[Fic Harry Potter]ทะลุมิติรัก เมื่อสาววายกลายเป็นหนุ่ม (Yaoi)

ตอนที่ 14 : ตอนที่14

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,213
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 250 ครั้ง
    9 ก.ค. 60

    ตอนที่14
    สวัสดีครับกับเช้าที่แสนสดใส วันนี้ผมไม่ต้องดึงตัวเองขึ้นมาจากเตียงเหมือนเมื่อวานอีกแล้ว เพราะผมชินกับเตียงของที่นี้และรู้ว่าควรจะปรับเวลาของตัวเองยังไงดี ผมอาบน้ำแต่งตัวและให้อาหารกับดาร์กไป ทุกคนคงจะสงสัยล่ะสิว่าผมเลี้ยงได้ยังไงโดยที่ไม่มีใครตกใจ คนที่รู้ว่าผมเลี้ยงงูไว้มีแค่เดรโกกับพ่อเซฟเท่านั้น แล้วเวลาผมไปไหนมาไหน ผมก็จะให้มันขดตัวอยู่ตามแขนของผม เลยสามารถปกปิดได้โดยไม่มีใครรู้
    ผมลงมาทานอาหารที่ห้องโถง พาร์กินสันมาหาเรื่องผมอีกแล้ว แต่วันนี้ผมไม่มีอารมณ์จะมีเรื่องสักเท่าไหร่เลยเมินไป  พาร์กินสันที่เห็นผมไม่ตอบโต้เข้าหน่อยก็เยาะเย้ยถากถางไปทั่ว จนเดรโกทนไม่ไหว กลัวผมจะฆ่าคนเขาเลยต้องสั่งให้พาร์กินสันเลิกพูดเสียที เดรโกใจดี๊ใจดีเอ่ยเตือนพาร์กินสันด้วยว่า
    “ฉันขอเตือนนะพาร์กินสัน ถ้าเธอยังอยากใช้ชีวิตแบบสงบสุขในปีนี้ เธอควรจะระงับปากของเธอไว้เสียบ้าง”
    แหมๆ เดรโกเห็นผมเป็นคนแบบไหนกัน(ก็คนขี้แกล้งน่ะสิ) แต่พาร์กินสันไม่รอดแน่ๆเพราะผมได้วางแผนสำหรับเอาคืนพาร์กินสันไว้เรียบร้อยแล้วล่ะ ผมยิ้มมุมปากเดรโกที่หันมาเห็นรอยยิ้มของผมก็ขนลุกขนมาทันที ผมคิดว่าเขาคงจะไว้อาลัยให้พาร์กินสันล่วงหน้าเรียบร้อยแล้วล่ะ หึๆๆ
    ผมยกชาขึ้นดื่ม ถ้าพวกคุณจะถามว่าผมเอาชามาจะไหน มก็แค่เปลี่ยนน้ำฟักทองให้กลายเป็นชาเท่านั้นเอง ก็ปกติอยู่แล้วนินะ ผมไม่ได้แพ้ฟักทองหรอกนะ แต่ผมแค่เกลียดน้ำฟักทองเท่านั้นเอง อาหารหรือขนมอย่างอื่นที่ทำมาจากฟักทอง ผมก็ยังกินได้ตามปกติ แค่ผมไม่กินน้ำฟักทองเท่านั้นเอง
    ผมหยิบขนมปังทาเนยมาฉีกเป็นชิ้นเล็กพอดีคำแล้วเอาเข้าปาก ฟังเบลสที่มาเล่นว่าแฮร์รี่ได้เป็นซีกเกอร์ตัวจริงของทีมควิดดิชกริฟฟินดอร์ เดรโกก็โอ้อวดไปว่าถ้าเขาได้เป็นนักกีฬาควิดดิชตัวจริง แฮร์รี่ต้องแพ้อย่างแน่นอน ผมยกมิ้มมุมปาก หึๆเดรโกนายแพ้ต่างหากล่ะ แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกไปจนเดรโกเรียก
    “นี่ๆอาร์เนล นายสนใจเป็นนักกีฬาควิดดิชไหม?”เดรโกถามผม เขา เบลส แครบ และกอยล์ต่างหันมาจ้องผมตาแป้ว 
    “คงไม่ล่ะเดรโก ฉันเอาเวลาซ้อมควิดดิชมาอ่านหนังสือจะดีกว่า”ผมบอกปฏิเสธพรางส่ายหน้าน้อย เดรโกทำหน้าเสียดายเล็กน้อยแล้วกำลังจะหันไปโม้กับพวกเบลส แครบ และกอยล์ต่อ แต่พาร์กินสันผู้จ้องหาช่องจะตีกับผมก็โพล่งขึ้น
