boy's game review : sweet pool

              sweet pool เป็นเกมที่ดีมากๆ เลยค่ะ เนื้อเรื่องดี ภาพสวย ดนตรีเจ๋ง  แต่พวกหน้าต่างระบบก็ยังดูยากเหมือนเดิม ฮ่าๆๆๆๆๆ สมแล้วที่เป็นไนโตร เล่นแล้วสนุกมาก แต่แบบว่าข้าเจ้ายังเพิ่งเล่นจบแค่รูทเดียวค่ะ เพราะหนึ่งมีงาน สองหัวใจสลายเฟ้ย ยังไม่กล้าเล่นต่อ เนื่องจากเล่นแล้วตอนจบรู้สึกเหมือน.....มาทำกันได้นะเฟ้ยยยยยยย ฮึ้ย sweet pool นี่มันคือ "น้ำตาไหลรองสระ" รึไง !? บางคนอาจจะคิดว่า มันก็ไม่ได้เศร้าอะไรขนาดนั้นสักหน่อยนี่ อืม แต่สำหรับข้าเจ้ามันเศร้ามากค่ะ เศร้าจนน้ำตาไม่ไหล แต่น้ำตาในใจไหลไปเป็นลิตร (โอ้โห สำบัดสำนวน)

คำเตือน คนที่เป็นแบบนี้ไม่ควรเล่น

1. พวกที่ไม่ชอบแบดเอนด์ ประมาณตายเรียบ หรือรับไม่ได้เลย ไม่ควรเล่นเกมนี้
2. คนที่กำลังกินข้าวประเภทเนื้อ หรือก๋วยเตี๋ยวน้ำตก ไม่ควรเล่นเกมนี้ขณะกินข้าวไปด้วย
3. คนที่กล้ามไม่ได้ก็ไม่แนะนำ (แต่ถึงจะกล้ามภาพก็สวยน้า ไม่แน่ คุณอาจจะเปลี่ยนรสนิยม....<< เฮ้ยๆ)
4. คนที่ภูมิต้านทานความโรคจิตแบบจิตจริงๆ ไม่ใช่จิตแบบวายๆ ต่ำ มิควรเล่น
5. คนที่ชอบเกมแนวรักใสปิ๊ง สดใส แฮปปี้ ซาบซ่า เป็นสีชมพูสะอาดตา อย่าหวังอะไรแนวนั้นจากเกมนี้เด็ดขาด

ส่วนคนแบบนี้เล่นไปเถอะ รับรองสนุก

1. พวกที่ดูหนังสยองขวัญ สั่นประสาทของพวกฝรั่งแล้วยังนั่งกินของแกล้มไปได้ด้วย (เนื่องจากพวกนี้ชอบโผล่มาเป็นก้อนเนื้อ เมือกๆ เลือดสาดๆ เห็นกระดูก แล้วก็มีอะไรเลื้อยๆ คลานๆ กระดื้บๆ)
2. คนที่ชอบอะไรออกแนวโรคจิตก็คงชอบ คนที่ชอบดูอะไรน่ากลัวก็คงชอบ 
3. คนที่ชอบอะไรรันทดอ่ะนะ มาเล่นเถอะ ความรันทดเพียบเลย
4. ไม่ต้องมีความรักก็ได้ (อันนี้สำคัญสุด)
5. คนที่อยากท้าทายของใหม่ๆ แล้วมีคุณสมบัติข้างต้น

จากที่เล่นมา เกมนี้มีเนื้อเรื่องที่เกี่ยวข้องกับศาสนาแล้วก็เกี่ยวกับลัทธิ  Cannibalism แบบอ้อมๆ ด้วย

อืม ก่อนอื่นขออธิบายรายละเอียดเกี่ยวกับพวกนี้ก่อน เนื้อเรื่องของเกมนี้มีความเกี่ยวข้องกับตำนานของเมืองโซดอมและโกโมร่าที่ถูกพระเจ้าทำลายเนื่องจากเห็นว่าเป็นเมืองคนบาปด้วย ซึ่งคนในเมืองนั้นน่ะเกย์ทั้งนั้นเจ้าค่ะ

และในเกมวิญญาณของคนเหล่านั้นก็ไม่สามารถไปเกิดได้ต้องวนเวียนอยู่ในโลก เป็นพวกที่ถูกทอดทิ้ง

แล้วทีนี้มันก็มีลัทธิซึ่งไม่รู้ว่าเกิดขึ้นมาได้ไง (อาจเพราะยังไม่ได้เล่นเนื้อเรื่องแบบจบจริงๆ) และพวกนี้ก็เรียกตัวเองว่า "ชนอิสระ" แล้วชนอิสระก็จะมีคนที่เป็นเหมือนตัวแทนของลัทธิที่เรียกว่า "จุนเซย์" คนในลัทธิทุกคนก็กินเนื้อของจุนเซย์เข้าไป เนื้อของจุนเซย์ก็จะเรียกประมาณว่าเศษเสี้ยว เศษเสี้ยวที่ว่าเนี่ย ก็จะกลายเป็นตัวที่คล้ายกับปรสิตสิงอยู่ในร่างกาย แล้วไอ้เนี่ยมันก็จะอยู่ได้เฉพาะในร่างกายผู้ชาย แถมสืบต่อไปยังลูกหลานเป็นทอดๆ...... มีแบ่งเป็นตัวผู้กับตัวเมียด้วย เมื่อตัวเมียกับตัวผู้ผสมพันธุ์กัน จุนเซย์ก็จะถือกำเนิดขึ้นมาโดยที่ตัวพ่อกับตัวแม่จะตายไปทันทีที่จุนเซย์เกิด

ที่ข้าเจ้าจำได้ก็มีเท่านี้แหละค่ะ (คร่าวสุดขีด แถมไม่รู้เรื่องอีกต่างหาก) เล่นมานานและ.....

