พยศรักพรหมจรรย์เถื่อน (นิยายโรมานซ์ 18+)

ตอนที่ 1 : บทนำ เจ้าสาวของคุณอา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,093
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    1 ต.ค. 60

ไม่มีข้อความกำกับภาพอัตโนมัติ




บทนำ

เจ้าสาวของคุณอา

 

ผิงจันทร์รีบเก็บเสื้อผ้าใส่กระเป๋าเป้อย่างรีบร้อนทันทีที่เหยียบเข้ามาในห้องนอนของตัวเอง

เธออยู่ที่นี่ไม่ได้แล้ว!! แม้จะเรียกที่นี่ว่า บ้านและใช้เป็นที่ซุกหัวอยู่นานเป็นแรมปีก็ตาม ส่วนสาเหตุเป็นเพราะเธอไม่ต้องการเจอหน้าคนไร้หัวใจที่เป็นต้นเหตุทำให้เธอกลายเป็นลูกกำพร้า!

พอเก็บเสื้อผ้าใส่กระเป๋าเสร็จแล้ว ผิงจันทร์ก็รีบออกจากบ้านทันที ทว่าลงมาชั้นล่างเพื่อเอารถ เธอก็เจอกับคุณย่าน้ำเงินเข้าเสียก่อน

“เย็นย่ำป่านนี้แล้ว สะพายกระเป๋าจะไปไหนเหรอยัยผิง?”

พอประมุขของบ้านถามเสียงดุ คนที่ตั้งใจจะหลบหน้าคุณย่าก็หันมายิ้มเฝื่อนให้ แล้วรอยยิ้มนั้นก็อันตรธานเมื่อเหลือบไปเห็น เขาเข้า สีหน้าของหญิงสาวเปลี่ยนไป เธอเบือนหน้าหนีทันที

“เอ้า ย่าถามทำไมไม่ตอบ?” นางน้ำเงินถามเสียงขุ่น ไม่ชอบใจกิริยาของหลานสาว

“หนูไปทำรายงานที่หอพักเพื่อนค่ะ”

“รายงานอะไรอีก” คนเป็นย่านิ่วหน้า “ก็ไหนเราบอกย่าว่าสัปดาห์หน้ามีสอบแล้วไง”

ผิงจันทร์ลอบถอนหายใจเบา ๆ ที่คุณย่าความจำดีนัก แม้อายุจะล่วงเลยเจ็ดสิบมาแล้ว แต่ท่านก็ยังมีสุขภาพที่แข็งแรง

“ผิงไปทำโครงงานวิจัยค่ะ ในส่วนของโปรแกรมผิงกับเพื่อน ๆ ทำเสร็จแล้ว เหลือแต่ในส่วนของการรวบรวมเอกสารเข้าเล่ม ผิงต้องรีบไปจัดการให้เสร็จค่ะ” หญิงสาวอธิบายอย่างละเอียด

นางน้ำเงินมองหน้าหลานสาว พลางพยักหน้ารับรู้

“ไปทำรายงานย่าไม่ว่าหรอก แล้วทำไมต้องทำลับ ๆ ล่อ ๆ ด้วย?”

ผิงจันทร์เม้มปากเป็นเส้นตรง อดปรายตาไปมองเจ้าของร่างสูงที่นั่งอยู่บนโซฟาไม่ได้ ซึ่งเป็นจังหวะเดียวที่เขาหันมามองเธออย่างให้ความสนใจ เพียงสบตาหัวใจดวงน้อยก็เต้นรัวแรง แต่ผิงจันทร์ก็เมินหน้าแล้วเชิดหน้าขึ้นทำเป็นไม่สนใจเขา

“หนูต้องรีบไปแล้วค่ะ ไปช้าเดี๋ยวร้านปิด แล้วหนูจะโทรกลับมานะ”

บอกด้วยใบหน้าระบายยิ้ม ผิงจันทร์ก็หอมแก้มคุณย่าที่รักแล้วรีบไปทันที แต่เสียงของคุณย่าน้ำเงินก็ดังแจ้ว ๆ ตามหลังหลานสาวไปอีก

“ให้อาธันขับรถไปส่งไหม?”

