(Yaoi)รักมึงสุดหัวใจ นายจอมโหด...

ตอนที่ 6 : ตอนที่ 6 ยอมจำนน (50 เปอร์เซน)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 0
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    14 พ.ค. 57




ตอนที่ 6 ยอมจำนน (50 เปอร์เซน)
 
แดนหยิบกางเกงสวมอย่างยากลำบาก ร่างกายขยับไม่ได้ตามต้องการ เรียวกอดอกยืนดูอย่างเงียบๆ
ในห้องที่เรียวพาแดนมาไว้เป็นห้องสำหรับคนงานที่เอาไว้นอน ถ้าจะอาบน้ำหรือเข้าห้องน้ำจะอยู่ทางด้านนอก
 
"เร็วๆอย่างสำออย"
เรียวตะโกนเร่งก่อนที่จะเดินไปไขกุญแจที่ข้อเท้า แล้วกระชากแขนบางให้เดินตาม
 
"เบาๆ กูเจ็บ"
 
"ขืนกูไม่ลากมึง วันนี้มึงจะถึงห้องน้ำไหม ไปรีบไป"
ระหว่างที่เดินออกมาแดนสัมผัสได้ถึงสายตาหลายสิบคู่กำลังจ้องมาที่เขาอยู่ แดนเดินตามเรียววอย่างเงียบๆไม่ตะโกนขอความช่วยเหลือเหมือนเมื่อวานเพราะรู้ว่าถึงจะตะโกนให้คอแตกตายอย่างไรคนพวกนี้ก็ไม่สามารถช่วยเขาได้หรอก
 
"ไม่ตะโกนให้ใครช่วยหรือไง"
 
"เร็วๆเถอะผมอยากล้างตัว"แดนตัดบทไม่อยากต่อล่อต่อเถียงกับคนตรงหน้า
เรียวพาแดนเข้ามาในตัวบ้าน เขาพาแดนมายังห้องๆหนึ่งที่อยู่ด้านล่าง แดนพอจะเดาออกว่าห้องส่วนนี้เป็นห้องของคนรับใช้ภายในบ้าน ในห้องมีขนาดกว้างกว่าห้องที่เรียวพาไปอยู่ในตอนแรกที่สำคัญมีห้องน้ำส่วนตัวมีเตียงสำหรับหนึ่งคน พอเห็นสภาพแบบนี้แดนก็นึกถึงโรงแรมม่านหรูดที่เขาเคยไปใช้บริการอยู่ครั้งหนึ่ง ตอนที่เข้ามาในกรุงเทพวันแรกเพราะยังหาห้องเช่าไม่ได้ 
 
"ต่อไปนี้มึงอยู่ห้องนี้ ถึงกูจะอยากให้มึงอยู่ห้องคนงานมากกว่าก็เถอะ"
 
"ทำไม อยู่ที่นั้นก็ดีแล้วไม่ใช่หรอ สมใจมึงด้วย"แดนประชด
 
"ใช่สมใจกู แต่มึงคิดสิว่าถ้ากูอยากเอามึงกว่ามึงจะไปล้างตัว มันขาดตอนกูว่ะ"เรียวพูดออกมาหน้าตาเฉยแต่แดนหน้าร้อนผ่าว
 
"ประสาท"
 
"มึงว่าอะไรนะ"เรียวจับแขนแดนอย่างแรง
 
"โอ๊ยกูเจ็บ ปล่อยกูจะไปล้างตัว"
 
"หึ งั้นก็ไปดิ"เรียวลากแดนเข้ามาในห้องน้ำด้วยกัน
 
"ไอ้เรียว กูจะอาบน้ำ"
 
"มึงก็อาบไปดิ"เรียวยืนกอดอกอย่างกวนๆ
 
"มึงนี่แม้งโรคจิตสัส"แดนว่าอย่างสุดทน
แดนถอนหายใจก่อนจะถอดเสื้ออย่างว่าง่ายรอยฟันทั่วตัวที่บางจุดก็มีเลือดออกบ้างเพราะเรียวกัดลึกเกินไป ตัวแดนไม่ใช่คนขาวอะไรมากมายตามประสาของเด็กต่างจังหวัด เรียวมองผลงานด้วยความพึ่งพอใจเขาเดินไปประกบร่างเพรียวอย่างไม่รู้ตัว
 
"ไอ้เรียว...ปล่อยกู"
เพี๊ยะ
แดนหันหน้าตามแรงฝ่ามือเขาหันไปหาเจ้าของรอยฝ่ามือด้วยความเจ็บใจ น้ำตาคลอออกมาปกติแดนจะไม่ใช่คนร้องไห้ง่ายขนาดนี้ไม่ว่าจะเหตุการณ์ไหนก็ตาม แต่สิ่งที่เกิดขึ้นมันเกินกว่าคนตัวเล็กรับไหว
 
"ต่อไปนี้มึงต้องเรียกกูพี่ถ้าไม่อยากโดนเหมือนเมื่อกี้นี้อีก ไหนลองเรียกกูใหม่สิ"แดนกัดฟันแน่นมือกำจนเจ็บแต่สิ่งที่เจ็บที่สุดคือใจเขาต่างหาก
 
"พะ...พี่เรียว"เรียวแสยะยิ้มร้ายก่อนดึงร่างบางเข้ามาประกบปากจูบทันทีลิ้นร้อนดึงดันเหมือนกำลังควานหาอะไรสักอย่าง แดนไม่สามารถต้านทานอะไรได้นอกจากจะปล่อยให้มันเป็นไปขาสองข้างไร้เรี่ยวแรงยิ่งเนินนานริมฝีปากก็เริ่มบดขยี้รุนแรงขึ้นเรื่อยๆจนแดนเริ่มรู้สึกหายใจไม่ออก เรียวก็เหมือนจะรับรู้เขาถอนจุมพิตมองหน้าร่างเล็กเหมือนกำลังค้นหาอะไรบางอย่างก่อนที่จะปลดซิบกางเกงลง
 
"ไม่...ไม่ผมไม่ไหว"แดนหน้าแดงก่อนจะพูดออกไปตรงๆ
 
"หึ มึงถึงขนาดทนไม่ไหวหรอว่ะไอ้แดน"เรียวยื่นหน้าเข้าไปใกล้จนแดนถอยหลังชิดติดกับกำแพง
 
"เอ่อพะ...พี่เรียวผมหมายถึงผมยังเจ็บอยู่เลย ผมไม่ไหวจริงๆนะครับ"แดนร้องขอถึงจะแข็งข้อไปก็มีแต่เจ็บตัวปล่าวๆรอโอกาสหนีก็เป็นไปได้อยากอยู่ดี เพราะแดนสังเกตุว่าตั้งแต่เข้ามาในบ้านหลังนี้แล้วว่าลูกน้องของเรียวมีอยู่เต็มบ้านไหนจะคนรับใช้ คนงาน ยามอีก โอกาสที่จะหนีแทบเป็นศูนย์
 
"มึงมีสิทธิ์อะไรว่ะไอ้แดน ถ้ากูจะเอาซะอย่าง...."คำพูดนี้เล่นเอาแดนขนลุกเกลียว และยอมรับชะตาที่กำลังจะเกิดขึ้น
 
 
50 เปอร์เซนไปก่อนนะ 

1 ความคิดเห็น