.

.

.

มาเล่าถึงโยจิบ้าง โยจิก็เป็นเด็กกำพร้า พ่อแม่ตายเพราะอุบัติเหตุ ครอบครัวเหลือแต่พี่สาวคนเดียวที่คอยเลี้ยงดูเอาใจใส่โยจิมาตลอด แล้วพี่สาวคนนั้นก็แต่งงานไป ความจริงพี่ชวนโยจิไปอยู่ด้วย แต่โยจิขออยู่คนเดียวดีกว่า นอกจากพี่สาวแล้วโยจิจะไม่ค่อยมีมนุษย์สัมพันธ์เท่าไหร่ และเพราะอยู่ด้วยกันสองคนพี่น้องมาตลอด โยจิเลยดูท่าจะออกซิสค่อนอ่อนๆ ด้วย

โยจิร่างกายอ่อนแอและมีปัญหาเกี่ยวกับปอด ทำให้เข้าโรงพยาบาลบ่อยจนซ้ำชั้นไป 1 ปี เพราะฉะนั้น ความจริงแล้วโยจิจะอายุมากกว่าคนอื่นในชั้นเดียวกัน ถึงจะร่างกายอ่อนแอแต่โยจิก็ทำงานพิเศษที่ร้านสะดวกซื้อด้วย ซึ่งผู้จัดการของที่นั่นเขาก็เข้าใจสถานการณ์ของโยจิและจ้างไว้

ที่โยจิไปทำงานพิเศษเนี่ย เพราะอยากแบ่งเบาภาระของพี่สาว ตัวเขาเพิ่งออกจากโรงพยาบาลค่ารักษาพี่สาวก็เป็นคนออก โยจิก็ไม่กล้ารบกวนมาก เพราะกลัวชีวิตแต่งงานของพี่สาวจะมีปัญหา แบบว่ารักและเกรงใจพี่สาวมาก จะว่าไป ช่วงที่โยจิรู้สึกผ่อนคลายที่สุดก็มีแต่ตอนที่กลับมาอยู่บ้านคนเดียวหรือไม่ก็คุยโทรศัพท์กับพี่สาวเท่านั้นแหละ

ที่ผ่านมาโยจิก็ใช้ชีวิตประมาณนี้ อยู่แบบปกติธรรมดามาตลอด แต่ว่าหลังจากที่ได้กลับไปเรียนอีกครั้ง ก็เริ่มมีเรื่องปกติเกิดขึ้น

ที่จริงเปิดเกมมาเจอเสียงคุณฮาตาโนะเข้าไปข้าเจ้าก็จะเลือดสาดท่วมจอแล้วล่ะค่ะ อะไรจะขนาดนั้น.....แบบว่า....ฮ่าๆๆๆๆ

ตอนเล่นเนี่ยก็รู้สึกสงสารโยจจังจริงจริ๊ง ทุกคนมามะรุมมะตุ้มรุมโยจิกันใหญ่ ทั้งมาโคโตะที่คอยมาพูดคุย ชักชวนไปเที่ยวหลังเลิกเรียน เท็ตสึโอะที่ตอนแรกไม่เคยยุ่งเกี่ยวด้วยเลย ต่อจากนี้ไปพวกนี้ทุกคนจะมาจับกดโยจจังกันหมดเล้ย 

ที่จริง ที่กลายเป็นแบบนี้มันมีสาเหตุอยู่นะ ความจริงในตัวโยจิมีปรสิตที่เล่าให้ฟังข้างบนไปแล้ว แถมยังเป็น "ตัวเมีย" ที่หาได้ยากระดับสัตว์สงวนอันดับหนึ่ง ต่อไปจะเรียกปรสิตนี้ว่า "ผู้สิงสู่" ผู้สิงสู่ตัวเมียนี่จะสร้างฟีโรโมนซึ่งมีแต่ตัวผู้ที่รับรู้ได้

เป็นสัญญาณหรือการดึงดูดให้ตัวผู้ที่ยอดเยี่ยมซึ่งสามารถทำให้ตัวเองให้กำเนิด "จุนเซย์" ได้รู้ว่าตัวเองคือตัวเมียนั่นแหละ

