(Yaoi)รักมึงสุดหัวใจ นายจอมโหด...

ตอนที่ 2 : ตอนที่ 2 แผนป่วน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    14 พ.ค. 57

ตอนที่ 2 แผนป่วน (ปรับปรุงครั้งที 1)
 
แดนจะมาถึง ผับ xxx ได้ก็ 2 ทุ่มกว่าแล้ว กว่าจะฝ่าฟันกับอุปสรรค์กับอาจารย์วิชามาได้ต้องนั่งฟังแกบ่นเกือบสามชั่วโมงเพียงแค่แดนมาขอส่งรายงานช้าก่อนหนึ่งวันเพราะว่าอาทิตย์หน้าแดนมีโปรแกรมต้องกลับบ้านไปช่วยเก็บเกี่ยวองุ่นที่กำลังสุกได้ที่แล้ว บ้านของแดนมีสวนองุ่นถึง 50 ไร่ จะว่าไปคนส่วนมากที่รู้จักเขาแค่ผิวเผินก็จะดูว่าครอบครัวแดนถานะดีมีไร่เป็นของตัว แต่แดนคิดว่าเขาเองไม่ได้รวยอะไรมากมายแดนเองก็ถูกปลูกฝังเหมือนลูกชาวไร่ทั่วไป เขาไม่ใช่เด็กขี้เกียจแต่ก็ไม่ถึงกับดีเลิศประเสริฐศรีที่จะทำตัวเป็นลูกดีเด่นได้ เมื่อมาอยู่กรุงเทพแดนเองก็ยอมรับว่าที่นี้มีภาระค่าใช้จ่ายเยอะกว่าที่บ้านมากนักถึงแดนจะประหยัดในแบบฉบับของเขาก็คือ ถ้าไม่จำเป็นก็จะไม่ซื้อถ้าไม่อยากได้จริงๆก็จะไม่ควักเงินออกมาใช้ถึงช่วงเวลาเก็บเกี่ยวเป็นอะไรที่วุ่นวายที่สุดเพราะจะต้องเก็บผลผลิตให้ทัน แดนถึงต้องไปช่วยงานทางบ้านซึ่งมันก็น่าจะเป็นเหตุผลที่ดีในการขอส่งงานล้าช้าเพียงหนึ่งวัน แต่อาจารย์วิชาที่เคร่งครัดในเรื่องเวลาการส่งงานมันจึงเป็นไปได้อยากกว่าจะคุยกันเสร็จเรี่ยวแรงของแดนแทบจะหมดไหนจะมาเจอกับปัญหาของคนกรุงเทพเรื่องรถติดอีกมันทำให้แดนหงุดหงิดมิใช่น้อย ร่างบางเดินเข้ามาก่อนที่จะสังเกตุว่าทุกคนมาถึงกันหมดแล้ว
 
"ไอ้เหี้ยกว่าจะมาได้ ไม่มาพรุ้งนี้เลยว่ะไอ้แดน"
แดนไม่เข้าใจว่าการที่มาช้าแค่สิบห้านาทีมันทำให้ไอ้หมีควายข้างหน้าอารมณ์เสียถึงขนาดนี้เชียวหรือ ก่อนที่สังเกตุว่าโชหน้าซีด แดนเองก็คิดว่าเพื่อนของตนคงได้แผงฤทธิ์ให้ร่างบางแล้วแน่ๆแต่แล้วสายของแดนก็เหลือบไปเห็นคนๆนึงที่อยู่ข้างโสายตาที่ไม่เป็นมิตรกำลังจ้องมาทางเขา 
 
"กูมาช้าแค่สิบห้านาที ทำบ่นว่าแต่พวกมึงมานานแล้วหรอว่ะ"
 
"เอ่อ...ไม่นานหรอกแดน เรากับพี่เรียวพึ่งมาถึงก่อนแดน 10 นาทีเอง"โชพูดขึ้นมันทำให้ไอ้คนที่มาด้วยหน้าหงิกยิ่งกว่าเดิมสายตาแบบนั้นแดนเองไม่ชอบที่สุด แต่จะทำไงได้เพื่อเพื่อนสองคนแดนพยายามควบคลุมสติไม่ให้ถามคนตรงหน้าว่ามีอะไรข้องใจกับเขากันแน่
 
"กูมารอมึงตั้งแต่ทุ่มครึ่งกว่าพวกมึงจะเสด็จมา ทีหลังพยายามมาตามนัดด้วยนะครับไม่ใช่ให้คนอื่นเขารอ"เขาไม่รู้ว่าวิทย์พูดถึงเขาหรือพูดถึงโชกันแน่ ปากพูดกับเขาแต่ตากับจ้องไปที่โชไม่กระพริบ
 
