[Fic Harry Potter]ทะลุมิติรัก เมื่อสาววายกลายเป็นหนุ่ม (Yaoi)

ตอนที่ 13 : ตอนที่13

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,184
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 234 ครั้ง
    9 ก.ค. 60

ตอนที่13
    หลังจากทานมื้อกลางวันกันเรียบร้อยแล้ว ผมกับเดรโกก็เดินไปเรียนวิชาการบินกับมาดามฮู้ดต่อ ผมคิดว่ายังไงคราวนี้เดรโกคงต้องก่อเรื่องแน่ๆ แต่จะไม่ให้มันบานปลายยังไงผมยังคิดไม่ออกหรอก พวกเราทั้งหมดต่างหยิบไม้กวาดแล้วไปต่อแถวหน้ากระดานสองแถวรอมาดามฮู้ด
    มาดามฮู้ดบอกให้พวกเราสั่งไม้กวาดให้ลอยมาหามือ ซึ่งน้อยคนที่จะสั่งให้มันลอยเข้ามือได้ซึ่งมีแค่สามคนเท่านั้นคือเดรโก แฮร์รี่ และผม เฮอร์ไมโอนี่พยามเรียกเท่าไหร่ไม้กวาดก็ไม่ยอมลอยให้เธอเลยสักนิดแม้เธอจะพูดเสียงหวานแค่ไหนก็ตาม ส่วนรอนก็พยายามเรียกไปเรื่อยๆจนทนไม่ไหวตะคอกไป ทำให้ไม้กวาดของเขาลอยขึ้นมาฟาดหน้าจนหงายหลังไป ทุกคนหัวเราะรอนแต่ก็ได้ไม่นานนัก
    มาดามฮู้ดบอกให้คนที่ยังสั่งให้ลอยไม่ได้หยิบไม้กวาดขึ้นมาแล้วเตรียมขี่ เธอบอกวิธีทำให้ไม้กวาดออกตัวและการควบคุมไม้กวาดแบบคร่าวๆ เมื่อกำลังจะสั่งให้ทำ เนวิลดันกระทืบเท้าเร็วและแรงเกินไป ทำให้ไม้กวาดของเขาลอยขึ้นสูง เนวิลควบคุมไส้กวาดของตัวเองไม่ได้ทำให้ไม้กวาดพาเขาไปเหนือรูปปั้น เนวิลตกลงจากไม้กวาดและไปค้างอยู่ที่ปลายหอกของรูปปั้น ผมเห็นท่าไม่ดีจึงขี่ไม้กวาดขึ้นไปช่วยเขาลงมา มาดามฮู้ดพาเขาไปที่ห้องพยาบาลเพื่อตรวจดูว่าเป็นอะไรหรือไม่
    “ฉันหวังว่ากลับมาฉันจะไม่เห็นไม้กวาดของใครลอยอยู่ ไม่งั้นเธอจะถูกไล่ออกก่อนจะพูดคำว่าควิดดิชจบ”มาดามฮู้ดพูดขู่แล้วพยุงเนวิลออกไป ผมหันไปเห็นเดรโกเก็บลูกแก้วเตือนความจำของเนวิลได้ ผมกำลังจะมาให้เขาคืนกริฟฟินดอร์ไปแต่เขาดันพูดขึ้นเสียก่อน
    “เฮ้ ดูสิว่าฉันเจออะไร”เดรโกพูดพรางชูลูกแก้วขึ้น แฮร์รี่ที่เห็นเข้าจึงเดินเข้ามาหาเดรโก
    “คืนมันมาซะ มัลฟอย”แฮร์รี่พูดพรางแบมือเพื่อขอคืน ผมส่งสายตาไปหาเดรโกเพื่อให้เขาคือมันไป แต่เดรโกก็เมินผมไป แล้วไปพูดกับแฮร์รี่
    “เหอะ แน่จริงก็มาเอาให้ได้สิ”เดรโกไม่สนใจสายตาของผม เขาขี่ไม่กวาดลอยสูงท้าทายให้แฮร์รี่ขี่ไม้กวาดตามขึ้นมา เดรโกนายอย่าดูถูกกริฟฟินดอร์เชียว 
