END [fic]Conan - Silver x Mystery

ตอนที่ 55 : กระสุนนัดพิเศษ ท้องแรกก็แบบนี้แหละ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 850
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 139 ครั้ง
    11 มี.ค. 62

                      
                                                                                T
                        B


กระสุนนัดพิเศษ ท้องแรกก็แบบนี้แหละ

 


กิจวัตรประจำวันของฉันเริ่มในช่วงเช้าซึ่งจะลงมาเปิดบ้านและเข้าครัวเพื่อทำอาหารเช้าสำหรับสองที่ และอาหารเด็กอ่อนอีกหนึ่ง จากนั้นอากาอิที่ตื่นแล้วจะอุ้มลูกตัวน้อยลงมาทั้งยังหยอกเย้าอย่างที่ทำให้ฉันยิ้มได้ในทุกวัน


ชีวิตหลังแต่งงานของฉันกับอากาอิไม่ได้มีอะไรที่เปลี่ยนไปมากนักนอกจากมีเจ้าตัวน้อยเข้ามาเป็นสีสันและความปวดหัวให้เราสองคน ฉันเองก็ย้ายมาอยู่บ้านเดียวกับอากาอิแล้ว งานการยังไม่ได้ทำเป็นกิจจะลักษณะเพราะติดเลี้ยงลูก ได้แค่ดูเอกสารอยู่บ้านเท่านั้นเอง


“อรุณสวัสดิ์”อากาอิที่อยู่ในชุดกางเกงนอนตัวเดียวลงมาจากชั้นสอง อ้อมแขนคือชิอนที่หัวเราะกับการหยอกของอากาอิ


“อรุณสวัสดิ์ ชิอนมาหาแม่มา”ฉันเข้าไปรับเด็กตัวน้อยมาวางที่เก้าอี้ของเด็ก


ชิอนเป็นเด็กหญิงวัยหนึ่งขวบที่ยังไม่รู้ว่าได้อะไรจากใครบ้าง แต่ที่รู้คือตอนนี้เด็กคนนี้กินเก่งมากและอ้อนเก่ง


“วันนี้นายมีงานอะไรรึเปล่า”ฉันกับอากาอิไม่ได้เปลี่ยนไปหลังจากวันที่รู้ว่าฉันท้องมากนัก ยังคงเป็นคู่ชีวิตที่ทำตัวไม่เหมือนคู่รักปกติเหมือนเดิม


“มีเข้าไปสอนเหมือนเดิม วันนี้อาจจะกลับเย็นหน่อย เจมส์เรียกเข้าไปคุย เธอล่ะ วันนี้อยู่บ้านทั้งวันรึเปล่า”


“อือ ของใช้ยังมีอยู่คงไม่ต้องออกไปซื้อหรอก อ้อ เดี๋ยวฮิโระเข้ามานะ บอกว่าจะมาเล่นกับชิอน เดี๋ยวพี่ฮิโระมาหานะคะ ดีใจมั้ยเอ่ย”


“แอ๊!


ฉันกับอากาอิยิ้มขำกับการตอบรับของลูกน้อย จากนั้นฉันจึงไปยกอาหารของเด็กมาป้อนให้ ไม่รู้ว่าอากาอิไปสอนลูกยังไง ชิอนถึงไม่ค่อยเล่นเวลาป้อนข้าวเลย อย่างมากก็เล่นตอนที่อิ่มแล้ว แต่ฉันว่าดีนะ ทำให้กดารเลี้ยงลูกดูไม่ยากเลย ยากแค่ตอนกลางคืนเท่านั้นล่ะ


เด็กน่ะ ชอบกวนเวลานอนจะตาย


หลังจากมื้อเช้าก็เป็นเวลาที่อากาอิจะออกไปทำงาน อีกฝ่ายขึ้นไปแต่งตัวที่ห้อง ส่วนฉันก็ตรวจของที่เขาต้องเอาไป พอเขาลงมาอีกครั้งจึงส่งของให้เขาเอาไปทำงานด้วยได้เลย จะเป็นอะไรไปไม่ได้ถ้าไม่ใช้ปืนแสนรักของเขาที่จะเอาไปสอนเด็กใหม่ ฉันอุ้มชิอนเดินไปส่งเขาถึงหน้าประตูบ้าน