"เอ่อ กูขอโทษจบยังกูจะแดกเหล้ายิ่งเจออาจารย์วิชาบ่นมาแม้งอารมณ์เสีย กูขอเหอะไอ้วิทย์มึงช่วยเก็บลูกๆมึงในปากไว้ก่อนได้ไหมว่ะ"แดนพูดอย่างไม่ใส่ใจมากนัก
"เอ่อ...แดน อย่าว่าวิทย์เลยนะ เราเองก็ผิดที่มาช้าถ้าเป็นเรา เราก็โกรธเหมือนกัน"
แดนแทบไม่อยากเชื่อนี่เขาเป็นคนผิดไปแล้วหรอเนี่ และไม่คิดว่าโชจะแก้ต่างแทนวิทย์รังสีอัมหิตของคนข้างๆก็ยิ่งแผ่เข้าไปใหญ่ เรียวไม่พูดก็จริงแต่สายตาที่แสดงไม่พอใจอย่างร้ายแรงก็ทำให้แดนรู้เหมือนกันเรียวไม่ได้ยินดีกับคำพูดขอโชเลยสักนิด
 
"ถ้ารู้ตัวก็ดี"วิทย์พูดลอยๆแต่ก็ทำให้คนตัวเล็กถึงกับน้ำตาคลอได้
 
"เอาเถอะๆ โชกูพามึงมาสนุกนะ อย่าไปสนใจคำพูดหมาๆของไอ้วิทย์เลย ถ้ามึงเป็นแบบนี้กูก็ไม่สบายใจกูเป็นชวนมึงมาเองแต่กลับทำให้มึงเป็นแบบนี้"
 
"สัส...รู้ตัว"
 
"ไอ้พ่อหมีควาย...ถ้ามึงไม่พูดก็ไม่มีใครหาว่ามึงเป็นใบ้หรอกนะ เงียบปากไป"
 
"หึๆๆ"โชเองก็อดที่จะขำไม่ได้ พ่อหมีควายช่างเหมาะสมดีแท้ คิดแล้วก็ขำออกมา"ขอโทษนะแดน เราจะไม่สนใจพ่อหมีควายแล้ว"
ทุกคนถึงกับอึ้งไม่คิดว่าคนร่างบางก็แอบแรงเป็นเหมือนกัน แดนขำ ส่วนไอ้คนที่โดนเรียกว่าพ่อหมีควายถึงหน้าหงิก แดนเห็นเพื่อนตัวเองก็ยิ่งฮาเข้าไปใหญ่
 
"โถ่...เตี้ย!! เดี๋ยวเจอคิดบัญชีทีหลัง"
แดนจะไม่สนใจคำพูดของวิทย์เลย ถ้าไม่เห็นโชกำลังหน้าแดงแว๊บนึงที่แดนเห็นวิทย์ส่งสายตาอ่อนโยนให้กับโช
 
"เอ่อ...เราลืมแนะนำ นี่พี่เรียวลูกพี่ลูกน้องเราเอง พี่เรียวนี่แดน แล้วก็วิทย์ครับ"เรียวพยักหน้าเป็นการรับรู้
 
"ไม่ยักรู้ว่าชอบพาหมามาเฝ้าด้วย"ไม่ต้องพูดว่านี่เสียงของใครคนที่คอยแต่กัดโชก็มีอยู่คนเดียว
 
"คนที่คอยแต่ว่าคนอื่นแต่ไม่ดูตัวเองเนี่ย ก็ไม่รู้ว่ามันเป็นตัวอะไรนะ
 
"มึงว่าใคร"
 
