END [fic]Conan - Silver x Mystery

ตอนที่ 18 : กระสุนที่ 15 ระเบิดกับผู้ร้ายเป็นของคู่กัน [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,422
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 193 ครั้ง
    18 ก.ค. 61

                      
                                                                                T
                        B
 



คุณชุนเองค่า

------------------------------------------------------

กระสุนที่ 15 ระเบิดกับผู้ร้ายเป็นของคู่กัน

 


เมื่อฉันคุยกับหัวหน้าพยาบาลที่เป็นคุณป้าหน่อยๆ เธอก็ยอมทำตามที่ฉันพูดแม้ว่าจะกลัวว่าฉันจะทำพลาดก็ตาม แต่ทางพยาบาลก็แอบโทรหาตำรวจเรียบร้อยแล้ว หัวหน้าพยาบาลจึงยอมหยวนๆ ให้ฉันจัดการเรื่องนี้กันไปก่อน


แต่เชื่อใจเด็กมัธยมปลายก็ออกจะน่ากลัวเกินไปหน่อย...อนาคตของญี่ปุ่นจะเป็นยังไงเนี่ย


ใช้เวลาหนึ่งชั่วโมง คนที่ออกไปหาระเบิดก็สามารถยกมาได้สามลูก หนึ่งในสามเซระเป็นคนถือมาซึ่งหน้าตาเธอดูไม่กลัวกับระเบิดเลยสักนิด มีแต่พยาบาลที่โตกว่านี่แหละที่หน้าตาซีดจนกลัวว่าคนไข้จะจับได้เสียก่อน


“เหลืออีกหกลูก ยังไงก็ช่วยหากันไปก่อนนะ เหลือเวลาอีกสองชั่วโมงเอง”ก็ไม่ได้อยากจะพูดเร่ง แต่อีกหกลูกกับสองชั่วโมงและโรงพยาบาลที่ใหญ่ขนาดนี้ก็น่ากังวลอยู่หรอก


“เข้าใจละ เดี๋ยวฉันกับพี่ๆ พยาบาลจะไปดูตึกอื่นต่อ”


“อือ แต่เพื่อความแน่ใจ เธอลองไปดูที่จุดเก่าก็ได้ พวกคนร้ายอาจจะเอามาวางซ้ำ”


“รับทราบ”


ฉันจัดการฉีกถุงและเริ่มการกู้ระเบิดด้วยตัวเอง แม้ว่าระเบิดข้างในจะวางระบบเหมือนกันหมด แต่เพื่อความไม่ประมาทฉันต้องค่อยๆ ทำไปไม่เร่งรีบ เหล่าพยาบาลเองก็มีการจัดการในเวลาที่เร่งด่วนอย่างนี้ด้วยการแบ่งคนไปหาระเบิดผลัดกับมาทำงานที่เคาท์เตอร์ ซึ่งเพื่อให้มิดชิดไม่ให้ใครเห็น ฉันต้องย้ายที่นั่งกู้ระเบิดไปที่ห้องเก็บยาที่จะเป็นห้องกระจกไม่มีใครเห็นง่ายๆ


“สวัสดีครับ เอาของมาส่งครับ”มีคนแปลกๆ บอกว่าเอาของมาส่งตรงที่เคาท์เตอร์จ่ายเงินค่ายาและค่ารักษา ซึ่งพยาบาลก็คุยกับคนส่งของอยู่ไม่นาน คนส่งของก็เข้ามาวางของด้านในห้องจ่ายยา


“เจอกันในสถานการณ์อันตรายอีกแล้วนะซากิจัง”


“ก็ว่าอยู่เสียงคุ้นๆ ที่แท้หมวดทาคางินี่เอง”ฉันละสายตาจากการกู้ระเบิดตรงหน้าเพื่อพูดคุยกับคนที่เข้ามาปลอมตัวเป็นคนส่งของ ซึ่งเขาก็นั่งหลบๆไม่ให้คนของนอกชะโงกเข้ามาเห็นเช่นกัน