แล้วยิ่งเจ้าของร่างเข้ากับผู้สิงสู่ได้มาก เมื่อตัวเมียได้ใกล้ชิดกับเจ้าของร่างที่เข้ากับผู้สิงสู่ตัวผู้ได้อย่างสมบูรณ์แบบ ก็จะเกิด "สัญลักษณ์" .......เอ่อ แล้วไอ้สัญลักษณ์ที่ว่าเนี่ย ก็ลองจินตนาการถึง......ที่ผู้หญิงมาทุกเดือน....แล้วมันมีก้อนเนื้อเล็กๆ ที่ดูเหมือนเป็นสิ่งมีชีวิตปนออกมาด้วย......-_-" เอ่อ ไม่ต้องจิ้นก็ได้นะ....พูดเองก็......แล้วตอนมันจะมา โยจิก็จะรู้สึกปวดท้องเหมือนตอนไอ้นั่นจะมานั่นแหละ (แล้วแกจะอธิบายไปทำไสเนี่ย)

ทีนี้คนที่เล่นไปแล้วคงจะเข้าใจล่ะนะ ว่าทำไมโยจิต้องวิ่งเข้าห้องน้ำเกือบทุกรอบที่เจอเท็ตสึโอะเข้ามาใกล้

สรุปคือ ที่ทุกคนจู่ๆ ก็เข้ามาหาโยจิอย่างกะทันหันเป็นเพราะฟีโรโมนที่โยจิปล่อยออกมาค่ะ กร๊าก เหตุผลแบบว่าอีโรติกสุดชีวิตยังไงก็ไม่รู้ เพราะขัดขืนฟีโรโมนที่ปล่อยออกมาดึงดูดไม่ได้เรอะ แต่ฟีโรโมนอันนี้อันตรายเหมือนกันนะ เพราะว่าถ้าเกิดคนธรรมดาโดนเจ้านี่เข้าไปเยอะๆ แล้ว อาจจะทำให้เกิดความต้องการในตัวโยจิจนคลั่งขึ้นมาก็ได้

ด้วยเหตุนี้ ชีวิตของโยจิที่เคยสงบสุขแบบฮิกกี้หน่อยๆ จึงเป็นอันต้องพังทลาย ตอนแรก โยจิก็สับสนมาก แต่นานๆ ไปแบบว่าเจอความผิดปกติอันแสนจะเฮฟวี่แบบนี้มากๆ เข้าก็เลยเริ่มชา...แต่ไม่ใช่ว่ายอมรับนะ

กับเท็ตสึโอะก็เหมือนกัน ทั้งที่กลัว ไม่อยากเข้าใกล้ แต่กลับรู้สึกเหมือนถูกดึงดูดเข้าไปหา อดจะสนใจไม่ได้ แล้วยิ่งมีสถานการณ์เป็นใจ ยิ่งไปโลดเลยพี่น้อง 

พูดถึงสถานการณ์เป็นใจแล้วนี่มันก็ไม่ใช่เรื่องบังเอิญหรืออะไรทั้งนั้น แต่เป็นเพราะการจัดการของชนอิสระ ทั้งหมดเพื่อการให้กำเนิดจุนเซย์ และเจ้าอาจารย์คามิยะตัวดีนี่แหละคือผู้บงการ (เพราะหมอนี่เป็นพวกระดับสูงของชนอิสระ) ทั้งการที่ทั้งสองคนอยู่ห้องเดียวกัน เรื่องที่ห้องเคมี หรือเวลาที่ฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งหยุดเรียนแล้วอีกฝ่ายโดนใช้ให้เอาชีทไปให้ หรือที่สั่งโยจิให้ได้ติวหนังสือกับเท็ตสึโอะ ด้วยเหตุผลที่ว่าโยจิหยุดบ่อยจนเรียนไม่ทันเพื่อน แล้วเท็ตสึโอะก็เป็นระดับท็อปของชั้นปี ทั้งหมดน่ะมันเป็นแผนการของเจ้าอาจารย์คามิยะทั้งน้านนนนนนนนนนนน ไนซ์ !! กู้ดจ๊อบ !! เวรี่กู้ด ค่ะ อาจารย์ !! <<<< อ้าว เฮ้ย หล่อน

This is "ตัวผู้ที่เจ๋งที่สุดในเรื่อง" ตัวผู้ที่ว่าหมายถึงปรสิตนะค้า แล้วที่ว่าเจ๋งคือ เพราะเท็ตสึโอะคือ "เจ้าของร่างที่สามารถเข้ากับผู้สิงสู่ตัวผู้ได้ดีมากขนาดให้กำเนิดจุนเซย์ได้" นั่นเอง นอกจากนั้น คนที่เข้ากับปรสิตตัวผู้ได้ดี จะมีพลังรักษาตัวเองที่สุดยอดมาด ประมาณโดนมีดบาด แค่ไม่กี่วิแผลก็หายสนิทเรียบร้อย

