END [fic]Conan - Silver x Mystery

ตอนที่ 60 : กระสุนนัดพิเศษ ทายาทกระสุนเงินแสนลึกลับ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 487
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 69 ครั้ง
    5 พ.ค. 62

                      
                                                                                T
                        B


กระสุนนัดพิเศษ ทายาทกระสุนเงินแสนลึกลับ

 


“ชิอน จะสายแล้วลูก”เสียงของคุณแม่ดังเร่งฉันที่กำลังใส่ถุงเท้าอย่างเร่งรีบ


ปกติฉันไม่ใช่คนสายแบบนี้นะ แต่เมื่อวานดันอ่านนิยายเล่มโปรดของคุณแม่เพลินจนนอนดึกไปหน่อยเท่านั้นเอง คุณพ่อยังบอกเลยว่านิสัยส่วนนี้ได้คุณแม่มาเต็มๆ


“อรุณสวัสดิ์ค่ะ คุณแม่ คุณพ่อ”


“อรุณสวัสดิ์ตัวแสบ ตื่นสายเลยนะ”คุณพ่อที่อายุมากกว่าคุณแม่เกือบสองรอบยิ้มทักทาย แม้จะอายุมากแล้ว แต่ใบหน้ายังคงความหล่อคูลเหมือนสมัยหนุ่มๆ เอาไว้ได้ ส่วนคุณแม่ยังสาวยังสวยเพราะมีลูกไวส่ายหัวนิดๆ


“นิดหน่อยค่ะ เล่มโปรดของแม่ทำพิษซะแล้ว”


“ไม่ไหวเลยนะชิอน”


ชื่อของฉันคือชิอน เป็นชื่อดอกไม้ชนิดหนึ่งที่คล้องกับชื่อคุณแม่ ที่แปลกว่าดอกไม้แห่งความหวัง เป็นการเล่นคำง่ายๆ เลยล่ะ อ้อ จริงเต็มของฉันคืออากาอิ ชิอน ลูกของสองสไนเปอร์ฝีมือระดับพระกาฬ


ที่พูดมาไม่ได้โม้เลย คุณพ่อคือ Silver bullet กับคุณแม่ Mystery bullet ไม่ต้องบอกก็รู้แล้วว่าสองฉายานี้ได้มาอย่างโหด


ฉันเป็นส่วนผสมของสองคนนี้อย่างลงตัว ด้วยความที่เป็นผู้หญิงเลยมีหน้าตาที่เหมือนคุณแม่มาก แต่สีตาได้เขียวหม่นจากคุณพ่อ แต่พอโตขึ้นมาก็เขียวไม่ชัดเท่าไหร่แล้ว ได้รับวิชาบางส่วนมาบ้างจนมั่นใจว่าเก่งกว่าเด็กวัยเดียวกันที่ร่ำเรียนมานานแน่ๆ แต่นอกจากนั้นฉันไม่ได้นิสัยเหมือนบุพการีมากนัก เพราะตอนเด็กได้น้าฮิโระมาช่วยเลี้ยงบ้างเลยติดนิสัยเฮฮาของพี่เขามามากกว่า เรียกได้ว่าเป็นเด็กอารมณ์ดีจนคนนอกยังไม่ค่อยเชื่อว่าเป็นครอบครัวเดียวกันถ้าเกิดหน้าไม่ได้เหมือนกันอ่ะนะ ตอนนี้ฉันอายุ 15 เพิ่งขึ้นมัธยมปลายมาไม่นานนี่เอง


“เสียงรถ...อาโออิมาแล้วมั้งลูก”คุณแม่ยังหูดีเหมือนเดิม เพราะไม่นานก็มีเสียงบีบแตรรถดังมาจากหน้าบ้าน ฉันตาเหลือกแล้วรีบคว้าขนมปังมาคาบเอาไว้


“ไปดีมาดีนะลูก”คุณแม่บอกไล่หลัง ฉันทำได้แค่พยักหน้ารับเท่านั้น เดี๋ยวขนมปังติดคอ


ปัง!


