

          “เอ่อ บ่ายนี้คุณนายอนพอจะว่างมั้ยครับ ผมอยากจะชวนคุณไปทานอาหารซักครั้งน่ะครับ” จินยองเอ่ยถามให้เธอหันกลับมามองด้วยใบหน้าลำบากใจ วันนี้ก็เป็นอีกวันที่คนตรงหน้าพยายามจะตื๊อเธอเพื่อให้ได้ไปทานอาหารด้วยกันซักมื้อ และถึงแม้เธอจะยกข้ออ้างอะไรมาก็แล้วแต่ก็ไม่สามารถทำให้คนตรงหน้าเธอนี้หมดความพยายามไปได้เลย

 

          “อีกอย่างผมยังงงๆเรื่องสัญญาด้วยน่ะครับ ได้ไหม?”

 

          และยิ่งได้เห็นใบหน้าน่าสงสารของชายหนุ่มที่โดนเธอปฏิเสธไปเป็นสิบๆรอบตรงหน้าแล้วไปอีก ความรู้สึกผิดก็เข้ามาแทนที่ความคิดที่ว่าเธอจะไม่เปิดใจให้ใครเข้ามาแทนซะอย่างนั้น และไหนจะเรื่องสัญญาซื้อขายที่คนฝากขายเร่งให้เธอมาเร่งคนตรงหน้าอีกทีนั่นอีก

 

          เห็นทีคงจะต้อมยอมให้อีกคนไปด้วยแล้วสินะ

 

          รู้สึกผิดกับจองยอนจริงๆเลยเธอ

 

          “ก็ได้ค่ะ...แต่คือว่าบ่ายนี้ฉันมีนัดกับเพื่อนลูกสาว คุณคงไม่อึดอัดใช่ไหมคะ?” เธอถามกลับให้ชายหนุ่มแทบจะเปลี่ยนสีหน้าไวยิ่งกว่าจิ้งจกเปลี่ยนสี ใบหน้าที่เคยน่าสงสารก่อนหน้านี้ยกยิ้มดีใจก่อนจะรีบส่ายหัวกับคำถามที่เธอถามอย่างรวดเร็ว

 

          “ไม่ครับๆ แค่ได้อยู่กับคุณนายอนนานอีกหน่อยผมก็ดีใจแล้วล่ะครับ หมายถึงคุยเรื่องงานน่ะครับ” จินยองบอก ประโยคสุดท้ายเจ้าตัวพูดขึ้นหลังจากที่เห็นคิ้วของเธอที่เริ่มขมวดเข้าหากันว่าคนตรงหน้าดูจะชัดเจนเกินไปในเรื่องการจีบเธอ ไม่ใช่ว่าเธอไม่ชอบที่มีคนเข้าหา แต่บางทีการที่แสดงออกมากเกินไปมันก็ทำให้เธอรู้สึกอึดอัด

 

          ยิ่งกับคนที่เธอไม่ได้รู้สึกอะไรด้วยอยู่แล้วมันก็อึดอัดล่ะนะ

 

          นายอนยกยิ้มแห้งๆให้ชายหนุ่มที่ฉีกยิ้มโชว์ฟันขาวเรียงตัวกันสวยจนแทบจะเหงือกแห้งอยู่รอมร่อ ก่อนที่เธอนั้นจะรีบเดินนำชายหนุ่มลงไปชั้นล่างสุดเพื่อพบกับจองยอนตามที่นัดกับเจ้าตัวก่อนหน้านี้ทันที

 

 


... 

 

 


          จองยอนในชุดโอเวอร์โค้ทสีน้ำตาลที่คลุมทับเสื้อคอเต่าสีดำมาพร้อมกับกางเกงยีนส์และรองเท้าบู๊ทกันหนาวกำลังยืนล้วงกระเป๋าและชั่งใจอยู่ว่าจะเข้าไปซื้อกาแฟอุ่นๆในร้านกาแฟทางขวาเพื่อมาเพิ่มความอบอุ่นให้กับตัวเองตอนนี้ดีหรือไม่ แต่เพราะเวลาที่กำลังเดินเรื่อยๆจนเข็มยาวเกือบจะไปชี้เลขสิบสองให้เขาได้รู้ว่ามันจะบ่ายโมงแล้วนะ เลยทำให้เขาตัดสินใจไม่ได้สักที

 

          ก็กลัวว่าคุณนายอนมาแล้วจะไม่เจอเขาน่ะสิ

 

          โอเคไม่เป็นไร ยืนหนาวรออีกซักหน่อยเดี๋ยวก็คงได้เจอใบหน้าหวานๆที่ทำให้หัวใจเต้นรัวจนตัวร้อนแล้ว จองยอนระบายยิ้มทันทีที่นึกถึงใบหน้าของคุณแม่ยังสาวอย่างคุณนายอน และเมื่อมาคิดว่าจะชวนอีกคนไปทานอาหารร้านโปรดที่เขาเลือกไว้ตอนที่เจ้าหล่อนบอกให้เลือกร้านรอไว้ก่อนนั่นอีก

 