พูดถึงเท็ตสึโอะนะ โยจิไม่ค่อยจะถูกกับเท็ตสึโอะด้วยล่ะค่ะ ไม่ใช่ว่าเกลียดหรืออะไร เพียงแต่กลัวด้วยมั้ง ไม่เข้าใจว่าเท็ตสึโอะคิดอะไรอยู่ อ่านความรู้สึกไม่ออก เพราะเมื่อครึ่งปีก่อนนะ ตอนนั่งเรียนอยู่ โยจิรู้สึกได้ว่ามีใครส่งสายตาอันร้อนแรงจ้องมองมาจากข้างหลัง แล้วก็พบว่าเป็นสายตาของเท็ตสึโอะ ไม่ทำอะไร ไม่พูดอะไรเลย จ้องอย่างเดียว....ก๊อด ไม่กลัวให้มันรู้ไปสิ

เท็ตจังนี่จะว่ายังไงดีนะ....เรียนดี กีฬาเด่น เงียบขรึม ไม่เคยก่อปัญหา มีสาวมาติดตรึมซึ่งเฮียก็ไม่เคยปฏิเสธคนที่เข้าหาและไม่เคยตามคนที่จากไป สรุปคือไม่สนใจชาวบ้านอีกนั่นแหละ รายนี้ก็อยู่คนเดียวตลอดศก ไม่มีใครกล้าเข้าไปยุ่งด้วย เพราะมีรังสีกดดันแผ่ซะ แถมยังดูไร้อารมณ์ ไม่รู้ว่าคิดอะไรอยู่

แต่ว่า ช่วงที่โยจิกลับมาที่โรงเรียนอีกครั้ง เท็ตสึโอะก็เข้ามาใกล้ชิดกับโยจิอย่างกะทันหัน แถมสถานการณ์ยังเป็นใจเสียอีก ทำเวรด้วยกัน เรียนเคมีอยู่กลุ่มทดลองเดียวกัน แถมยังมีตอนนึง ที่โยจิโดนอาจารย์คามิยะใช้ให้ไปเก็บของที่ห้องเคมีในอาคารเรียนเก่าอันแสนจะมีคนเดินผ่านน้อย แล้วจู่ๆ โยจิก็ได้กลิ่นแปลกๆ แล้วเกิด.....ก็เลยต้อง.....แล้วตอนที่เพิ่งจะเรียบร้อย เท็ตสึโอะก็เข้ามาด้วยสีหน้าเรียบๆ เรียบจริงๆ ค่ะท่านผู้ชม เรียบเหมือนเอาน้ำยาอัดกลีบฉีดแล้วรีดทับด้วยเตารีดไอน้ำ โอ้ เรียบสวย....ไม่ได้ๆ ชักนอกเรื่อง

เท็ตสึโอะก็โดนใช้งานให้เอาของมาเก็บที่ห้องเหมือนกัน โยจจังก็ระแวงว่ามันอยู่ตั้งแต่เมื่อไหร่เห็นเรา.....รึเปล่าเนี่ย พอถามไปว่ามาตั้งแต่เมื่อไหร่ ก็ตอบว่าเพิ่งมาเมื่อกี๊ เกือบจะโล่งใจไปแล้วเชียวถ้าเกิดเท็ตสึโอะไม่ถามขึ้นมาว่า "溜まってたのか" (อารมณ์ประมาณว่าไม่ได้....มานานแล้วเรอะ)

ก๊อดดดดดดดดดดดดดดดดดด โยจิใจเย็นนะ แบบว่าเจ๊เข้าใจความรู้สึกนะ แบบว่านะ ครือในเมื่อเป็นแบบนี้ก็ทำใจเถอะนะ คิดซะว่าดีแล้วที่เป็นเท็ตสึโอะอ่ะนะ แต่แบบว่า ไม่อยากเชื่อเลยค่ะ เท็ตสึโอะจะถามด้วยสีหน้าเฉยชาสุดขีดได้ขนาดนั้น เหมือนเป็นเรื่องที่ไม่สลักสำคัญอะไรเลย หรือหน้าตายอย่างนั้นธรรมชาติสร้างมา คนเล่นอายแทนเฟ้ย เข้าใจความรู้สึกโยจจังสุดขีดเลยจ๊ะ แถมตอนวิ่งหนีไปโยจจังยังทิ้ง "สัญลักษณ์" อันเบ้อเริ่มไว้ในห้องเคมีอีก

เหตุผลที่เท็ตสึโอะมาเข้าใกล้โยจิว่าง่ายๆ เลยก็คือเพราะเหงา เท็ตสึโอะนั้นไม่รู้จักพ่อแม่ที่แท้จริง ตอนเด็กๆ เคยโดนทารุณกรรมมาก่อน บ้านที่อยู่ตอนนี้ก็คือเป็นลูกบุญธรรมเขา

แม้จะรักพ่อแม่ตอนนี้แต่ก็ไม่สามารถเปิดใจให้ได้เพราะรู้ตัวมาตั้งแต่ม.ต้นแล้วว่าตัวเองแตกต่างจากคนอื่นๆ คิดว่าทั้งที่ตัวเองไม่ใช่มนุษย์แต่ก็ต้องอยู่ท่ามกลางมนุษย์แบบนี้เหรอ จนได้เจอกับโยจิ ตั้งแต่แว่บแรก เท็ตสึโอะก็รู้ว่าโยจิเป็นเหมือนกับตัวเอง และตัดสินใจว่าจะเอาโยจิมาเป็นของตัวเองให้ได้ ที่จู่ๆ ทำแบบนั้นกับโยจิก็เพราะร้อนรนด้วย เพราะในโรงเรียนนั้นไม่ได้มีแต่ตัวเองที่เป็นตัวผู้

