คัดลอกลิงก์เเล้ว

ยอดวิวรวม

66

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


66

ความคิดเห็น


0

คนติดตาม


0
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  24 มิ.ย. 57 / 18:21 น.
นิยาย թѹ仴 駤... ถ้ามีฉันไปด้วย ทั้งคน... | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
เรื่องสั้นที่เเต่งเล่นๆ ลองลงดูเฉยๆอ่ะ ^^ มีอะไรแนะนำคอมเม้นเลยนะ อย่าด่าเค้าเลยเค้าอ่อนไหว><

เนื้อเรื่อง อัปเดต 24 มิ.ย. 57 / 18:21


ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อแล้วล่ะ...เรื่องต่อไปนี้มันเป็นเรื่องที่คนอย่างผมก็ไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่ามันจะเกิดขึ้น....แต่ผมจะเอาไปเล่าให้ใครฟัง...นั้น...คงไม่มีทาง ผมเป็นคนที่ชื่นชอบและหลงรักเรื่องราวสยองขวัญสั่นประสาทมาก แต่ใช่ว่าผมจะไม่กลัวหรอกนะ...ผมกลัวมากต่างหาก เนื่องด้วยความกลัวนั่นแหละ...มันก็ยิ่งท้าทาย.... ในคืนวันศุกร์ คืนนี้เป็นเวลา 02.01น....วันนี้ก็เป็นเฉกเช่นทุกวัน ผมนอนอ่านเรื่องเล่าเหตุการณ์,ฟัง,ดู และแน่นอนทั้งหมดที่กล่าวมาในข้างต้นนั้นล้วนเป็นเรื่องสยองขวัญทั้งสิ้น ในห้องปิดไฟมืด มีเพียงแสงไฟจากมือถือจอใหญ่เท่านั้นที่ให้แสงสว่าง ผมนั่งอ่าน นอนอ่านมันมาเรื่อยๆแบบนี้ตั้งแต่ตอนเย็น ไม่สนใจความเป็นไปของบรรยากาศข้างนอกเลยซักนิด...ดังที่ผมได้บอกไว้....ผมเลยยังไม่ได้ทานอะไรเลยตั้งแต่ตอนเย็นทำให้ท้องเจ้ากรรมส่งเสียงโวยวายประท้วงหาอาหาร...ขืนปล่อยไว้แบบนี้ต่อไปโรคกระเพาะที่พึ่งหายไปเมื่อไม่นานได้หวนคืนกลับมาถามหาอีกครั้งเป็นแน่แท้..ผมเลยตัดสินใจขออ่านเรื่องสุดท้ายก่อนจะลงไปเติมพลังที่ครัว...เรื่อง หมาหัวคน คือเรื่องที่ผมเลือกอ่านเป็นเรื่องสุดท้ายในค่ำคืนนั้น......เวลาล่วงมานานเท่าไหร่ไม่รู้ ผมวางมือถือลงไว้ที่อกและหลับตาลงเพื่อให้ดวงตาที่แห้งหายแสบ จนน้ำคลอทั้งสองดวง...นึกถึงเรื่องที่อ่านไปก็พลันใจหาย...เรื่องหมานี่ผมอ่อนไหวง่ายกว่าสัตว์โลกตัวอื่นๆอยู่แล้วเพราะผมชอบเล่นกับมัน เลยรู้สึกถึงเรื่องนี้เป็นพิเศษ....มือถือเคลื่อนไหวขึ้นจากระบบสั่น...ผมหลี่ตามองที่สายเรียกเข้านิดๆ ด้วยความแปลกใจแต่ก็กดรับสาย "อือ..."ผมส่งเสียงครางในลำคอเบาๆเพื่อให้ปลายสายได้ยิน หากแท้จริงแล้วกลับอยากถามว่ามีอะไรดนถึงโทรมาได้... "ล่าท้าผีปล่าว พึ่งไปฟังเรื่องผีมา น่ากลัวสุดๆเล้ย !!><" เสียงตอบกลับบอกว่ากลัวแต่น้ำเสียงผิดแผกไปจากสิ่งที่พูดอย่างสิ้นเชิง "ไม่ล่ะ...ไปคนเดียวเถอะเอ็ง--" อยากถามต่ออยู่แต่ไม่กล้า "อืมๆ เดี๋ยวจะมาเล่าให้ฟังนะ..." ปลายสายกล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนลง "จะรอฟังแล้วกัน" และสายก็ถูกตัดไป ผมไม่ว่าอะไรทั้งนั้นเพราะคนอย่างหมอนั่นมันไม่กล้าหรอก ผมนั่งบิดขี้เกียจอยู่บนฟู่ซักพักหนึ่ง ก่อนจะลุกขึ้นไปใส่เสื้อนอกแล้วเดินออกไป นอกห้องว่างโล่งมีเพียงห้องพระเท่านั้นที่ตั้งอยู่อีกฝั่งผมอาศัยแสงจากมือถือเป็นเครื่องมือนำทางผมให้เดินลงบันใดอย่างปลอดภัยท่ามกลางความมืด...