ตอนที่ 1 : ก่อนจูบ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1870
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 47 ครั้ง
    8 มิ.ย. 59


 


ก่อนจูบ


                หญิงสาวผมยาวหนาในชุดผ้ามัดอกสีน้ำตาลกับโจงกระเบนสีแดงเข้มวิ่งกระเตงผ่านหน้าพยาบาลและผู้ป่วยจำนวนมาก ตามมาติดๆ ด้วยชายหนุ่มตัวสูงตาสีฟ้าที่เนื้อตัวมีแค่โจงกระเบนสีเดียวกัน ผู้คนที่ทั้งสองวิ่งผ่านต่างมองภาพนั้นแล้วงุนงงเป็นไก่กาแตก เกิดการซุบซิบและเสียงหัวเราะกับการแต่งตัวแสนประหลาดที่ปกติแล้วทั้งคู่จะไม่ชอบใจ แต่สถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวานแบบนี้ก็ช่างมันก่อนเถอะ

                หญิงสาวมองดูข้อมือของตัวเองอย่างใจร้อน ภาวนาให้เธอกับสามีไปทันเหตุการณ์สำคัญ เห็นป้ายห้องคลอดอยู่รำไร

                หน้าห้องนั้นไม่มีใครอยู่เลย แสดงว่าทุกคนเข้าไปกันหมดแล้ว

                “ฉันกับผัวเป็นญาติของโอบอุ้มค่ะ ขอเข้าไปดูหน้าหลานหน่อยค่ะ!” หญิงสาวเสียงดังกับพยาบาลหน้าวอร์ดจนแทบจะเรียกได้ว่าตะคอก พยาบาลดูเงอะๆ งะๆ ที่จู่ๆ ก็เจอสถานการณ์ที่ไม่ปกติ...แถมยังเป็นแขกที่แต่งตัว...เอ่อ...ไม่ปกติแบบนี้แล้วอีก

                “เร็วๆ สิคะ! มัวแต่อ้ำอึ้งอยู่นั่น” เธอหวีดวีนทำเอาพยาบาลเตรียมชุดสีเขียวฆ่าเชื้อออกมาแทบไม่ทัน

                ประตูห้องคลอดถูกเปิดออก นายแพทย์และพยาบาลทั้งหมดถูกเกณฑ์ออกมาตามข้อตกลงที่ตั้งไว้ตั้งแต่แรก ตอนนี้หลังผ้าสีเขียวผืนบางที่ด้านในเป็นจุดที่ทำคลอดมีเพียงสมาชิกครอบครัว วิเศษกาลอยู่เท่านั้น

                หญิงสาวผมยาวกับสามีเลื่อนผ้าออกช้าๆ และปิดมันอย่างรวดเร็ว พอเข้าไปถึงที่ก็ได้รับสายตาจากตำหนิจากทุกคนกลับมา

                “คราวนี้ยุครัตนโกสินทร์เรอะ” หญิงวัยกลางคนร่างท้วมกับที่ทัดผมสั้นไปด้านหลังถาม

                “อโยธยาค่ะ”

                “เรอะ โดนพวกข้าศึกจับเป็นตัวประกันมาใช่ไหมถึงไม่รู้เวล่ำเวลา” ผู้เป็นแม่จิกกัด หญิงสาวได้แต่ทำปากขมุบขมิบอย่างโต้กลับไม่ได้เพราะที่แม่ตัวพูดก็จริง...หมายถึงมาช้านะ ไม่ใช่โดนข้าศึกจับ

                “เอาล่ะ มาครบองค์ประชุมสักที ทีนี้ก็เริ่มกันได้แล้วเนาะ” หญิงวัยกลางคนผู้เป็นใหญ่ในครอบครัวสรุป ยิ้มให้กับสมาชิกทุกคนที่ประกอบด้วย พร่ำชายหนุ่มที่สวมเสื้อเชิ้ตกับกางเกงแสล็คสไตล์พนักงานบริษัทกับภรรยาหน้าหวานชื่อ แก้วถัดออกไปคือ เด้าหญิงสาวผมยาวในชุดโบราณกับ โรเบิร์ตสามีชาวออสเตรเลีย ส่วนหญิงผู้เป็นใหญ่ของครอบครัวผู้มีร่างท้วมและทัดผมสั้นไปด้านหลังคือ แม่หอมยืนเคียงคู่กับ พ่อทิศสามีวัยเกือบหกสิบของเธอ

                รวมไปถึงสามชีวิตที่อยู่ตรงกลาง ชายหนุ่มผู้เพิ่งเป็นพ่อได้หมาดๆ ที่นั่งย่อเข้าติดกับเตียงคือ กรณ์ เขายิ้มอย่างยินดีกับ โอบหญิงสาวผู้มีน้ำตาคลอหน่วยเพราะเพิ่งเป็นแม่หมาดๆ เช่นกัน

