END [fic]Conan - Silver x Mystery

ตอนที่ 26 : กระสุนที่ 22 บ้านยากูซ่า [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,334
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 188 ครั้ง
    3 ก.ย. 61

                      
                                                                                T
                        B
 


กระสุนที่ 22 บ้านยากูซ่า

 


สุดท้ายฉันก็ยอมตามพี่ชุนไปยังคฤหาสน์ยาบุไทกะที่ฉันเคยมาเมื่อไม่นานมานี่ คราวงนี้ทางเข้ามีคนท่าทางหน้ากลัวเรียงแถวรอต้อนรับพวกเรา ฉันเดินผ่านแถวนั้นเข้ามายังด้านในของคฤหาสน์ ระหว่างทางคุณโกซาบุโร่และพี่ชุนไม่มีใครพูดอะไรกันเลย จนมาถึงห้องหนึ่งคุณโกซาบุโร่ก็เปิดเข้าไป


“มาแล้วเหรอ นั่งสิ ชากำลังอุ่นพอดีเลย”ผู้หญิงที่นั่งทับขาอยู่บนเบาะรองนั่งด้วยท่าทางดูดีแบบนี้ ไม่ต้องบอกก็รู้เลยว่าผู้หญิงคนนี้คือคุณซากุระโกะ แม่ของพี่ชุนนั่นเอง


“ดูท่าจะยังง้อลูกตัวเองไม่สำเร็จสินะคะ เข้ามานั่งตรงนี้สิ แม่รู้เรื่องหมดแล้วนะ ซากิ”คุณซากุระโกะผายมือเชิญให้ฉันนั่งข้างๆ เธอ


และฉันก็เผลอชะงักไปนิดเมื่อเธอแทนตัวเองว่าแม่กับฉัน ทั้งยังมองมาด้วยสายตาที่อ่อนโยนอีก ฉันไม่ควรได้รับสายตาแบบนี้จากเธอเลยด้วยซ้ำ ด้วยความเกรงใจฉันเลยเดินไปนั่งตรงที่เธอบอก ตรงข้ามกันคือสองพ่อลูกที่นั่งทับขาเช่นเดียวกัน มีชาและขนมวางรอเอาไว้อยู่ก่อนแล้ว


“รู้เรื่องตั้งแต่เมื่อไหร่”คุณโกซาบุโร่ถามภรรยาตนเองเสียงเรียบ แต่คุณซากุระโกะก็ไม่สะท้าน


“รู้ก่อนคุณตั้งนานแล้วล่ะค่ะ พร้อมๆ กับชุนนั่นแหละ”


“ขอโทษครับพ่อ”พี่ชุนโค้งหัวนิดๆ เมื่อรู้ว่าตัวเองโดนแม่แฉ


“ฉัน...ขอไม่ยุ่งเกี่ยวใดๆ กับบ้านนี้ค่ะ ถึงแม้ว่าฉันจะมีเลือดของคุณอยู่ครึ่งหนึ่ง แต่ฉันที่อยู่ด้วยตัวเองมากนาน ก็ขออยู่คนเดียวตลอดไปค่ะ”


ฉันพูดขัดก่อนที่ทั้งสามคนจะเตลิดเรื่องไปไกลกว่านี้ และทันทีที่ฉันพูดจบพวกเขาก็สามัคคีกันมามองหน้าฉัน


“เธอหมายความว่ายังไง”คุณโกซาบุโร่ถามเสียงแข็งจนโดนภรรยาตัวเองมองค้อน


“หมายความตามที่พูดค่ะ ฉันอยากใช้ชีวิตเหมือนก่อนหน้านี้ที่ไม่รู้ว่าตัวเองเป็นใคร และไม่รู้ว่าตัวเองมีความเกี่ยวข้องกับพวกคุณค่ะ”


“ลูก...หมายถึงไม่อยากเจอพวกเราอีกเลยอย่างนั้นเหรอ แต่แม่ว่าลูกไม่ได้คิดอย่างที่ตัวเองพูดเลยนะ”คุณซากุระโกะถามกลับอย่างรู้ทัน


จะไม่รู้ได้ยังไงกันล่ะ ในเมื่อตอนที่เธอเรียกฉันว่าลูกฉันรู้สึกวูบวาบในใจจนเผลอแสดงสีหน้าออกมาเพียงชั่วครู่เดียว แต่เพียงชั่ววินาทีคนที่คลุกคลีกับคนจำนวนมากและเป็นถึงนายหญิงของตระกูลยากูซ่าต้องสังเกตเห็นอยู่แล้ว


