END [fic]Conan - Silver x Mystery

ตอนที่ 30 : กระสุนที่ 26 ที่ปรึกษา [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,252
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 221 ครั้ง
    27 ก.ย. 61

                      
                                                                                T
                        B


กระสุนที่ 26 ที่ปรึกษา

 


“เฮ้อ การไม่เป็นตัวเองนี่แหละเหนื่อยที่สุด”


ฉันนั่งถอนหายใจกับตัวเองเมื่อนึกถึงสิ่งที่ตัวเองพึ่งไปทำมา มือหนึ่งก็คนแก้วกาแฟไปด้วยในร้านกาแฟแห่งหนึ่ง


ปัญหาของฮิโระฉันเชื่อว่าอีกไม่นานก็คงคลี่คลายไปในทางที่ดี ยามาโตะมันก็ไม่ใช่ผู้ชายที่จะจมปลักกับความผิดพลาดของตัวเองไปนานๆ หรอกนะ ดูอย่างที่เจ้าตัวเปิดสนามซ้อมยิงปืนสิ แม้จะเจ็บเข่าจนเป็นทหารไม่ได้แล้ว แต่ความชอบเรื่องปืนก็ผลักดันให้เจ้าตัวมีกำลังใจและเปิดกิจการแบบนี้


เพียงแต่ต้องมาลุ้นว่ายามาโตะจะจัดการเรื่องนี้แบบไหนและใช้เวลานานเท่าไหร่


“แต่เรื่องตัวเองดันเอาไม่รอด”ว่าแล้วก็ด่าตัวเองอีกรอบนึง เพราะเรื่องของตัวเองกลับไม่มีใครสามารถยื่นมือเข้ามาช่วยได้ และถึงฮิโระมันจะอยากช่วยแต่เชื่อเถอะว่าหมอนั่นก็คงไม่รู้ว่าจะช่วยยังไงอยู่ดี


พอเกิดเรื่องแบบนี้มันเป็นครั้งแรกเลยนะที่อยากมีพ่อแม่หรือพี่น้องสักคนให้ระบายด้วยได้


แล้วใบหน้าของแม่ซากุระโกะกับพี่ชุนก็ลอยเข้ามาจนต้องเก็บก้อนความรู้สึกเอาไว้ให้มิด...อยู่ตัวคนเดียวมาตั้งแต่เกิด พอมีใครที่พอเรียกได้ว่าครอบคัวก็ดันเป็นซะแบบนี้


แต่ในตอนที่กำลังจะถอดใจเรื่องหาคนปรึกษา จู่ๆ หน้าของคุณสึบารุก็ลอยเข้ามา จริงสิ ถ้าเป็นคนคนนี้จะต้องรับฟังฉันได้แน่ๆ


พอคิดได้อย่างนั้นฉันจึงโทรถามว่าเขาอยู่บ้านรึเปล่า ซึ่งคำตอบของเขาคืออยู่ ฉันจึงบอกต่อว่าจะไปหาเดี๋ยวนี้ คุณสึบารุไม่ถามอะไรฉันเลยที่ฉันโทรไปนัดเขาฉุกละหุกแบบนี้ แต่ก็ต้องขอบคุณที่เขาไม่ถามอ่ะนะ ไม่งั้นฉันคงเล่าหมดเปลือกแบบที่ไม่ต้องไปเจอหน้าเลย


“เข้ามาก่อนสิ ค่ำๆ แบบนี้ดื่มชาหน่อยมั้ย”คุณสึบารุที่ออกมาเปิดประตูเชิญเข้ามาข้างในและถามถึงเครื่องดื่มอุ่นๆ ที่จะช่วยทำให้ฉันผ่อนคลาย ซึ่งฉันก็รับแต่โดยดี


คุณสึบารุให้ฉันไปนั่งรอที่ห้องหนังสือที่ฉันเคยมาแล้วครั้งหนึ่งรอเขาที่จะไปเตรียมชามาให้ ถ้าเป็นเวลาปกติ ฉันก็คงจะตาวาวกับกองหนังสือมหาศาล แต่ในวันนี้ที่ฉันมาเพื่อปรึกษาเขา ก็เลยไม่มีอารมณ์แบบนั้น


เคร้ง


“เชิญครับ”คุณสึบารุยกแก้วชามาให้ถึงที่เลยทีเดียว


“ขอบคุณค่ะ”