“วันนี้ฉันกลับไม่เย็นมากนะ ฝากดูแลบ้านด้วย”


“รู้แล้วล่ะ ขับรถระวังด้วยนะ”


“ครับ พ่อไปก่อนนะชิอน แล้วจะรีบกลับมา”อากาอิเปลี่ยนคำพูดเล็กน้อยและก้มลงหอมแก้มยุ้ยๆของชิอน


“ฉันไปก่อนนะ”เขายิ้มให้และยื่นหน้ามาหอมแก้มฉันเบาๆ เรียกได้ว่าเวลาแบบนี้เท่านั้นที่เราจะทำตัวสมเป็นคู่รักทั้งคำพูดและการกระทำ สำหรับเขาอาจจะไม่รู้สึกอะไร แต่ฉันค่อนข้างเขินอยู่พอตัว


“ตั้งใจทำงานนะคะ ชูอิจิ”ฉันตอบกลับพลางใช้มือหนึ่งจับแขนลูกให้โบกมือส่งด้วยอีกคน


พอส่งอากาอิไปทำงานแล้ว จากนี้เป็นเวลานอนของชิอนและเป็นเวลางานบ้านของฉัน ถึงจะเป็นเวลานอนของชิอนแต่ก็ไม่สามารถทำเสียงดังได้  จนถึงช่วงสายๆ เพื่อนที่บอกว่าจะมาก็มาจริงๆ พร้อมกับมื้อกลางวันที่มันทำเข้ามาให้


ช่วงนี้มันเก่งการทำอาหารขึ้นเยอะ ไม่ต้องห่วงแล้วว่าครัวบ้านยามาโตะจะพัง


“ว่าไงคะ ชิอน น้าฮิโระมาหาแล้วนะ”มันทิ้งให้ฉันจัดการกับของที่มันเอามาให้แล้ววิ่งแจ้นไปเล่นกับลูกของฉันทันที


คงต้องยอมหน่อยละ ช่วงนี้มันเห่อเด็กขนาดที่ว่าไปเป็นครูดูแลเด็กตอนที่ว่างงานเลย


“ไม่เจอกันนาน ลูกเธอโตขึ้นเยอะเลยนะ”


“เด็กๆ จะโตเร็วแบบนี้แหละ อีกไม่นานคงวิ่งวุ่นให้ตามจับแล้วล่ะ”


“แต่คุณอากาอินี่ไม่ขึ้นว่าจะเลี้ยงเด็กเป็นเลยนะ”


ตอนที่กลับมาญี่ปุ่นฮิโระได้มีโอกาสทำความรู้จักกับอากาอิ ตอนแรกก็เกร็งแทบตายแหละ แต่พอเจอบ่อยๆ เข้าบวกกับอากาอิเองก็รู้จักกับยามาโตะทำให้ฮิโระคลายความกลัวลงไปบ้าง ตอนนี้สามารถพูดคุยได้โดยไม่หน้าซีดแล้วล่ะ


“ฉันก็ไม่ขึ้นว่าหมอนั่นจะเลี้ยงเด็กเป็นเหมือนกัน สัญชาตญาณความเป็นพ่อล่ะมั้ง”


“เออ แต่ที่ช็อคที่สุดคือตอนที่เธอบอกว่าท้องนี่แหละ นาระนี่ถึงขั้นคิดว่าเธอไปรักสนุกจนป่องน่ะ”


“ฮ่ะๆ นาระไม่รู้นี่นะว่าผู้ชายที่ฉันพัวพันจริงๆ มีแค่อากาอิคนเดียว”


ถ้าจะต้องย้อนความสนุกขำขันตอนที่ฉันเริ่มตั้งท้องแล้วคงเป็นช่วงนั้นสินะ

 