    แฮร์รี่ขี่ไม้กวาดตามเดรโกขึ้นไป เดรโกและแฮร์รี่ตางขี่ไม้กวาดไล่กวดกันไปทั่วจนไปทางด้านหน้าต่างของศาสตราจารย์มักกอนนากัล เดรโกปาลูกแก้วไปที่หน้าต่าง แฮร์รี่รีบขี่ตามไปเพื่อคว้าลูกแก้ว เขาสามาระคว้าลูกแก้วได้ก่อนที่มันจะเขากระแทกหน้าต่าง แฮร์รี่ขี่ไม้กวาดกลับมาที่จุดเดิมอีกครั้ง ทุกคนต่างปรบมือแล้วเข้าไปรายล้อมรอบตัวแฮร์รี่ ศาสตราจารย์มักกอนนากัลเดินเข้ามา ทุกคนต่างเงียบกันหมดเมื่อเห็นศาสตราจารย์บ้านกริฟฟินดอร์ ศาตราจารย์มักกอนนากัลเรียกแฮร์รี่ไป ผมคิดว่าเขาคงจะได้เป็นซีกเกอร์แน่ๆ ส่วนคนอื่นๆต่างพากันซุบซิบว่าแฮร์รี่จะโดนไล่ออกหรือเปล่า
    หลังจบคาบมาดามฮู้ดผมเริ่งเฉ่งเดรโกทันที เดรโกที่ฟังก็เอาแต่เบ้ปากบ้าง เถี่ยงผมกลับบ้าง แต่พอโดนผมตอกกลับก็เงียบไป ผมแยกกับเดรโกไปที่ห้องสมุด ผมได้ยินเสียงบ่นแว่วๆของเดรโกว่า
    “บ่นเหมือนเป็นแม่คนที่สองเลยนะ”
    ผมที่ได้ยินก็หันไปถลึงตาใส่เดรโก แต่เขาก็ทำหน้าตาไม่รู้ไม่ชี้ใส่ ผมได้แต่ถอนหายใจกับนิสัยเด็กไม่รู้จักโตของเดรโก ผมสาวเท้าไปที่ห้องสมุดเพื่อหาหนังสืออ่าน ห้องสมุดนี่แหละคือสวรรค์ของผม ผมเป็นคนที่ชอบอ่านหนังสือตั้งแต่ชาติที่แล้ว มันทำให้ผมหายเหงาได้เวลาอยู่คนเดียว แถมมันยังให้ความรู้และผ่อนคลายความเคลียดได้ด้วย
    ผมไล่ดูหนังสือในแต่ล่ะชั้นเพื่อหาหนังสือปรุงยาและหนังสือเวทย์มนต์คาถาที่น่าสนใจ สายตาของผมไปหยุดอยู่ที่หนังสือว่าด้วยการเล่นแร่แปลธาตุ ผมหยิบมันขึ้นมาอ่านคร่าวๆมีเรื่องราวที่บอกถึงที่มาของศิลาอาถรรพ์และสรรพคุณของมันด้วย ผมเอามันมาพร้อมกับกวาดสายตาหาที่นั่ง ผมหันไปเจอเฮอร์ไมโอนี่ที่เข้ามาหาหนังสืออ่านพอดี เธอเดินมาหาผมแล้วเริ่มพูด
    “ขอบคุณนะที่ช่วยเนวิลไว้ ไม่งั้นอาการเขาคงจะหนักกว่านี้”เฮอร์ไมโอนี่พูด ผมเลิกคิ้วอย่างแปลกใจนิดๆที่เธออยู่กริฟฟินดอร์แต่มาขอบคุณผมที่เป็นสลิธีริน
    “อ่า ไม่เป็นไรหรอกครับคุณ…”ผมเว้นช่องว่างไว้ให้เฮอร์ไมโอนี่แนะนำตัว
    “ฉันเฮอร์ไมโอนี่ เกรนเจอร์”เฮอร์ไมโอนี่แนะนำตัว เธอพูดด้วยน้ำเสียงสบายๆ ไม่เจือปนความเกลียดชังใดๆทั้งสิ้น
    “ครับคุณเกรนเจอร์ ผมอาร์เนล สเนป ยิดีที่ได้รู้จักครับ”ผมพูดพร้อมยื่นมือออกไปเพื่อทักทายตามมารยาท
    “เรียกฉันว่าเฮอร์ไมโอนี่ก็ได้ อีกอย่างฉันต้องขอบคุณเรื่องบนรถไฟด้วย ไม่งั้นฉันคงจะโดนมัลฟอยดูถูกยิ่งกว่านี่อีก”เธอพูด มว่าเราคงจะเป็นเพื่อนกันได้ เธอไม่มีอคติต่อผมที่อยู่บ้านสลิธีริน ผมยังงงอยู่เลยนะว่าคนฉลาดแบบเธอไปชอบกับรอนได้อย่างไร
    “ครับเฮอร์ไมโอนี่ เราเป็นเพื่อนกันได้ไหม แต่เธอคงไม่อยากเป็นเพื่อนกับสลิธีรินอย่างฉันหรอก”ผมบอกตามที่คิด เพราะผมจะคิดไปเองฝ่ายเดียวก็ไม่ได้ว่าเธออาจจะยอมเป็นเพื่อนกับผม ผมคงจะต้องถามให้แน่ใจเสียก่อนล่ะนะ