                และสุดท้าย...คือทารกเพศชายที่หลับปุ๋ยอยู่ในอ้อมอกแม่...ซึ่งยังไม่มีชื่อ

                แม่หอมพยักหน้าเป็นสัญญาณให้ทุกคนมารวมกัน ในนาทีนั้นทุกมือได้เอื้อมสัมผัสที่ตัวทารกน้อย เกิดความเงียบขึ้นไม่กี่วินาที สมาชิกของวิเศษกาลต่างใจจดใจจ่ออยู่กับสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น

                ทันใดนั้นแสงเรืองรองสีส้มประกายสดใสก็ฉายขึ้นบนริมฝีปากของทารก พร้อมกับเสียงเป่าปากเล็กๆ จากเจ้าตัวน้อย...ราวกับคนกำลังจุมพิต

                 “ความสามารถจากการ...จูบ” แม่หอมสรุปออกมาเสียงดังฟังชัด สมาชิกทุกคนพยักหน้าและถอนมือออกไป ใบหน้าของแต่ละคนต่างมีสีหน้าครุ่นคิด

                “งั้นก็ชื่อจูบไง ได้ไหมยัยโอบ” ผู้เป็นแม่ของแม่เสนอ โอบส่ายหัวช้าๆ

                “มันตรงเกินไปอะแม่”

                “บ๊ะ! แล้วเอ็งจะให้ชื่ออะไรล่ะวะ”

                “ดูด” เด้าเสนอความคิดบ้าง ตามมาด้วยมะเหงกจากแม่ตัวเอง

                “โอ๊ย แม่! หนูเจ็บนะ”

                “คิดชื่ออะไรที่มันสร้างสรรค์หน่อยได้ไหมหา เดี๋ยวไอ้เด็กนี่ก็โดนล้อตลอดชีวิตหรอก”

                “หนูชื่อเด้า ถ้าไม่บอกเพื่อนๆ ว่าชื่อดาวแม่คิดว่าหนูจะไม่โดนล้อเรอะคะ” เด้าประชดประชันกลับบ้างอย่างน้อยเนื้อต่ำใจ

                “ก็เอ็งมันลูกคนแรก ข้าก็ไม่รู้จะให้ชื่ออะไรนี่หว่า สมัยข้าเวลาเขาป้าบๆ กันก็เรียกดะ...”

                “พอก่อนค่ะแม่ๆ มาคิดชื่อลูกก่อนดีกว่า” โอบหยุดการทะเลาะเบาะแว้งระหว่างแม่ลูกเพราะเกรงว่ามันจะเสียเวลาเปล่า

                “เลีย” เด้าเสนออีกรอบ คราวนี้ได้มะเหงกสองครั้งจากทั้งแม่และสามีตัวเอง

                “รอเบิร์ต วายยูดูดิสทูมี” คนผมยาวตัดพ้อเสียงแหลม ผู้เป็นสามีตอบกลับว่า “ยัวร์อินเซน” (เธอมันบ้าไปแล้ว)

                “จุ๊บ...ดีไหม”

                แล้วจู่ๆ คำตอบที่ทุกคนคิดไม่ถึงก็ถูกเอ่ยมาจากปากของผู้เป็นพ่อของเด็กด้วยความน่าประหลาดใจ เด้ามีสีหน้าไม่แน่ใจ ขณะที่โอบและแม่หอมพยักหน้าช้าๆ อย่างรู้สึกชอบในชื่อนั้น

                “ไอ้จุ๊บ...ก็ฟังดูน่ารักดี” แม่หอมบอก

                “พี่ว่ามันแต๋วไปหน่อย แต่ถ้าโอบกับกรณ์โอเคพี่ก็โอเคนะ” เด้าพูด

                “โอบชอบนะ” ผู้เป็นแม่บอกทำเอาทุกคนหายใจโล่งขึ้น

                “งั้น...จุ๊บเนอะ หนูชอบไหมลูก...น้องจุ๊บ”

                เด็กน้อยหัวเราะให้กับชื่อนั้นอย่างร่าเริง โดยที่ไม่รู้เลยว่าชื่อนั้นจะเป็นคำใบ้ของอะไรบางอย่างที่จะทำให้ชีวิตเขาอยู่นอกกรอบของคำว่าธรรมดา

                บางอย่างที่สุดแสนจะ วิเศษ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 47 ครั้ง

155 ความคิดเห็น

  1. #113 Galaxy_b_boom (@cbbchanbaekxoxo) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 16 มีนาคม 2561 / 23:01
    น่ารักกก
    #113
    0
  2. #38 Praew (@kaikoku) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2559 / 16:32
    ทำไมฮาชื่อ 55555
    #38
    0
  3. #34 mukiiz_mukiiz (@mukiiz-mukiiz) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2559 / 02:36
    แอร๊ยยย จุ๊บๆ
    #34
    0
  4. #13 pannjed . (@pingmog) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2559 / 05:31
    อู้หูวววว มีพลังวิเศษ ;-;
    #13
    0