          คุณนายอนคะ ลองทานจานนี้สิคะ เป็นซิกเนเจอร์ของร้านเลยนะคะ อร่อยมาก!’ จองยอนในภาพมโนที่กำลังแนะนำอาหารจานเด็ดที่เป็นถึงซิกเนอเจอร์ของร้านอย่าง คัมจาทัง ซุปมันฝรั่งใส่ซี่โครงหมูให้กับคุณนายอนที่นั่งอยู่อีกฝั่งของโต๊ะและกำลังมองมาทางเขาด้วยใบหน้าตื่นเต้น

 

          จริงนะ...อื้มมม อร่อยจริงๆด้วย ร้านที่เธอแนะนำนี่อร่อยจริงๆด้วยจองยอนอา ฉันใจเต้นเลยนะเนี่ยหลังจากที่เจ้าตัวตักคัมจาทังเข้าปากไปหนึ่งคำ สารพัดคำชมก็ทยอยออกมาจากปากของหญิงสาวตรงหน้าให้เขาในมโนใจเต้นรัวๆเป็นกลองที่เล่นจังหวะร็อค ใบหน้าหวานที่ดูจะชื่นชอบกับสิ่งที่เขาสรรหามาให้ทำให้เขาอยากจะลอยทะลุเพดานออกนอกโลกไปเลย

 

          โอ๊ยยย เขินว้อยยยยยย

 

          RRRRRrrrrr RRRRRrrrrr RRRRR

 

          เสียงโทรศัพท์ดังออกมาจากประเป๋าเสื้อโค้ทสลายภาพมโนก่อนหน้านี้อย่างรวดเร็ว มือเรียวที่สอดอยู่หยิบมันขึ้นมาดูทั้งที่ยังยิ้มค้างเพราะภาพมโนเมื่อครู่ และเมื่อพบว่าเป็นคนที่เขาเพิ่งจะมโนไปโทรเข้ามา ริมฝีปากที่ยังคงยิ้มค้างก็แทบจะฉีกยิ้มจนถึงใบหู ก่อนที่เขาจะรีบสไลด์โทรศัพท์รับสายอีกคน

 

          “ค่า~ ฉันรออยู่ข้างนอกนะคะ ข้างหน้าร้านสตาร์บั๊คน่ะค่ะ คุณนายอนอยากดื่มกาแฟไหมคะฉันจะเข้าไปซื้อมาให้” จองยอนเอ่ยถามเสียงใสทันทีที่รับสาย ก่อนที่เขาจะรีบปรับเสียงให้เป็นปกติอย่างรวดเร็วเมื่อรู้สึกว่าน้ำเสียงเมื่อครู่มันดูจะผิดปกติมากเกินไป

 

          [ไม่เป็นไรจ่ะๆ ฉันกำลังจะถึงพอดี อ๊ะนั่นไงเจอแล้ว]

 

        คนปลายสายบอกก่อนที่สายจะถูกตัดไปให้เขาผละมือถือออกมามองหน้าจองงๆ เสียงหวานใสดังขึ้นด้านข้างถ้าเขาหูไม่ฝาดก็น่าจะเป็นเสียงของคนในสายก่อนหน้านี้และกำลังเรียกเขาอยู่ เขาหันไปมองตามเสียงเรียกด้วยรอยยิ้ม ก่อนที่รอยยิ้มเมื่อครู่ของเขาจะค่อยเปลี่ยนเป็นยกริมฝีปากบนขึ้นและเรียวคิ้วที่ขมวดข้างยกข้างด้วยความสงสัยแทน เมื่อพบกับชายหนุ่มอีกคนที่เดินขนาบข้างกันมากับคุณนายอน

 

          ว้อทดาฟัคดีสลุง...?

 

          “รอนานยังเนี่ยเรา?”

 

          “ไม่นานค่ะ” เขาตอบยิ้มๆก่อนที่สายตาจะเหลือบไปยังคนที่ยืนอยู่ข้างกันและกำลังยิ้มโชว์เหงือกให้เขา หญิงสาวมองตามสายตาก่อนจะเริ่มแนะนำตัวคนที่ยืนอยู่ข้างกันทันที

 

          “อ่อนี่คุณจินยอง เป็นลูกค้าของฉันน่ะ คุณจินยองคะ นี่ยูจองยอน เพื่อนลูกสาวของฉันเองค่ะ”

 

          “สวัสดีนะหนู”

 

          “สวัสดีค่ะลุง ว่าแต่เราจะไปหาอะไรทานกันก่อนไปดูคอนโดกันได้หรือยังคะ?” เขาหันไปย้ำถึงธุระวันนี้ของเขากับหญิงสาวตรงหน้า คนแก่กว่ายกยิ้มลำบากใจส่งมาให้เขาเลิกคิ้วมองด้วยความสงสัย

 

          “พอดีว่าคุณจินยองเขายังไม่เข้าใจเรื่องสัญญาซื้อขายเท่าไหร่ฉันเลยให้เขาตามมาด้วยน่ะ เธอไม่ว่าอะไรใช่มั้ยถ้าหากว่าเขาจะตามมาทานอาหารกับพวกเราซักมื้อ?” คนตรงหน้าถามเขา แน่นอนว่าเขายกยิ้มก่อนจะส่ายหัวกลับเป็นเชิงไม่เป็นไร ถึงแม้ว่าในใจมันจะหัวร้อนเพราะว่ามีคนอื่นอยู่ด้วยเนี่ยแหละ

