........อธิฏฐานรัก........ (บทที่3 ลงแล้วเน้อ)

ตอนที่ 2 : ลำนำบทที่2 ความปรารถนา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 178
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    24 ก.พ. 53

                นี่แหละคู่แข่งของศีตกาล

 

            ชายหนุ่มเดาะลิ้น สูดลมหายใจลึกแล้ววางใบสมัครของฮีโร่เลดี้ไว้ข้างๆ เขาจะปั้นสาวน้อยทศศาธรให้สวยสะพรั่งทีเดียว เอาจนแม่ศีตกาลนั่นตกขอบเวทีแล้วต้องคอตกซมซานกลับไปชดใช้ทุนมหาวิทยาลัยเหมือนเดิม

 

            ความคิดสะใจทำให้ยิ้มหยันก่อนจะสะดุ้งเมื่อมีคนมากดกริ่งดังหน้าบ้าน

 

            คงเป็นทศศาธรคนงามไม่ผิดแน่ ภุมเรศรี่ไปที่ประตูรั้วที่ทำด้วยไม้ทึบ เขาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนเปิดรั้วออก พลันยิ้มก็เจื่อนลงในทันทีที่เห็นเด็กผู้ชายอีกคนยืนง้ำงออยู่หน้าประตู

 

            ความคิดที่ทำให้เขาเกาคางเครียดแล้วชักประตูรั้วปิดลงในทันควัน ภุมเรศหันหลังแล้วไตร่ตรองถึงใบหน้าเด็กหนุ่มที่รั้วนั่น เอาวิกผมยาวเติมใส่บนผมเกรียนทรงทหาร แล้วเอาแว่นทรงกลมใส่แทนทรงรีที่สวมอยู่

 

            โป๊ะเช๊ะ!

 

            เขาจินตนาการแล้วก็ล็อกประตูรั้วอย่างหนาแน่น เดินเข้าบ้านในทันที

 

            เพียงครู่เดียว ภุมเรศก็เห็นเงาบางอย่างลอยข้ามศีรษะไป ก่อนได้ยินเสียงตุ๊บที่ข้างรั้ว เด็กหนุ่มนั่นกระโดดข้ามรั้วเข้ามาแถมยังเดินผ่านหน้าเขาไปเก็บกระเป๋าที่โยนเข้าไปก่อน ราวไม่เห็นความสำคัญของผู้ให้ทุนการศึกษาเช่นเขา

 

            ทศศาธร!”

 

            คร้าบ...

 

            แววตาหงิกจ้องคนข้างหน้านิ่งครั้นมันขานรับดัง

 

            ทศศาธร?

 

            มิน่า... ชื่อนี้มันแปร่งๆ ชอบกล

 

            ภุมเรศคิดก็พลางเซ็งจับใจ คิ้วเข้มเริ่มตวัดเข้าติดกันอย่างระรานหาเรื่อง

 

            เฮ้ย! ทำยังงี้มันบุกรุกนะไอ้หนู

 

            คำทักท้วงที่เด็กหนุ่มชะงัก เขาดึงเอกสารการได้รับทุน เข้ามอบตัวของบริษัทให้ภุมเรศดู ชายหนุ่มยิ่งกรุ่นด้วยโทสะเมื่อสัญญานั่นเป็นของจริงอย่างไม่ต้องสงสัย

 

            แล้วไง? ภุมเรศคอนศีรษะ บ้านนี้เป็นของแม่ฉัน ฉันไม่อนุญาตให้นายอยู่ นายก็อยู่ไม่ได้ 

 

            เด็กหนุ่มใช้สายตาหรี่เล็กจ้องหน้าภุมเรศที่ผิวปากกวนโทสะ เขาจึงสะบัดเอกสารนั้นแล้วอ่านขึ้นดังๆ

 

            ข้อตกลงในการได้รับทุนของบริษัทโรจน์วัตรวิศวกรรม ข้อที่ 5 นักเรียนผู้ได้รับทุนจะต้องอยู่ในความดูแลของคุณภุมเรศ โรจน์วัตรและให้เขาเป็นผู้ปกครองอยู่จนกระทั่งสำเร็จการศึกษา ทั้งนี้ยังต้องอาศัยอยู่ในถิ่นที่อยู่เดียวกันเพื่อการอบรมที่ดีในอนาคต ไม่มีเงื่อนไขเป็นประการอื่นจึงเรียนมาเพื่อให้ทราบ บริษัทโรจน์วัตรวิศวกรรม... เด็กหนุ่มเงยหน้าขึ้น สายตาที่ตวัดจ้องราวจะกรีดยิ้มเยาะ

 

            ผมอ่านถูกใช่ไหมครับ คุณลุง?