ช่วงที่ฉันไปหาหมอจนได้รับคำยืนยันจากหมอแล้วว่าตั้งท้องแน่ๆ เป็นช่วงที่อาการแพ้ท้องเริ่มออกอาการชัดเจนชนิดที่ฉันไม่อยากออกจากบ้านไปเจอโลกภายนอกเลยทีเดียว อากาอิเขามีงานที่ไม่สามารถลาได้จึงต้องไปทำงานและรีบกลับมาบ้านทุกวัน บางวันก็มีพวกโจดี้มาเยี่ยม พวกเขาแตกตื่นเพราะคิดว่าอากาอิล่อลวงฉัน แต่ความจริงใจคือพอใจทั้งสองฝ่าย


รวมถึงพอใจผลลัพธ์ที่ตามมาด้วย


นอกจากเพื่อนร่วมงานของอากาอิที่รู้เรื่องแล้วจึงตามด้วยครอบครัวของฉัน คุณพ่อเกือบชักดาบประจำตระกูลออกมาแล้วแต่ติดที่คุณแม่เร็วกว่าโดยการคว้าดาบไปถือไว้ก่อน พี่ชุนเองก็แค่ยิ้มและแสดงความยินดี รวมถึงเป็นคนบอกให้ฉันย้ายไปอยู่กับอากาอิถาวรไปเลย เห็นบอกว่าครอบครัวต้องอยู่ด้วยกัน


คนที่น่าสงสารที่สุดกลับไม่ใช่ใครที่ไหน เป็นคุณพ่อที่มีฉันเป็นลูกสาวอยู่บ้านไม่กี่ปีเท่านั้นเอง


และจากที่บอกไปแล้วว่าฉันแพ้ท้องหนักมาก ทำให้ไม่อยากออกจากบ้าน ฮิโระที่นึกเป็นห่วงจึงมาเยี่ยมฉัน และพาเพื่อนมาแสดงความห่วงใยอย่างท่วมท้น


“เอ๋ ท้อง!!!”ทุกคนที่มาเยี่ยมนึกว่าฉันแค่ไม่สบายเฉยๆ แต่กลายเป็นว่าพอทุกคนรู้ว่าฉันท้องต่างร้องอย่างตกใจ


“พี่ชูเนี่ย สุดยอด”แต่มีคนหนึ่งที่ยังชื่นชมพี่ชายตัวเองไม่เลิก


“อ้าว แม่แมร์รี่ยังไม่ได้บอกเหรอ”ฉันจำได้ว่าอากาอิเคยโทรไปบอกกับแม่ตัวเองแล้ว นึกว่าเซระจะรู้อยู่แล้วซะอีก


“ยังๆ แต่เห็นทำตัวงุ่นง่านเหมือนอยากลงมือสับหัวคนมาสักพักก็นึกอยู่ว่าเพราะอะไร ที่แท้ก็คือเธอท้องนี่เอง เหหห”


“คู่นี้ดูเรียบๆ แต่ไปเร็วจัง ไม่เหมือนใครแถวนี้ยังไม่คิดจะร่อนการ์ดกันเลย”


“อะไรกันเล่าโซโนโกะ ตัวเองนั่นแหละ ยังไม่ร่อนการ์ดเหมือนกันไม่ใช่รึไง”


“คุณมาโคโตะกำลังพิสูจน์ตัวเองอยู่ก็ต้องใช้เวลาอีกสักหน่อยน่ะ”โซโนโกะโต้เถียงกับรัน เห็นว่าคุณมาโคโตะที่เป็นแฟนคิดเรื่องอนาคตจริงจังต่อจากการแข่งขันของตัวเอง แล้วกำลังเข้าไปศึกษางานที่บริษัทซึซึกิ


“แล้วเป็นยังไงบ้าง อาการแพ้ท้องน่ะ”ชินอิจิถามกลับเข้ามาเรื่องเดิม


“ก็ไม่ได้อาเจียนหรือเหม็นไปหมดทุกอย่างแล้วล่ะ มีแต่จะกินเยอะไม่เป็นเวลาแล้วอารมณ์ขึ้นๆ ลงๆ น่ะ”


“อาการปกติของคนท้องสินะ อ้อ นี่คุณพ่อคุณแม่ฝากมาให้”ชินอิจิหยิบของในกระเป๋าออกมา ซึ่งข้างในจะเป็นพวกคู่มือแม่และเด็ก และหนังสือวรรณกรรมอ่านคลายเครียด