    “ได้สิ อย่างนายฉันว่าน่าจะไปอยู่เรเวนคลอซะมากกว่า ฉันยังงงอยู่เลยว่านายไปอยู่สลิธีรินได้ยังไงกัน”เฮอค์ไมโอนี่พูดแล้วยิ้มนิดๆ ต่อจากนั้นเราก็ต่างพากันคุยเรื่องหนังสือ เรื่องบทเรียนต่างๆที่ต้องเรียนในปีนี้ ผมชอบคุยกับเฮอร์ไมโอนี่นะ มันมีสาระที่ดี เราสามารถปรึกษาเรื่องงานและการบ้านที่ศาตราจารย์สั่งให้ได้ มันเป็นจุดเริ่มต้นที่ดีที่จะเชื่อมสัมพันธ์ระหว่างกริฟฟอนดอร์กับสลิธีริน
    ผมลองถามเฮอร์ไมโอตี่เรื่องการเชื่อมสัมพันธ์ระหว่างบ้านดู เธอส่ายหน้าแช้วบอกว่ามันคงเป็นไปไม่ได้ สลิธีรินเคร่งเรื่องเลือดผสมมาก พวกเขาถูกปลูกฝังให้เกลียดพวกพ่อมดแม่มดที่เกิดจากมักเกิ้ล มันจึงอยากมากที่สลิธีรินยกเว้นผม ที่จะยอมพูดดีๆกับพวกบ้านอื่นที่เป็นมักเกิ้ลบอร์นหรือฮาร์ฟบลัดได้ ผมถอนหายใจแล้วบอกกับเธอว่าผมหวังว่าสักวันผมจะทำได้
    ผมและเฮอร์ไมโอนี่ต่างคุยเรื่องอื่นกันอยู่สักพักก่อนที่จะเดินไปห้องโถงเพื่อทานอาหารเย็น ผมและเฮอร์ไมโอนี่ต่างเดินห่างกันและไม่พูดอะไร มันเป็นเรื่องที่ไม่ควรจะบอกหรือป่าวประกาศให้คนอื่นรู้ว่า กริฟฟินดอร์กับสลิธีรินเป็นเพื่อนกันในตอนนี้ เมื่อเดินไปถึงโต๊ะของตนเองก็ต่างทานกันอย่างเป็นปกติเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น และนี่ก็เป็นอีกครั้งที่ผมกับพาร์กินสันลับฝีปากกัน แน่นอนว่าผมต้องชนะอีกครั้ง เธอยังสู้ผมไม่ได้หรอกนะพาร์กินสัน
    ผมเดินกลับไปที่ห้องพักของสลิธีริน อาบน้ำเพื่อเตรียมจะเข้านอน แต่ผมยังไม่นอนหรอก ผมยังมีจดหมายของทอมที่ยังต้องอ่านอยู่ ผมหยิบจดหมายที่จ่าหน้าด้วยหมึกสีเขียวขึ้นมาแกะเพื่ออ่านข้อความที่อยู่ข้างใน
    ไงอาร์เนล เปิดทอมวันแรกสนุกมากไหม ฉันได้ข่าวว่าเธออยู่สลิธีรินนิ ฉันแนะนำว่าเธอไม่ควรจะไปยุ่งกับดัมเบิ้ลดอร์มากนัก ตาแก่นั้นค่อนข้างที่จะไม่ชอบสลิธีรินมากเลยที่เดียว ฉันดีใจนะที่เธอได้อยู่บ้านเดียวกับฉัน ฉันส่งสร้อยกับกระดาษที่เมื่อเขียนลงไปในนั้นและเผามัน จะสามารถส่งไปถึงคนที่ต้องการให้เธอด้วย เพราะฉันแน่ใจว่าเธอคงไม่ยอมให้เจ้านกฮูกตัวน้อยที่ฉันซื้อให้เธอบินมาส่งแน่ ปิดเทอมวันคริสมาสอย่าลืมกลับมาบ้านด้วยล่ะ
                                            จากทอม
    ผมยิ้มน้อยๆกับจดหมายฉบับนี้ ทอมรู้ใจผมจริงๆ ที่รู้ว่ผมคงไม่ยอมให้เกรย์บินเอาจดหมายไปส่งน่ะ ถ้ามันตัวใหญ่ผมคงจะใช้มันอยู่หรอก แต่ตัวมันเล็กขนาดนี้ผมทำไม่ลงจริงๆ ผมหยิบของในจดหมายที่ทอมส่งมาให้ สร้อยที่มีจิ้เป็นรูปงูพันรอบดาบประดับด้วยเพชรสีรุ้งที่หายาก มันสวยดีนะ เท่ดีด้วย ผมหยิบมันขึ้นมาใส่ แล้วเขียนจดหมายแล้วเผาเพื่อตอบกลับ ผมยกจี้ขึ้นมาดูแล้วยกยิ้มน้อยๆ
    “ขอบคุณนะฮะทอม”