“ใจเย็น นั่งพักก่อนนะ”เมื่อปิดประตูรถเสียงดัง พี่อาโออิก็พูดขึ้น


พี่อาโออิเป็นลูกบุญธรรมของน้าฮิโระกับน้ายามาโตะ ซึ่งอายุมากกว่าฉันสิบปี และเขาก็เป็นพนักงานออฟฟิศที่มีตำแหน่งใหญ่โตในวัยแค่นี้อีกด้วย ทุกเช้าเขาจะมารับฉันไปส่งที่โรงเรียนทุกเช้ามันเลยเป็นความเคยชินที่ต้องเห็นหน้าพี่เขาทุกวัน


“เมื่อคืนอ่านหนังสือจนดึกล่ะสิ”พี่อาโออิแกล้งแซวอย่างรู้นิสัยกันดี


“ใช่ค่ะ นิยายในรุ่นคุณแม่น่ะสนุกมากเลยนะคะ ไขปริศนาด้วยตัวเองโคตรคลาสสิค หลังๆ มานี้เป็นแนวสืบสวนแบบโลกอนาคตแฟนซีจนไม่มีเค้าไอของการสืบสวนเลยสักนิด”



“หนังสือก็มียุคของมันอยู่นะ ช่วงของพี่ก็เป็นแนวเหนือธรรมชาติที่กำลังเป็นที่นิยม”


“แล้วพี่อาโออิสบายดีมั้ยคะ ตอนไปดูงาน”ฉันถามถึงตอนที่พี่เขาไปดูงานต่างจังหวัดกับหัวหน้าแผนกคนอื่นๆ เมื่ออาทิตย์ก่อนลากยาวจนเมื่อวานที่พี่อาโออิเพิ่งกลับมา


“ไม่สบายเท่าไหร่เลย พี่ไม่ชอบคนเยอะๆ แถมไปครั้งนี้ผู้หญิงนยังเยอะอีกต่างหาก พี่จะอ้วกตั้งหลายครั้ง”


“โอ๋ๆ นะพี่อาโออิ”


ฉันมีสีหน้าไม่สบายใจเพราะความเป็นห่วงพี่อาโออิ


เมื่อก่อนพี่อาโออิเคยมีครอบครัวนะ แต่ว่าเป็นครอบครัวที่พังมาก พ่อติดเหล้า แม่เสียสติทำร้ายลูกตัวเอง พี่อาโออิจึงถูกพาออกมาจากบ้านแบบนั้นและในที่สุดพวกน้าฮิโระก็รับไปเลี้ยง แม้ว่าจะปรับตัวให้สามารถอยู่ใกล้ผู้หญิงได้ แต่ก็ไม่ชอบเวลาอยู่กับผู้หญิงจำนวนมากอยู่ดี


แต่ฉันกับแม่หรือเพื่อนๆ ของน้าฮิโระที่เป็นผู้หญิงเป็นข้อแม้ของพี่อาโออินะ เหมือนพี่อาโออิจะรู้ว่าใครมาดีใครมาร้าย


“ถึงแล้วล่ะ เราก็ลงไปเรียนได้แล้วนะ ตอนเย็นพี่มีงานลากยาวคงมารับไม่ได้”พี่อาโออิจอดที่กำแพงโรงเรียนที่เดิมอย่างทุกที


“รับทราบค่ะ แล้วเจอกันนะคะพี่อาโออิ”ฉันยิ้มแล้วลงจากรถพี่เขา


โรงเรียนมัธยมปลายเทย์ตันคือโรงเรียนที่คุณแม่เรียนในตอนมัธยมปลายเหมือนกัน แต่ว่าพอตอนปี 2 คุณแม่ก็ต้องย้ายไปรักษาตัวที่อเมริกาเพราะเรื่องงานทำให้เรียนไม่จบ คราวน็ฉันเลยอยากเรียนจบแทนแม่เอง


อ้อ เห็นคุณแม่แบบนั้น แต่คุณแม่ฉลาดมากนะ จริงๆ ตอนนั้นคุณพ่อเป็นคนสอนวิชาต่างๆ ให้คุณแม่จนจบหลักสูตรมัธยมแล้ว แต่ที่ให้ไปเข้าโรงเรียนเพราะอยากให้มีสังคมและเรียนเอาวุฒิ พอเข้าโรงเรียนเลยเจอน้าฮิโระนั่นแหละ


“ชิอนนนน”


“ซัตจัง”ฉันร้องเรียงคนที่เข้ามากอดฉันเต็มรัก


ซัตซึกิหรือซัตจังเป็นเพื่อนร่วมห้องและเป็นเพื่อนสนิทของฉันเอง เธอเป็นลูกสาวยากูซ่าอันเก่าแก่ไม่แพ้ตระกูลยาบุไทกะเลย เพิ่งมารู้เอาตอนงานเลี้ยงรวมแก๊งต่างๆ นี่แหละ


