เพียงใจ

ตอนที่ 2 : บทที่ 1/1 เพียงใจ ยังคำนึง (ปรับปรุงใหม่)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 169
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    13 ธ.ค. 61

 

1

เพียงใจ...ยังคำนึง

     “ก๊อกๆ ๆ เลิกงานแล้วนะคะ คุณพาทีคงไม่ได้ลืมนัดของเราใช่ไหมคะ”

     เสียงใสจากหน้าประตูดึงความสนใจของชายหนุ่มออกจากหน้ากระดาษรายงานผลประกอบการรายเดือนตรงหน้า ร่างของหญิงสาวในชุดเดรสสีขาวประดับลายลูกไม้ดูน่าทะนุถนอม เยื้องย่างก้าวมายังหน้าโต๊ะทำงานที่เต็มไปด้วยแฟ้มเอกสาร รอเซ็นอนุมัติ

     “จะลืมได้ยังไง นัดกับสาวสวยทั้งที ขอเก็บของสักครู่นะครับ คุณผู้หญิง” จริงๆแล้ว เขาไม่ได้ลืมว่าวันนี้มีนัดกินข้าวเย็นกับเธอ เพราะก่อนหน้าหญิงสาวได้โทรมาแจ้งว่าจะเข้ามาหาที่ห้องทำงานก่อนแล้วออกไปพร้อมกัน

     “ค่ะ คุณผู้ชาย” เขาแหย่มา เธอเลยหยอกเย้ากลับ ตามประสาคนสนิท

     “อยากไปกินร้านไหน” คนเก็บของบนโต๊ะเสร็จเรียบร้อยแล้วเอ่ยขึ้น พลางเดินนำหญิงสาวไปยังลิฟต์เพื่อลงไปชั้นล่างของตึก

     “ไปร้านแถวมหาลัยไหม คิดถึงร้านประจำสมัยเรียน”

     “มีปัญหากับไอ้ชลมาอีกละซิ”

     พาทีรู้ดีว่าหากคนร่างเล็กตรงหน้าเอ่ยถึงร้านอาหารริมแม่น้ำเจ้าพระยาแถวมหาวิทยาลัยที่เคยเรียนด้วยกันมาทีไร ไม่แคล้วต้องมีปัญหากับคนรักหรือ ชลกร เมธาสิทธิ์ เพื่อนซี้และสนิทที่สุดของเขาเสียทุกครั้งไป

     “เบื่อคนรู้ทันจริงๆ”


     “นี่ๆ ผู้หญิงที่ออกไปกับคุณพาที ใครเหรอๆ”

     เสียงซุบซิบของเหล่าพนักงานสาวๆ หน้าเคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์ของบริษัท รวมทั้งพนักงานที่เริ่มทยอยกันออกจากออฟฟิศในเวลาเลิกงานส่งเสียงขึ้นทันทีที่ลับหลังท่านรองกรรมการผู้บริหารหนุ่มหล่อขวัญใจมหาชนของสาวโสดและไม่โสดประจำออฟฟิศแห่งนี้ เดินควงคู่ผ่านไปกับสาวสวยที่น้อยคนนักจะได้เห็นออกไปจากตึก ทำให้คนตัวเล็กกำลังจะเดินผ่านต้องชะงักหยุดอยู่กับที่ เพื่อกวาดสายตามองหาคนตกเป็นหัวข้อสนทนาอยู่ตอนนี้

     “นั่นน่ะ คุณข้าว เธอเป็นเพื่อนกับคุณพาที นานๆ ทีจะเห็นมาหาที่บริษัท”

     “แน่ใจนะว่าเป็นแค่เพื่อน ไม่ใช่แฟน”

     “แน่ใจสิ ก็ฉันเพิ่งได้ข่าวมาว่าคุณข้าวเธอ กำลังจะแต่งงานกับคุณชลกรเพื่อนคุณพาที ที่เป็นเจ้าของรีสอร์ตและไร่ส้มที่เชียงรายไง” หนึ่งสาวไขข้อสงสัยให้กับเพื่อนคู่สนทนา

     คนแอบได้ยินตกอยู่ในภวังค์กับภาพแผ่นหลังของชายหนุ่มที่ก้าวห่างออกไปพร้อมกับหญิงสาวที่หล่อนพึ่งเคยเห็นจนลับสายตา ที่ถึงแม้จะได้เห็นเพียงแค่ด้านหลังก็ยังดูสวยและสง่ามันช่างเป็นภาพที่ดูดีและเหมาะสมในสายตาของคนที่พบเห็น หากไม่ทราบว่าฝ่ายหญิงนั้นกำลังจะแต่งงานเหมือนเธอ ก็คงคิดเหมือนกันว่าคนทั้งสองเป็นคู่รักกัน

     “แตงกวา แตงกวา กลับบ้านยืนมองอะไรอยู่” มือปริศนาสะกิดไหล่คนใจลอยตามรถคันที่แล่นออกไปจากหน้าตึกสูง

     “อะ! อ๋อ... มองอะไรไปเรื่อยเปื่อยแหละ”

     “ฟักทองกลับก่อนเลย เราแค่ลงมาเอาเอกสารให้พี่ที่แผนก” คนที่พึ่งดึงสติกลับมาตอบกลับ

     “อ้าววว...ไอ้เราก็นึกว่ามายืนรอ งั้นก็อย่ากลับดึกนักล่ะ ไปก่อนนะ”

     นพรดาบอกลาปาลินเหมือนเช่นทุกครั้ง มันเป็นความเคยชินไปเสียแล้ว เพราะบ่อยครั้งที่เพื่อนคนนี้มักจะต้องอยู่ทำงานล่วงเวลาจนดึกดื่นในช่วงระยะหลังมานี้ ซึ่งก่อนหน้านี้ปาลินมักจะมายืนรอเธอที่หน้าลิฟต์ชั้นล่างหากวันไหนต้องการอาศัยติดรถนั่งกลับพร้อมตัวเอง ที่เป็นทางผ่าน

     “จ๊ะ บ๊าย บาย”

 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

8 ความคิดเห็น

  1. #1 เมเปิ้ล (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 8 มกราคม 2557 / 20:00
    น่าติดตามมากๆค่ะ
    #1
    0