 

          โธ่เอ้ย นึกว่าวันนี้จะได้อยู่กับคุณนายอนสองต่อสองแล้วแท้ๆ มายคัมจาทังวิทมายสวีทฮาทอีสกอนนนนน

 

          “หิวกันแล้วใช่มั้ยครับ ผมรู้จักร้านอร่อยๆอยู่ร้านนึง เดี๋ยวผมเลี้ยงเองครับ” ชายหนุ่มโผล่หน้าเข้ามาถาม ให้หญิงสาวพยักหน้ารับยิ้มบางในขณะที่ริมฝีปากบนของเขายังกระตุกไม่หาย มือหนาของชายหนุ่มผายออกให้คุณนายอนได้เดินนำไปก่อน ก่อนที่เจ้าตัวชายหนุ่มจะเดินตามไปท่ามกลางสายตาของเขาที่มองตามแผ่นหลังของทั้งสองอยู่ด้านหลัง

 

          จองยอนพ่นลมหายใจออกมาด้วยความหงุดหงิดใจ สองขาเรียวยาวรีบก้าวเดินตามบุคคลทั้งสองไปให้ทันก่อนที่พวกเขาจะคลาดสายตาจากเขาไปมากกว่านี้

 

 

 ...

 


          ร้านอาหารฝรั่งที่ตกแต่งและออกแบบมาอย่างเรียบหรู ทั้งโต๊ะขัดเงามั่นเลื่อมไปจนกระทั่งช้อนส้อมสแตนเลสที่ถูกขัดจนมันเช่นกันปรากฏแก่สายตาของจองยอน อันที่จริงเขาก็ไม่ได้ตะลึงอะไรมากมาย เพราะความหรูหราตรงหน้านี้ใช่ว่าเขาจะไม่เคยเห็นมันมาก่อน ธุรกิจของแม่ทำรายได้ได้มหาศาลเลยทำให้เขามีโอกาสได้ทานอาหารหรูแบบนี้ แต่ไม่บ่อยมากนักเพราะท่านแม่แกชอบซื้อของมาให้ลูกๆทำอาหารให้กินซะมากกว่า...

 

          เขาถอดเสื้อโค้ทหนาออกแล้วแขวนมันไว้กับเก้าอี้ด้านหลังเพราะบรรยากาศในร้านนั้นอุ่นจนทำให้เขาที่ใส่เสื้อมาสองสามชั้นนั้นเริ่มร้อน และทุกคนๆที่นั่งอยู่บนโต๊ะก็คงรู้สึกเหมือนกันเมื่อพวกเขาเริ่มถอดเสื้อเตรียมพาดมันลงเก้าอี้ของพวกเขา เขาหันไปมองร่างบางที่แก่กว่าตนอย่างคุณนายอนที่กำลังถอดโค้ทของตัวเองอยู่เล็กน้อย เมื่อเห็นดังนั้นแล้วสองขาก็รีบเหยียดออก เตรียมจะลุกเข้าไปช่วยรับโค๊ทจากสาวเจ้ามาพาดให้ แต่ทว่าจินยองนั้นไวกว่า โค๊ทของคุณนายอนถูกชายหนุ่มรับไปพาดไว้ให้เรียบร้อย

 

          แม่ง....

 

          “ขอบคุณค่ะ” นายอนหันไปขอบคุณชายหนุ่มที่ช่วยรับโค๊ทไปพาดกับเก้าอี้แทนเธอ ก่อนที่เธอจะรู้สึกได้ถึงรังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาทั่วโต๊ะไปหมด หันไปมองตามจุดที่รังสีนั้นถูกปล่อยออกมาก็พบกับใบหน้ายิ้มแย้มของจองยอนที่กำลังมองมาทางเธออยู่

 

          อ้าว...เธอรู้สึกไปเองเหรอเนี่ย?

 

          “สั่งอาหารได้เต็มที่เลยนะครับ ผมเลี้ยงเอง เพื่อคุณนายอนเลย เอ่อหมายถึงเพื่อทุกคนน่ะครับ” ชายหนุ่มบอกก่อนจะรีบแก้ตัวในประโยคสุดท้าย

 

          “แหะๆ ค่ะ” เธอเงยหน้าขึ้นมาหัวเราะแห้งๆให้ชายหนุ่ม เธอรู้สึกคิดผิดจริงที่ชวนเจ้าตัวมาร่วมทานอาหารกับพวกเธอ เพราะนอกจากจะรู้สึกอึดอัดแล้ว เธอยังต้องมานั่งเกร็งให้ชายหนุ่มนั่งจ้องอีก เธอส่ายหัวเบาๆ ก่อนที่ขนบนแขนของเธอจะเริ่มลุกอีกครั้งเมื่อรังสีอำมหิตเมื่อครู่เริ่มก่อตัวหนักหน่วงขึ้น

 

          ใช่แน่ๆ! เธอไม่ได้รู้สึกไปเอง

 

          หันไปมองยังจุดที่รังสีถูกปล่อยออกมาอีกครั้งก็พบเข้ากับจองยอนที่ส่งยิ้มเจ้าเล่ห์ไปยังชายหนุ่มตรงหน้าที่กำลังก้มหน้าก้มตาดูเมนูอย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาวอะไรเลยท่ามกลางสายตาของเธอ และดูเหมือนว่ารังสีอำมหิตที่เธอตามหาเมื่อครู่นี้จะยังไม่หายไปไหน

 

          มาจากคนนี้เองสินะ...