    “แหมๆ คงจะฉลาดน้อยล่ะสินะถึงได้เอาแต่อ่านหนังสือ เพื่อเอาความรู้มาเติมสมองไปอวดคนอื่นน่ะ”พาร์กินสันว่า หึ เปิดประเด็นมาอย่างนี้ก็เสร็จผมสิ
    “อย่างน้อยก็ยังดีกว่าพวกที่ไม่มีความรู้แต่ก็เอาเวลาไปตามผู้ชายต้อยๆนะครับ”ผมว่าบ้าง คราวนี้แม้จะหน้าแดงด้วยความโกรธ แต่พาร์กินสันก็พูดอะไรไม่ออก ได้แต่กระฟัดกระเฟียดลงกับสิ่งของ เหอะสกิลยังอ่อนหัดแล้วริอาจมาสู้กับผมนะคุณพาร์กินสัน 
    ผมเมินพาร์หินสันแล้วหันไปสนใจกับอาหารเบื้องหน้าอีกครั้ง หลังจากทานเรียบร้อยผมก็เตรียมตัวสำหรับไปเรียนคาบต่อไปก็คือคาบวิชาเวทย์มนต์คาถากับศาสตราจารย์ฟลิตวิก ศาสตราจารย์ตัวเล็กหัวหน้าบานเรเวนคลอ ที่ตลอดเวลาสอนจะต้องใช้หนังสือมาซ้อนกันหลายสิบเล่มแล้วขึ้นไปยืนบนนั้น ผมค่อนข้างเห็นใจเขานะ เพราะเมื่อก่อนเวลาผมจะทำอะไรก็ไม่ค่อยสะดวกเพราะส่วนสูงไม่อำนวย แต่ถึงตอนนี้ผมก็สูง154เซยติเมตรเท่าแฮร์รี่ และมันยังค้างอยู่เท่านี้มานานแล้วด้วย เห้อจะสูงกว่านี้หน่อยก็ไม่ได้รึไงเนี่ย
    “หนึ่งในวิชาพื้นฐานของพ่อมดแม่มดคือวิชาตัวเบา หรือมีฝีมือทำให้วัตถุบิน ทุกคนมีขนนกแล้วนะ ดีอย่าถือขยับข้อมือให้ดีอย่างที่เราฝึกฝนมา โบกนิดสะบัดหน่อย เอาล่ะทุกคน”
    “โบกนิดสะบัดหน่อย”นักเรียกทุกคนพูดตามที่ศาสตราจารย์ฟลิตวิกบอก พร้อมกับโบกไม้กายสิทธิ์ตามที่พูดไปด้วยพร้อมๆกับศาสตราจารย์ฟลิตวิก
    “ดี แล้วร่ายคาถา วิงค์การ์เดียม เลวีโอซ่า”ศาสตราจารย์ฟลิตวิกพูด
    “วิงค์การ์เดียม เลวีโอซ่า”นักเรียนทั้งหมดต่างร่ายคาถาพร้อมกัน แต่ไม่มีใครสามารถทำให้ขนนกที่ศาสตราย์แจกไว้ลอยขึ้นเลย แม้ผมจะสามารถทำได้แต่ผมกะไว้ว่าจะร่ายคาถาผิดสักสองสามครั้งก่อน เพื่อไม่ให้เป็นที่เตะตามากนัก
    ฝั่งรอนที่ร่ายคาถาผิด เฮอร์ไมโอนี่ก็บอกการร่ายที่ถูกต้องให้ แต่รอนไม่เชื่อและให้ทำให้ดู เฮอร์ไมโอนี่จึงสาธิตให้ดู เธอทำได้ ทุกคนต่างมองไปที่ขนนกของเฮอร์ไมโอนี่ที่ลอยอยู่ ธอสะบัดไม้เพื่อให้ขนนกลอยลงมาที่เดิม ทุกคนต่างปรบมือให้เฮอร์ไมโอนี่
    “เยี่ยมมากคุณเกรนเจอร์ บวกกริฟฟินดอร์ห้าคะแนน”ศาสตราจารย์ลิตวิกกล่าว ผมหันไปยิ้มให้กับเฮอร์ไมโอนี่ เธอเห็นรอยยิ้มของผมแล้วส่งยิ้มมาให้ เดรโกที่นั่งอยู่ข้างๆผม ร้องเหอะ ก่อนที่จะหันไปสนใจร่ายคาถากับขนนกต่อ 
    หลังจบคาบผมได้ยินรอนพูดล้อเลี่ยนเฮอร์ไมโอนี่ ทำให้เฮอร์ไมโอนี่เสียใจ เดินหายไปจนผมหาไม่เจอ คงจะไปอยู่ที่ห้องน้ำหญิงสินะ ผมอยากไปปลอบเธออยู่หรอก แต่ติดตรงที่ว่าผมเป็นผู้ชายจะให้ไปอยู่ในห้องน้ำหญิงมันก็ยังไงๆอยู่