“เอาความจริงคือตอนนี้เรื่องการมีครอบครัวมันค่อนข้าง...น่ากลัว...น่ะค่ะ เพราะฉันอยู่ตัวคนเดียวมาตลอด ถึงฉันจะพอรับเรื่องของ...คุณแม่ได้ก็ตาม”


แล้วพวกเราก็เงียบกันไปอีกพักใหญ่ คุณซากุระโกะมองหน้าชุนนิดๆ เหมือนกับว่ากำลังคุยกับลูกชายตัวเองทางสายตา และคุณโกซาบุโร่ที่มองที่มาที่ฉันแบบไม่วางตาโดยที่ไม่ได้พูดคุยอะไรกลับมาอีก


แต่ฉันกลับมองเห็นว่าในดวงตาของเขามีความรู้สึกผิด คิดถึง เสียใจ และรัก...


ไม่แปลกใจหรอกที่คุณโกซาบุโร่จะแสดงความรู้สึกแบบนั้นภายในดวงตานั่น แม้ว่าใบหน้าจะยังขึงขังอยู่เหมือนเดิมก็ตาม


“ไหนๆ ตอนนี้ก็เย็นมากแล้ว งั้นคืนนี้นอนด้วยกันดีกว่า ชุนนอนซ้าย ซากินอนขวา ส่วนแม่คั่นกลางเอง อยากนอนอยู่ตรงกลางลูกสองคนมานานแล้ว แต่ดันมีลูกชายคนเดียวซะนี่ ดีแล้วที่มีซากิ”คุณซากุระโกะว่ายิ้มๆ เหมือนเปลี่ยนบรรยากาศที่เริ่มมาคุออกไป


“อ้าวคุณ แล้วผมล่ะ”


“คุณก็นอนคนเดียวสิคะ ฉันจะนอนกับลูกสองคนค่ะ”ฝ่ายภรรยาหันไปตอบสามีตัวเองเสียงเรียบ และเหมือนว่าคุณโกซาบุโร่ก็ไม่อยากหือกับเธอด้วย จึงเงียบแทนคำตอบว่ายอม


“นี่ก็เย็นแล้ว ไปอาบน้ำกันดีกว่า ชุนฝากไปบอกเด็กๆ ให้เตรียมสำรับอาหารเผื่อซากิทีนะ”


นายหญิงของบ้านออกคำสั่งอย่างง่ายๆ แล้วลุกมาจับมือฉันเดินออกไปด้วยท่าทางเรียบร้อยแม้จะเป็นการกระทำเพียงไม่กี่วินาทีก็ตาม เป็นความเร็วที่ยังคงความงามของผู้หญิงญี่ปุ่นได้ดีจนฉันยังอึ้งถึงกับตั้งตัวตามไม่ทัน รู้ตัวอีกทีก็โดนลากออกมาซะแล้ว


“นี่เป็นห้องอาบน้ำของผู้หญิงนะ ที่บ้านนี่จะแบ่งฝั่งชายหญิง ที่จริงเป็นห้องอาบน้ำของลูกน้องน่ะ แต่นานๆ ทีฉันก็จะมาอาบกับลูกน้องบ้าง สานสัมพันธ์ตามประสาผู้หญิงน่ะ แต่สองพ่อลูกนั่นชอบห้องในห้องส่วนตัวมากกว่า”


ห้องอาบน้ำหญิงเป็นบรรยากาศที่คล้ายๆ กับโรงอาบน้ำที่นานๆ ฉันจะไปแช่ตัวให้สบายเหมือนกัน คุณซากุระโกะจัดการถอดกิโมโนของตัวเองอย่างคล่องแคล่วแบบที่ไม่ต้องให้ใครช่วย ฉันเลยหันมาจัดการเสื้อผ้าตัวเองให้เรียบร้อยแล้วนุ่งผ้าผืนเดียวตามคุณซากุระโกะที่เดินนำเข้าไปก่อนแล้ว


เราไม่ได้มีโมเมนต์แบบแม่ลูกขัดหลังอย่างที่หลายคนเข้าใจนะ เพราะต่างคนต่างขัดถูตัวเองให้เรียบร้อยก่อนที่จะลงไปแช่น้ำในอ่างน้ำขนาดใหญ่ที่มีน้ำร้อนอยู่ก่อนแล้ว ไม่ได้แช่น้ำอุ่นมาตั้งนานแล้วแหะ


ซ่า


น้ำกระฉอกเล็กน้อยตอนที่เราสองคนลงแช่ก่อน ฉันได้คุณซากุระโกะช่วยมัดผมขึ้นเพื่อไม่ให้ผมลงน้ำ