 

          “ดีเลยค่ะ หนูกำลังหิวอยู่พอดี งั้นหนูเอาล็อบเตอร์อบเนย ฟรัวกราส์ สปาร์เก็ตตี้คาโบนาร่า พิซซ่าหน้าแซลมอนชีสอบเตาถ่าน สเต๊กเนื้อโกเบเอาแบบมีเดียมแรร์ ลุงเอามั้ยคะ? งั้นเอาสเต๊กเนื้อโกเบสองที่ ไม่ดีกว่า สามที่ไปเลยเผื่อคุณนายอนด้วย เอาอะไรอีกดีน้า เอ้อใช่ ซุปเห็ดนะคุณบริกร มันต้องมีแอพเพอไทเซอร์ก่อนเมนคอสใช่ป่ะ เอามาสามเลยเผื่อคุณลุงคนนี้กับคุณนายอนนะ”

 

          นายอนอ้าปากมองเด็กสาวตรงหน้าตาค้าง นี่สินะผลของรังสีอำมหิตที่เธอสัมผัสได้เมื่อครู่ จองยอนปิดเมนูตรงหน้าดังปั้บพร้อมกับสายตาของเจ้าตัวที่มองมาทางเธอเหมือนกับจะบอกว่ากำลัง หวง เธออยู่

 

          เธอเข้าใจอารมณ์แบบนี้ดี ลูกสาวของเธอก็เคยเป็นเวลามีใครมาจีบเธอแบบออกนอกหน้ามากเกินไป อาการ หวงแม่ มักจะเกิดขึ้นทันทีที่ลูกสาวของเธอรู้สึกได้ว่าผู้ชายคนนั้นกำลังจีบเธอ เหมือนกับเป็นเรดาร์คอยตรวจจับว่าคนนี้ดีสำหรับเธอหรือไม่อย่างไรอย่างนั้น และตอนนี้เหมือนจองยอนจะมีเรดาร์นั้นอยู่

 

          ว่าแต่...

 

          เธอไม่ใช่แม่ของจองยอนนี่นา

 

          แต่ถึงอย่างนั้น อย่างน้อยจองยอนก็เหมือนจะรู้ว่าเธอไม่ได้โอเคกับผู้ชายตรงหน้านี้ล่ะนะ อิอิ เห้อแล้วใจเต้นทำไมเนี่ย

 

          รอยยิ้มบางปรากฏบนใบหน้าของเธอก่อนที่เธอจะเสมองไปทางอื่นซึ่งไม่ใช่ทางไหน เป็นทางที่ชายหนุ่มนักธุรกิจที่เปิดเมนูค้างไว้ไม่สั่งซักทีนั่นเอง จินยองปิดเมนูลงทันทีที่จองยอนสั่งเสร็จและไม่มีทีท่าว่าเจ้าตัวจะสั่งต่อจนในที่สุดบริกรก็เดินจากไป เจ้าตัวถึงหันมาคุยกับเธอเรื่องสัญญาเกี่ยวกับการซื้อขายอีกครั้ง

 

          จองยอนกอดอกกระดิกเท้านั่งมองผู้ใหญ่ทั้งสองคนที่กำลังคุยกันเกี่ยวกับสัญญาซื้อขายที่เขาไม่รู้เรื่องมาได้ซักพักแล้ว ใบหน้าของชายหนุ่มที่มองไปยังคนที่เขาแอบรักอย่างคุณนายอน ทำให้เขารู้สึกอยากจะเท้ากระตุกเตะซักทีสองทีให้เลิกมอง แต่พอคิดว่าการกระทำเมื่อครู่นั้นนอกจากจะเป็นมารยาทที่ไม่ดีที่เด็กควรทำต่อผู้ใหญ่แล้ว ยังเป็นการกระทำที่ไม่ดีในสายตาของคุณนายอนอีกด้วย

 

          ไม่ได้ๆ เขาจะมาเสียคะแนนตรงนี้ไม่ได้

 

          เห้อ...แต่มันก็น่าหงุดหงิดซะจริงๆ

 

          อาหารค่อยๆทยอยลงมาเสิร์ฟบนโต๊ะเรื่อยๆจนครบทุกเมนู ทุกคนหันมาสนใจกับอาหารตรงหน้าอีกครั้ง จองยอนเหลือบมองหญิงสาวที่กำลังหั่นสเต๊กสลับกับชายหนุ่มที่อาสาจะหั่นสเต๊กให้ตาขวางด้วยความหงุดหงิด อยากจะตะโกนใส่หน้าลุงไปซักทีว่ามันจะมากเกินไปแล้วโว้ย แต่เขาก็ทำได้เพียงพ่นลมหายใจแรงๆใส่เสต๊กแล้วระบายอารมณ์หงุดหงิดของตัวเองด้วยการยัดอาหารตรงหน้าเข้าปากรัวๆแทน

 

          “ท่าทางอาหารจะอร่อยนะครับ” ชายหนุ่มหันมาพูดกับเขาพร้อมกับยกยิ้มเอ็นดู ในขณะที่คุณนายอนก็หันมามองเขายิ้มๆตามคำพูดของเจ้าตัว เขาฉีกยิ้มปลอมๆส่งไปให้ชายหนุ่มทั้งที่แก้มยังตุงไปด้วยเนื้อจากสเต๊ก “แล้ววันนี้ลูกสาวไม่มาด้วยหรือครับคุณนายอน?”