----มุมบ่นของwriter----
    ลองเปิดไปดูที่เว็บเด็กดีแล้วดันไปเห็นนิยายเรื่องนี้ติดท็อป1แล้วอยากกริ๊ดจะกริ๊ดให้มันลั่นโลกจริงๆ ขอบคุณมากจริงๆค่ะที่มาอ่านเรื่องนี้  งื้อออออออ><


ส่วนนี่ก็รูปสร้อยที่ทอมส่งมาให้นะค้าาาา ช่วยจินตนาการว่าเพชรมันเป็นสีรุ้งด้วยน้า


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 234 ครั้ง

315 ความคิดเห็น

  1. #301 MitsukiCarto (@MitsukiCarto) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2562 / 22:51
    สร้อยคอสวยอ่ะ
    #301
    0
  2. #207 Natacha_i-sen (@sroyson47) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2561 / 09:39
    สร้อยนี่คือคถาเทพแห่งการสื่อสารและการคมนาคมหรืออีกชื่อคือเฮอร์มีสรึเปล่าค่ะ
    #207
    0
  3. #49 윤 경산 (@cake025) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2560 / 12:55
    รอคะ สู้ๆ
    #49
    0
  4. #48 tingtingg4213 (@tingtingg4213) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2560 / 12:54
    อาร์เนลคู่กับใครล่ะเนี่ย? ป๋าทอมใช่ม้ายยยยย???????
    มาต่อเร็วๆน้าา
    #48
    0
  5. วันที่ 9 กรกฎาคม 2560 / 11:46
    อร๊ายยยย!! รอไรท์มาอัพต่อ
    #47
    0
  6. #46 Ririn 10080 (@malodien2) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2560 / 10:13
    กรี๊ดดดดอิฉาอ่าาา โอ้ยเบื่อคนมีความรัก~~~
    #46
    0
  7. #45 Sinsupa (@numeenaza) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2560 / 09:56
    วันนี้ขอเยอะๆเหมือนเมื่อวานค่ะ มีความโลภสูงมาก
    #45
    1
    • #45-1 w'wi (@winunda878) (จากตอนที่ 13)
      9 กรกฎาคม 2560 / 10:19
      เยอะหรือไม่เยอะมันขึ้นอยู่กับความขี้เกียจของไรท์ล้วนๆ//โดนรีดกระถืบ
      #45-1