ฉันเล่าเหตุการณ์เท่าที่ตัวเองรู้ให้กับหมวดทาคางิฟัง ซึ่งอีกฝ่ายก็เต็มใจเล่าเรื่องที่ตำรวจรู้เหมือนกัน มันเลยทำให้ฉันรู้ว่าในตอนที่เราพบระเบิดนั้นทางตำรวจก็ได้รับจดหมายขู่จากคนร้ายซึ่งน่าจะเป็นผู้ไม่ประสงค์ที่ดีต้องการทำลายโรงพยาบาลแห่งนี้ด้วยเรื่องอะไรสักอย่าง แบบที่ฉันก็ไม่ได้สนใจ เรื่องแบบนั้นตำรวจต้องจัดการ แต่เรื่องระเบิดที่อยู่ที่นี่ฉันต้องสนใจ


หมวดทาคางิต่อสายถึงสารวัตรเมงุเระเพื่อพูดคุยว่าจะเอายังไงต่อ


“สวัสดีค่ะ สารวัตรเมงุเระ นี่ซากิเองนะคะ”ฉันทักอีกฝ่ายเมื่อหมวดทาคางิที่เล่าให้นายฟังแล้วจึงส่งมือถือต่อมาให้ฉัน


“(ทาคางิคุงเล่าให้ฉันฟังแล้วนะ เห็นว่าเธอมีแผน)”


“ค่ะ ฉันคิดเอาไว้แล้วว่าจะขอให้หน่วยกู้ระเบิดปลอมตัวเข้ามาค่ะ แล้วช่วยหาระเบิดอีกหกลูกที่เหลืออยู่อย่างเนียนๆ ตอนนี้ฉันคิดว่าสิ่งที่สำคัญมากกว่าจับคนร้ายคือการกู้ระเบิดทั้งหมดค่ะ ตอนนี้เหลือเวลาก่อนที่จะระเบิดประมาณหนึ่งชั่วโมงครึ่งค่ะ”


“(ถ้าเธอคิดว่าอย่างนั้นมันปลอดภัยกว่าฉันจะให้หน่วยกู้ระเบิดเข้าไปช่วย กับตำรวจปลอมตัวอีกจำนวนหนึ่ง เผื่อว่าคนร้ายจะซ่อนตัวอยู่ในโรงพยาบาล)”


“ได้ค่ะ ขอบคุณมากนะคะ”


ฉันส่งมือถือต่อให้หมวดทาคางิคุยต่อ และเริ่มเครียดกับเวลาที่เหลืออยู่ หนึ่งชั่วโมงครึ่งกับโรงพยาบาลขนาดใหญ่ ฉันไปเองน่าจะง่ายกว่าล่ะมั้งเนี่ย


ต่อให้ถูกเห็นว่ากู้ระเบิดกันต่อหน้า แต่มันก็ดีกว่ายกมาแล้วเดินออกไปหาอีก สู้ไปกู้ตรงนั้นจบเลยดีกว่า


“หมวดทาคางิคะ ระเบิดสี่ลูกตรงนี้ฉันกู้เสร็จหมดแล้วนะคะ ถ้ายังไงขอฉันออกไปหาระเบิดที่เหลือต่อนะคะ”


“ละ แล้วถ้ามีพยาบาลยกระเบิดมาที่นี่ล่ะ”


“ก็โทรตามฉันสิคะ ถ้ามาแค่ลูกเดียวอย่าเรียกล่ะ ให้มาหลายๆ ลูกก่อน แล้วฉันจะกะเวลามาทำเอง”ฉันบอกง่ายๆ แล้วออกมาจากห้องจ่ายยา โทรไปหาเซระว่าดูถึงไหนแล้ว ฉันจึงเดินไปในจุดที่พวกพยาบาลยังไม่เคยเดินไปดู


ตอนนี้พวกอาคารรักษาต่างๆ เดินดูหมดแล้ว ก็เหลือแต่ตึกผู้ป่วยที่ยังไม่ได้เดินดู ฉันเลยขอให้พยาบาลที่รู้เรื่องช่วยแกล้งเดินไปตรวจผู้ป่วยและดูว่าในห้องมีของผิดปกติหรือของเยี่ยมที่คนป่วยไม่รู้ว่าใครให้มาและให้ยกมาร่วมกันที่เคาท์เตอร์ประชาสัมพันธ์ของตึก


“(อาคาร 3 มีแค่ลูกเดียว ตอนนี้ยกไปที่ห้องจ่ายยาแล้ว)”เซระบอกกลับ


“รับทราบ ตอนนี้มีหน่วยกูระเบิดมาแล้ว ให้ทางนั้นจัดการเลย ตอนนี้ฉันอยู่ที่อาคาร 2 กำลังกู้ระเบิดอยู่”


“(งั้นเดี๋ยวฉันไปหานะ)”


ตอนนี้เหลือเวลาอีกครึ่งชั่วโมงซึ่งระเบิดทั้งสิบลูกถูกพบหมดแล้วและกำลังกู้อยู่ เหลือตัดอีกเส้นก็เรียบร้อยแล้ว ทีนี้จะได้กลับบ้านสักที


ฉึบ...