 

          “พอดีลูกสาวเรียนพิเศษทุกวันเสาร์น่ะค่ะ แกอยากเต้นฉันก็เลยสนับสนุนเต็มที่” นายอนหันไปตอบคำถามของชายหนุ่ม เจ้าตัวพยักหน้ารับช้าๆ

 

          “ดีจังเลยนะครับ คุณแม่สนับสนุนลูกแบบนี้ ว่าแต่ลูกสาวต้องสวยแน่เลย ก็คุณแม่สวยขนาดนี้”

 

          “อิ่มแล้วค่าาาาาาาาาาาาาาา” เสียงของจองยอนที่ดังแทรกคำพูดของจินยองเรียกความสนใจของเธอที่กำลังรู้สึกอึดอัดจากคำพูดของจินยองเมื่อครู่ให้หันไปมองยังต้นเสียงทันที ใบหน้าของจองยอนตอนนี้ดูจะไม่สบอารมณ์สุดๆ ในขณะที่เจ้าตัวคนที่ทำให้เพื่อนลูกสาวของเธอคนนี้หงุดหงิดก็คงยังไม่รู้ตัวต่อไป

 

          คนกลางอย่างเธอทำยังไงล่ะทีนี้...

 

          “ค...คิดเงินเลยดีมั้ยคะ?”

 

          โชคดีหน่อยที่คุณจินยองไม่ทันได้สังเกตท่าทีไม่พอใจของจองยอนและจัดการคิดเงินตามที่เธอบอกหลังจากที่เจ้าตัวเห็นแล้วว่าอาหารบนโต๊ะก็ถูกฟาดจนเกลี้ยงจานจนหมดแล้ว เธอหันไปโค้งขอบคุณชายหนุ่มที่เป็นคนจัดการมื้ออาหารสุดแสนจะแพงหูฉีกมื้อนี้อีกครั้ง

 

          “ขอบคุณสำหรับอาหารเที่ยงนะคะ”

 

          “ไม่เป็นไรครับ ผมยินดีเสมอ ไว้วันหลังเราไปทานด้วยกันอีกนะครับ” จินยองบอกพร้อมกับยกยิ้มอีกครั้งให้เธอส่งยิ้มแห้งๆกลับไป จะมีครั้งหน้าอีกมั้ยล่ะน่ะ เพื่อนลูกสาวเธอทำท่าจะงับหัวอีกคนขนาดนี้ เป็นทั้งลูกสาวทั้งเพื่อนลูกสาวเลยนะอาการนี้เนี่ย U_U

 

          เธอโบกมือลาชายหนุ่มที่เดินจากไปจนลับสายตา หันกลับมามองคนตัวสูงที่ยืนล้วงเสื้อโค๊ทอยู่ข้างกันด้วยใบหน้าไม่สบอารมณ์อีกครั้ง เธอหลุดหัวเราะขำออกมาเบาๆให้เจ้าตัวหันมามองเธอด้วยความสงสัย

 

          “ป่ะ พวกเราก็ไปทำธุระกันบ้างเนอะ”

 

 

 ... 

 

 

          ไม่รู้เหมือนกันว่าเด็กสาวข้างๆเธอนี้เป็นคนเงียบๆไปตั้งแต่เมื่อไหร่ ทั้งที่ปกติเจ้าตัวก็ออกจะพูดเจื้อยแจ้วตลอดเวลาอยู่แล้ว แต่วันนี้กลับแปลกไป จะว่าไปเจ้าตัวก็มีท่าทางแบบนี้ตั้งแต่ออกมาจากร้านอาหาร จนตอนนี้พวกเธอก็มาอยู่ที่คอนโดหรูใจกลางเมืองที่เธอสัญญากับเจ้าตัวเอาไว้ว่าจะพามาดูแล้ว

 

          หรือยังเป็นเพราะหงุดหงิดกับเรื่องของคุณจินยองเมื่อครู่ไม่หายกันแน่นะ?