“ไม่ต้องค่ะ” เจ้าของเสียงใสนั้นดังห่างออกไป เพียงอึดใจเสียงรถยนต์ก็ดังขึ้น

พอลับเงาหลานสาวคนโปรดไปแล้ว นางน้ำเงินผู้เป็นประมุขของบ้านก็ผ่อนลมหายใจออกมาเบา ๆ แล้วเดินกลับมานั่งที่โซฟา ทิ้งตัวนั่งตรงข้ามกับธันวา

“แม่ไม่ค่อยสบายใจเลยธัน”

“มีเรื่องอะไรเหรอครับ?” ผู้เป็นลูกเลี้ยงที่สนิทสนมไม่ต่างจากลูกในอุทรถามขึ้นอย่างให้ความสนใจ

“ก็เรื่องหลานสาวคนสวยของเราน่ะสิ ยิ่งโตก็ยิ่งดื้อ พักนี้ยัยผิงเริ่มเที่ยวกลางคืน เริ่มมีเพื่อนชาย เมื่อคืนก่อนตีหนึ่งแล้วมั้ง แม่ตื่นมาเห็นเพื่อนชายมารับมาส่งยัยผิงถึงบ้านด้วย เฮ้อ... เด็กสมัยนี้ ไม่รู้คิดอะไรกันอยู่ แม่ถึงอยากให้เราช่วย ๆ ตามดูหลานให้แม่สักหน่อย แม่ไม่อยากให้ยัยผิงมาเกเรเอาตอนนี้”

“ครับ ได้” ชายหนุ่มรับคำเสียงเรียบ สีหน้าของเขาไม่เปิดเผยอารมณ์ใด ๆ ทั้งสิ้น

“อีกอาทิตย์เดียวยัยผิงก็เรียนจบแล้ว แม่ตั้งใจว่าจะคุยเรื่องของเรากับยัยผิงสักที ธันว่าไงล่ะ จะแต่งเลยไหม หรือจะรอให้ยัยผิงรับปริญญาก่อนแล้วค่อยแต่ง” นางน้ำเงินถามด้วยน้ำเสียงจริงจังเมื่อวกเข้าเรื่องพินัยกรรมซึ่งเป็นคำสั่งเสียของลูกชายของตน

ทว่าคำถามนั้นก็สร้างความหนักใจให้ธันวาไม่น้อย...

การแต่งงานไม่ใช่เรื่องเล่น ๆ ที่นึกจะแต่งก็แต่ง ถึงเรื่องแต่งงานในครั้งนี้จะเป็นความต้องการของผู้ใหญ่ แต่มันก็ละเอียดอ่อนเกินกว่าที่จะบังคับใครให้แต่งกันง่าย ๆ!!

“เจ้าตัวรู้เรื่องนี้แล้วยังครับ?”

“ยังเลย แม่ตั้งใจบอกหลังจากยัยผิงสอบเสร็จแล้ว หลานจะได้ไม่กังวล”

ธันวาพยักหน้า ไม่ออกความคิดเห็นใด ๆ

“เอาแต่พยักหน้า ตกลงเราขัดข้องอะไรไหม?”

“ผมไม่มีปัญหา แต่งเมื่อไหร่ก็ได้ เรื่องนี้คงต้องแล้วแต่เจ้าตัว”

นางน้ำเงินมองหน้าลูกบุญธรรมที่ตอบคำถามนางแบบแบ่งรับแบ่งสู้ เห็นสีหน้าและท่าทางของธันวานางเห็นใจอยู่ไม่น้อย

“ยังคิดมากเรื่องภาคภูมิหรือเปล่าลูก?”

เหมือนมารดาเลี้ยงเข้ามานั่งกลางใจของเขาเลยทีเดียว

“ก็มีบ้างครับ” ธันวาพยักหน้าน้อย ๆ จะไม่ให้เขาคิดมากได้ไง ในเมื่อผิงจันทร์มองเขาเป็นฆาตกรมาตลอด

“เรื่องภาคภูมิผ่านมานานมากแล้ว แม่ไม่อยากให้เราเอาแต่โทษตัวเองนะ มันเป็นอุบัติเหตุ ธันไม่ได้เป็นคนทำอย่าไปคิดมากเลย เรื่องดูแลยัยผิงก็เหมือนกัน ถ้าธันไม่พร้อมก็บอกแม่ตรง ๆ ไม่ต้องฝืนหรอกลูก”

“ไม่เลยครับ ผมเต็มใจแต่งงานกับยัยผิง ผมอยากให้พี่ภูมิสบายใจ”