 

            ชายหนุ่มอึ้ง กับสรรพนามที่ถูกเรียก คิ้วเรียวที่วงเป็นจวักเริ่มผูกเป็นเงื่อนตาย ก่อนจะผลักสายตาเข้าประชิดใบหน้าใสของนักเรียนทุนคนใหม่       

 

            ฉันจำได้ว่าให้ทุนกับนางสาวทศศาธร เหมตระกานนท์ไม่ใช่นาย!”

 

            ก็ผมนี่แหละครับทศศาธร เหมตระกานนท์ มีอะไรอีกไหมครับลุง? ผมมีธุระ จะรีบเข้าบ้าน             

 

            ส่วนสูงที่มากกว่าของภุมเรศไม่ได้ทำให้เด็กหนุ่มเกิดความหวาดกลัวหรือหวั่นไหวแม้แต่น้อย ตรงกันข้ามทศศาธรยังมีทีท่ารำคาญแกมสำราญไม่น้อยที่ได้แหย่โดยเรียกเขาว่าลุงอีก      

 

            แล้วทำไมในใบสมัครนี่ถึงได้บอกว่าเป็นนางสาว!”

 

            ภุมเรศที่เริ่มโกรธจนคลั่งผลักใบสมัครให้ทศศาธรดู  

 

            เด็กหนุ่มขยับแว่นทรงรีแล้วมองหน้าร่างสูงซึ่งเริ่มแดงจัดด้วยไฟโทสะ 

 

            ผมติ๊กผิดน่ะลุง แล้วรูปนั่น ผมก็บังเอิญอยากสวยบ้าง ไม่ได้รึไงครับ?  

 

            ภุมเรศมองทศศาธรเดินล่องลอยเข้าไปในบ้านราวไม่รับรู้ความพิโรธของเขา ชายหนุ่มฉีกทึ้งใบสมัครของเด็กทั้งสองจนปลิวว่อน ใบหน้าที่แดงก่ำบ่งอารมณ์จัดแต่ก่อนจะแหกปากตะโกนดัง โทรศัพท์ของเขาก็ดันดังขึ้นพอดี

 

            เพลงเสียงเรียกสายเฉพาะทำให้ภุมเรศยิ่งงุ่นง่านหนักกว่าเดิม ไม่ต้องมองหน้าจอก็รู้ว่าต้องเป็นภมร บิดาบังเกิดเกล้าของเขาเป็นแน่

 

            เขารับสาย แต่ยังไม่ทันจะกล่าวคำทักทาย ผู้เป็นบิดาก็พูดขึ้น

 

            เป็นยังไงบ้างล่ะ เด็กทุนสองคนนั่น พอจะรับมือไหวไหม?

 

            เสียงเน้นหนักท่อนท้ายที่ผู้เป็นบุตรฟังแล้วกัดฟันกรอด นี่ต้องเป็นแผนการของบิดาเขาแน่ๆ ที่จงใจวางแผนซ้อนทับแผนนารีพิฆาตของเขาจนล่มไม่เป็นท่า แต่เขาจะวู่วามไม่ได้ ต้องสยบใจก่อนหากต้องพูดคุยกับเสือเฒ่าเจ้าเล่ห์

 

            ไหวครับพ่อ น้องๆ น่ารักมากโดยเฉพาะทศศาธร

 

            เสียงภมรหัวเราะลั่น มันยิ่งทำให้เขาแค้นใจหนัก

 

            งั้นก็ดี ฝากดูแลด้วยนะ เด็กสาวสองคนนี้หัวดีมากกว่าคนที่ผ่านๆ มา

 

            ภุมเรศชะงัก คิดก่อนจะเอ่ย

 

            ดีกว่าศีตกาลอีกเหรอครับ? งั้นถ้าผมจะขอหล่อนจากพ่อ

 

            ภุมเรศ…! ” เสียงของภมรเยือกเย็นลงในฉับพลัน แต่เป็นเพราะชายหนุ่มฟังน้ำเสียงเช่นนี้มาตั้งแต่อ้อนแต่ออกจนชินแล้ว เขาก็เลยไม่กลัว

 

            ก็ในเมื่อพ่อจ้างหล่อนไว้ดูแล แล้วผมก็มีเด็กที่ดีกว่าไปดูแลพ่อ ไม่ดีเหรอครับ?