 

          ติ๊ง! เสียงลิฟต์ดังขึ้นบอกให้รู้ว่าเธอและจองยอนถึงชั้นที่ต้องการแล้ว บานประตูลิฟต์เปิดออกให้เธอเดินนำร่างสูงตรงไปยังห้องที่เธอต้องการนำเสนอทันที มือบางสอดเข้าไปในกระเป๋าถือเพื่อหยิบเอากุญแจห้องที่เธอเตรียมมาออกมาถือไว้ สอดมันเข้าไปปลดล็อคจนดังคลิ๊ก บอกให้รู้ว่าบานประตูห้องนี้พร้อมเปิดให้เธอและจองยอนเข้าไปแล้ว

 

          ห้องคอนโดนหรูที่ถูกตกแต่งตามสไตล์โมเดิร์นตีมสีเงินและทองอย่างสวยงามรอเจ้าของห้องคนใหม่เข้ามาอยู่อาศัยปรากฏแก่สายตาของเธอและจองยอน เธอเดินเข้าไปเปิดผ้าม่านที่บดบังแสงแดดยามบ่ายจากดวงอาทิตย์ให้สาดเข้ามาในห้อง ก่อนจะเท้าสะเอวมองดูสภาพห้องด้วยความภูมิใจ

 

          “ห้องนี้หกสิบห้าตารางเมตร ห้องไม่เล็กไม่ใหญ่มากนะสำหรับผู้หญิงคนนึง มีสองห้องนอน คอนโดตรงนี้ทำเลดีมากเลยนะจองยอน อยู่ใจกลางเมือง ใกล้รถไฟใต้ดิน ห้างสรรพสินค้าและก็ย่านธุรกิจด้วย เห็นเราบอกว่าน้าของเราต้องไปช่วยงานคุณแม่ใช่มั้ยล่ะ ถ้างั้นฉันว่าที่นี่นี่แหละน่าจะเหมาะที่สุดแล้ว” เธอหันไปชวนเด็กสาวคุยหลังจากที่เงียบมาอยู่นาน เจ้าตัวทำเพียงแค่หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาถ่ายรูปมุมห้องต่างๆให้เธอมองตามเท่านั้น

 

          “ถ้าคุณนายอนว่าอย่างนั้นฉันก็คงคิดเหมือนคุณแหละค่ะ” เจ้าตัวบอกให้เธอเม้มริมฝีปากเข้าหากับปฏิกิริยานิ่งเฉยที่เธอเพิ่งได้รับจากอีกคน อืมม...เด็กคนนี้เอาใจยากจริงๆ เธอเสมองไปทางอื่นเพื่อหาวิธีชวนคนตรงหน้าคุยอีกครั้ง

 

          แนะนำห้องไงนายอน บ้าจริงทำไมนึกไม่ได้นะ

 

          “ป่ะ มาดูห้องนอนกันบ้างเนอะ” เธอบอกพร้อมกับเดินนำจองยอนไปยังห้องนอนหรูด้วยความกระตือรือร้นทันที จัดการเปิดบานประตูออกก่อนจะเดินเข้าไปเปิดผ้าม่านที่ปิดอยู่อีกครั้ง “เตียงขนาดคิงไซส์หนานุ่มสุดๆ ทีวีบิ๊วอิน ไฟห้องบิ๊วอินด้วยนะ ห้องน้ำในตัวเป็นแบบนี้ทั้งสองห้องเลย เธอว่ายังไงล่ะ?”

 

          “ฉันว่าก็โอเคนะคะ”

 

          “นี่ เธอมาดูวิวตรงนี้ สวยใช่เล่นนะ ยิ่งตอนกลางคืนสวยมากๆเลยล่ะ วิวดีมากๆ” เธอกวักมือเรียกร่างสูงที่ยืนถ่ายรูปอยู่ตรงประตูให้เดินมาดูวิวด้วยกัน เจ้าตัวเดินมาหยุดอยู่ข้างๆพร้อมกับชะเง้อมองดูวิวตามที่เธอบอกให้ดูอย่างเชื่อฟัง

 

          “วิวสวยดีนะคะ เห็นแม่น้ำฮันด้วย”

 

          “ใช่มั้ยล่ะ”

 

          “เพราะฉะนั้นมันต้องแพงมากแน่ๆเลยใช่มั้ยล่ะคะ?”

 

          “ไม่ต้องห่วง ห้องนี้เป็นห้องของเพื่อนฉันเอง เดี๋ยวฉันกล่อมเจ้าตัวให้ ราคาไม่น่าเกินสองร้อยล้านวอนถ้าฉันไปคุยให้น่ะนะ” เธอบอก นึกไปถึงเพื่อนของเธอที่ฝากวานให้เธอช่วยขายคอนโดห้องนี้อย่าง มินาโตะซากิ ซานะ เพื่อนสนิทสมัยมหาลัยที่คอยช่วยเหลือกันมาตลอด จะว่าไปช่วงนี้เธอก็ไม่ได้นัดไปเที่ยวตามประสาสาวอายุสามสิบนิดๆกันเลย สงสัยเพราะงานยุ่ง ว่างๆต้องนัดกันบ้างซะแล้วล่ะนะ

 

          “งั้นเรา....” ไปดูห้องน้ำกันบ้าง ประโยคสุดท้ายถูกเธอกลืนลงคอไปเมื่อเธอหันมาจะพูดกับร่างสูงที่ยืนอยู่ข้างกันแต่ด้วยระยะที่ยืนอยู่ทำให้เธอกับเจ้าตัวนั้นห่างกันเพียงไม่ถึงคืบ กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆที่ลอยออกมาจากร่างสูงตรงหน้าทำให้เธอรู้สึกร้อนที่ใบหน้าไปหมด และดูเหมือนท่าทีที่เธอหันมาปุบปับนั้นจะทำให้จองยอนตกใจเหมือนกัน “ป..ไปดูห้องน้ำกันบ้างเนอะ”