กร๊อซ ตอนแรกที่เท็ตสึโอะเข้าหาโยจิก็เพราะโยจิเป็นตัวเมีย แต่พอได้รู้จักใกล้ชิดกัน และได้รับรู้ถึงความธรรมดาของโยจิ ไม่ว่าทั้งการกระทำและความคิด เท็ตสึโอะก็คิดว่า "อา หมอนี่เป็นคนธรรมดาเหลือเกิน" เขาเริ่มไม่เข้าใจว่าตัวเองรู้สึกยังไงกับโยจิ แต่คิดว่าอยากจะอยู่ด้วยกันตลอดไป....(ตอนอ่านฉากเผยความในใจของสองคนนี้บนดาดฟ้า ข้าเจ้าน้ำตาปริ่มเลยค่ะ)

อ๊ะๆ แต่ว่าไม่ได้มีโยจิคนเดียวนะที่มีฟีโรโมน เท็ตสึโอะก็มีฟีโรโมนที่ได้ผลกับ "ตัวเมีย" เหมือนกัน เพราฉะนั้นที่โยจิไม่สามารถขัดขืนเท็ตสึโอะ และเกิดความรู้สึกแปลกๆ ก็มีสาเหตุมาจากเจ้านั่นแหละ

ความสัมพันธ์ของทั้งสองคนในตอนแรกอาจจะเป็นไปเพราะสัญชาติญาณ แต่ความผูกพันที่เพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ ระหว่างพวกเขาก็ทำให้ต่างฝ่ายต่างเป็นคนสำคัญที่สุดที่ไม่มีใครมาแทนได้ เป็นคนที่อยากจะอยู่ด้วยกันไปตลอดชีวิต ถึงแม้ว่านั่นจะไม่ใช่ความรู้สึกรัก แต่สิ่งสำคัญก็คือ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น เท็ตสึโอะก็จะไม่ยอมปล่อยโยจิไปเด็ดขาด และโยจิเองก็อยากอยู่กับเท็ตสึโอะตลอดไป

เพราะฉะนั้น เลยคิดว่า ในตอนที่โยจิหายไปแล้วเท็ตสึโอะต้องกลับมาอยู่คนเดียวอีกครั้ง เท็ตสึโอะจะรู้สึกยังไง มันชวนให้ใจหายวาบแล้วก็เศร้ามากเลย

ส่วนตานี่เป็นทั้งผู้รับเคราะห์ ตัวร้าย รองบอส นางอิจฉา....(เฮ้ยๆ อันหลังนี่มันอะไร) เป็นคนที่เห็นแล้วเกิดหลายอารมณ์มาก จะว่าสงสารก็สงสาร จะว่าทำตัวเองก็ใช่ แต่อารมณ์สงสารมันเยอะกว่า

เซนยะ ไม่ใช่แค่โยจิแต่คนทั้งโรงเรียนไม่กล้าเข้าใกล้ เพราะเฮียประสาทสุดๆ หมอนี่แหละ โรคจิตตัวจริง อารมณ์ว่าถ้าเกิดสมองมีตัวน็อต หมอนี่ก็คงน็อตหลวมร่วงจนเหลือสักตัวเดียวแล้วทั้ง เพี้ยนสุดๆ โผล่มาก็นี่เลย หลังเลิกเรียน ไปเขย่ารั้วแล้วพูดว่า "ออกไม่ได้" อยู่นั่นแหละ คือรั้วโรงเรียนมันก็เปิดอยู่อ่ะนะคะ แต่เจ้าหมอนี่ไปเขย่ารั้วซะงั้น คุณมิโดริคาว่าก็พากษ์จิตประสาทได้ใจเหลือเกิน

พฤติกรรมความโรคจิตที่ไม่ได้จิตแบบวาย 90 % จะไปรวมอยู่ที่นายคนนี้ ส่วนที่เหลืออีก 10 เปอมันก็ไม่ได้ปกติหรอกนะ สรุปแล้วนายนี่ไม่ปกติ 120 % (เฮ้ย บวกผิดรึเปล่า)

ไอ้ตอนที่เซนยะเอาลิ้นควานกระป๋องน้ำแล้วบอกว่าหาอะไรสักอย่างในกระป๋องไม่เจอ ก่อนจะแลบลิ้นให้โยจิเห็นลิ้นมีแผลเหวอะหวะที่โดนกระป๋องบาดเต็มไปหมดแล้วข้าเจ้ากลัวมากในหลายๆ ความหมายเลยนะนั่น ถ้าเกิดไม่โดนจับตัวเอาไว้มีหวังโยจิก็เผ่นป่าราบไปแล้วมั้งนั่น