“เดือนหน้าฉันมีแข่งคาราเต้ด้วยล่ะ โคตรน่าเบื่อเลย อ๊ะ ใต้ตาคล้ำแบบนี้อ่านนิยายโต้รุ่งใช่มั้ย”ซัตจังบ่นใส่ฉันตามนิสัย


“เปล่า ไม่ได้โต้รุ่งสักหน่อยได้นอนอยู่บ้างนะ สักสามสี่ชั่วโมง”


“ให้ตายเถอะ เลือดนักอ่านนี่เข้มข้นจริงๆ นะ อ้อ ว่าแต่งานเลี้ยงคืนนี้ตจะมาใช่มั้ย”


“งานเลี้ยง? อ้อ งานเลี้ยงประจำปีใช่มั้ย ไปสิ ปีนี้ฉันควงน้าชุนกับน้าเรกะล่ะ”


“น้าเธอสินะ แหม แต่สองคนนั้นก็ไม่ยอมเปิดตัวสักทีนะ รู้กันทั้งวงการแล้วมั้งว่าเป็นคนรักกันน่ะ”


น้าชุนทราเป็นพี่ชายของคุณแม่กับน้าเรกะที่เป็นคนสนิทของน้าชุน ปัจจุบันทั้งสองคนเป็นคนรักกันนะ แต่ไม่เคยพูดเปิดตัวออกมาให้คนนอกรู้ ทั้งที่รู้กันทั้งวงการแล้วว่าเป็นเจ้านายกับคุณคนสนิทที่คิดไม่ซื่อน่ะ


“ภาพลักษณ์ล่ะมั้ง เห็นอย่างนั้นแต่น้าเรกะขี้กังวลจะตาย”


“ฮ่ะๆ คงอย่างนั้น ปะ เข้าห้องเรียนกันดีว่า”ซัตจังหัวเราะแล้วลากฉันไปที่ห้องเรียน


หลังเลิกเรียนวันนี้เป็นน้าชุนกับน้าเรกะที่มารับกลับบ้านใหญ่หรือคฤหาสน์ยาบุไทกะที่ยังคงความเป็นญี่ปุ่นจ๋าอย่างหายากในสมัยนี้ เห็นคุณแม่บอกว่าเป็นตระกูลซามูไรเก่าแก่ด้วยล่ะ


งานเลี้ยงประจำปีเป็นงานเลี้ยงพบปะกันในบรรดานักธุรกิจและยากูซ่า เรียกได้ว่าตัวอันตรายระดับต้นๆ ของญี่ปุ่นมารวมตัวกันอยู่ในที่เดียว แม้ว่าหลังๆ มานี้จะไม่ได้โหดเท่าเหมือนกันแล้วแต่บารมีที่เคนทำมาก็ไม่สามารถทำให้ประมาทได้เลยเมื่อก่อนเป็นคุณตาคุณยายที่ไป แต่หลังๆ มานี้ก็ส่งไม้ต่อให้น้าชุนไปแทนแล้ว ฉันเองก็ไปในฐานะทายาทคนต่อไป


น้าชุนกับน้าเรกะยังไม่พร้อมที่จะรับเด็กหรือทำเด็กหลอดแก้วน่ะ เลยยังไม่มีทายาทเป็นของตัวเอง งานแบบนี้เลยจิ๊กตัวฉันไปตลอ


“สวัสดีค่าน้าชุน น้าเรกะ”ฉันยิ้มทักทายทั้งสองคน


“ไง ยัยตัวแสบ วันนี้พร้อมไปออกรบมั้ย”


“คุณชุนครับ...สวัสดีครับ คุณหนู”น้าเรกะหันไปเรียกอีกคนที่พูดอย่างนั้น แต่น้าชุนหัวเราะอย่างอารมณ์ดี


“กลับบ้านกันเถอะ ชิอนจะได้มีเวลาพักผ่อนกับแต่งตัว”น้าชุนพูดแบบนั้น น้าเรกะจึงออกรถเดินทางกลับคฤหาสน์หลังใหญ่กัน


ระหว่างทางน้าชุนที่นั่งข้างคู่กับน้าเรกะคอยซักถามพูดคุยกับฉันตามประสาที่ไม่ได้เจอกันนาน ช่วงนี้ฉันวุ่นๆ เรื่องการปรับตัวกับชีวิตมัธยมปลายเลยไม่ค่อยได้เข้าไปหาที่คฤหาสน์เลย