ผมเดินไปที่ครัวหวังหาของกินมาบรรเทาอาการหิว แต่คงลืมคิดไปว่าวันนี้เป็นวันศุกร์ ทุกอย่างในครัวเลยว่างไม่ไหวแน่นอนถ้ารอมีหวังไส้ขาดก่อนพอดี ไปที่ร้านสะดวกซื้อก็ได้...แต่รถล่ะ กุญแจแม่เก็บไว้ที่ใหน...? ถ้าไปรบกวนตอนนี้มีหวังได้ถูกส่งตัวไปสถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้าแน่...ผมเดินก็ได้หนิ ถึงมันจะอยู่สุดซอยนู้นก็เถอะ...ผมปิดประตูหน้าบ้านลง หันหน้าออกมารับลมพัดเบาๆ และก้าวขามุ่งตรงไปยังจุดหมาย...ระหว่างทางไม่มีวัตถุสิ่งใดขับเคลื่อน นิ่งและเงียบไม่ไหวติง..ซอยที่ผมอยู่ไม่มีไฟจากบ้านเรือนดวงใดถูกเปิด มีเพียงแสงสลัวๆจากเสาไฟฟ้าที่ผมไม่เคยคาดหวังเลยว่ามันจะได้รับการพัฒนาใหม่ แสงของพระจันทร์ดวงโต ที่ให้แสงสวยๆสาดส่องในยมวิการเช่นนี้ รู้สึกชื่นใจ ถึงแม้จะเงียบเท่าไร แต่ยังมีเสียงน้องหมาแถวๆนั้น เห่าผมที่เดินอย่างรีบเร่ง อยู่ตลอดทางเดิน ถึงสุดซอยก็จะมีร้านค้าค่อนข้างเยอะแต่ตอนนี้ก็เปิดอยู่เพียงร้านเดียว ผมเดินเข้าไปเลือกซื้อของที่ต้องการและเดินมาเช็คตังค์ พนักงานทำตาบรื๋อขยี้ตาตัวเอง พลางยื่นตังค์ทอนมาให้ ในร้านสีขาวจ้ามีเพียงพนักงานเท่านั้นที่ครึ่งหลับครึ่งตื่นอยู่...ผมเดินออกมาหน้าร้านรับอุณหภูมิที่ลดต่ำลงอย่างรวดเร็วหลังประตูปิดลง ผมนั่งลงหน้าร้านยื่นไม้ลูกชิ้นในมือป้อนหมาจอนจัดแถวนั้น บอกแล้วว่าผมอ่อนไหว -,.- ผมดื่มเบียร์ในกระป๋องไปพลางเหม่อลอยมองเมฆเคลื่อนที่ลอยตามลม "ขอฉันกินด้วยคนสิ..." ผมสะดุ้งเฮือกกับเสียงทุ้มต่ำที่มากระซิบข้างหูอย่างแผ่วเบา เจ้าของประโยคนี่ก็เป็นคนๆเดียวกันกับที่โทรมาหาผมเมื่อเกือบครึ่งชั่วโมงที่ผ่านมา ผมอึ้งนิดหน่อยแต่ก็เสมองไปข้างหน้าเหมือนเดิม เค้านั่งนิ่งไม่พูดอะไรเช่นกัน ทุกอย่างโดนปกคลุมด้วยความเงียบ.... "ล่าท้าผีเสร็จแล้วดิ?" ผมเหล่ตามองคนนั่งข้างๆ ที่ตอนนี้เปลี่ยนสีหน้าจากเซ็งเป็นยิ้มกว้างเมื่อโดนถาม "ไปมาแล้วล่ะ เฟลว่ะ ไม่เห็นจะมีอะไรเลย โว๊ะ!!" เจ้าของประโยคกล่าวยาวพร้อมยู่หน้าเซ็ง...ใครจะเชื่อล่ะผมมองกลับไปด้วยความระอา "งั้นฉันไปก่อนนะ" เค้าลุกขึ้นมือปัดก้นแล้วเอ่ยมาด้วยรอยยิ้ม ยียวน... "อื้อ"ผมตอบไปพลางมือยกเบียร์กระป๋องขึ้นดื่มเวลาผ่านไปเรื่อยๆ จนผมรู้สึกเบื่อจึงลุกขึ้นเดินกลับ ในมือถือของกินอยู่ระหว่างทางเดินผมมองเห็นสุนัขตัวหนึ่งกำลังคุ้ยขยะเรี่ยราดผมจึงเรียกมันหวังจะให้อาหาร แต่ผมก็ต้องตกใจกับภาพตรงหน้าเมื่อเจอสิ่งที่ไม่คาดคิดมาก่อน!! ภาพสุนัขตัวใหญ่เตี้ยสีน้ำตาลเข้มแซมกับคราบเลือดส่งกลิ่นคาวฟุ้งไปทั่วบริเวณกลิ่นแรงจนแสบจมูก แต่ไม่ใช่เท่านั้น!! สิ่งที่ทำให้ผมถึงกับทรุดคือใบหน้าของลุงแก่ๆอายุราว ร้อยปี เส้นผมมีเพียงเล็กน้อยติดหนังหัวที่ฉีกขาดเป็นเลือดแข็ง ผิวหนังที่ดูสกปรกไม่ต่างจากสัตว์ตัวนั้น ยังเหี่ยวยุบติดเลือด ฟันซี่เล็กๆแหลมคมเรียงรายหลายซี่ในปากที่ฉีกจากการคาบสิ่งของด้วยสัญชาตญาณของสุนัขแต่หารู้ตัวไม่ว่านั่นมันปากมนุษย์ดวงตาสีดำสนิทมองไม่ออกว่าคิดอะไรแต่ที่รู้ตอนนี้คือมันกำลังย่างกายตรงมาที่ผมด้วยความโหยหิวสะบักสะบอม ก่อนถึงตัวก็หยุดไม่ลืมพูดประโยคที่คุ้นหู...'