10 เปอที่ว่านั่นก็...เรียกได้ว่าเพี้ยน....เหมือนพวกประสาทไม่ปกติ (ไม่เหมือนล่ะ ใช่เลย) แล้วผู้รับกรรมกับส่วนนั้นคือคิตานิ แต่ก็ไม่ใช่ว่าไม่มีอะไรดีเลยสักอย่างนะ แล้วก็ไม่ได้มีดีแค่เสียงด้วย !! (ดักคอไว้ก่อนเผื่อมีคนทัก) เพราะตอนที่อารมณ์ดีๆ ก็น่ารักเหมือนเด็กๆ น่ะนะ

แล้วที่เซนยะเป็นแบบนี้ไม่ใช่เพราะวิธีการเลี้ยง หรือว่าอะไรเลย มันเพราะเจ้าพ่อตัวแสบของเซนยะน่ะแหละ !! โฮกกกกกกกกก

อืม เท้าความตั้งแต่ตรงไหนดี ตอนแรกๆ ที่พ่อของเซนยะยังเป็นคุณลุงยากูซ่าสุดเท่บรรเจิดน่ะเป็นคริสเตียนที่เคร่งครัดมาก โดยที่ไม่รู้มาก่อนว่า ตระกูลตัวเองเป็นผู้พิทักษ์ของจุนเซย์ แล้วทีนี้พวกชนอิสระก็ต่อต้านพระเจ้าซะด้วยสิ ทำให้โดนสาปหรืออะไรสักอย่างที่เรียกได้ว่าเป็นการลงทัณฑ์ หลังจากนั้นพ่อเซนยะก็เปลี่ยนไปกลายเป็นตาแก่บ่มิไก๊อย่างที่เห็นในปัจจุบัน  หวาดกลัวกราบไหว้เทพเจ้าของชนอิสระที่เป็นเหมือนกลุ่มก้อนวิญญาณร้ายที่โดนพระเจ้าทอดทิ้งไม่สามารถไปเกิดได้

ทั้งหมดที่ทำไปเจ้าคุณพ่อก็คือทำเพื่อเซนยะไม่อยากให้เซนยะโดนลงโทษหรือว่าตายอะไรเนี่ยแหละ แต่วิธีแบบว่า.... แถมยังเอาเศษเนื้อของซากจุนเซย์ หรือ "นายท่าน" ที่ตระกูลตัวเองพิทักษ์อยู่ให้เซนยะกินตอนเด็กๆ โดนที่เซนยะไม่เต็มใจ แล้วทีนี้เศษเสี้ยวที่ได้จากจุนเซย์นั้นมันแรงเกินไปจนร่างกายไม่สามารถรับได้ เซนยะเลยกลายเป็น "เศษเดนที่ไม่สามารถเป็นตัวผู้ได้" ไป แล้วคนที่ไม่สามารถเข้ากับผู้สิงสู่ได้ก็จะเกิดความผิดปกติทั้งทางด้านร่างกายและจิตใจ

ความจริงแล้วใต้ผ้าปิดตาของเซนยะน่ะ เป็นก้อนเนื้อหยึกหยึยน่าสยองมากเลย....ยิ่งมาคิดเอาตอนนี้ว่ามันเป็นเพราะใครแล้ว ก็อยากตะโกนว่า "ไอ้คุณพ่อออออออออออออ" ซะจริงๆ

ในโรงเรียนมีข่าวลือว่าเซนยะจะหายไปทุกห้าโมงเย็นของทุกวัน เมื่อระฆังของโรงเรียนดัง เพียงแว่บเดียวเซนยะก็จะหายตัวไป นั่นเป็นเพราะเซนยะวิ่งหลบเข้าไปในที่ลับตาคน เพราะอาการต่อต้านที่เกิดจากการเข้ากับผู้สิงสู่ไม่ได้กำเริบ ทำให้เจ็บปวดทรมานมากเป็นชั่วโมงๆ สภาพอย่างนั้นคงไม่อยากให้ใครเห็นหรอก

แล้วที่่เซนยะเข้าใกล้โยจินอกจากจะเพราะอยากยืนยันตัวตนของตนเองที่ถูกดูแคลนมาตลอดว่าเป็นพวกเศษเดนไม่เอาไหนแล้ว ก็เป็นเหมือนความอิจฉาที่มีต่อตัวผู้ที่สมบูรณ์แบบอย่างเท็ตสึโอะด้วย

เข้าไปหาโยจิ ทั้งอัดเค้า ทั้งลักพาตัวโยจิกับเท็ตสึโอะไปขังไว้ด้วยกัน เพราะอยากให้เท็ตสึโอะคลั่งเพราะกลิ่นโยจิ แต่กลับกลายเป็นการตอกย้ำปมด้อยของตัวเอง และมารับรู้ว่าเท็ตสึโอะคือตัวผู้ที่สมบูรณ์แบบตรงกันข้ามกับตัวเอง แล้วพอคิดจะเอาโยจิมาเป็นของตัวเองก็เจอเท็ตสึโอะเข้ามาขัดขวางแล้วคว้าไปซะงั้น

แถมพอพวกชนอิสระรู้เรื่องที่เซนยะทำก็ไปคาดโทษเอากับคุนิฮิโตะพ่อของเซนยะอีก เพราะฝ่ายนั้นน่ะ ต้องการให้โยจิกับเท็ตสึโอะใกล้ชิดกันเพื่อให้กำเนิดจุนเซย์