ความเงียบเข้าปกคุลมพวกเราซะอย่างนั้น ฉันค่อนข้างเกร็งกับเธออยู่เหมือนกัน บรรยากาศที่ไม่ได้ดุดันและไม่ได้อ่อนหวานมากนักทำให้ฉันเดานิสัยของเธอไม่ออก ยิ่งฉันไม่ใช่คนที่ชอบพูดนั่นนี่กับคนที่ไม่ได้สนิทด้วยแล้วยิ่งแล้วใหญ่ จนเป็นคุณซากุระโกะที่เปิดปากถามกับฉันก่อน


“ได้ยินจากชุนว่าได้เจ้าหน้าที่ FBI. ดูแลมา แล้วได้ทำงานของ FBI. รึเปล่า”


“ถามเพราะอยากรู้เรื่องของฉันหรือว่าแค่อยากรู้เฉยๆ คะ”


“อยากรู้เรื่องของเธอน่ะสิ สืบเอากับถามตรงๆ ข้อมูลที่ได้มันแตกต่างกันนะ”


ความช่างใจระหว่างเงียบปากกับเล่ามันสูสีกันอยู่ ยิ่งดวงตาที่เงียบสงบนั่นมองมาอย่างรอคำตอบนั่นเลยทำให้ฉันตัดสินใจง่ายขึ้นไปอีก...ก็เปิดปากตอบยังไงล่ะ

---------------------------------------------------

ต่อค่ะ


ที่ยอมเล่าก็คงเพราะรู้ว่าคุณซากุระโกะแค่อยากรู้จริงๆ ไม่ได้กะเอาไปขยายต่อ ไม่ก็ขยายกับพี่ชุนอีกคนเท่านั้น


“จะว่าทำก็ได้ทำค่ะ ฉันเป็นเจ้าหน้าที่พิเศษของ FBI. ที่ถึงแม้จะไม่ตราบัตรอย่างเจ้าหน้าที่คนอื่นๆ แต่ก็เป็นเหมือนคนที่สนับสนุนค่ะ เหมือนรับจ๊อบเฉพาะงานอะไรแบบนั้นมากกว่าค่ะ”


“งั้น...คงเคยยิงคนมาแล้วสินะ”


“ค่ะ”


ฉันตอบรับแบบไม่คิดที่จะบ่ายเบี่ยง มันคือความจริงที่ฉันก็ต้องยอมรับ ฉันมันก็สไนเปอร์ฝีมือดีคนหนึ่งเลยนะ จะปฏิเสธว่าไม่เคยยิงก็จะดูแปลกๆ อีกอย่างฉันคิดว่านายหญิงของตระกูลยากูซ่าคงไม่ตกใจอะไรกับการที่ฉันยิงคนมาแล้วหรอก


“เก่งนะ อายุแค่นี้เอง ที่เขาว่าฝีมือไม่ได้วัดกันที่อายุดูท่าจะจริง”ฉันนึกว่าคุณซากุระโกะจะพูดห้ามหรือบอกให้ฉันเลิกทำกลับกลายเป็นว่าเธอชมฉันเสียอย่างนั้น


“ไม่ให้ฉันเลิกทำเหรอคะ”ฉันถามกลับ


“จะห้ามทำไมละ ดูก็รู้ว่าไม่มีใครบังคับให้ซากิทำสักหน่อย คงเต็มใจเรียนเต็มใจทำล่ะสิ”


แล้วพวกเราก็แช่น้ำกันเงียบๆ จนพอสบายตัวดีแล้วก็ขึ้นจากน้ำกัน ชุดที่ฉันใส่ไม่ใช่ชุดนักเรียนตัวเดิมแต่มีคนใช้เอาชุดมาวางให้ใหม่เป็นพวกชั้นในของผู้หญิง กางเกงผ้ายืดใส่สบายกับเสื้อยืดสีเท่าไม่มีลาย และอีกอย่างที่ไม่เข้ากันคือฮาโอริที่คล้ายๆ กับเป็นผ้าคลุมตอนใส่ชุดกิโมโนน่ะ ไม่คิดว่าจะต้องเอามาใส่กับชุดลำลองแบบนี้เหมือนกัน


“เสื้อผ้าใส่ได้ใช่มั้ย”คุณซากุระโกะที่เริ่มแต่งตัวไปแล้วชะโงกหน้ามาถาม ซึ่งฉันก็พยักหน้ารับ


