คัดลอกลิงก์เเล้ว

[Short fic Yaoi : School 2013] HeungSoo&NamSoon

โดย Whiteboard

ฟิคสั้น อูบินและจงซอก ในตัวละคร ฮึงซู(อูบิน) และ นัมซุน(จงซอก) จากซีรีย์เรื่องดัง "School 2013"

ยอดวิวรวม

967

ยอดวิวเดือนนี้

4

ยอดวิวรวม


967

ความคิดเห็น


6

คนติดตาม


20
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  2 ต.ค. 57 / 19:28 น.
นิยาย [Short fic Yaoi : School 2013] HeungSoo&NamSoon [Short fic Yaoi : School 2013] HeungSoo&NamSoon | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
- ShortFic จากซีรีย์ดัง เรื่อง School 2013 -



รูปเเรกบอกตัวละคร : คนซ้าย โกนัมซุน(อีจงซอก)  คนขวา ปาร์คฮึงซู(คิม อูบิน)








 





 




**คือพึ่งได้ดูค่ะฟินมากๆ เลยสนองนีดตัวเองQAQ คิดถึงสองคนนี้เมื่อไหร่หรือมีคนอยากอ่านสองคนนี้อีก จะแต่งอีกครั้ง... (ที่จริงแล้วอยากแต่งอีกมากเลยนะถ้ามีคนอยากอ่านก็คงจะดีมากเลยสิน๊าจะได้มีกำลังใจ~~ )

-สุดท้าย หากมีข้อผิดพลาดประการใดก็ขออภัยมา ณ จุดๆนี้
© themybutter

เนื้อเรื่อง อัปเดต 2 ต.ค. 57 / 19:28


  

       ทุกอย่างเงียบสงบลง บรรยากาศในห้อง2ดีขึ้นตามลำดับ ถึงทุกคนจะไม่ได้ดีขึ้นมากเท่าที่ควรแต่ก็ยังปรับตัวให้เข้ากับเพื่อนร่วมห้องได้....

 

       “ตื่นเถอะไอ้บ้า สายแล้วนะ โกนัมซุน ที่ทั้งหาเสื้อผ้าให้อีกฝ่าย ทั้งจัดการแต่งตัวให้ตนเอง เรียกอีกฝ่ายให้ตื่นขึ้นจากภวังค์อันแสนหวาน

       พวกเขาทั้งสองคืนดีกันจนสนิทใจแล้ว แม้ว่านัมซุนจะยังรู้สึกผิดอยู่บ้าง แต่ฮึงซูก็คอยบอกไม่เป็นไรเสมอมา  
       หลังจากผ่านครั้งนั้นมาแล้ว ฮึงซูก็มาหมกอยู่แต่บ้านของนัมซุนตลอด ด้วยเหตุผลที่ว่า ‘เราจะมีกันไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น เพราะฉะนั้นหลังจากนี้เราก็ใช้ชีวิตร่วมกันให้มันคุ้มค่าที่สุดเถอะนะ ไอ้งั่ง ถึงแม้ครั้งนั้นฮึงซูจะพูดตอนละเมอก็ตาม แต่ทำเอาหัวใจนัมซุนเต้นรัวด้วยความตกใจ คำพูดคนตัวโตกว่า อาจจะใช้คำแปลกไปหน่อยแต่ก็ทำให้นัมซุนยิ้มออกเสมอ

       ยังไม่อยากตื่นเลยฮึงซูเดินงัวเงียมากอดนัมซุนจากข้างหลังด้วยใบหน้าที่เหมือนเบื่อหน่ายแต่แฝงไปด้วยรอยยิ้มเจ้าเลห์  ใช่ ฮึงซูทำแบบนี้เรื่อยมา ตลอดเวลาที่เขาอยู่ด้วยกัน มันสมกับบุคลิกเขามากแท้ๆ

       นัมซุนยิ้มกว้างก่อนจะหันหน้าไปปะทะกับใบหน้าโหดของอีกฝ่าย โดยที่สองมือของคนตัวโตกว่ายังกุมที่เอวบางนั้นไว้แน่น

       นี่คือหน้าที่เพื่อนที่ดีใช่มั้ย?” นัมซุนพูดพลางจับสองมืออีกฝ่ายไว้เช่นเดียวกัน

       “ใช่ อย่าลืมนะว่านายเป็นเบ๊ฉันอยู่?”