ขอ กิน หน่อย' มันเอ่ยขึ้นด้วยแรงเสียงที่แหบพร่าแทบจับใจความไม่ได้ แต่ผมก็รู้ดีว่ามันพูดอะไร....แต่จู่ๆ ก็มีเงาเกิดขึ้นหลายเงารายล้อมตัวผมพร้อมกับเสียงร้องอิดโรยแบบเดียวกัน 'ขอ กิน หน่อย' ดังขึ้นกึกก้องไปทั่วไม่มีทีท่าว่าจะหยุด ผมได้แต่นั่งพนมมือขอชีวิตกับสัตว์พวกนั้นด้วยอาการหวาดกลัวจนตัวสั่น อีกทั้งยังเหม็นคาวและขยะแขยงแทบจะอาเจียนออกมาแต่ในท้องไม่มีอะไรให้ย้อนออกมาเลย ยกเว้นเบียร์ที่พึ่งดื่มไป ผมมองดูเบื้องหน้าอย่างไร้ซึ่งความหวังเมื่อพวกมันเตรียมตัวจะกระโจนเข้าหาร่างของผมที่เป็นเหยื่อความหิวครั้งนี้...วื้ดดดดดดด ดดด!!! เหมือนพระเจ้ามาโปรด เมื่อจู่ๆ ก็มีแสงไฟสุดสว่างจนผมเอามือขึ้นมาบังหน้าโดยอัตโนมัติในทันที สุนัขที่เคยหูตั้งหางตั้งสูงดุร้าย ตอนนี้พวกมันได้วิ่งด้วยสองขาหน้าอย่างรวดเร็วราวกับจรวดและกระโดดสูงขึ้นใช้กรงเล็บแหลมเกาะแน่นอยู่บนกำแพงพลางหันกลับมาทางผมพร้อมๆกัน ดวงตาโพรงสีดำสนิทเพ่งเล็งตรงมาทางผมอย่างอาฆาตแค้น ก่อนจะกระโจนพุ่งข้ามต้นไม้ใหญ่ไปโดยทันตา... 'คุณ ๆๆ' เสียงสุดท้ายที่ดังอยู่ในหู แต่มันไม่ได้ลบประโยคที่สัตว์พวกนั่นเอ่ยออกไปจากสมองได้... ผมรู้สึกตัวท่ามกลางความมืดอีกครั้ง...โรง'บาล? ผมมองดูสายน้ำเกลือที่ต่อจากถุงมาสู่มือผม...เสียงสั่นของมือถือดังขึ้นข้างกายผมกดรับมันแต่ไม่มีเสียงตอบสนองใดๆทั้งสิ้น...จนประตูห้องถูกเปิดออกเผยให้เห็นเจ้าของยิ้มกว้างที่คุ้นเคย... "เป็นไงมั่งวะ บอกแล้วใช่มั้ยว่าให้ดูแลตัวเองน่ะ ไงล่ะพอจะหายซ่าได้ยัง" นั่นกำลังด่าผมอยู่นะ..ผมคลี่ยิ้มบางๆตอบกลับประโยคที่ถูกปล่อยออกมาจากคนข้างกาย แต่ก็ยังไม่ลืมหลอนใบหน้าของสุนัขนั่น! "ขอบใจนะ"ผมกล่าวเพียงเท่านั้นเสียงแผ่วเบา...เขาเผยยิ้มกว้างให้กับท่าทีของผม ความเงียบเข้าปกคลุมห้องสี่เหลี่ยมในชั่วขณะก่อนที่เขาจะเป็นผู้ที่ทำลายความเงียบนั้น"งั้นฉันไปก่อนนะ ดูเหมือนแม่จะเริ่มเป็นห่วงแล้วล่ะ..." ผมพยักหน้าเชิงว่ารับรู้ เขาเดินเข้ามาจับคางผมไว้และประทับริมฝีปากเย็นเฉียบลงที่หน้าผากผมเบาๆ ผมหลับตาเบาตาม เขาคละจูบและปล่อยคางผมลงช้าๆ สายตาอบอุ่นมองเข้ามาในตาผมอย่างเป็นห่วง พร้อมกับเดินถอยหลัง อาการเค้าตอนนี้เหนื่อยหอบยังกะเพิ่งใช้พลัง งานอย่างหนักไป'อย่าบอกนะว่า วิ่งมาหาผมน่ะ' คงจะบ้าเลิกคิดเข้าข้างตัวเอง... "ฉันไม่เป็นไรหรอกน่า" ผมก้มหน้าเล่นมือถือแต่มือข้างขวาก็ชูสองนิ้วให้เขา...ถึงจะไม่ได้หันไปมองแต่ก็รังศรีความจริงใจก็ส่งผ่านมารู้สึกได้ถึงความสดใส ความอบอุ่น ความห่วงใย ความคิดถึงและรับรู้ได้ถึงความรัก แสงแดดส่องจนรู้สึกปวดตา ทำให้ผมตื่นขึ้นจากภวังค์....ผมดันตัวขึ้นพิงกับเตียง โดยมีแม่ที่เดินเข้ามาปรับองศาเตียงให้สบายตัว.... "อะไรอ่ะ?" ผมถามแม่ที่นั่งอยู่ข้างๆ มือเล่นมือถือ "กระเพาะแดกสิ เป็นลมตัดหน้ารถเค้า ดีนะที่เค้าพามาส่งโรงบาล ถ้าเป็นโจรเรียกค่าไถ่ สองร้อยฉันก็ไม่ยอมเสียให้หรอกนะ" เจอผีต่างหากล่ะกลัวแต่ผมก็หัวเราะออกมากับท่าทีของแม่เหมือนหมอนั่นจริงๆเลย...พลางอดหวนคิดถึงเรื่องเมื่อคืนไม่ได้...ผม...รู้สึกดีสินะ?