 

          เธอพูดประโยคที่ถูกกลืนลงคอไปเมื่อครู่เสียงสั่น ก่อนก้าวเท้าเตรียมเดินนำอีกคนไปยังห้องน้ำเพื่อหลบซ่อนใบหน้าร้อนผ่าวของตัวเอง แต่ยังไม่ทันที่เท้าเธอจะเหยียบพื้นได้เต็มฝ่าเท้า แขนของเธอก็ถูกจองยอนคว้าเอาไว้แล้วดึงให้เธอหันกลับมามองร่างสูงตรงหน้าตาโตนิ่งค้างซะก่อน หัวใจของเธอเต้นรัวเร็วให้กับใบหน้าคิ้วขมวดจริงจังของเด็กสาวตรงหน้า

 

          เธอไม่รู้ว่าหัวใจของเธอที่เต้นรัวขนาดนี้นั้นเป็นเพราะกำลังตกใจกลัวกับท่าทางของจองยอนที่รุกเธอขนาดนี้ หรือเพราะกำลังหวั่นไหวให้กับจองยอนกันแน่

 

          แต่เธอหวังว่าคงจะไม่ใช่อย่างที่สอง

 

          “เอ่อคุณนายอนคะ ซอสสเต๊ก...ปลายคางคุณ” เจ้าตัวบอกเพียงแค่นั้นก่อนจะล้วงกระเป๋าเสื้อโค๊ทของเจ้าตัวแล้วหยิบเอาผ้าเช็ดหน้าออกมาเช็ดปลายคางของเธอเบาๆ ถึงตรงนี้เธอรู้สึกอายเด็กตรงหน้าสุดๆ อายุก็เลขสามเข้าไปแล้วยังกินเลอะเทอะเปรอะหน้าตาตัวเองแบบนี้

 

          “ตกใจหมดเลย...ฉันก็นึกว่าเธอตีฉันซะอีก”

 

          “ฉันจะตีคุณทำไมล่ะคะ?”

 

          “ก็เรื่องที่ฉันพาคุณจินยองมาทานอาหารกับพวกเราด้วยไง เธอไม่โกรธฉันเหรอ? เล่นปล่อยรังสีอำมหิตออกมาแบบนั้น เหมือนเจ้าโมโมะไม่มีผิดเลยนะเราเนี่ย” เธอเบี่ยงประเด็นก่อนจะหลุดยิ้มขำออกมาเบาๆเมื่อนึกไปถึงเรื่องราวก่อนหน้านี้ของจองยอน ให้เจ้าตัวคนตัวสูงกว่าส่ายหัวไปมาขำๆ

 

          “ฉันไม่โกรธคุณหรอกค่ะ” คนตรงหน้าบอกให้เธอถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก แต่ทว่าประโยคต่อมาของเจ้าตัวทำให้เธอถึงกับแทบหยุดลมหายใจเอาไว้ตรงนั้น “แต่ฉันหวงคุณ”

 

          “ห...หวง?...หวงแบบลูกหวงแม่งี้เหรอ? โมโมะก็เป็นบ่อยอยู่นะ นี่เราอยู่กับโมโมะจนซึมซับนิสัยมาแล้วสินะเนี่ยยูจองยอน หื้ม?” เธอเอ่ยถามพร้อมกับชูนิ้วชี้อีกคนเพื่อเบี่ยงประเด็นอีกรอบ แต่ทว่าใบหน้าจริงจังและไม่มีแววล้อเล่นตามคำพูดเธอเมื่อครู่นี้นั้น ทำให้เธอต้องค่อยๆหุบยิ้มลงพร้อมกับมองอีกคนตาปริบๆด้วยหัวใจที่เต้นแรงกว่าเดิม

 

          จองยอนยังคงไม่ได้ตอบคำถามของเธอ แต่ทว่าเจ้าตัวกลับขยับใบหน้าเข้าหาเธอในมุมที่แทบเรียกได้ว่าไม่มีที่ว่างพอให้เธอได้หายใจ น้ำหอมจากตัวจองยอนที่เธอได้กลิ่นอ่อนๆก่อนหน้านี้ชัดเจนขึ้นทันทีที่เธอและเขาอยู่ใกล้กันไม่ถึงคืบ จนในที่สุดริมฝีปากของจองยอนก็แตะลงมายังริมฝีปากของเธอจนแนบสนิท เธอรู้สึกเหมือนกับว่าจองยอนกำลังแย่งลมหายใจของเธอไปช้าๆ ดวงตากลมเบิกโตค้างด้วยความตกใจ ไม่มีสติแม้แต่ที่จะผลักคนตรงหน้าให้เลิกการกระทำแบบนี้ เธอเพียงแค่ยืนนิ่งๆให้อีกคนจูบเธอ

 

          ริมฝีปากบางจองยอนที่ขยับจูบริมฝีปากของเธอเนิบนาบเป็นจังหวะช้าๆ เหมือนจะตอบคำถามของเธอว่าเจ้าตัวกำลังหวงเธอในฐานะอื่นที่ไม่ใช่ในฐานะอย่างที่เธอคิดก่อนหน้านี้ และในตอนนี้อีกคนได้ตอบมันด้วยการจูบเธอแทนคำพูดแล้ว

 

          นี่ใช่มั้ยคำตอบของเธอ?