            แล้วถ้าฉันจะขอให้แกเลิกเสเพล กลับบ้านกลับช่องแทนที่จะอยู่ในรังหนูซ่อมซ่อนั่น แกจะยอมบ้างไหมล่ะ

 

            มันไม่ใช่รังหนู! แต่เป็นบ้านที่แม่รัก หากพ่อไม่สนใจแม่แล้วก็อย่าเอานางบำเรอพ่อมาเยาะเย้ยที่นี้เพราะผมคงไม่ปราณี ปล่อยให้หล่อนรอดหูรอดตากลับไปโดยสวัสดิ์ภาพแน่ๆ

 

            แก!”

 

            ภมรตวาด แต่จำต้องข่มใจด้วยเห็นว่าอีกฝ่ายเป็นบุตรชายที่เลี้ยงมาเองแต่อ้อนแต่ออก แถมยังกำพร้ามารดามาตั้งแต่เมื่อคลอด การที่ลูกชายคนเดียวของเขาจะเอาแต่ใจไปบ้าง มันก็ไม่ใช่เรื่องผิดแปลกอะไร

 

            ภุมเรศขยับยิ้มครั้นได้ยินอีกฝ่ายถอนหายใจเบา นั่นแปลว่ารอบนี้เขาชนะ

 

            เหมือนเคย ถึงแม้เขาจะเจริญวัยจนย่างเข้าเบญจเพศแล้วก็ตาม แต่ก็ยังไม่วายที่จะอดรู้สึกปิติปรีเปรมเมื่อเถียงชนะบิดาบังเกิดเกล้าได้เป็นผลสำเร็จ และนั่นทำให้เขาขมวดคิ้วเพราะเริ่มรู้สึกว่าตัวเองเป็นเพียงเด็กเล็กๆ ที่เอาแต่ใจงอแงคนหนึ่งเท่านั้น

 

            งั้นฉันจะไม่ให้ศีตกาลไปที่นั่น แต่แกต้องอย่าเอานิสัยกระล่อนๆ ไปทำให้โรจน์วัตรเสียหายเด็ดขาด!  เด็กสาวสองคนนั้นจะต้องปลอดภัยจากแก เข้าใจไหม

 

            ครับ ถ้าผมไม่เกิดอยากขึ้นมาเสียก่อน

 

ภุมเรศตอบก่อนจะตัดสายทิ้งในทันที  

 

            เขาแหงนหน้าขึ้นไปเห็นทศศาธรกำลังรื้อข้าวของ มันตวัดสายตาที่ชวนหงุดหงิดใจ พลันก็ปิดหน้าต่างใส่เขาโครม!

 

            นี่ถ้าไม่คิดว่าพ่อยังไม่รู้ว่าเด็กสองคนนี่เป็นผู้ชายล่ะก็ เขาจะตะเพิดไล่พวกมันออกจากบ้านซะให้หมด

 

            ชายหนุ่มคิดก็พาลหงุดหงิด แล้วจึงตัดสินใจบึ่งรถคันหรูเร่งตลบฝุ่นออกจากบ้านในทันที

 

 

 

            บ้านโกโรโกโสสิ้นดี!

 

            ทศศาธรจีบผ้าปูเตียงสีชมพูหวานแหววขึ้นมาก่อนจะปล่อยทิ้ง สายตารังเกียจเหยียดหยันจ้องไปทั่วห้อง บ้านไม้ร่วมสมัยหลังค่อนข้างเก่า หน้าต่าง ประตูก็ไม่ได้ติดแม้กระทั่งมุ้งลวดเหล็กดัด แถมกลอนล็อกประตูก็ยังมาพังเสียอีก นี่ถ้าเขาไม่ได้ข่าวมาก่อนว่าภุมเรศเป็นเสือผู้หญิงล่ะก็ เขาคงจะเชื่อบ้างหรอกว่าช่างมาซ่อมไม่ทัน