“ฟู่ววว เสร็จหมดสักที”ฉันพ่นลมออกมาอย่างโล่งใจ จากนั้นก็เก็บเครื่องมือช่างพกพา ว่าจะยกซากระเบิดที่กู้แล้วไปรวมที่ห้องจ่ายยา จะได้ให้หน่วยกู้ระเบิดเอาไปทิ้งด้วย


“กรี๊ดดดดด”เสียงกรี๊ดข้างนอกทำให้ฉันต้องโงหัวออกมาจากหลีบที่นั่งหลบออกมาดูว่าข้างนอกมันเกิดอะไรขึ้น


ซึ่งสิ่งที่ฉันเห็นคือผู้ชายประมาณเกือบสิบคนที่ในมือของคนพวกนั้นมีมืดพกพาถือขู่อยู่ แทบไม่ต้องบอกก็รู้เลยว่าพวกเขาเป็นใคร

------------------------------------

ต่อค่ะ


“ใครหน้าไหนมันเอาระเบิดไปฟ่ะ!?”และพวกมันก็ดันตะโกนออกมาแบบนั้น คนในโรงพยาบาลที่ไม่รู้เรื่องพวกนี้ก็เริ่มเกิดอาการหวาดกลัวจนเกิดความวุ่นวายไปทั่ว พยาบาลต่างเข้ามาควบคุมสถานการณ์แต่เหมือนจะไม่ได้ผลดีนัก


“ท่าทางพวกมันจะหัวเสียน่าดูเลยนะ”เซระที่มาถึงแล้วบอกกับฉันขำๆ จนฉันกรอกตานิด


“น่ารำคาญจะตาย กู้ระเบิดมาตั้งเยอะ อยากกลับไปนอนแล้วแท้ๆ”


“เฮ้ยๆ นี่เรื่องใหญ่นะ ทำไมเธอทำถึงทำเหมือนเป็นเรื่องน่าเบื่อขนาดนั้นกันเล่า”


“ก็มันน่าเบื่อจริงๆ นี่นา”


ถ้าเธอรู้ว่าฉันเคยไปทำงาน FBI. และเสี่ยงอันตรายกว่านี้มามาก เธอจะรู้เลยว่าไอ้ที่เรากำลังทำอยู่มันแค่เสี้ยวเดียวที่ฉันเคยเจอมา


“ตอนนี้คงต้องจัดการพวกมันก่อน เอาให้สลบหมอบก็น่าจะพอ”ฉันพูดเรื่อยๆ พลางถอดเสื้อตัวนอกออก ดึงเนทไทใส่เข้าไปในกระเป๋าของเสื้อ เหลือบมองเซระที่เตรียมตัวคล้ายๆ ฉันเหมือนกัน


“ไปกันเลยมั้ย”เซระถามยิ้มๆ ซึ่งแทนคำตอบ ฉันก็พุ่งตัวออกไปต่อยกับพวกมันแล้ว


เซระที่เข้ามาช่วยก็ส่งสัญญาณให้ฉันล่อพวกมันไปยังตรงที่กว้างๆ มากว่านี้ ตรงนี้มันในอาคารจุดที่คนเดินเยอะ อย่างน้อยก็ไปที่สวนยังพออาละวาดได้สมใจ


แจ่ม ไปตรงนั้นแหละ


ฟึ่บ


“โอ๊ะโอ อ่อนชะมัด”พวกมันคนหนึ่งที่ตั้งใจจะแทงมีดใส่ฉันก็ดันพลาดและฉันก็ใช้จังหวะที่แย่งเอามีดมาเสียเอง


ฉันแทบจะสู้หลังชนกับเซระเลย ไม่คิดเหมือนกันว่าจะมีวันที่ต้องหลังชนเพื่อนแบบนี้ เป็นประสบการณ์แปลกใหม่ที่น่าสนใจไม่เลวทีเดียว แต่ว่านะ สิ่งที่ฉันสังเกตได้นอกจากที่เซระจะเก่งมากๆ แล้วก็ยังมีท่าทางตอนที่สู้กับพวกมันที่นับว่าเหมือนกับใครอีกคนจนน่าตกใจ


ทั้งการตั้งท่า จังหวะการต่อท่าอื่นๆ


เหมือนเป็นตัวก๊อปปี้ของใครอีกคนเลย


“ซากิ ระวัง!”ฉันสติกลับมาอีกทีตอนที่เซระเรียกฉันเสียดัง แต่ไม่ทันแล้วเพราะฉันโดนมันอัดเข้าที่ท้องเต็มๆ


“ชิ!