       นัมซุนเอียงคอมองฮึงซูที่ทำหน้าตายิ้มแย้ม ไม่เดือดร้อนกับการไปโรงเรียนที่จะสายในครั้งนี้ รู้อย่างนั้นก่อนนัมซุนจะยิ้มออกมาอีกครั้ง

       ทีนายเป็นเบ๊ฉัน ฉันสั่งอะไรนายไม่เห็นทำตามเลยนัมซุนจับมือฮึงซูออกจากเอวตนเอง

       นายไม่ฟังที่ฉันพูดแล้วใช่มั้ย!!?” ฮึงซูฉุดเอวอีกฝ่ายที่กำลังจะเดินหนีไปมาอยู่ในอ้อมแขนอย่างแรง อีกแค่นิดเดียวเท่านั้นจมูกเรียวอยู่ใกล้กันแค่นิดเดียว

       เพื่อเป็นการไถ่โทษเรื่องที่ผ่านมา นัมซุนเลยพร้อมที่จะทำตามที่ฮึงซูสั่งทุกอย่าง จนบางครั้งก็ไม่ควรปล่อยให้เป็นแบบนี้ไปตลอด นัมซุนควรจะขัดคำสั่งบ้าง

       ความจริงแล้วฮึงซูไม่โกรธหรอกหากนัมซุนจะขัดคำสั่ง แค่เขาอยากเห็นใบหน้าที่ตกใจของนัมซุนเท่านั้น

       ร่างบางขยับใบหน้าเขาใกล้อีกฝ่ายขึ้นเรื่อยๆ พร้อมใบหน้าเรียบเฉยที่มองดูแล้วเซ็กซี่ไม่เบา ฮึงซูมองอย่างตกใจไม่คิดว่านัมซุนจะกล้าสนอง

       ไม่….” นัมซุนกระซิบข้างใบหูฮึงซูอย่างแผ่วเบา น้ำเสียงซาบซ่านไปทั่วกาย

       ฮึงซูกระตุกยิ้มมุมปากก่อนจะกลอกตาขึ้นบนเพดานแล้วยิ้มออกมา เผยเสียงหัวเราะของร่างบางไม่ใกล้จากจุดที่เขายืน  ฮึงซูยืนกอดอกมองนัมซุนที่เดินเข้ามาหาตัวเองพร้อมกับยูนิฟอร์มชุดนักเรียนของฮึงซูที่ถอดทิ้งไว้เมื่อคืน

       แล้วไปอาบน้ำซะนัมซุนยื่นมันกระทบอกอีกฝ่ายจนรู้สึกจุกพร้อมพูดเสียงแข็ง เหมือนเป็นการขู่ หากขัดคำสั่งร่างกายคงเหลือไม่ครบ 32 ประการอย่างแน่นอน

       แต่ด้วยความทีเป็นฮึงซู เขารู้ดีว่า เพื่อนที่รัก ของเขาไม่กล้าทำอะไรเขาแน่นอน จึงท้าทายพูดประชดร่างบางไป

      ฉันไม่อาบแล้วยังไง รีบไม่ใช่เหรอ?” ขยับเข้าไปใกล้อีกครั้ง

      จากไอ้บ้านายก็จะกลายเป็นไอ้ตัวเหม็นแทน...

       นัมซุนทำน้ำเสียงและท่าทางเหมือนกับเขาเป็นฝ่ายชนะแล้ว แต่นั้นมันเป็นสิ่งที่เขาคิดผิด

       นายจะใช้เวลาสูดดมกลิ่นฉันเหรอ ฉันไม่อยู่ใกล้ใครอยู่แล้ว นอกจากนายพูดจบพลางสองมือก็ยื่นขึ้นมาจับคางร่างบางเสยขึ้นพร้อมกับริมฝีปากที่ยื่นเข้ามาใกล้ปากอีกฝ่ายมากขึ้นเรื่อยๆตามลำดับ แต่หากนัมซุนไม่ยอม จึงผลักอีกฝ่ายออกด้วยใบหน้าที่แดงฉ่าเหมือนผ่านแดดร้อนมา