“ใส่ได้พอดีเลยล่ะค่ะ พอดีจนน่าตกใจเลยด้วยซ้ำ”ฉันว่าเรียบๆ แล้วสวมเสื้อคลุมฮาโอริปิดท้ายป้องกันความหนาว จากนั้นจึงเข้าไปช่วยคุณซากุระโกะที่กำลังผูกโอบิ (ผ้าคาดเอว) ด้วยตัวเอง


“หืม ทำเป็นด้วยเหรอ”เธอถามอย่างแปลกใจ


ก็ควรแปลกใจ เกิดและโตที่อเมริกา เพิ่งมาอยู่ญี่ปุ่นได้สองปีนิดๆ เอง แต่เพราะงานวัฒนธรรมที่โรงเรียนเมื่อตอนปี 1 ห้องฉันทำคาเฟ่ย้อนยุคกัน ฉันที่ไม่อยากออกหน้าเลยรับหน้าที่เป็นคนครัว แต่เพราะพวกผู้หญิงในห้องต้องแต่งกิโมโนกันในเวลาที่จำกัด เลยต้องช่วยๆ กันแต่ง ก็เลยทำเป็นมาตั้งแต่ตอนนั้นน่ะ


“พอทำได้น่ะค่ะ”ฉันตอบสั้นๆ แล้วช่วยดึงโอบิให้แน่นๆ


มื้อเย็นมื้อแรกของที่นี่เป็นสำรับแบบญี่ปุ่นจ๋ามากๆ ทุกอย่างดูญี่ปุ่นและดูทางการเอามากๆ ก็ใช่ว่าไม่เคยร่วมมื้ออาหารแบบนี้หรอกนะ แต่ด้วยบรรยากาศต่างหากที่ทำให้ฉันเกร็งมาขึ้นไปอีก


ห้องทานอาหารเป็นห้องมีการตกแต่งแบบโคตรยากูซ่า มีแผ่นกระดาษที่เขียนด้วยคำบางอย่างด้วยพู่กันหวัดละเลงดูน่ากลัว ตรงโต๊ะเล็กๆ ข้างล่างก็มีดาบคาตานะและดอกไม้จัดกระถางสวยงามวางด้วยกัน และคนที่นั่งหันหลังให้แบบโคตรผู้นำคือคุณโกซาบุโร่ ฝั่งขวาคือภรรยา คุณซากุระโกะ และฝั่งซ้ายคนแรกคือพี่ชุนและตามด้วยฉัน


แกรง แกรง


เสียงตะเกียบกระทบกับถ้วยข้าวเสียงดังฟังชัดแบบที่ไม่ต้องบอกก็รู้เลยว่าบรรยากาศการกินมันเงียบขนาดไหน


จนมาถึงช่วงตอนกลางคืนที่คนใช้จัดเอาไว้ใช้นอนสำหรับสามคน ฟูกและเครื่องนอนต่างๆ ถูกนำมาวางเตรียมไว้แบบเรียบร้อย ชุดที่ฉันใส่อยู่สามารถนอนได้เลย แต่คุณซากุระโกะต้องกลับไปเปลี่ยนชุดที่ห้องของเธอก่อน ฉันเลยเอาวงจรไฟฟ้าที่ซื้อมาตั้งแต่ตอนโน้นมานั่งต่อเล่นๆ จนพอได้ยินเสียงคนเดินมาก็ยัดของที่ทำค้างกลับเข้ากระเป๋า


“การบ้านเหรอ?”


“เปล่าคะ แค่หยิบของออกมาดูนิดหน่อยเท่านั้นเอง”คุณซากุระโกะดูแปลกตากว่าตอนที่เจอกัน คงเพราะผมยาวสวยที่ถูกปล่อยจนยาวเกือบถึงบั้นท้าย ใบหน้าอ่อนเยาว์ที่ดูก็รู้ว่าอายุไม่สามารถทำอะไรเธอได้ แถมแม้จะไร้เครื่องสำอางใดๆ ก็ยังคงสวยจนฉันนึกทึ่ง


สวยธรรมชาติจริงๆ


เธอยิ้มรับและเดินไปหวีผมให้ตัวเอง แค่หวีผมท่าทางยังบอกถึงความมารยาทดีมาก ฉันที่ไม่มีอะไรจะทำแล้วก็เลยเดินไปที่ฟูกของตัวเอง


แต่ในจังหวะที่กำลังจะล้มตัวนอนนั่นเอง


“เดี๋ยวสิ ซากิ จะนอนโดยที่ยังไม่หวีผมไม่ได้นะ มานี่สิ เดี๋ยวแม่หวีให้เอง”และเพราะแบบนั้นฉันเลยต้องเดินไปให้เธอนั่งหวีผมให้อย่างเลี่ยงไม่ได้