“สุดท้ายก็เป็นหนังสือนะ”รันแซวขำๆ ชินอิจิขมวดคิ้วเล็กน้อย


“ก็มันช่วยไม่ได้นี่ คุณแม่บอกว่าอ่านคู่มือแม่และเด็กก็สำคัญ แต่คุณพ่อก็บอกว่าอ่านหนังสือคลายเครียดจะทำให้สุขภาพของเด็กดีก็เลยให้มาทั้งสองเล่มเลย”


“ดีแล้วล่ะ ให้พวกหนังสือมาดีต่อฉันมาที่สุดล่ะนะ ฝากขอบคุณไปด้วยนะ”


“ได้อยู่แล้ว”


“แหมๆๆ นายนี่ไม่บอกการณ์ไกลเลยนะชินอิจิคุง มันต้องอันนี้!”โซโนโกะเองก็ไม่ยอมน้อยหน้าแล้วหยิบหูฟังกับเครื่องเล่นเพลงออกมาให้


“อ๊ะ ไอ้นั่นสินะ”รันที่พอรู้เรื่องก็ร้องออกมา


“ใช่ๆ นี่นะเป็นหูฟังกับเพลงที่ฉันใส่เพลงบรรเลงเพื่อเพิ่มพัฒนาการของเด็กล่ะ ตอนนี้น่าจะฟังไม่ได้ แต่สัก 6 – 7 น่าจะฟังได้แล้ว เด็กคงเป็นรูปร่างขึ้นมาบ้างแล้วล่ะ”


“เป็นอะไรไปเซระ”ฮิโระถามผู้หญิงที่เหมือนผู้ชายด้วยความแปลกใจที่เพื่อนเงียบไป


“อ้อ เปล่าๆ แค่คิดว่าผู้ชายแบบพี่ชูตอที่รู้ว่าเธอท้องจะทำตัวยังไง ฉันเคยเห็นในละครที่พอพระเอกรู้ว่านางเอกท้องนี่แตกตื่นยิ่งกว่าคนท้องเองซะอีก”พอเธอว่าอย่างนี้ฉันก็หัวเราะในลำคอพลางส่ายหน้า


“ไม่หรอก อากาอิเขาอายุตั้งขนาดนั้นไม่ใช่เด็กๆ แล้วซะหน่อย เห็นแบบนั้นแต่พึ่งพาได้มากกว่าที่คิดนะ”


“จะว่าไปซากิยังเรียกคุณอากาอิอีกล่ะ ทำไมไม่เรียกชื่อไปเลย”รันตั้งข้อสังเกต พอถามถึงจุดนี้ฉันก็หัวเราะแห้ง


“ฉันเรียกเขาอย่างนี้จนชินน่ะ แล้วเหมือนจะแก้ไม่หายแล้วด้วย”


“เธอเนี่ยนะ”ฮิโระทำเสียงเหนื่อยใจ แต่ก็ไม่สามารถพูดอะไรได้ เขาคงรู้แหละอะไรที่มันชินจะแก้ยาก


ทุกวันนี้มันยังตัวเป็นเด็กกับยามาโตะอยู่เลย


หลังจากที่ทุกคนพูดคุยตามประสาคนที่มีการมีงานกันจนไม่ได้เจอกันมานานแล้วจึงขอตัวกันกลับหมด ฮิโระเห็นอย่างนั้นก็เปิดธุรกิจร้านอาหารอยู่ ฉันคิดว่าคงติดใจตอนที่ทำงานร้านอเล็กซ์เลยเปิดเองมันซะเลย ตอนนี้ก็เปิดสาขาแล้วนะ ถ้าเป็นของที่มันชอบ มันทุ่มจริงๆ อ้อ ตอนนี้มันยิงปืนเป็นแล้วนะ ชอบมาท้าฉันบ่อยๆ ตอนที่ว่าง


สกอร์ตอนนี้คือมันแพ้เรียบ


พอทุกอย่างในบ้านกลับมาสงบ ฉันจึงลุกไปเก็บของที่เพื่อนๆ เอามาให้ ตอนนี้ท้องยังไม่โต ฉันจึงยังไม่นึกเป็นห่วงเท่าไหร่ อีกอย่างตอนนี้ก็เพิ่งพ้นช่วงสามเดือนมาแล้วคงวางใจได้ในระดับหนึ่งแล้วล่ะ ฉันนั่งดูซีรี่ย์กินผลไม้ไปพลางๆ ระหว่างรออากาอิกลับมาในช่วงเย็นๆ