จนเมื่อมาถึงฉันก็เข้าไปในคฤหาสน์อย่างคุ้นชิน คนในบ้านก้มหัวทักทายฉันเป็นระยะ ฉันก็แค่ยิ้มตอบเขาไปก่อนจะวิ่งไปที่ห้องนั่งเล่นที่ตกแต่งสไตล์ญี่ปุ่นตามรสนิยมของคุณตา


“คุณตา คุณยาย หนูมาแล้วค่า!”ฉันเปิดประตูเลื่อนด้วยความแรงพอสมควรก่อนจะวิ่งเข้าไปข้างในห้อง กระโจนไปกอดคุณตาที่เริ่มมีผมขาวแซมตามวัย อีกฝ่ายวางของในมือแล้วรวบตัวฉันไปกอด


“ไง ยัยหลานตัวแสบ ไม่เจอกันนานเลยนะ”คุณตาว่าพลางดีดหน้าผากไปหนึ่งดอก


แรงคนแก่นี่ดูถูกไม่ได้นะ


“คืนนี้ชิอนไปงานเลี้ยงกับชุนสินะ”คุณยายยิ้มถาม ฉันเลยลุกจากคุณตามานั่งดีๆ


“ค่ะ คืนนี้ว่าจะค้างที่นี่ด้วยค่ะ แม่บอกว่างานเลี้ยงคงเลิกดึกน้าชุนจะได้ไม่ลำบากมาส่งด้วย”


“เหรอ แล้วซากิยังรับงาน FBI. อยู่รึเปล่า”คุณตาถามขึ้นมาบ้าง


“ยังรับค่ะ แต่รับเฉพาะงานที่ต้องการสไนเปอร์และเป็นงานที่ต้องใช้ฝีมือจริงๆ ถ้าเป็นพวกไปเล็งเป้าแบบที่ใครก็ทำได้แบบนั้นแม่ไม่รับค่ะ”


คุณพ่อกับคุณแม่ทำงานให้ FBI. มาตั้งนานนมแล้ว ตอนนี้คุณพ่อรับหน้าที่เป็นครูฝึกซะส่วนใหญ่ ส่วนคุณแม่รับแค่งานบางงานเท่านั้น เพราะงานของคุณแม่จะทำงานร่วมกับน้าชุนมากกว่า ครอบครัวยาบุไทกะมีธุรกิจอยู่หลากหลายรวมถึงโรงงานบ่มสาเกที่อยู่ต่างจังหวัดอีกหลายที่ ทำให้มีเงินไหลเข้ามาเป็นจำนวนมาก แม่ฉันก็คอยช่วยงานน้าชุนนี่แหละ


พอพูดคุยกับคุณตาคุณยายได้ไม่นาน พี่คนหนึ่งในบ้านก็มาเรียกให้ฉันไปแต่งตัวเพื่อเตรียมไปงานเลี้ยงโดยที่คุณยายตามไปช่วยแต่งตัวจนสามารถเนรมิตเด็กกะโปโลให้ดูเป็นผู้ใหญ่ขึ้นมาได้บ้าง


ในงานเลี้ยงไม่ได้มีอะไรน่าตื่นเต้น ก็แค่งานพบปะสังสรรค์กันของคนในวงการเดียวกัน ซึ่งมีเด็กแบบฉันไม่กี่คนที่มางานแบบนี้ด้วย ซัตจังเพื่อนของฉันก็ดันเจอหนุ่มคุยถูกคอจนหลบมุมไปคุยกันสองคน ทิ้งให้ฉันยืนเหงาอยู่ตรงนี้ เพราะทักทายพวกผู้ใหญ่หมดแล้ว แต่น้าชุนเองก็ไม่ชอบงานแบบนี้เท่าไหร่ คิดว่าอีกสักครึ่งชั่วโมงก็คงจะกลับกันแล้ว


“สวัสดีครับ”


“สวัสดีค่ะ”ฉันยิ้มตอบกลับคนที่น่าจะเป็นลูกชายใครสักคนในงาน อีกฝ่ายแค่ทักทายแล้วยืนดื่มแก้วแชมเปญของตัวเองเงียบๆ


“มากับคุณชุนสินะครับ”ตอนนี้ไม่เงียบแล้วล่ะ ฉันรีบเปลี่ยนเสียงและปั้นหน้าสุภาพ


“ค่ะ รู้จักกับน้าชุนเหรอคะ”


“คุณพ่อเคยแนะนำให้รู้จักน่ะครับ บอกว่าอีกหน่อยคงได้ร่วมงานกันบ่อยๆ”อีกฝ่ายดูเป็นผู้ใหญ่มาก ดูจากที่ดื่มแอลกอฮอล์ได้ก็คงจะ 20 ขึ้นแล้วล่ะ