       “รีบๆเถอะน่า เดี๋ยวก็สายกว่านี้หรอกไอ้บ้า!” ร่างบางถอยหนีไป พร้อมกับฮึงซูที่เดินเข้าไปในห้องน้ำ

 

       ระหว่างทางเดินมาโรงเรียน ฮึงซูกับนัมซุนไม่ได้รีบเลยแม้แต่น้อย หากเดินผ่าร้านราเมนของ โอจองโฮ เลยเดินเข้าไปแวะเวียน พวกเขาเจอจองโฮกำลังจัดร้านพร้อมกับเสื้อกันเปื้อนสีฟ้า ทำไมมันดูเข้ากับเขาจังวะ นัมซุนและฮึงซูมองหน้ากัน

      หลังจากครั้งนั้นจองโฮก็ไม่ได้ไปเรียนหนังสือเลยซักครั้ง ถึงอยากจะไปก็ตามที แต่แม้เรื่องจะเป็นแบบนี้ ชีวิตของโอ จองโฮ ก็ไม่ได้แย่ลงอย่างไร เขามีครูคังคอยช่วยอยู่เบื้องหลังความสำเร็จนี้ แต่ก็ไม่มีใครรู้นอกจากเพื่อนของจองโฮและทั้งสอง

      ครูคังเซซาน ที่คอยตามจองโฮให้เข้าเรียนเสมอ แต่เรื่องนี้ก็เป็นเหตุทำให้เขาได้รู้จักเด็กคนนี้มากขึ้น โอ จองโฮ แท้จริงแล้วมีรอยยิ้มตลอดเวลา เพียงแค่ไม่เคยยิ้มให้ใคร จนกระทั่งยิ้มให้เขาเป็นคนแรก เหมือนเซซานเห็นรอยยิ้มนั่นแล้วจะหลงไม่เบา

      นัมซุนและฮึงซูเดินเข้ามาทักทายจองโฮตามปกติ เพราะจองโฮไม่ได้ไปโรงเรียนแล้ว เขาจึงอยู่ร้านทำราเมนให้ลูกค้า ร้านเขาดังใช่ย่อยเลยล่ะ จองโฮยิ้มรับ ยิ้มรับจริงๆ หลังจากที่พ่อเขาหายป่วยและมีเซซานเข้ามาจัดการชีวิตเขาให้ดีขึ้น เขาก็มีรอยยิ้มเสมอมา

      ซักพักคังเซซาน ก็วิ่งลงมาจากชั้นสองของร้านด้วยความรีบพร้อมใส่ถุงเท้า แล้วจึงมาหยุดที่จองโฮ จองโฮเดินเข้าไปผูกเนตไทต์ให้อย่างไม่มีท่าทีว่าเขินอายแม้แต่นิดเดียว

      เซซานหันมาเจอทั้งสองก่อนจะตกใจน้อยๆและยิ้มออกมา

     พวกเธอจะไปโรงเรียนพร้อมครูมั้ย? คือครูไม่ได้โดดสอนนะ ครูมีสอนช่วงบ่ายจำไม่ได้เหรอ?” เหมือนเซซานจะอ่านใจทั้งสองออกว่าคิดอะไรอยู่ จึงแก้ตัวออกมาอย่างรีบร้อน

     ครับนัมซุนและฮึนซู เดินตามครูประจำชั้นของตนไปที่รถคันหรู

     ถึงพวกเขาจะขึ้นปีสามแล้ว เซซานยังคงได้รับหน้าที่เป็นครูประจำชั้นอยู่ ส่วนครูจองก็ได้ลาออกเป็นที่เรียบร้อยแล้ว สาเหตุเพราะครูจองได้ต่อต้านกฎของโรงเรียนที่ว่าจะให้จองโฮออก จึงต้องโดนย้าย ถึงแม้ตอนนี้ครูจองจะยังคงส่งข้อความมาหาครูคังอยู่บ้าง แต่เธอก็ได้แต่งงานไปแล้ว ครั้งแรกครูคังก็เสียใจอยู่หรอก แต่มันตอนนั้นไม่ใช่ปัจจุบัน