 

          คนตัวสูงกว่าอย่างจองยอนค่อยๆผละริมฝีปากออกมาเมื่อเสียงจากโปรแกรมแชทออนไลน์อย่างคาทกดังขัดขึ้นมา เจ้าตัวสอดมือเข้าไปในเสื้อโค๊ทหยิบมันออกมาไถสองสามที ใบหน้าที่เคยเรียบนิ่งเพราะความหวงเธอก่อนหน้านี้ของจองยอนจึงค่อยๆระบายยิ้มมุมปากออกมาบางๆ แล้วจึงเงยหน้าขึ้นมามองหน้าเธอให้เธอหน้าแดงอีกครั้ง

 

          “น้าของฉันตกลงว่าจะซื้อห้องนี้แล้วล่ะค่ะ เขาจะเข้ามาดูห้องทีหลัง ขอบคุณคุณนายอนที่ช่วยเป็นธุระให้นะคะ”

 

          “เอ้อ แล้วฉันก็จะบอกด้วยว่าที่ฉันเรียกคุณนายอนไม่ใช่เพราะว่าคุณหน้าเด็กหรอกค่ะ ซึ่งอันที่จริงมันก็มีส่วนด้วยเพราคุณหน้าเด็กจริงๆ แต่จริงๆแล้วที่ฉันเรียกคุณแบบนี้เพราะฉันไม่อยากเห็นคุณเป็นแค่แม่ของเพื่อน หรือคุณน้า หรือคุณอา หรืออะไรก็ตามแต่”

 

          ฉันแค่อยากเห็นคุณเป็นแค่ผู้หญิงคนหนึ่งเท่านั้นแหละค่ะ”

 

          “ฉัน...

 

          ชอบคุณนะคะ”







2 B Con 

#ฟิคยังมัม

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 32 ครั้ง

284 ความคิดเห็น

  1. #238 TaTRV (@taorvv44) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 มีนาคม 2562 / 17:58
    งุ้ยยยยย เขิลลลลลลลลลล
    #238
    0
  2. #206 เต้าหู้มยอง (@hoomyung) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 14 กันยายน 2561 / 04:30
    แเคอติีแตหกผิปนืริวทนแีืยแถดยปปฟืย คุณคะ!!! อันที่จริงต้องขอบคุณลุงจินด้วย ที่ทำให้ทุกอย่างดูชัดเจนขึ้น สุดท้ายนี้อยากจะตีไรท์จริง ๆ //ตี
    #206
    0
  3. #28 vividdream (@vividdream) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2559 / 18:18
    กรี๊ดดดดดดดดดด กรี๊ดดดดดดดดด กรี๊ดดดดดดดด จองยอนมันกำเริบเสิบสานมากค่ะ ป้าต้องอย่ายอมแพ้นะคะ ปล่อยให้เด็กมันรุกขนาดนี้เสียเชิงมากค่ะ จับมันกดเลยค่ะป้า เด็กมันของแรงนัก เอาให้มันรู้ไปเลยค่ะว่าชั่วโมงบินมันต่างกัน #ชูป้ายไฟทีมป้า
    #28
    0
  4. #27 sanalove123 (@sanalove123) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2559 / 20:44
    กรี๊ดดดดดดด จูบกันแล้ว จองยอนคนขี้หวง หวงแรงมาก
    #27
    0
  5. #26 kwaRI-n (@new-lovekz1101) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2559 / 14:03
    กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด
    เค้าจูบกันแล้วค่ะ
    เค้าจูบกันเเล้วววววว
    คุณนายอนรับรู้ความรู้สึกของจองยอนแล้วใช่มั้ย
    แล้วจะทำไงกันต่อล่ะเนี่ยยยย
    หวังว่าจะไม่ดราม่านะ TT
    #26
    0
  6. #25 мiяαclε (@fangfay3) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2559 / 13:28
    รุกหนักมาก พิจองงงงง
    นายอนจะทำตัวยังไงต่อไปละเนี่ย
    ลูกสาวก็ชอบ ตัวเองก็แอบใจสั่น
    #25
    0
  7. #24 With☆MINA (@lovesoshi8802) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2559 / 12:38
    รุกขนาดนี้กินแม่เพื่อนเข้าไปเลยค่ะจองยอน ทำดีย์มากค่ะลูกกกก
    #24
    0
  8. #23 Ce'ces Rizle (@aster-1) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2559 / 08:23
    ทำดีย์มากคะลูกจอง 55555 เอาให้ป้าเขินตายไปเลย
    #23
    0
  9. #22 torn2 (@torn2) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2559 / 06:37
    เขินน จองยอนทำดีมากค่ะ รุกอีกๆ
    #22
    0
  10. #21 ทาสเมียวอิ (@wp0988536671) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2559 / 01:59
    หูยยยย จองยอน หวง และ รุกแรงมากลูก~~ สู้ๆค่ะไรท์ ชอบมาก
    #21
    0