บางแก๊งมักจะส่งต่อตำแหน่งให้ผู้สืบทอดตอนเรียนจบ คนคนนี้เองก็น่าจะเข้าข่ายนั้น


“เหรอคะ ถ้าเป็นแบบนั้นก็ดีนะคะ น้าชุนทำงานเก่ง งานที่ทำร่วมกันคงเติบใหญ่ดีค่ะ”


“แต่ผมอยากร่วมงานกับคุณมากกว่าน่ะสิ จะมีความเป็นไปได้รึเปล่าครับ”


“นั่นสินะคะ ฉันเองก็ไม่รู้เลย”


“ถ้าผมอยากรู้ชื่อของเธอ...”


“ยัยตัวแสบ กลับกันได้แล้ว”น้าชุนเดินเข้ามาใกล้ และคิดว่าคงได้ยินคำถามเมื่อสักครู่เลยไม่ได้เรียกชื่อฉัน


“ค่ะ ขอตัวก่อนนะคะ”


พวกเรากลับมาถึงที่คฤหาสน์ยาบุไทกะในตอนที่ค่อนข้างดึกแล้ว คุณตาคุณยายจึงหลับไปแล้วเช่นเดียวกัน มีแค่คนดูแลบ้านที่ผลัดเวรกันตื่นอยู่


“โดนจีบเหรอ”น้าชุนแกล้งแซว


“เห็นๆ อยู่ ทำมาเป็นอ้างเรื่องธุรกิจที่พ่อของเขาทำร่วมกับน้าชุน”


“หน้าม่อแบบนี่คงร่วมงานได้แค่คนพ่อ ถ้าส่งต่อให้คนลูกเมื่อไหร่คงต้องพิจารณาอีกที”


“ง่ายจะตายน้าชุน ก็แค่น้าต้องดูแลต่อไปเท่านั้นเอง ไม่ต้องส่งต่อให้หนูหรอก”


“กะจะหนีงานสินะ”น้าชุนยิ้มกริ่มเหมือนรู้ความคิดฉันดีอยู่แล้ว


“เปล่าสักหน่อย ที่พูดเนี่ยเพื่อกดดันให้น้าชุนกับน้าเรกะมีลูกกันสักทีต่างหากล่ะ หนูไปทางแม่มากกว่าทางน้าชุนนะ”


“อืม นั่นสินะ คิดว่าควรเริ่มแล้วจริงๆ ใช่มั้ยเรกะ”น้าชุนหันไปถามความคิดเห็นของคนรักที่เริ่มหน้าแดงขึ้นเรื่อยๆ


“ตะ ตามใจคุณชุนเลยครับ”แม้จะตอบอย่างตะกุกตะกัก แต่ก็เป็นคำตอบที่ทำให้น้าชุนยิ้มได้


“งั้นคืนนี้ทำลูกกัน ราตรีสวัสดิ์นะชิอน”


“ราตรีสวัสดิ์ค่ะ น้าชุน น้าเรกะ อ้อ ห้องหนูไม่ไกลจากห้องพวกน้านะคะ ระวังเสียงด้วย”


“คะ คุณหนู!


เฮ้อ แกล้งน้าเรกะเวลาแบบนี้มันสนุกจริงๆ เข้าใจแล้วว่าทำไมน้าชุนถึงเป็นพวกชอบแกล้ง


ฉันใช้เวลาอยู่ที่คฤหาสน์ยาบุไทกะอีกวันนึงก่อนที่คนในบ้านจะมาส่งฉันที่บ้านพ่อกับแม่ในตอนที่ดึกพอสมควร และพอเข้าไปในบ้านก็พบกับคุณพ่อคุณแม่ที่แต่งตัวพร้อมออกไปทำงาน ที่พื้นทีกระเป๋าใส่ไรเฟิลวางหลาอยู่กลางบ้าน


“ไปทำงานเหรอคะ”ฉันก้มลงไปช่วยรูดซิปกระเป๋าของคุณแม่


“ใช่จ้ะ พวแม่อาจจะกลับมาช่วงรุ่งสางเลยถ้าไม่ไหวนอนไปก่อนเลยนะ”


“ค่ะแม่”


“อยู่เฝ้าบ้านเป็นเด็กดีนะ แล้วพ่อกับแม่จะรีบกลับมา”พ่อเดินมาลูบหัวฉันก่อนจะสะพายกระเป๋าซึ่งข้างในมีไรเฟิลขึ้นบ่า