“แล้วที่ตั้งใจหามาผมเพื่อปรึกษาเนี่ย เรื่องอะไรเหรอครับ เห็นหน้าเครียดตั้งแต่เจอหน้าแล้ว”เขาทักถามก่อน ซึ่งก็ขอบคุณที่เขาถามก่อนน่ะนะ เพราะฉันคงไม่กล้าเล่าออกมาโต้งๆ


“ที่มาก็ไม่เชิงว่าขอคำปรึกษาหรอกค่ะ น่าจะเรียกว่าหาคนระบายเสียมากกว่า”


“ว่ามาสิครับ ผมยินดีรับฟัง”


ชอบเขาก็ตรงนี้นี่แหละ


“ที่จริงฉันไม่รู้ว่าพ่อแม่ของตัวเองเป็นใครจนกระทั่งเร็วๆ นี้ค่ะ พี่ชายคนละแม่ของฉันเขาตามสืบจนรู้ว่าฉันเป็นน้องสาวของเขา แม่ของเขาเองก็ยินดีรับฉันเอาไว้เป็นลูกอีกคน ฉันยินดีนะคะ เพราะคิดว่าในที่สุดก็มีครอบครัวอย่างคนอื่นเสียที แต่อีกใจก็กลัวว่าฉันจะไม่เหมาะกับคำว่าครอบครัวเพราะอยู่ตัวคนเดียวมาจนชินแล้ว เรียกว่ากลัวการเปลี่ยนแปลงก็ได้ค่ะ”


เล่ามาถึงตรงนี้ฉันก็รู้สึกจุกๆ นิดหน่อย จนต้องยกแก้วชาขึ้นดื่ม ซึ่งคนฟังก็ไม่เร่งถามใดๆ


“แต่ฉันไม่สามารถทำใจรับอีกคนที่เป็นคุณพ่อได้ค่ะ อาจจะเพราะแค้น...ถ้าไม่มีคนคนนั้นแม่ของฉันคงไม่ต้องหนีไป และตายจากจนเหลือแค่ฉันตัวคนเดียว ถ้าเขาไม่มาสนใจแม่ของฉันทั้งที่ตัวเองมีภรรยาและลูกอยู่แล้ว ฉันก็คงไม่ต้อลำบากแบบนี้”


“เรื่องแบบนี้คนนอกอย่างผมเองก็พูดยากนะครับ แต่ถ้าเป็นเรื่องของคุณพ่อคุณแม่คุณก็คงจบลงที่คนสองคนนั้น เด็กอย่างเราที่เกิดตามมาที่หลังคงต้องยอมรับผลของการกระทำของผู้ใหญ่อย่างช่วยไม่ได้”


“มีแค่ฉันคนเดียวเหรอคะ ที่ต้องยอมน่ะ”ฉันถามกลับอย่างไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่ ซึ่งคุณสึบารุเองก็พอรู้จึงยิ้มรับก่อนที่จะพูดต่อ


“ผมแค่ให้เธอยอมในความสัมพันธ์ของพ่อกับแม่ แต่ไม่ได้ให้เธอยอมให้ความสัมพันธ์ของพ่อกับลูกเสียหน่อย”


ฉันเงียบไปนิด ราวกับพยายามทำความเข้าใจคำพูดของเขาอยู่ และเขาก็ว่าต่อ


“ผมไม่รู้ว่าเธอแค้นพ่อตัวเองขนาดไหนหรอกนะ แต่ผมพูดในฐานะของคนที่เคยสูญเสียมาก่อน ถ้าเกิดมีของสำคัญที่มาปรากฏตัวอยู่ต่อหน้าอีกครั้งก็อยากปกป้องให้ถึงที่สุดน่ะ แม้ว่าบางทีวิธีการจะงี่เง่าไปหน่อยก็ตาม”


ถ้าคุณสึบารุคืออากาอิจริงๆ ก็แสดงว่าเขาเคยสูญเสียซึ่งคนรักมาก่อน...มิยาโนะ อาเคมิ หนึ่งในสมาชิกขององค์กรที่ไม่มีโค้ดเนม ในตอนแรกอากาอิตั้งใจสนิทกับเธอเพื่อสืบข้อมูลขององค์กร แต่สุดท้ายก็ดันหลงรักจริงๆ และเธอคนนั้นก็โดนคนขององค์กรฆ่าตาย


“ฉันไม่มีค่าขนาดที่ทำเขามาสนใจหรอกค่ะ”


“ไม่หรอกครับ เชื่อผมสิ ถ้าเขาคนนั้นเศร้าโศกกับการจากไปของแม่คุณแค่ไหน ก็ย่อมต้องการดูแลคนเป็นลูกมากเท่านั้นแหละครับ และผมว่าทางเดียวที่จะทำให้ความขุ่นมัวในใจของเธอหายไป...คือต้องไปพูดคุยกับเขานะครับ”