ฟึ่บ


แต่ฉันยังมีสติพอที่จะใช้จังหวะตอนที่ตัวเองล้ม กวาดขาไปขัดคนตรงหน้าจนมันเสียหลัก ก่อนที่ฉันจะยืนขึ้นและตามไปกระแทกศอกเต็มตัว จนมันไอออกมา


เหลือที่ต้องจัดการอักสามสี่คน แต่ฉันที่ทำการกู้ระเบิดมาจนตาลายกับสีสายไฟ ไหนจะง่วงๆ เพราะเครียดเรื่องบางอย่างอีก ไม่แปลกเลยถ้าตอนนี้ฉันจะอยากนอนเต็มที่แล้ว


“เป็นอะไรรึเปล่า”เซระเข้ามาช่วยพยุงฉันในตอนที่พวกมันยังล้มอยู่กับพื้น แต่ดูท่าพวกมันจะอึดพอดู แป๊บเดียวก็พร้อมจะเข้ามาซัดพวกเราต่อได้แล้ว


คิดว่าพวกตำรวจนอกเครื่องแบบน่าจะรู้ตัวแล้วว่ามีเรื่องเกิดขึ้นที่นี่และคงกำลังส่งคนมา แต่แบบนี้มันก็ช้าเกินไปแล้ว ทางนี้ยันเอาไว้นานจนเริ่มปวดเมื่อยแล้วนะ


“หนอยแน่พวกแก เก่งกันนักใช่มั้ย!”หนึ่งในพวกมันที่โดนเราเล่นหนักจนสะบักสะบอมล้วงหยิบปืนพกออกมา ฉันที่รู้แล้วว่าไม่รอดแน่เพราะวันนี้ไม่ได้พกอาวุธอะไรมาเลยแม้กระทั่งมีดพกจึงได้แต่อยู่นิ่งๆ เท่านั้นเอง


พวกมันที่รู้แล้วว่ากำลังถือไพ่เหนือกว่าก็แสยะยิ้มก่อนที่จะสั่งให้พวกลูกน้องไปติดตั้งระเบิดใหม่ แต่ฉันกลับสังเกตถึงการมาของใครบางคน


“มาเสียงดังในโรงพยาบาลแบบนี้มันเดือดร้อนนะครับ”


“กะ แก!


“แล้วช่วยเอาอาวุธลงด้วยครับ สู้กับเด็กผู้หญิงแถมคนเยอะกว่าก็น่าเกลียดพออยู่แล้ว”


คุณชุนที่โผล่มาพร้อมกับลูกน้องอีกสองสามคนจัดการพวกมันจนอยู่หมัด แถมคุณชุนยังใช้แค่การบิดข้อมือมันเท่านั้น ปืนก็หลุดออกจากมือแล้ว เป็นฉันคงทำไม่ได้แน่ แรงของผู้หญิงเทียบแรงผู้ชายไม่ได้หรอก


เพียงพริบตาคุณชุนก็สามารถจัดการมันจนหมอบได้แล้ว


“สุดยอด”และเซระก็พูดแทนใจฉันไปแล้วเรียบร้อย


ลูกน้องคุณชุนเข้ามาดูอาการของฉันสองคน และเรียกพยาบาลกับตำรวจให้เข้ามาช่วยเหลือจัดการต่อ ฉันรับความหวังดีของเขาโดยการตามพยาบาลไปทำแผลก่อน ซึ่งก็มีแต่รอยแผลถลอกกับพวกฝุ่นทั่วไปนั่นแหละ