“ซากิมีผมยาวที่สวยจังนะ อย่าคิดตัดผมเลยนะ ถือว่าแม่ขอ”คูณซากุระโกะที่หวีผมฉันก่อนเข้านอนว่ายิ้มๆ


“ไม่ต้องทำดีกับฉันก็ได้ค่ะ”


“ทำไมล่ะ ฉันชอบเธอออกนะ อยากมีลูกสาวมาตั้งนานแล้ว”


“แต่ฉันเป็นลูกเมียน้อยนี่คะ ไม่จำเป็นต้องทำดีด้วยซ้ำ”เธอหยุดหวีผมและจับไหล่ดึงให้ฉันหันไปมองหน้าเธอ ซึ่งคุณซากุระโกะยิ้มเป็นทัพหน้าอีกแล้ว


“พูดอะไรอย่างนั้น คนที่ผิดไม่ใช่เธอหรือคุณซายูริหรอกนะ แต่เป็นโกซาบุโร่ต่างหาก เพราะเขาเลยทำให้ผู้หญิงดีๆ อย่างคุณซายูริต้องตาย และทำให้เด็กที่ไม่รู้เรื่อวอะไรเลยอย่างเธอต้องลำบากมาตลอด”


“...”


“ไม่ต้องยกโทษให้โกซาบุโร่ ไม่อยากอยู่ที่บ้านหลังนี้ก็ไม่เป็นไร ขอแค่เธอเรียกฉันว่าแม่ เรียกชุนว่าพี่ แค่นั่นก็พอแล้วล่ะ”


ฉันนิ่งเงียบ คุณซากุระโกะยิ้มและพาฉันเข้านอนเท่านั้น ฉันพยายามนอนห่างกันหน่อย ตอนที่ฉันพลิกตัวจะได้ไม่ไปโดนเธอ แต่คุณซากุระโกะดึงฉันเข้าไปกอดแทน ทั้งยังลูบผมฉันเบาๆ อีก


“นอนซะ เดี๋ยวชุนก็เข้ามานอนเอง”


ในความฝัน ฉันฝันถึงวันนั้น...วันที่เงียบและมืดมนของตัวเอง ท่ามกลางสายฝนในอมเมริกา และแสงไฟจากถนนและรถยนต์จากถนนที่ไกลออกไป


รับรู้ถึงข้างในเลยว่าฉันหิวขนาดไหน มันหิวจนแสบท้องราวกับกระเพาะมันจะย่อยตัวเองเพื่อความอยู่รอด สัญชาตญาณเอาตัวรอดทำงานทันทีเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าไกลๆ ณ จุดนั้นไม่มีอะไรจะเสียอีกแล้ว นอกจากใช้นิสัยขี้ขโมยของตัวเองขโมยของมีค่าของคนที่กำลังจะเดินมาทางนี้เพื่อเอาไปแลกเงิน และจะได้มีเงินไปซื้อของกิน


ฉันยังจำวินาทีที่ถูกตลบหลังจนถูกอีกฝ่ายจับเอาไว้แทน ใบหน้าที่เรียบนิ่งและบรรยากาศรอบตัวที่เยือกเย็น ความน่ากลัวเหล่านั้นมันทำให้ฉันลืมความหิวไปชั่วขณะเลยทีเดียว


และไม่คิดเหมือนกันว่าผู้ชายคนนั้นจะเป็นคนเดียวกับคนที่ทำให้ฉันเสียใจกับการจากไปของเขาได้มากขนาดนี้


อากาอิ...คนที่ฉันยังเชื่อมั่นว่าเขายังไม่ตาย

------------------------------------------------

อันนี้คือฮาโอรินะคะ เผื่อนึกไม่ออกกัน


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 188 ครั้ง

499 ความคิดเห็น

  1. #92 Freshtangerine (@Freshtangerine) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 3 กันยายน 2561 / 21:29

    ท่านแม่..ท่านพี่

    ชักจะไปไกลละ55555

    คุณน้องคงยังไม่ไว้ใจท่านแม่เลยอ่า :c
    #92
    0
  2. #90 Zoubutsushu (@rika21545) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2561 / 20:59

    รออ่านน้าาาาาา~~~~
    #90
    0
  3. #89 1234gif (@1234gif) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2561 / 20:34
    ชอบค่ะ มาต่ออีกน่ะค่ะ
    #89
    0