ความเศร้าที่แฝงอยู่ในใจของเซนยะที่ปกติทำตัวโรคจิตนั้นคงมีแต่คิตานิที่คอยดูและจงรักภักดีต่อเซนยะกับคุนิฮิโตะมาตลอดเท่านั้นที่เข้าใจ

เซนยะเป็นคนน่าสงสารที่ไม่สามารถเป็นอะไรได้เลย ทั้งมนุษย์ธรรมดาแล้วก็ตัวผู้ แถมยังเป็นโดยที่ตัวเองไม่ได้ต้องการ.....หรือจะให้พูดชัดลงไปอีกก็คือเพราะคนอื่นน่ะแหละ

ถึงอย่างนั้นจุดจบของเซนยะก็เรียกได้อย่างเดียวว่าทำตัวเอง....ซึ่งไม่แน่ว่าความจริงแล้วเซนยะอาจจะหวังสิ่งนั้นมาตลอดก็ได้

He is คนที่ซวยเต็มๆ ไม่ได้รู้เรื่องรู้ราวอะไรกับเขาเล้ย แต่กลับมาต้องผิดเพี้ยนไปเพราะเข้าไปใกล้ชิดกับโยจิ 

ตอนแรกมาโคโตะเหมือนจะปกติที่สุด แค่หมาน้อยที่ตามโยจิต้อยๆ แต่ไอ้หนูเนี่ย ถ้าเกิดสติแตกขึ้นมาก็ค่อดจะน่ากลัวในหลายๆ ความหมาย

มาโคโตะนี่นะ ที่คอยตามโยจินี่ก็เพราะรู้สึกว่าโยจิแยกตัวไปอยู่คนเดียวเสมอ มีบรรยากาศที่ชวนให้รู้สึกว่า ถ้าปล่อยไว้ก็อาจจะหายไปที่ไหนสักแห่ง มาโคโตะเลยพยายามเข้าไปคุยด้วย โยจิเองเขาเข้ามาคุยก็คุยแต่ไม่เคยเข้าไปหาก่อนหรอก ไอ้หนูก็พยายามและคิดว่าตัวเองนี่แหละที่สนิมกับโยจิที่สุด ซึ่งความจริงก็เป็นแบบนั้น แม้จะไม่พูดออกมา แต่โยจิก็เปิดใจให้มาโคโตะในระดับหนึ่ง

แล้วทั้งที่เป็นแบบนั้น เท็ตสึโอะที่ไม่รู้ทำไมจู่ๆ ก็เข้ามารุกประชิดโยจิ แถมยังดูมาแรงแซงโค้งสุดขีด ท่าทางโยจิก็จะสนใจเท็ตสึโอะอีก ทั้งที่ไม่ค่อยหือไม่ค่อยอือกับใคร ไม่แสดงความสนใจชาวบ้านที่ไหนมาก่อน ทำเอามาโคโตะชักหวั่นไหวกับสถานะที่สั่นคลอน พอเก็บกดมากๆ เข้าจนถึงขีดสุด.........ติดตามตอนต่อไป /me หลบสากที่คนอ่านขว้างมา

แหมก็อยู่ดีๆ สองคนนั้นก็ไปอยู่ด้วยกันสองคนบ่อยๆ มีบรรยากาศที่มีแค่สองคนนั้นที่เข้าใจ คนอื่นไม่สามารถเข้าไปแทรกได้ แล้วโยจิถึงปากจะปฏิเสธแต่ท่าทีและปฏิกิริยาที่แสดงต่อเท็ตสึโอะกลับแตกต่างออกไปอย่างเห็นได้ชัด ทำเอามาโคโตะตลอดมาไม่เคยผิดหวังในชีวิตมาก่อน  เกิดความอิจฉาเป็นครั้งแรก ตัวมาโคโตะถึงการเรียนถึงจะงั้นๆ แต่ก็ยังพอผ่านไปได้ กีฬาก็เล่นเก่ง มีเพื่อนเยอะแยะ มีแต่คนชอบคนรัก จะทำอะไรถึงแม้จะไม่ได้ดีมากๆ แต่ก็ไม่เลวร้าย  เป็นชีวิตแสนราบรื่นสวยงามที่ดำเนินมาตลอด

มาโคโตะทั้งเคยพูดถึงเท็ตสึโอะในแง่ไม่ดี และบอกโยจิว่าไม่ควรไปเข้าใกล้เท็ตสึโอะเพราะความหึง (ที่ไม่ใช่แง่นั้น) และความอิจฉา ทั้งที่ไม่ชอบตัวเองที่เป็นแบบนั้น แต่เขาก็ไม่สามารถจัดการกับความรู้สึกของตัวเองได้ 

มาโคโตะเป็นคนที่ร่าเริง จริงใจมาก เขาเป็นห่วงโยจิอย่างจริงจัง และชอบโยจิมาก อาจจะเป็นเพราะชอบมากเกินไป+ฟีโรโมนเข้าไปด้วย เลยทำให้ความรู้สึกนั้นผิดเพี้ยนไป

