(Yaoi)รักมึงสุดหัวใจ นายจอมโหด...

ตอนที่ 4 : ตอนที่ 4 อยู่ใกล้แต่เหมือนไกล

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    4 พ.ค. 57




ตอนที่ 4  อยู่ใกล้แต่เหมือนไกล

หนุ่มร่างบางกำลังเดินไปเดินมาอยู่ในห้องของตน วันนี้เป็นวันอาทิตย์ซึ่งเขานัดกับใครบางคนเอาไว้ โชไม่ได้สังเกตุว่ามีใครคนนึงกำลังเปิดประตูเข้ามา
 
"โชเป็นอะไรหรือปล่าว"โชสะดุ้งหันไปมองที่ประตูก่อนที่จะพบพี่ชายต่างมารดากำลังมองเขาด้วยความสงสัยนี่แหละสาเหตุที่เขากำลังเครียดอยู่
 
"พี่เรียวโชตกใจหมด"โชพูดออกไปตามความรู้สึก
 
"พี่เห็นโชเดินไปเดินมา มีอะไรหรือปล่าว"เรียวถามอย่างสงสัย
 
"เอ่อ...คือ โชลืมงานกลุ่มไว้ที่มหาลัยฮะ วันพุธต้องส่งแล้วด้วย แล้วต้องไปปรึกษากับนิดอีกว่าจะเอายังไง"โชถอนหายใจก่อนที่จะนั่งลงที่เตียงใหญ่ เขารอบมองเรียวนิดๆ
 
"พี่นึกว่าอะไร งั้นก็ไปเอามาสิ เดี๋ยวพี่ไปส่ง"
 
"ไม่เป็นไรฮะ เดี๋ยวผมไปเอาคนเดียวก็ได้"โชรีบพูดในทันที ยิ่งทำให้เรียวคิ้วขมวดเขาไปใหญ่
 
"พี่เรียวฮะ โชไม่ใช่เด็กแล้วนะเรื่องแค่นี้เองอย่าได้ทำเหมือนโชเป็นเด็กได้ไหมฮะ"โชอธิบาย
 
"แต่พี่ไม่ไว้ใจ รู้ไหมว่าข้างนอกมันอันตรายแค่ไหนหัดดูตัวเองก่อนสิจะไปทำอะไรได้"เรียวขึ้นเสียงก่อนที่จะคิดได้ว่าตัวเองก็พูดแรงเกินไป โชทำหน้าสะอื้นก่อนที่น้ำตาจะไหลลงมา ร่างเล็กฟุบหน้าลงกับที่นอนทันที
 
"พี่เรียวใจร้าย พี่เรียวดูถูกโชรู้ไหมใช่โชมันดูแลตัวเองไม่ได้ ฮึก แต่โชก็อยากไปไหนมาไหนบ้างโดยไม่มีคนตามก็เท่านั้น ถ้าพี่เรียวคิดว่าห้องสี่เหลี่ยมแบบนี้มันปลอดภัย ฮึก โชก็จะอยู่ฮะ ฮึก"โชพูดไปสะอื้นไป เรียวมองร่างเล็กก่อนที่จะถอนหายใจ
 
"หยุดร้องได้แล้วคนดี ถ้าเราอยากไปพี่ก็จะไม่ตามก็ได้ แต่ต้องให้คนขับรถไปส่งนะ ถ้าทำอะไรเสร็จก็โทรบอก พี่จะให้คนขับรถไปรับ"เรียวฉุดโชให้มานั่งก่อนที่จะเช็ดรอยน้ำตาบนใบหน้าหวาน ในใจของเรียวเต้นตึกตักจนโชเองก็ได้ยินเสียงแต่ก็แสร้งทำเป็นไม่รู้ ทำไมเขาจะไม่รูว่าเรียวคิดยังไงกับตน ก่อนที่จะเบือนหน้าหนีเรียวที่กำลัวจะจูบมาที่แก้ม
 
"ขอ...ขอบคุณฮะ"
 
 
 