"ใครอยากรับก็รับไป"เรียวพูดไม่สะทกสะท้านผิดกับคนวิทย์ที่หน้าเริ่มมีสีไปแล้ว
 
"พอเถอะครับพี่เรียว...โชอยากมาเที่ยวไม่อยากมีเรื่อง ขอโทษนายด้วยนะวิทย์"
ทุกอย่างจบลงด้วยกันเงียบ แดนเองก็คิดว่าดีเหมือนกันที่ต่างฝ่ายต่างเงียบซะได้ เพราะเขาเองก็ปวดสมองมากพอแล้ว ต้องนี้เขาคงได้แต่หวังว่าแผนที่ให้สองคนนี้ลองคุยกันมันอาจจะไม่เป็นผลแล้ว หลังจากที่เขานั่งดื่มกันสักพักก็เริ่มมีสายตาของบรรดาสาวๆจับจ้องมาทางโต๊ะของเขามากที่สุด เพราะรัศมีพ่อเทพบุตรของเรียวกับวิทย์มันเปล่งออร่าทุกครั้งที่มีบรรดาสาวแท้สาวเทียมเก้งกวางบ่างชะนีทั้งหลายเดินผ่าน เขาไม่รู้ตัวเองเลยว่าสายตาได้เลื่อนไปจับจ้องฝ่ายตรงข้ามโดยไม่รู้ตัว โชกับเรียวเหมือนกันที่ความขาวซีด แต่ผิดกันก็ที่ความสูงกับหน้าคมคิวหนาก็เท่านั้น แดนเผลอมองริมฝีปากที่แดงสดที่ได้รูปจนคนตรงขัามเริ่มรู้ตัว
 
"มองอะไร หน้าฉันมีอะไรหรือไง"
 
"ปล่าวก็คิดว่าตั้งแต่ที่เข้ามา กูเห็นมึงทำหน้าเหมือนมีขี้ติดจมูกก็เท่านั้นเอง"แดนพูดกลบเกลื่อน
 
"หึๆๆๆ"ร่างสูงกระดิกนิ้วมือให้แดนเข้ามาเข้าใกล้ก่อนที่จะกระซิบข้างหู"กูไม่รู้นะว่าพวกมึงคิดอะไร แต่อย่ามายุ่งกับโชไม่งั้นมึงกับเพื่อนเจอดีแน่"
แดนคิ้วขมวดสายตาก็จับจ้องไปที่สายตาของเรียวที่มองอย่างเหยียดๆไม่กระพริบก่อนที่จะคิดตามแบบนิสัยไม่ยอมใครเหมือนเดิม
 
"มันกระซิบไรมึงว่ะ"
 
"มันบอกว่าถ้าพวกเราทำอะไรไอ้โช มึงกับกูโดนแน่ แต่กูไม่กลัวหรอกสัส กูจะดูดิถ้าไอ้โชหายไปแม้งจะเป็นยังไง"
 
 
สายตาของเรียวจ้องมองการกระทำของแดนและวิทย์ตาไม่กระพริบ ถึงจะจ้องอย่างไงก็ไม่มีทางรู้หรอกว่าแดนกับวิทย์คุยอะไรกันเพราะเสียงเพลงค่อนข้างดัง เรียวถอนหายใจก่อนที่จะมองร่างบางข้างๆที่กำลังนั่งกินน้ำหวานที่เขาอนุญาตว่าไม่มีแอลกอฮอล์เจือปนอย่างแน่นอน เขาคิดว่าโชอ่อนต่อโลกมากและไม่คิดว่าสองคนนั้นจะมาดีกับโชเท่าไรนัก แต่เมื่อถูกลูกอ้อนของโชให้พามามีหรือว่าเรียวจะไม่ใจอ่อนง่ายๆ
 
"พี่เรียวเป็นอะไรฮะ"เมื่อถูกถามเรียวก็ตื่นจากพะวังทันที ก่อนที่จะจ้องคนตากลมด้วยอาการนิ่งสงบ
 
"ปล่าวคับ พี่แค่ไม่ชอบบรรยากาศแบบนี้เท่าไร"
 
"หึๆๆ พี่เรียวนี่ก็แปลก ร้านตัวเองแท้ๆกับไม่ชอบ"
 
"พี่ไม่ได้ไม่ชอบบรรยากาศร้านนะครับ แต่พี่แค่ไม่ไว้ใจสองคนนั้น"
 
"พี่เรียวอย่ากังวลเลยฮะ สองคนนั้นเป็นคนดีนะ"
 
"แล้วโชรู้ได้ไงล่ะครับ ว่าสองคนนั้นดีจริงๆ"
เรียวมองตาโชไม่กระพริบ จนสุดท้ายโชเองที่เป็นคนหลบสายตาเขาแทน
 
"รู้แล้วกันฮะ เดี๋ยวโชจะเล่าให้พี่เรียวฟังวันหลัง พี่เรียวเองก็ผ่อนคลายบางเถอะฮะ อุส่าได้มากับโชทั้งที"
 
 
"กระซิบไรกันว่ะ...ไอ้โชมึงอยู่ห่างๆมันหน่อยดิ"สิ้นสุดคำพูดของวิทย์ โชทำตามคำสั่งในทันที ทั้งแดนและเรียวต่างก็สงสัยแต่ก็ได้แต่เงียบ 
 