ตอนที่มาโคโตะไปตัดพ้อกับโยจิตรงหน้าบ้านโยจิกับตอนที่หลอกโยจิไปเจอที่ห้องเคมีนั่น เป็นเหตุการณ์สำคัญที่น่าจับตาดูมาก เพราะเป็นตอนที่มาโคโตะแสดงความรู้สึกที่แท้จริงออกมาจนหมดเปลือกก็ว่าได้ ซึ่งทั้งหมดนั่นอ่านแล้วรู้สึกทรมานใจมากๆ เลยค่ะ ยิ่งตอนห้องคมีด้วยแล้ว รวมของโยจิเข้าไปด้วย ความทรมานใจ² โลด

ความจริงแล้วมาโคโตะก็ค่อนข้างจะคิดมากกับการที่โยจิไม่ค่อยยอมเปิดใจให้ตัวเองเหมือนกัน แต่ว่าก็ยังไม่เป็นไรเพราะโยจิอยู่กับตัวเองมากที่สุด คุยกับตัวเองมากที่สุด แต่พอไม่ใช่แบบนั้นแล้ว ความกลุ้มใจที่เคยสั่งสมมามันก็เริ่มพอกพูนขึ้นเรื่อยๆ จนในที่สุด เมื่อมันถล่มลงมา มาโคโตะที่ทนกับความรู้สึกแบบนั้นไม่ได้เลยทำอย่างงั้นลงไป

เอ้อ ลืมบอกไปอย่างนึงคือ เกมนี้โยจิไม่ได้คู่ใครทั้งนั้นนอกจากเท็ตสึโอะ นั่นคือ ถ้าเป็นตอนจบกับคนอื่นก็คือ BAD END ทั้งหมด ........สมแล้วที่เน้นเท็ตจังอย่างออกนอกหน้า จะว่าไปถึงจะคู่กับเท็ตสึโอะก็เหอะ ก็ยัง....ฮืออออ ไม่ไหวนึกแล้วจะร้องไห้

สปอยล์แบดเอนด์มาโคโตะ 

ในตอนจบแบบแบดกับมาโคโตะ โยจิจะโดนมาโคโตะ....แล้วกินเข้าไป ตอนที่กินโยจิเข้าไปมาโคโตะรู้สึกดีมากเหมือนได้รับการเติมเต็ม แต่เมื่อโยจิไม่อยู่แล้วทุกสิ่งทุกอย่างก็ว่างเปล่า ไม่มีอะไรที่จะสามารถเติมเต็มความหิวกระหายของมาโคโตะได้ ไม่ว่าจะกินอะไรสักเท่าไหร่ก็ไม่พอ จนสุดท้ายมาโคโตะก็กินตัวเองที่กลายเป็นหนึ่งเดียวกับโยจิไปแล้ว 

แต่หลังจากที่เท็ตสึโอะมาช่วยโยจิไป มาโคโตะเข้าโรงพยาบาลและสำนึกได้ถึงการกระทำของตัวเอง เขาก็กลัวที่จะสูญเสียโยจิไปจนร้องไห้ พอดูตรงนี้แล้วก็เข้าใจว่ามาโคโตะความจริงแล้วเป็นเด็กดีจริงๆ จะว่าไปสาเหตุมันก็เพราะตัวโยจิเองด้วย คิดว่าหลังจากนี้มาโคโตะเองก็น่าจะเป็นผู้ใหญ่ขึ้นแล้ว

โยจิเองก็ไม่ถือสาหาความและบอกว่าเขาเพิ่งรู้ถึงความรู้สึกของมาโคโตะเป็นครั้งแรก และขอโทษที่ไม่รู้สึกตัวเลย ต่อไปนี้เขาก็ยังคิดว่ามาโคโตะเป็นเพื่อนสนิท (ตรงนี้ข้าเจ้าก็ร้องไห้อีกแล้วจะอะไรกันนักกันหนา)

แต่น่าเสียดายที่หลังจากนั้น มาโคโตะก็คงไม่มีโอกาสได้เจอโยจิอีกแล้ว.......

อะฮึก เล่นจบไปเสร็จมาพิมพ์ตรงนี้อีกครั้งก็เหมือนจะเกิดอาการบ่อน้ำตาตื้นซะงั้น คราวนี้เล่าคร่าวๆ ไปแล้วถึงเรื่องของแต่ละคน......เอ๊ะ ? อีกสองคนที่เหลือ ? เหอะๆๆๆๆๆๆๆๆๆ (เฮ้ย) เอาเป็นว่าฝากไว้ก่อน... คราวหน้าเขียนถึงฉากที่ชอบดีมั้ยน้า แต่ถ้าเขียนแบบนั้นมันก็จะกลายเป็นพาเหรดเท็ตโยไปเนี่ยสิเรา　อื้ม เอาแบบนั้นแหละ (เฮ้ย)



ขอขอบคุณแหล่งที่มา : http://sukisho.exteen.com/20090406/boy-s-game-review-sweet-pool-12288-65374-29702-24615-65374