“ค่ะ พ่อกับแม่ตั้งใจทำงานนะคะ ระวังตัวด้วย”ฉันยิ้มอวยพรและเดินไปส่งทั้งสองคนที่หน้าประตูบ้าน


คืนนี้คุณพ่อกับคุณแม่แต่งกายด้วยชุดสีดำเวลาทำงานเป็นสไนเปอร์แบบนี้ และเป็นทุกครั้งที่ฉันมักจะเห็นทั้งสองคนที่กลับไปในช่วงวัยรุ่นอีกครั้งเสมอ ฉันชอบที่จะมาส่งพ่อกับแม่แบบนี้เพราะเหตุผลนี้แหละ


“ไปก่อนนะ ชิอน”


“เดินทางปลอดภัยนะคะ”


ฉันภาวนาในน้าชุนกับน้าเรกะทำลูกกันเร็วๆ จะได้มีผู้สืบทอด เพราะฉันต้องการสืบทอดชื่อ Silver Bullet ต่อจากคุณพ่อต่างหากล่ะ

-----------------------------------------------------------------

ว่าจะลงตั้งแต่เมื่อคืนแต่ดันแต่งไม่จบเลยรีบแต่งรับอัพ แน่นอนว่าไม่ได้ตรวจคำผิดเช่นเคยค่ะ

ในตอนนี้เป็นตอนพิเศษตอนที่ 5 ซึ่งเป็นตอนพิเศษตอนสุดท้ายที่ลงและถือว่าเป็นตอนพิเศษที่ปิดเรื่องอย่างแท้จริงเลยค่ะ เท่านี้เรื่องของซากิกับอากาอิก็จบอย่างสมบูรณ์แล้วค่ะ ขอบคุณทุกคนที่ติดตามมาจนถึงตอนนี้ ทุกคอมเม้นท์ ทุกวิวที่เพิ่มขึ้นเป็นกำลังใจให้ซายะแต่งต่อจนจบได้ในที่สุด เรื่องนี้เป็นเรื่องที่แต่งยากอีกเรื่องเพราะสองตัวละครค่อนข้างแตกต่างจากเราพอสมควร มีแค่มุมที่ชอบอ่านหนังสือเท่านั้นที่เหมือนกันค่ะ แต่นับว่าสนุกทีเดียวในการที่แต่งนางเอกได้เก่งเกินหน้าเกินตามาก

สำหรับเรื่องของคุณอามุโร่ คู่ของพ่อหนุ่มคนนี้เป็นผู้หญิงตามที่ทุกคนโหวตกันมานะคะ เนื้อเรื่องจะคาบเกี่ยวกับซากิเล็กน้อยนะคะ แต่อ่านแล้วไม่งงแน่นอน ส่วนเรื่องที่ว่าจะมาเมื่อไหร่คงต้องอีกสักพักเพราะในใจตอนนี้อยากแต่งพ่อบ้านปีศาจมากเลยค่ะ

แล้วเจอกันในนิยายสักเรื่องนะคะ ขอบคุณที่ติดตามค่ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 69 ครั้ง

499 ความคิดเห็น

  1. #493 YAMN (@machamon) (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2562 / 19:29
    น้องโตแล้วววววว
    #493
    0
  2. #492 เฮกเซนเอง (@eyelove123) (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2562 / 21:33
    ฟิคสนุกมากๆเลยค่ะ ขอบคุณที่แต่งฟิคดีๆแบบนี้มาให้อ่านนะคะะะ
    #492
    0
  3. #489 Som_smile36 (@Som_smile36) (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2562 / 16:44

    สนุกมากเลยค่ะ​ ขอบคุณที่อยู่จนจบนะคะ​ ชอบม๊ากกกกก​เลย
    #489
    0
  4. #488 phantomhive001 (@phantomhive001) (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2562 / 15:02
    สนุกมาเลยคะจะรออ่านของอามุโร่นะคะ
    #488
    0
  5. #487 sangsimaeak15 (@sangsimaeak15) (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2562 / 12:56

    ขอแสดงความยินดีด้วยค่ะที่แต่งจบแล้วขอให้เรื่องต่อไปเป็นเรื่องเกี่ยวกับรีบอร์ยที่เป็นรุ่นที่11ได้ไหมคะอยากอ่านมาเลยรุ่นที่11นี้หาอ่านยากมากเงยค่ะถ้าทำได้อยากให้ทำนะคะจะเป็นกำลังใจให้ต่อ
    #487
    0