"ลุงพลจอดตรงนี้แหละฮะ"ยังไม่ทันเลี้ยวเขามหาลัย โชก็สั่งให้คนขับรถหยุดอยู่ทางเข้า
 
"ทำไมคุณหนูไม่ให้ลุงไปส่งข้างในล่ะครับ รู้ไหมว่ากว่าจะเดินเข้าไปถึงคณะมันไกลนะครับ"ลุงพลพูดด้วยความเป็นห่วงปนสงสัย
 
"ไม่เป็นไรครับลุงพล โชบอกเพื่อนว่าจะเข้าไปมหาลัยพร้อมกัน ขอบคุณลุงพลมากนะฮะ"โชยิ้มก่อนที่จะเปิดประตูรถออกไปทันทีไม่เปิดโอกาสให้คนขับรถได้ถามอีก
 
สิ่งที่โชต้องเผชิญเป็นอย่างแรกก็คือความเงียบก่อนจะคิดได้ว่านี่มันวันอาทิตย์ใครเขาจะมาเรียนกัน โชถอนหายใจก่อนที่จะเดินไปที่ม้านั่งด้านข้างรั่วที่นัดใครคนนึงเอาไว้ เขาหยิบนาฬิกาขึ้นมาโชตกใจทันทีนี่เขาสายตั้งห้าสิบนาทีเข้าไปแลัว โชเดินไปด้วยความห่อเหี่ยวใจไม่คิดว่าฝ่ายตรงข้ามจะรอเพราะมันสายเป็นชั่วโมงแต่เมื่อเดินไปใกล้เขาก็เห็นคนร่างหนากำลังนอนฟุบอยู่กับโต๊ะม้าหินอ่อนหัวใจเต้นรั่วไม่คิดว่าฝ่ายตรงข้ามจะรอ ก่อนที่จะค่อยๆย่องไปกอดจากด้านหลัง คนที่กำลังนอนสะดุ้งทันทีก่อนที่จะดึงร่างบางเข้ามากอดแน่นๆ
 
"ปล่อยเราเดี๋ยวนี้นะวิทย์ โอ๊ยอึดอัด ปล่อยสิ"โชตีแขนร่างหนาที่กำลังออดอ้อนตนด้วยความมั่นไส้ ก่อนที่จะโดนขโมยจุ๊บแก้มหนึ่งที โชหน้าร้อนผ่าว
 
"มึงให้กูรอเป็นชั่วโมง ขอเอาคืนบ้างจะเป็นไรไป"วิทย์เอี้ยวตัวบอกก่อนที่จะจุ๊บแก้มอีกข้างของโช 
 
"ขอโทษ ไม่คิดว่าคิดจะรอ"โชพูดสำนึกผิดอย่างแผ่วเบา สายตาไม่ยอมสายตาของวิทย์ที่กำลังค้นหาอะไรบางอย่างอยู่
 
"น่ารักชิบ แฟนใครว่ะ"วิทย์พูดตามความรู้สึก แต่ก็ทำให้โชหน้าแดงเข้าไปอีก
 
"ขนาดวิทย์ยังไม่รู้แล้วใครจะรู้ล่ะครับ"โชสะบัดหน้าแกล้งงอนก่อนที่วิทย์จะหมั่นไส้ จับคนตัวเล็กมาจูบด้วยความเร่าร่อน ร่างเล็กในอ้อมกอดสั่นเทาหายใจติดขัดทุกครั้ง ที่ลิ้นของวิทย์รุกล้ำเข้ามาก่อนที่ร่างเล็กจะสนองตอบกลับอย่างไม่รู้ตาสีตาสาเท่าไรแต่ก็ทำให้วิทย์พึงพอใจ
 
"กูก็แฟนมึงไง หรือจะให้กูเรียกเมีย เมียครับอย่างอลกูเลยกูขี้เกียจง้อ"วิทย์แกล้งแหย่โชมองค้อนแฟนตนเองเล็กน้อยก่อนจะหยิกแก้มวิทย์เพราะความปากเสียนั้นเอง
 
"โอ๊ยเจ็บ เดี๋ยวก็จับเล่นหน้าสดตรงนี้ซะเลย"
 