“อันที่จริงฉันก็เคยบอกว่าฉันต้องการอยู่ตัวคนเดียวแบบนี้ไปอีกสักพัก และบอกไม่ยอมใช้นามสกุลพวกเขาอย่างอ้อมๆ คุณพ่อดูหัวเสียมาก แต่คุณแม่ก็ขอเอาไว้ว่าให้ฉันทำตามใจตัวเองได้ ตรงนี้ที่ฉันขอบคุณคุณแม่มากจริงๆ”


“เธอพูดเหมือนกับว่าแค่คุณแม่คนนั้นห้ามเอาไว้ คุณพ่อจะยอม”


“ไม่ยอมอยู่แล้ว ตอนนี้อาจจะยอมเงียบ แต่อีกหน่อยคงหาทางมัดมือชกฉันแน่ๆ แต่ฉันก็หาทางออกแล้วล่ะค่ะ”


“ทางออก?”


“ฉันกับเพื่อนอีกคนตั้งใจว่าพอจบปี 3 เราจะไปเรียนต่อมหาลัยที่อเมริกาและอาจจะไม่กลับมาที่ญี่ปุ่นอีกแล้วค่ะ”


“พูดง่ายๆ คือเธอต้องการหนี?”เขาถามกลับอย่างรู้ทัน ซึ่งฉันก็พยักหน้ารับแต่โดยดี


“จะว่าอย่างนั้นก็ได้ค่ะ แต่ฉันชอบที่อยู่คนเดียวแบบนี้มากกว่า การที่มีคนเพิ่มเข้ามาในชีวิตไม่ใช่แนวทางของฉันเท่าไหร่ค่ะ”

------------------------------------------------

ต่อค่ะ


“ถ้าเธอคิดว่าทำแบบนี้แล้วดี ผมก็คงพูดอะไรไม่ได้หรอกนะ แต่ว่าอย่าลืมไปบอกทางนั้นด้วยล่ะ เกิดหาตัวเธอไม่เจอมีหวังได้อกแตกตายแน่ๆ”


“นั่นสินะคะ ขอบคุณมากนะคะ ที่ยอมรับฟัง”ฉันยิ้มขอบคุณคนตัวโตที่ฉันมารบกวนเวลาส่วนตัวยามค่ำคืนแบบนี้


“ผมเข้าใจว่าเรื่องแบบนี้เธอคงเล่าให้คนอื่นฟังไม่ได้ แต่ก็ขอบคุณที่ไว้ใจผมถึงได้มาเล่าให้ฟังนะครับ”


คุณสึบารุยังคงความเป็นพี่ชายใจดีอยู่ เขาชวนฉันพูดคุยเรื่องอื่นๆ เพื่อไม่ให้ฉันครุ่นคิดกับเรื่องหนักใจอยู่ตัวคนเดียว นับว่าได้ผลเหมือนกัน ช่วงเวลาเกือบสองชั่วโมงนั้นทำให้ฉันผ่อนคลายอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน จนฉันคิดว่าถึงเวลากลับแล้วนั่นแหละถึงได้ขอตัว


“สำหรับวันนี้ขอบคุณมากนะคะ แล้วก็ขอโทษที่มารบกวนค่ะ ฉันขอตัวกลับก่อนนะคะ”


“เดี๋ยวสิ เดี๋ยวผมไปส่งเธอเองนะ”เขารั้งฉันเอาไว้และเดินไปหยิบกุญแจรถ


“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ตอนนี้น่าจะมีรถเมลล์อยู่ ฉันกลับเองได้”


“ไม่ได้หรอกครับ ผมไปส่งเองดีกว่า”เขายืนยันหนักแน่นจนฉันต้องยอมอย่างช่วยไม่ได้ จึงยอมให้เขาไปส่งฉันหน้าห้องเช่าของฉัน


บนรถไม่ได้มีการพูดคุยใดๆ มีเพียงเสียงเพลงคลาสสิกที่จะทำให้ฉันหลับคารถ ถ้าไม่ติดว่าถนนมันโล่งจนฉันถึงบ้านได้เร็วกว่าเดิม


“ขอบคุณที่มาส่งนะคะ”


“ด้วยความยินดีครับ ยังไงก็อย่าลืมทำตามที่ผมแนะนำนะครับ”


“ค่ะ กลับดีๆ นะคะ”