ตอนนี้หน้าที่ทำอาหารตกเป็นของเขาแล้วล่ะ ทำเป็นช่วงที่ปลอมตัวเป็นคุณสึบารุน่ะ


“กลับมาแล้ว”พอได้ยินเสียงอีกคน ฉันวางวางผลไม้ที่วางเปล่าลงแล้วเดินไปหาเขาที่หน้าประตู


“ยินดีต้อนรับกลับ งานเป็นยังไงบ้าง”


“ก็ดี อย่างน้อยก็มีพัฒนาการให้เห็น”


“หึๆ ฉันว่านายโหดมากกว่า”อากาอิยิ้มเหี้ยมแล้วปรับเป็นสีหน้าปกติก่อนที่จะเข้ามาเดินประคองฉันไปนั่งที่โซฟาตัวเดิม


“นี่ ฉันไม่ได้ท้องใหญ่ขนาดที่ต้องดูแลขนาดนั้นนะ”


“ฉันไม่รู้เรื่องคนท้องนักหรอก แต่เขาบอกให้ระวังไม่ใช่เหรอ”คำถามที่เหมือนกวนๆ นั่นแท้จริงแล้วมาจากความไม่รู้ของเขานั่นเอง ฉันเพิ่งรู้เหมือนกันว่าตอนที่แม่แมร์รี่ท้องน้องๆ หมอนี่ไม่เคยอยู่ด้วยเลยน่ะสิ


“มันก็ถูก แต่มันควรพอดีด้วยสิ ตอนนี้ยังไม่น่าเป็นห่วงเท่าไหร่ เอาไว้ช่วง 7- 8 เดือนโน้น ท้องฉันใหญ่แล้ว”


“...”


“มีอะไรรึเปล่า”ฉันถามเมื่ออากาอินิ่งเงียบไป เขาวางมือบนหน้าท้องฉันและลูบเบาๆ


“เปล่า ฉันแค่ไม่อยากจะเชื่อว่าฉันจะมีลูก ไม่รู้สิ เพื่อนเธอก็ไม่คิดว่าฉันจะเป็นพ่อคนได้ใช่มั้ยละ”


“ฮ่ะ พวกนั้นก็แค่คิดไม่ถึงว่าฉันจะมีนายเป็นสามีต่างหาก เขานึกว่าฉันจะขึ้นคาน”


“เจ้าหนูนั่นด้วยเหรอ”


“อือ ชินอิจิด้วย”ฉันยิ้มคำกับสรรพนามแทนตัวของชินอิจิ เหมือนว่าอากาอิจะเรียกมาตั้งแต่ยังไม่ได้ปลอมตัวเป็นคุณสึบารุ แต่มันก็ติดปากเกินกว่าจะเรียกชื่อแล้วล่ะนะ


แต่ช่วงนี้ชินอิจิเองก็มาช่วยงาน FBI. บ้าง ตามคำชวนของโจดี้ ก่อนหน้านี้เพิ่งปิดคดีไปเองฉันช่วยแค่สืบข้อมูลแต่ไม่ได้ลงพื้นที่จริงจัง


“เป็นอะไรของเธอ”


“เปล่า แค่เหงาๆ นิดหน่อย”ฉันเอนหัวไปพิงไหล่เขา อากาอิจึงขยับตัวเล็กน้อยจนฉันขยับเข้าไปซบที่อกเขาได้ถนัด เขาเองก็สามารถกอดฉันเอาไว้ได้เหมือนกัน


“ทำไมล่ะ ฉันลางานให้เธอได้ เจมส์คงเข้าใจ”


“เปล่า ฉันไม่ได้เหงาในความหมายนั้น”


“แล้วเธอเหงาในความหมายไหน”เขากอดฉันแน่นขึ้นอีกนิด ฉันยิ้มเล็กน้อยที่เขาแสดงออกว่าเป็นห่วงฉันแบบนี้


“อือ ไม่รู้ว่าเรียกว่าเหงาหรือน้อยใจมากกว่ากันนะ ก็ในขณะที่ฉันอยู่บ้านแบบนี้ ชินอิจิกลับสามารถช่วยงานนายได้”


“เรื่องนั้น...”