"ยังจะพูดอีก...แล้ววิทย์มารอเรานานยังขอโทษนะกว่าจะออกมาได้แทบแย่ คงโกรธเรามากใช่ไหม"
 
"จะพูดทำไม ทั้งๆที่ก็รู้เหตุผลอยู่ กูถามหน่อยพี่มึงคิดกับมึงแค่น้องจริงหรือเปล่ากูเห็นหลายครั้งแล้วนะ ไหนมึงจะโกหกมันบ้างล่ะหนีมันบ้างล่ะ กูไม่เคยเห็นพี่น้องคู่ไหนจะเป็นแบบมึงเลยนะโช"วิทย์ถามอย่างสงสัยโชเองก็ไม่อยากให้วิทย์เป็นห่วงจึงไม่ได้เล่าอะไรมากมายนัก แต่วิทย์ก็คงดูออกว่าจะมีพี่คงไหนจะรักน้องมากถึงขนาดกระดิกไปไหนไม่ได้แบบนี้
 
"คือ...วิทย์ฟังเรานะ ที่จริงพ่อของโชเขามีภรรยาอยู่ทั้งหมดสามคน"วิทย์นิ่งฟังแต่ก็ไม่ยอมปล่อยร่างเล็กออกจากอ้อมกอด โชตัดสินใจเล่าเรื่องของตนในนาทีนั้นเพราะคิดว่ายังไงเขาก็คงปิดเรื่องเรียวไม่มิดอยู่ดี
"แม่โชเป็นภรรยาคนสุดท้าย ถึงพ่อของโชจะมีหลายภรรยาแต่ก็ไม่เคยมีปัญหากันเลยสักครั้งเพราะทุกคนล้วนรักคุณพ่อ ภรรยาคนแรกหรือแม่ใหญ่มีพี่เรียวและพี่รัน ส่วนแม่รองก็มีพี่ยูกิ ส่วนแม่ของโชก็มีโชกับชุน ทั้งๆที่พ่ออยากได้ลูกสาวแต่ก็ไม่มี หึๆๆ"โชขำก็ที่วิทย์จะบีบจมูกคนเจ้าเล่ห์ด้วยความรักใคร่
"พี่ๆทุกคนรักเรามากแต่ก็ไม่เคยมีใครเหมือนพี่เรียวที่คอยจ้ำจี้จ้ำไชเรื่องของเราไปซะทุกเรื่อง ตอนแรกเราก็ไม่ได้คิดอะไรมากนะวิทย์เพราะนึกว่าพี่เรียวเป็นพี่ชายถึงจะคนละแม่ก็เถอะ แต่มีอยู่วันนึงพี่เรียวเมามาก เอ่อ...พี่เรียวสารภาพว่าชอบเรานะ เราตกใจนิดหน่อยและเราก็เริ่มพยายามตีตัวออกห่างจากเขาให้มากที่สุดแต่มันก็ไม่เป็นผลเท่าไรนัก"ร่างบางสะอื้นโชไม่เคยเล่าเรื่องนี้ให้ใครฟังมาก่อน เขารู้สึกโล่งใจที่ได้ระบายออกมาทั้งๆที่ตอนแรกไม่อยากให้วิทย์รู้
 
"กูดีใจนะที่มึงเล่าให้กูฟัง มึงคงอึดอัดมากใช่ไหมกับความสัมพันธ์แบบนี้"วิทย์ลูบหัวก่อนจะดึงโชเข้ามากอด
"มึงไม่ต้องกลัวนะ มึงยังมีกูอยู่ข้างหลังถ้ามึงทนไม่ไหว กูอยากให้มึงคิดถึงกูเป็นคนแรกนะโช กูพร้อมที่จะจับมือมึงก้าวพ้นปัญหาทุกเรื่อง หรือมึงจะหนีไปกับกูก็เลยก็ได้นะโช
 
"ฮึก ขอบคุณมากนะวิทย์ ฮึก แต่เรากลัว เรากลัวเกินไปเราไม่ได้กลัวตัวเองเดือดร้อน แต่เรากลัวพี่เรียวจะทำร้ายวิทย์ วิทย์ไม่รู้หรอกว่าเขาทำอะไรได้บ้าง ฮึก เราอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีวิทย์"โชปล่อยโหออกมาอย่างสุดกลั้น ไม่อยากให้วิทย์เห็นความอ่อนแอก็ทำไม่ได้
 