 

      -[เสียงกริ่งดังบอกหมดคาบเช้าทั้งหมด]- 

      ก่อนทุกคนจะแยกย้าย รีบร้อนไปทานข้าวเที่ยง แต่ไม่ใช่จีฮุนเพื่อนรักของจองโฮ เขายังคงอยากเข้าวิทยาลัยที่เขาต้องการ ก่อนลงไปกินข้าวเขาจึงมาหามินกีก่อนเป็นอันดับแรก ดูเหมือนมินกีก็รอเขาอยู่เหมือนกัน ทั้งสองจึงออกไปพร้อมๆกัน แต่จะไปไหนนั้นไม่มีใครรู้หรอก...

       ทุกคนในห้องดูดีขึ้น มีความคิดที่เป็นผู้ใหญ่มากขึ้น ถึงตอนนี้ยองอูจะไม่ได้เรียนเก่งขึ้นมากนักแต่เขาก็แต่งกลอนเพราะมากเลยทีเดียว ดังนั้นเขาจึงใฝ่ฝันว่าจะเป็นนักแต่งกลอน 

       ฮาคยอนและคังจูสองสาวสนิทกันมากขึ้นและเรียนเก่งที่สุดในห้อง พวกเขาหวังไว้ว่าจะเข้ามหาวิทยาลัยเดียวกัน

       ต่อคิวรับอาหารเรียบร้อย ฮึงซูก็เดินนำหน้าไปที่โต๊ะกลางโรงอาหาร ซึ่งกลายเป็นที่ประจำของทั้งสองซะแล้ว

 

       นายมีฝันรึยัง…?” จู่ๆ ฮึงซูก็พูดขึ้นทำลายความเงียบเมื่อสักครู่จนหายไป เหลือไว้แต่อารมณ์ของนัมซุนตอนนี้ที่สั่นเทา คิดอะไรไม่ออก

 

      นัมซุนมองหน้าฮึงซูพร้อมกับยิ้มแห้งๆกลับไป เขายังไม่รู้หรอกว่าเขาต้องการอะไร แค่มีฮึงซูในวันนี้ชีวิตเขาก็ไม่ต้องการอะไรอีกแล้วทั้งนั้น....จริงๆนี่คือคำตอบที่เขาอยากตอบไป แต่ก็ได้เพียงแค่คิดเท่านั้นเพราะไม่กล้าแม้แต่จะสบสายตาจริงจังคู่นั้นด้วยซ้ำ

      แล้วนายล่ะ?” เอาเป็นว่าเขาหลีกเลี่ยงที่จะตอบคำถามนั้นด้วยการถามกลับไป

      ฮึงซูยิ้มตอบนัมซุนด้วยสายตาเจ้าเลห์ก่อนจะตอบคำถามนั้น

      ไม่รู้ว่ะ ก็คงจะอยู่กับนายให้นานที่สุดมั้ง... เอ่ยพร้อมยิ้มตาหยี่ ทำเอานัมซุนหลบสายตาและหน้าแดงแจ๋อีกครั้ง

      ทำไมเดี๋ยวนี้นายชอบพูดอะไรแปลกๆนัมซุนพูดพร้อมข้าวที่เต็มปาก

      แล้วนายไม่ชอบรึไง ไอ้งั่ง

      กินข้าวเถอะ....กินมั้ย?” นัมซุนคีบเนื้อขึ้นมาชิ้นโตชูให้ฮึงซูดู และฮึงซูก็ยิ้มแต่ไม่ได้ตอบอะไร

       อะไรเนี่ย เราจะยิ้มบ่อยเกินไปแล้ว รึเปล่าวะ แต่มันก็หุบยิ้มไม่ได้จริงๆว่ะ เพราะนายแท้ๆเลย ไอ้บ้านัมซุน

       ไม่กินนะ?” เอ่ยจบ นัมซุนก็จัดการมันเข้าปากทันที ฮึงซูอ้าปากค้างเสียดายที่ตนห้ามไม่ทัน  แต่แล้วเขาก็เผยรอยยิ้มออกมาอีกครั้ง