ชายหนุ่มฝืนยิ้มบาง เก็บซ่อนทุกความรู้สึกไว้ในดวงตา แต่ดูเหมือนเขาจะซ่อนความรู้สึกได้ไม่ดีพอจึงไม่พ้นสายตาผู้ผ่านร้อนผ่านหนาวมาได้

“แม่ถามจริง ๆ เถอะ ธันคิดยังไงกับหลาน”

ธันวานิ่งไป แต่ไม่หลบสายตาแม่บุญธรรม

“ตอบแม่ตรง ๆ ถ้าเราไม่ตกลง แม่จัดการเรื่องนี้ให้เอง”

“ผมพร้อมดูแลผิงจันทร์ครับ ถึงพี่ภูมิจะไม่ฝากฝังให้ผมดูแลผิงจันทร์ ผมก็เต็มใจดูแลผิงจันทร์” ชายหนุ่มตอบอย่างหนักแน่นจริงจัง

นางน้ำเงินพยักหน้าอย่างพอใจ

“ถ้างั้นแม่ยกหน้าที่ดูแลผิงจันทร์ให้เราเลยก็แล้วกัน แม่ฝากหลานสาวคนนี้ด้วยนะ”

“ครับ”

พอมารดาเลี้ยงลุกไปจากโซฟา ธันวาก็ผ่อนลมหายใจออกมายาว เขาไม่ได้หนักใจเรื่องที่ต้องแต่งงานและดูแลผิงจันทร์ไปตลอดชีวิตเลย แต่ที่เขาหนักใจเป็นเรื่องที่ผิงจันทร์เห็นเขาเป็นฆาตกร และเธอก็เกลียดเขาเข้าไส้ต่างหาก!!!





พยศรักพรหมจรรย์เถื่อน
แวววิวาห์
www.mebmarket.com
เหตุการณ์ในค่ำคืนนั้น... กับจุมพิตเร่าร้อน ได้ตอกย้ำให้ธันวามั่นใจว่าผิงจันทร์ ไม่สามารถเป็น 'หลานสาว' ของเขาได้อีกต่อไป แต่เธอคือ 'เจ้าสาว' ของเขาเท่านั้น!!“พออยู่ใกล้ผิงทีไร ก็เป็นแบบนี้ทุกที”“เป็น... เป็นยังไงคะ” ถึงจะหัวใจเต้นรัวแรง แต่ผิงจันทร์ก็อ้อมแอ้มถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น“อยากกอด อยากจูบ อยากรัก แต่ก็ทำไม่ได้” เขาบอกเสียงอู้อี้พลางซุกไซ้ซอกคอหญิงสาว แต่การกระทำของเขากลับยิ่งทำให้ผิงจันทร์อ่อนระทวย หัวใจเต้นรัวแรง“ไหนอาธันบอกแค่จูบเดียวไงคะ ผิงให้แล้ว อาอย่าโกงผิงสิ อื้อ” หญิงสาวทักท้วงเสียงสั่นแล้วครางออกมา “อากำลังจูบเรานี่ไง... อาอยากจูบเราไปทั้งตัวจนอดใจแทบไม่ไหวแล้ว” เขาออดอ้อนพลางลูบไล้เรือนร่างงดงามของหญิงสาวพร้อมกับซุกไซ้จมูกโด่งไปทั่ว“อาธัน... อย่าค่ะ”“เป็นเมียอาเถอะนะ”คำขอตรง ๆ ทำเอาหัวใจกระตุกวูบ ผิงจันทร์ที่อ่อนระทวยไม่มีแรงจะห้ามปรามเขาได้แต่ส่ายหน้าไปมาพร้อมกับบิดกายหนี ถึงจะอยากผลักใสเขา แต่แรงดึงดูดระหว่างเพศก็ควบคุมให้เธอทำอะไรอย่างที่ใจต้องการไม่ได้“อย่าค่ะ”“ตามใจอาเถอะนะ ดูสิอาแทบทนไม่ไหวแล้ว” เขาอ้อนจนน่าสงสารผิงจันทร์แทบจะเคลิ้มกับคำหวานล้อมของเขาแล้ว แต่สติน้อยนิดที่ยังมีอยู่ก็ดึงเธอสู่ความรู้สึกผิดชอบชั่วดี และการต่อต้าน




ฝากนิยาย E-book ของแวววิวาห์ด้วยค่ะ
 
 
 
 
 
 


 
   
 
 
 
 
 
 
   









     

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

7 ความคิดเห็น