เมื่อจัดการรักษาบาดแผลเสร็จก็เป็นตอนที่หมวดทาคางิโทรมาบอกว่าตอนนี้ระเบิดทั้งหมดที่พวกเราหาพบและที่พวกมันไปติดตั้งเพิ่มถูกกู้หมดแล้ว และคนร้ายเองก็ถูกจับหมดแล้วเช่นเดียวกัน แค่นี้ฉันก็วางใจให้ฉันกลับบ้านได้สบายๆ แล้ว


ค่ารักษาของฉันกับเซระถูกคุณชุนชิงจ่ายให้และพาไปส่งถึงที่บ้านเลยทีเดียว


สรุปง่ายๆ คือแผนที่จะไปซื้อหนังสือของฉันก็ยังไม่บรรลุเป้าหมายเสียที


“แผลที่ถูกยิงหายดีแล้วใช่มั้ย”เขาถามขึ้นท่ามกลางความเงียบบนรถ


“คะ ค่ะ ทำไมถึงรู้ได้ล่ะคะ”ฉันถามกลับ


“ไม่รู้สิแปลก ฉันเป็นคนจ่ายค่ารักษาเธอเองนี่นา”


“คุณเองเหรอคะ ทำไมถึงได้...ไม่สิ ค่ารักษาเท่าไหร่คะ เดี๋ยวฉันจะคืนให้”ฉันรีบพูดบอกทันทีเมื่อรู้ว่าใครเป็นคนจ่ายค่ารักษาให้ และคำถามที่เกิดขึ้นในใจต่อมาคือเพราะอะไร


“ตรงที่เธอถูกทำร้ายมันจะกลายมาเป็นถิ่นของฉัน ถ้าฉันจัดการเรื่องถิ่นตรงนั้นได้เร็วกว่านี้ เธอก็คงไม่ถูกยิงจนบาดเจ็บ เอาเป็นว่าให้ฉันรับผิดชอบค่ารักษาของเธอเถอะนะ”


“กะ ก็ถ้าคุณชุนยืนยันอย่างนั้นฉันคงพูดอะไรไม่ได้มากหรอกค่ะ”


“อยู่คนเดียวแบบนี้ลำบากหน่อยนะ ถ้ามีเรื่องอะไรเธอสามารถโทรหาฉันได้นะ”เขายื่นนามบัตรที่มีชื่อและเบอร์โทรของเขาให้ แต่ฉันที่ยังเป็นแค่เด็กคงไม่มีนามบัตรที่สามารถแลกกับเขาได้ คุณชุนที่พอจะเดาความคิดฉันออกจึงหยิบนามบัตรออกมาอีกและยื่นมันมาให้พร้อมปากกา


และเพราะความเข้าใจง่ายๆ ฉันเลยเขียนเบอร์มือถือตัวเองลงที่ด้านหลังของนามบัตรก่อนที่จะส่งคืนให้คุณชุน


“ขอบคุณมากนะคะ”ฉันเลือกที่จะไม่ถามว่ารู้ที่อยู่ห้องเช่าของฉันได้ยังไงเพราะขนาดฉันรักษาอยู่โรงพยาบาลไหนเขายังตามมาจ่ายค่ารักษาให้ได้ แค่ห้องของฉันทำไมเขาจะไม่ตามสืบจนรู้


แต่ฉันแค่ต้องระวังว่าเขาจะตามสืบเรื่องของฉันถึงไหนเท่านั้นเอง


เมื่อกลับเข้ามาในห้องของฉันเอง นามบัตรที่ได้มาจากคุณชุนฉันก็วางรวมๆ กับพวกชีทเรียน ไม่รู้ว่าจะทิ้งไปเลยหรือเก็บเอาไว้ดี


ขึ้นชื่อว่าพวกยากูซ่า ต่อให้เป็นเจ้าหน้าที่พิเศษ FBI. ก็ไม่ได้อยากยุ่งด้วยหรอกนะ


ไม่ใช่เพราะเกรงกลัว แต่ไม่อยากมีเรื่องน่ารำคาญมากกว่า

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 193 ครั้ง

499 ความคิดเห็น

  1. #40 ..คนจริง..สายชิล.. (@piyiyau) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2561 / 18:57
    สนุกมากๆ มาต่อไวๆนะ
    #40
    0
  2. #38 Freshtangerine (@Freshtangerine) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2561 / 12:55
    ถถถ น่าสงสาร5555+
    #38
    0
  3. #37 ..คนจริง..สายชิล.. (@piyiyau) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2561 / 11:06
    ต่อๆ สนุกมากๆ
    #37
    0