ฉันรอส่งจนรถแล่นหายไปท่ามกลางความมืด แล้วจึงกลับเข้ามาในห้องที่มีฮิโระนอนเหยียดอยู่ก่อนแล้ว


“ยินดีต้อนรับกลับ ว่าแต่กลับช้าจังนะ”ฮิโระพลิกตัวหันมาทักทาย


“กลับมาแล้ว...พอดีแวะไปหาคนรู้จักน่ะ แล้วนี่กินอะไรรึยัง”


“กินแล้วๆ ของเธอฉันก็ซื้อเผื่อไว้แล้ว แต่กลับดึกขนาดนี้คงไม่กินแล้วมั้ง”


“ฉันกินสักหน่อยดีกว่า มันหิวนิดๆ น่ะ ขอบใจที่ซื้อมาให้นะ”


ขอดีของฮิโระคือต่อให้มันทำไม่เป็นมันก็ยังซื้อของเข้ามาบ้าง บางทีก็ของสด บางทีพอรู้ว่าฉันไม่อยู่บ้านก็จะไปซื้ออาหารจากร้านอาหารมาให้ เพราะฉันไม่ชอบกินอาหารสำเร็จในซุปเปอร์ ลิ้นฉันมันเรื่องมากเองแหละ ลำบากมันอยู่เหมือนกัน


ฉันไปกินข้าวที่ฮิโระซื้อมาให้และไปอาบน้ำ จากนั้นก็ออกมาปูฟูกเตรียมตัวนอนอ่านหนังสือก่อนเข้านอนอย่างทุกที วันนี้มีเรื่องเข้ามาให้ฉันปวดหัวจะตายอยู่แล้ว


แต่เพราะติดคำสัญญากับคุณสึบารุเอาไว้ ก่อนปิดไฟนอนวันนี้ฉันก็เลยส่งข้อความไปหาพี่ชุนว่าพรุ่งนี้หลังเลิกเรียนฉันจะเข้าไปหา และไม่ต้องเตรียมมื้อเย็นเผื่อ ยังไงฉันก็ตั้งใจเข้าไปคุยเท่านั้นเสร็จธุระก็กลับ

 



“ยินดีต้อนรับกลับครับ คุณหนู!


การต้อนรับแบบใหม่ทำให้ฉันที่มาคฤหาสน์ยาบุไทกะในวันนี้ต้องผงะด้วยความตกใจ ฉันมองกลุ่มคนที่จ่อแถวสองแถวจากประตูรั้วสู่หน้าทางเข้าบ้านเป็นแถวอย่างระเบียบ มันตกใจชนิดที่ฉันยืนแข็งทื่อจนพี่ชุนที่เลิกงานและกลับมาถึงก่อนหัวเราะขำ


“เจ้าพวกนี้อย่างไถ่โมษที่เคยทำตัวไม่ดีใส่เธอเมื่อตอนนั้นน่ะ ปกติไม่เสียงดังแบบนี้หรอกนะ สงสัยสำนึกผิดมาก”พี่ชุนพูดถึงตอนที่จับตัวฉันมาแม้ว่าคนที่ทำจะเป็นพวกลูกน้องปลายแถว แต่มันคงเป็นความผิดร่วมสินะ


“แล้วปกติมันประมาณไหนละคะ”


“แค่มายืนเรียงและก้มหัวน่ะ แต่คนไม่เยอะเท่านี้หรอกนะ อันนี้จัดเต็มแบบนานๆ ที”


จากนั้นฉันก็เดินตามพี่ชุนเข้าไปข้างในห้องซึ่งคุณแม่กับคุณโกซาบุโร่นั่งรออยู่ก่อนแล้ว สีหน้าของคุณโกซาบุโร่เคร่งเครียดราวกับรู้ว่าฉันมีเรื่องเครียดมาพูดให้ฟังยังไงยังงั้น


หลังจากที่ถามไถ่ชีวิตช่วงนี้เสร็จฉันก็ขอเข้าเรื่องสักที จะได้กลับ


“ที่หนูมาในวันนี้เพราะมีเรื่องจะบอกค่ะ...หนูตั้งใจว่าพอเรียนจบหนูจะไปเรียนต่ออเมริกาค่ะ”


“เดี๋ยวนะ ไม่ใช่ว่าที่เธอมาพูดหมายความว่า...จะไม่กลับมาอีกแล้ว”พี่ชุนพูดดักต่อราวกับรู้ความคิดของฉัน ซึ่งนั่นก็ทำให้ฉันพยักหน้ารับ