"มึงก็รู้ว่ากูเป็นคนยังไงนะโช ถ้าวันนึงกูทนไม่ไหวกูก็ต้องตัดสินใจทำอะไรบางอย่างไม่งั้นเราก็จะเป็นแบบนี้ไปตลอด กูไม่อยากหลบซ่อนแบบนี้กูอยากให้ทุกคนรู้ว่ามึงเป็นของกู กูอยากใช้ชีวิตอยู่กับมึงมึงเข้าใจกูใช่ไหม"โชพยักหน้าแต่ในใจก็ยังหวั่นๆอยู่ดี
"หยุดร้องซะ...วันนี้ไม่ต้องคิดไรมาก กูจะพาไปเที่ยวไหนๆก็ออกมาทั้งทีว่าแต่มึงอยากไปไหนล่ะ"
 
"ตามใจวิทย์สิ เราไปได้หมดแหละแต่ห้ามเกินทุ่มนึงนะ"โชยิ้มก่อนที่จะบอกออกไป
 
"อืม...ตอนนี้ก็เที่ยงแล้ว เราไปหาอะไรกินก่อนดีกว่า จากนั้นก็ไปร้องคาราโอเกะกันแล้วค่อยไปบ้านกู หึๆ"พูดจบโชก็หยิบแขนวิทย์ด้วยความหมั่นไส้ แต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธอะไร
 
"มีข้อแม้นะ"โชพูด
 
"ข้อแม้อะไร ถ้ากูทำได้กูก็จะทำ"วิทย์พูดดักเอาไว้
 
"เอ่อ...วันนี้ทำเบาๆหน่อยได้ไหม ของวันก่อนยังไม่หายดีเลย"โชพูดออกไป หน้าก็แดงเหมือนลูกตำลึงสุก
 
"มึงเนี่ยทะลึ่งนะเตี้ย กูแค่จะชวนมึงไปเล่นไพ่ หึๆ ไม่คิดว่ามึงจะลามกนะเตี้ย"วิทย์แกล้งแหย่อีก
 
"งั้นก็ดีเล่นไพ่อย่างเดียวล่ะกัน ถ้าทำอย่างอื่นเราจะกลับบ้าน"โชพูดด้วยความเป็นต่อ
 
"กูล้อเล่นนะ รู้ไหมที่จริงอยากจะทำมันตรงนี้เลยด้วย ไม่เชื่อลองจับดูดิ"ยังไม่พูดจบวิทย์ก็ดึงมือบางเข้าไปจับเจ้าน้องชายที่กำลังสู้มือของโชอยู่ตอนนี้ โชรีบชักมือออกทันทีด้วยความตกใจ
 
"โรคจิต"โชพูด
 
"โรคจิตได้กับมึงแหละครับ กูไม่กล้าไปโรคจิตกับใครหรอกครับกลัวเขาเอาปืนมายิงเอา"วิทย์บอกก่อนที่จะเอาหัวซบไหล่ของโชอย่างออดอ้อน
 
"ก็ลองดูสิ ถ้าไปโรคจิตกับใครเราเองจะตัดน้องชายของนายมาให้เป็ดกิน"วิทย์หัวเราะไม่คิดว่าคนตัวเล็กจะแสบใช่ย่อย
 
"ไปเถอะ...อยากจู๋จี๋กับเมียเร็วๆ"วิทย์พูดก่อนที่จะพาไปกันไปกินข้าวอย่างที่บอกพร้อมกับกิจกรรมที่วิทย์พูดดังกล่าว
 
 
 
 
***ตอนนี้เร็วไปไหม แต่ก็พยายามเขียนออกมาให้หวานที่สุด แต่ก็ได้แค่เนี่ย ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านมากนะค่ะติชมกันได้ไม่ว่ากันเน้อ ขอบคุณคราฟฟฟฟ 
 
 

1 ความคิดเห็น