       ฉันยังไม่บอกเลยนะว่าจะไม่กิน งั้นฉันขอกินเนื้อชิ้นนั้นกับนายแล้วกัน...เนอะ

      เอ่ยจบยังไม่ทันที่นัมซุนจะตั้งตัวอะไร ฮึงซูก็พุ่งใบหน้าจากฝั่งตรงข้ามของโต๊ะกินข้าวมาที่นัมซุนทันที ใบหน้าเขาใกล้กันนิดเดียว เสียงตึงตังทำให้ทุกคนมองมาที่ทั้งสองด้วยความตกใจปนอยากรู้อยากเห็น

       นัมซุนถอนหายใจโล่งอกเสียงดัง ที่ฮึงซูหยุดการกระทำไว้เเค่หน้าชิดเท่านั้น ยังรู้จักที่รู้จักเวลาอยู่ ในหัวเขาคิดว่าฮึงซูคงจะหยุดไว้เพียงเท่นี้  แต่ไม่ใช่ ฮึงซูแค่รอให้ทุกคนหันมาทางเขาเป็นตาเดียวก่อนต่างหาก แล้วทุกคนก็จะได้รู้ด้วยว่า นัมซุนคนนี้ห้ามใครยุ่งเด็ดขาด

       ฉันยังไม่ล้มเลิกความคิดที่จะจูบปากอิ่มของนายเอ่ยแบบนั้นก่อนจะประกบริมฝีปากบางนั้นไว้แน่น

       จูบมันไม้ได้ดูดดื่มเท่าไหร่และไม่ได้หอมหวานปานน้ำผึ้ง แค่มันเป็นจูบของเพื่อนรักคนนึงที่จะมีให้เพื่อนรักอย่างจริงใจและยาวนาน ฮึงซูประกบปากแน่นขึ้นพร้อมกับนัมซุนที่หลับตาเบา

       ถอดริมฝีปากออก นัมซุนหายใจรัวเนื่องจากการขาดอากาศเป็นเวลานาน ฮึงซูจับคางอีกฝ่ายเสยขึ้นพร้อมกับเอ่ยคำพูดที่กระชากเอาหัวใจของคนทั้งโรงอาหารไป

       นายต้องเป็นผู้โดนกระทำของฉัน โก นัมซุน

- THE END   -

  

ผลงานอื่นๆ ของ Whiteboard

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

6 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 6 มีนาคม 2558 / 20:10
    กรี้ดดดดดดดดดดดดดดด เพิ่งมาอ่านอ่ะ ฟินน
    #6
    0
  2. วันที่ 27 กรกฎาคม 2557 / 18:33
    ในที่สุดก็ได้อ่านซักที อร้ายยยยฟินนนฟวบๆ♡♥
    #5
    0
  3. วันที่ 25 กรกฎาคม 2557 / 06:57

    #3 ขอบคุณค่ะ>< ชอบเหมือนกันน้า><

    #4
    0
  4. วันที่ 24 กรกฎาคม 2557 / 21:16


    รี๊ดดดดดด ไม่คิดไม่ฝันว่าจะมีคนแต่งฟิคคู่นี้ด้วย ยิ่งมันผ่านมานานแล้วด้วย //ทำหน้าเหมือนในรูปบน

    มันเป็นอะไรที่ฟินมากจริงๆ มิตรภาพของเพื่อนคือความฟินที่ยั่งยืน!!

    น่ารักได้อีก คือแบบฟินตอนจบ ครั้งแรกคิดว่าต้องการทำให้เขินเฉยๆแต่จูบโชว์เลยแหะ -///-
    #3
    0
  5. วันที่ 21 กรกฎาคม 2557 / 18:46
    ขอบคุณมากๆเลยนะคะ //ซึ้งใจT^T
    #2
    0
  6. #1 SAYDAY (@hdcanon) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2557 / 10:48
    แอร๊ยยยย ฟินนน จูบกลางโรงอาหารเลยอ่าา อร๊ายย ในที่สุดก็ได้อ่านคู่นี้-//- หลังจากตามหามาแสนนาน~ ขอบคุณน่ะค่ัไรเตอร์
    #1
    0