“ตายจริง ถ้าไปเรียนแล้วกลับมาแม่ไม่ว่าหรอกนะ แต่ไปแล้วไม่กลับลูกจะอยู่ยังไง”


“คุณแม่ลืมรึเปล่าคะว่าจริงๆ แล้ว สัญชาติของหนูตอนนี้เป็นอเมริกา เพราะไปอยู่ที่นั่นตั้งแต่เกิด”


“จริงสินะ ตอนนี้ก็ยังถือสัญชาติอเมริกานี่หว่า”พี่ชุนพูดกับตัวเองเสียงเบา เขาเป็นคนสืบเรื่องของฉันไม่แปลกที่จะรู้เรื่องพวกนี้


“แต่ฉันไม่อนุญาต”และแน่นอนว่าย่อมมีคนไม่เห็นด้วย นั่นก็คือคุณโกซาบุโร่


“หนูตั้งใจเอาไว้แล้ว และถ้านิสัยของยาบุไทกะคือไม่ยอมแพ้หนูก็มีมันอย่างเต็มเปี่ยมเลยล่ะค่ะ”ฉันพูดเป็นความนัยๆ ว่าต่อให้ฉันไม่ยอมรับนามสกุลยาบุไทกะ แต่ฉันก็มีนิสัยของพวกเขาอยู่ในตัว


“ทำไมเธอถึงได้ดื้อดึงขนาดนี้นะ”เขาพูดอย่างไม่เข้าใจ ใบหน้าเคร่งขรึมนั้นน่ากลัวว่าเดิมเป็นสิบเท่า


“ถ้าจะถามว่าทำไมหนูถึงไม่ยอมรับคุณสักที คุณคงต้องถามตัวเองแล้วล่ะค่ะว่าทำไมถึงไม่แทนตัวเองว่าพ่อ ไม่สังเกตหรือคะ แม่กับพี่ชุนแทนตัวเองว่าแม่กับพี่ตลอด แต่คุณที่ต้องการให้หนูยอมรับคุณเป็นพ่อใจจะขาดกลับไม่ยอมแทนตัวว่าพ่อก่อน”


“ซากิ ไม่เอาน่าลูก”คุณแม่พูดห้าม แต่ไหนๆ ก็ได้พูดทั้งทีก็เอาให้คุ้มหน่อย


“อย่างคุณแม่ยังเรียกหนูว่าลูกเลย แต่คุณกลับเรียกว่าเธอ...ลำเอียงดีนะคะว่ามั้ย”


ฉันไม่รู้หรอกว่าปกติท่านเรียกพี่ชุนว่าลูกมั้ย แต่ ณ จุดๆ นี้ฉันต้องการเห็นความตั้งใจของเขาที่อยากได้ฉันเป็นลูกเพราะอยากได้เป็นลูกจริงๆ ไม่ใช่เพราะต้องการทำเพื่อลบล้างความผิดของตนกับผู้หญิงอีกคน


“หนูมาเพื่อบอกแค่นี้แหละค่ะ แล้วไม่ต้องห่วงเรื่องค่าเล่าเรียนต่างๆ นะคะ มีคนคอยช่วยส่งเสียให้อยู่ค่ะ ขอตัวก่อนนะคะ”


ฉันพูดแค่นั้นแล้วขอตัวออกมาเลย


“แล้วถ้าพ่อบอกว่าที่ไม่กล้าแทนตัวว่าอย่างนั้นเพราะกลัวว่าลูกไม่พอใจล่ะ ลูกจะว่ายังไง”


คำที่ทำให้ฉันชะงักกึก

------------------------------------

คุณลูกปากแข็ง คุณพ่อสายซึนนะรู้ยัง5555

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 221 ครั้ง

499 ความคิดเห็น

  1. #122 Zoubutsushu (@rika21545) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 28 กันยายน 2561 / 11:43

    กว่าจะยอมนะ เฮ้อ~ รออ่านน้าาาาา
    #122
    0
  2. #121 Bow_2690 (@pohnanan) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 27 กันยายน 2561 / 21:00

    มันค้างงงงงง
    #121
    0
  3. #120 น้องหมาขี้เหงา (@Fo-Ren) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 27 กันยายน 2561 / 20:57
    พ่อลูกคู่นี้พอๆกันสินะ
    #120
    0
  4. #119 ThexMisery (@0971325852) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 27 กันยายน 2561 / 20:51

    รออตอนต่อไปป~
    #119
    0
  5. #116 KUNGKING888 (@KUNGKING888) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 25 กันยายน 2561 / 21:15

    จะรออ่านต่อนะค่ะ
    #116
    0