 

                        เด็กหนุ่มหย่อนตัวลงนั่งบนเตียงคู่ไม้สี่เสา แล้วเริ่มรื้อ ของสำคัญ จริงๆ ออกมาประคบประหงมก่อนค่อยๆ จับวางไว้บนโต๊ะเขียนหนังสือข้างหัวเตียง       

 

คอมพิวเตอร์พกพาสีดำเข้มเป็นมันวาวบ่งบอกถึงความล่าสุดแห่งวิวัฒนาการเทคโนโลยีในขณะนั้น คอมรุ่นนี้สั่งตรงมาจากโรงงานผลิตที่มีชื่อเสียงที่สุดของอเมริกา และถูกมอบให้เป็นรางวัลแก่เขาโดยรัฐบาลสหรัฐเมื่อเขาชนะเลิศการแข่งขันประกวดสิ่งประดิษฐ์ที่ดำรงประโยชน์ให้แก่โลกมากที่สุด

 

            ต้นไม้เทียมที่สามารถเปลี่ยนก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์ในอากาศให้กลายเป็นออกซิเจนได้เสมือนการทำงานปรกติทางชีวภาพของต้นไม้สีเขียวโดยทั่วไป ข้อดีของมันคือไม่เติบโตและมีชีวิตอยู่รอดได้โดยใช้น้ำเพียงไม่กี่ลิตรต่อปีเท่านั้น ถ้าเทียบกันกับปริมาณออกซิเจนที่ผลิตได้ในแต่ละวันแล้ว มันคุ้มเสียยิ่งคุ้มอีก และคงไม่ต้องบอกว่าการที่ขายลิขสิทธิ์ต้นไม้เทียมนี้ให้แก่รัฐบาลสหรัฐนั้นจะนำเม็ดเงินมากมายมหาศาลขนาดไหนมาใส่ในกระเป๋าของเขา

 

            ฉะนั้นสาเหตุที่เด็กอัจฉริยะอย่างเขาตอบรับทุนของโรจน์วัตรย่อมไม่ได้อยู่ที่เงินเป็นแน่ แต่เป็นเพราะ...

 

            ทศศาธรเชื่อมต่ออินเทอร์เน็ตความเร็วสูงกับเครื่องคอมพิวเตอร์โดยตรงจากทางโทรศัพท์มือถือส่วนตัว ก่อนเดินไปผลักหน้าต่างข้างห้องให้เปิดออก แสงแดดร่ำไรส่องรอดเข้ามา มันสว่างจ้าบาดตาก่อนแสงนั้นจะปรับเป็นนุ่มนวลและเหมาะแก่การเชยชมทัศนียภาพรอบนอก

 

            สายลมอ่อนๆ ที่พัดพาความเย็นจากริมน้ำเจ้าพระยาทำให้เด็กหนุ่มยิ้มบาง

 

บ้านละแวกนี้ล้วนแต่เป็นเคหะสถานที่มีความเก่าแก่และทรงคุณค่าในการก่อสร้าง และมีจำนวนไม่น้อยเลยที่ไม่ว่าเขาจะเสนอราคาสูงลิบลิ่วยังไงเจ้าของบ้านก็ไม่ยอมที่จะขาย เขาจึงจำเป็นต้องใช้วิธีนี้

 

            เสียงเตือนของคอมพิวเตอร์ดังขึ้น กล่องข้อความเอ็มเอสเอ็นสีชมพูหวานเด้งขึ้นมาทัก ให้เด็กหนุ่มยิ่งยกยิ้มร่า


**************************************
ขอบคุณท่านบอม
              ท่านnice_princess

              ท่าน ปานรำไพ

              ท่าน AriCha/poppyred
           มากขอรับสำหรับกำลังใจ ^O^ 
           ข้าน้อยจะพยายามขอรับ

17 ความคิดเห็น

  1. #9 Nice_princess (@Champange) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2553 / 08:04
    อ้าว...เป็นผู้ชายหรือเนี่ย
    เป็นแผนอะไรหรือเปล่า
    #9
    0
  2. #4 ปานรำไพ (@panrampai) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2553 / 21:16
    รีบอัพนะค่ะ แล้วจะแวะมาอ่านตอนต่อไป สู้ๆๆๆค่ะ
    #4
    0