“แต่ถึงฉันจะคลอดเด็กคนนี้ออกมาแล้ว ฉันก็ต้องคอยดูแล คงลงพื้นที่ไม่ได้อย่างน้อยสัก 5 ปีนั่นแหละ เฮ้อ โอ๊ย!”ฉันร้องเสียงหลง


“ฟังให้จบสิ ฉันไม่ได้อยากทิ้งให้เธออยู่เฝ้าบ้านแบบนี้หรอก รู้อยู่ว่าเธอน่ะนิสัยเป็นยังไง แต่ขอแค่ตอนนี้ที่เธอให้ความสำคัญกับครอบครัวมากกว่าความสนุกของตัวเองเถอะนะ”


“พูดแบบนี้แล้วฉันจะเถียงอะไรได้ล่ะ ฉันก็บ่นไปเรื่อยนั่นแหละ คนท้องน่ะอารมณ์ขึ้นๆ ลง ๆ นายน่ะต้องตามใจฉันมากๆ”


“ครับๆ แล้วนึกยังไงมาตัดพ้อกันแบบนี้ล่ะ”


“ก็บอกแล้วว่าเป็นอารมณ์คนท้อง”ฉันว่าแล้วเอนตัวลงเหมือนกึ่งนอนเบาๆ พอได้นั่งแบบนี้ก็รู้สึกปลอดภัยและสบายใจที่สุด


“อ้อ บางที่บอกว่าเวลาผู้หญิงบางคนแพ้ท้องจะชอบอ้อนสามีน่ะ สงสัยฉันก็เป็นแบบนั้นเหมือนกัน”


ว่าแล้วฉันก็โดนคนตัวโตขโมยจูบก่อนมื้อเย็นเสียได้

------------------------------------------------------

ไม่ได้ตรวจคำผิดเลยนะ ถ้ามีก็เมินๆ มันไปนะคะ แง

ขอโทษที่หายไปนานนะคะ ไม่ค่อยได้แต่งเลย มู้ดตอนที่ทั้งสองคนอยู่กินด้วยกันแล้วแต่งยากจริงๆ ค่ะ ไม่มีประสบการณ์ตรงก็จะลำบากหน่อยๆ 5555 เจอกันตอนหน้านะคะ

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 139 ครั้ง

499 ความคิดเห็น

  1. #478 P๊ummashif D. Ace (@0936083688dew) (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 29 มีนาคม 2562 / 19:38

    มาอ่านนิยายมุ้งมิ้งหลังจากเพิ่งนกไป แต่มันหยุดยิ้มไม่ได้เลย


    #478
    0
  2. #411 Yukari3120 (@3120-54-191144) (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 12 มีนาคม 2562 / 16:46

    บ้าจิงทำไมเราถึงหยุดยิ้มไม่ได้กันนะ\(//∇//)\ ใจบางไปหมดแล้วววฮรืออ(● ˃̶͈̀ロ˂̶͈́)੭ꠥ⁾⁾

    #411
    0
  3. #408 💐รักธรรมชาติ💐 (@817467823) (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 11 มีนาคม 2562 / 23:54

    อ่านแล้วฟินอะ ยอมใจ
    #408
    0
  4. #407 Zoubutsushu (@rika21545) (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 11 มีนาคม 2562 / 23:14

    อ่านแล้วมีความฟินเล็กๆ สนุกมากกกก รออ่านน้าาาาา
    #407
    0
  5. #406 phantomhive001 (@phantomhive001) (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 11 มีนาคม 2562 / 22:20
    เอาอีกกกกก
    #406
    0
  6. #405 YAMN (@machamon) (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 11 มีนาคม 2562 / 21:52
    น่ารักกันจังเลยยย
    #405
    0
  7. #404 CQ Pang (@pangchio) (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 11 มีนาคม 2562 / 21:40
    555555ไม่หวานมาก​ แต่อบอุ่นอิอิ
    #404
    0