"โชมึงไปเอาของที่รถเป็นเพื่อนกูหน่อยดิ กูมีของให้มึงดูด้วย"แดนกล่าวขึ้น
 
"อืม...ก็ได้"
 
"เดี๋ยวพี่ไปแทนเอง"แดนแอบยิ้มที่แผนการล่อแม่ไก่ให้ห่างจากไข่ใช้ได้ผล เขารู้อยู่แล้วว้าเรียวคงไม่ปล่อยให้โชไปกับเขาสองต่อสองแน่ๆ
 
"พี่เรียว...ไม่เป็นไรฮะเรื่องแค่นี้เอง"
 
"เลือกเอาจะให้พี่ไปเอาของหรือจะกลับบ้าน"
 
สุดท้ายเรียวก็เดินนำออกไปไม่รอให้โชพูดซ้ำสอง แดนรีบเดินตามในทันที เขาสังเกตุร่างสูงข้างหน้าและประมาณตัวเองน่าจะสูงแค่ไหล่ของเรียวแล้วลอบถอนหายใจ
'คนไรว่ะ สูงอย่างกับเปรต'แอบด่าในใจ ตอนนี้เขาเองก็กึ่งเดินกึ่งวิ่งแล้ว 
 
"มึงจะรีบเดินไปไหนว่ะ ไม่เห็นใจคนขาสั้นบ้างเลย"
 
"....."
 
"มึงห่วงไอ้โชขนาดนั้นเลยหรือไง มันโตเป็นควายแล้วนะ พี่เลี้ยงอย่างมึงควรปล่อยวางได้แล้ว"
 
"...."
 
ปึง
 
"โอ๊ย หยุดก็ไม่บอก แม้งเอ๋ย"อยู่ๆคนตัวโตก็หยุดเดินซะดื้อๆ ทำให้แดนเองที่ไม่ได้ระวังชนกับแผ่นหลังคนตัวโตเข้าให้ผลปรากฎว่าเองเสียหลักล้มก้นจ้ำเบ่า ส่วนเรียวยืนแบบไม่สะทกสะท้าน
 
"หุบปากแล้วรีบเดินซะ"
 
"...."
 
เมื่อถึงรถแดนเองก็แกล้งทำเป็นหาสิ่งของที่บอกไว้โดยที่เรียวยืนกอดอกดูอย่างเรียบๆ แดนแกล้งทำเป็นรื้อดูในกระเป๋า ก้มดูตรงเบาะ หรือไม่ก็ที่พื้น
 
"กูหาไม่เจอว่ะ สงสัยจะลืมไว้ที่บ้าน"
คำตอบง่ายๆ แดนแทบกลั้นหัวเราะไว้ไม่อยู่เมื่อเห็นเรียวหน้าขึ้นสีก่อนที่เรียวจะรีบเดินกลับเข้าข้างใน เมื่อมาถึงเรียวแทบอยากจะฆ่าแดนทันที เพราะว่าโชไม่อยู่แล้ว เห็นแต่เพียงแก้วน้ำหวานสีสวยที่วางอยู่ เรียวกำหมัดแน่น ก่อนที่จะกดโทรหาโชแต่ปรากฎว่าไม่ติด
 
"โชหายไปไหน"
 
"อ้าว มึงกับกูก็อยู่ด้วยกัน ไม่น่าถาม"
 
"อย่ามาเล่นลิ้นไอ้สัส กูถามว่าโชอยู่ไหน"
เรียวตะคอกใส่ พร้อมกับเอามือมาบีบต้นแขนของแดนแน่น แดนร้องด้วยความเจ็บพยายามแกะมือแกร่งออกแต่ก็ทำไม่ได้ คนในร้านก็เริ่มหันมามองพวกเขาแล้ว แต่ก็ไม่มีใครเข้ามาห้าม
 
"กูไม่รู้...ไม่แน่ไอ้โชมันอาจกลับบ้านไปโดยที่ไม่บอกมึงแล้วก็ได้ ปล่อยดิว่ะ กูเจ็บ"แดนพยายามแกะมือที่บีบตอนนี้รู้สึกว่ามันจะแน่นจนเขาเองน้ำตาคลอ
 
"หึ..ถ้ากูหาตัวโชไม่เจอวันนี้ มึงจะเจ็บยิ่งกว่านี้อีกไอ้แดน"
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
***รีบปั่นสุดขีด หลังๆอาจจะดูลวกๆ เพราะเค้าเบลอ อิอิ 
(เบลอว่ารักแทบ แบบว่ารักเทอ)
 
 
 
 

1 ความคิดเห็น