ลูกฉัน นอกจากจะเป็นโรคกระเพาะแล้วยังจะเป็นบ้าอีก ฉันไม่มีกำลังทรัพย์มากพอที่จะรักษาโรคประสาทของแกให้หายขาดได้หรอกนะขอบอก!! -,.-" ผมยิ้มและส่ายหัวไปมา "เออ นี่ลูกเพื่อนลูกใช่ปะ คนที่อยู่ข้างบ้านเจ้าของหมู่บ้านน่ะ?" นั่นแหละถูกแล้วหมอนั่นแหละ นี้แม่รู้อะไรมารึเปล่าเนี่ย -,.-!!! "อ่า...." ผมตอบกลับไปแค่นั้น "งั้นฉันจะต่อยาวเลยนะ กรุณาเป็นผู้ฟังที่ดี!! " ที่ผมคิดมันจริงสินะ เตรียมตัวพร้อมน้อมรับชะตากรรมแล้วครับ "นั่นแหละ รู้เรื่องนี้ยังคนๆนั้นน่ะ เขาเสียแล้วนะ ประมาณตี 2 กว่าๆปะ ตำรวจสันนิษฐานว่างั้น...ผูกคอตายแหละ ในบ้านร้างหลังหมู่บ้านที่เขาว่ามีผู้หญิงท้องผูกคอตายเพราะสามีมีเมียน้อยอ่ะแหละเฮี้ยนมากเลยนะ วิญญาณยังวนเวียนอยู่ไม่เคยไปไหนเลยรอแก้แค้นและกำลังหาตัวตายตัวแทนอยู่...จนกระทั่งเพื่อนลูกไปที่นั่นแหละ แต่แม่ว่านะถ้ามีเพื่อนไปด้วยกันซักคนเรื่องคงไม่เกิด"

THE END

ผลงานอื่นๆ ของ Whiteboard

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น