    ช่วงเย็นโรงเรียนได้ฉลองเนื่องในวันฮาโลวีน ทุกคนต่างทานอาหารอย่างอเร็ดอร่อย บ้างก็คุยเล่นกับเพื่อนอย่างสนุกสนาน ผมค่อยๆทานอย่างช้าๆ ในใจนึกเป็นห่วงเฮอร์ไมโอนี่ที่อยู่ในห้องน้ำหญิง ตอนนี้โทรลล์คงหลุดออกมาแล้ว และศาสตราจารย์ควีเวลล์คงวิ่งมาบอก
3
3
2
1
    “โทรลลลล์ ในคุกใต้ดิน มะ มันออก มาแล้ว”ศาตราจารย์ควีเวลล์วิ่งเข้ามาในห้องโถง ตะโกนบอกทุกคนก่อนที่จะล้มลงไปกับพื้น นักเรียนที่ได้ยินต่างลุกขึ้นวิ่งกันชุลมุน
    ผมวิ่งไปที่ห้องน้ำหญิงเพื่อไปช่วยเฮอร์ไมโอนี่ ระหว่างทางก็ไปเจอแฮร์รี่กับรอนเข้าพอดี ด้วยความห่วงเพื่อนมากกว่าจึงไม่ต้องเสียเวลาทะเลาะกัน ต่างพากันวิ่งไปที่ห้องน้ำหญิงที่ตอนนี้กำลังถูกโทรลล์โจมตีอยู่
    “กริ๊ดดดดด”เสียงเฮอร์ไมโอนี่ดังขึ้น เธอกำลังวิ่งนี้โทรลล์ที่ฟาดตะบองของมันไปที่เธออยู่ แฮร์รี่ใจกล้าวิ่งเข้าไปปาหินใส่โทรลล์ ทำให้มันหันมาสนใจแฮร์รี่แทน แฮร์รี่หลบโทรลล์ไม่ทันจึงถูกมือขนาดใหญ่ของมันจับเข้า แฮร์รี่ตัดสินใจใช้ไม้กายสิทธิ์ของตัวเองแทงเข้าที่จมูกของโทรลล์จนมันยอมปช่อยแฮร์รี่ลง
    “หยี๋~”ทุกคนต่างร้องออกมาเป็นเสียงเดียวกันไม่เว้นแม้แต่ผม โทรลล์พยายามเอาไม้กายสิทธิ์ของแฮร์รี่ออกจากจมูกของมัน แต่มันทำไมได้จึงไม่สนใจอีก ผมตัดสินใจทำแบบเดียวกับที่รอนเคยทำ ก่อนที่มันจะเริ่มโจมตีพวกเราอีกครั้ง
    “วิงค์การ์เดียม เลวีโอซ่า”ผมเสกคาถาที่ทำให้ตะบองของโทรลล์ลอยขึ้น เจ้าโทรลล์ตัวเขื่องพยายามคว้าแต่ก็ทำไม่ได้ ผมควบคุมให้ตะบองฟาดที่หัวของมันอย่างแรงจนล้มตึงลงไป แฮร์รี่เดินไปดึงไม้กายสิทธิ์ของตัวเองออกมาแล้วใช้ผ้าคลุมเช็ด แฮร์รี่ถ้านายไม่สักผ้าคลุมนั้น ฉันจะไม่ยุ่งกับนายอีกเลย
    “เกิดอะไรขึ้น”ศาสตราจารย์มักกอนนากัล พ่อเซฟ และศาสตราจารย์ควีเวลล์วิ่งเข้ามาที่ห้องน้ำหญิงที่เละเทะกฃด้วยฝีมือของโทรลล์ภูเขา
    “หนูผิดเองค่ะศาตราจารย์มักกอนนากัล”เฮอร์ไมโอนี่พูด
    “คุณเกรนเจอร์?”
    “หนูออกมาตามหาโทรลล์ค่ะ หนูอ่านเรื่องของมัน และหนูคิดว่าจะจัดการกับมันได้ แต่หนูคิดผิด ถ้าไม่ได้แฮร์รี่ รอน และสเนปช่วย หนูคงไม่รอดแล้วค่ะ”เฮอร์ไมโอนี่แก้ตัวให้ทุกคน
    ศาสตราจารย์มักกอนนากัลว่าเธอเล็กน้อย แล้วหักแต้มบ้านของกริฟฟินดอร์ห้าคะแนน ก่อนที่จะเพิ่มให้ผม แฮร์รี่ และรอนอีกคนล่ะห้าแต้ม พ่อเซฟหันมามองผมอย่างสงสัยเล็กน้อย แล้วเดินกะเผกออกไป แฮร์รี่สังเกตได้ถึงความผิดปกติของพ่อ แต่เขาคงไม่พูดอะไรหรอกเพราะผมอยู่ พวเราทั้งสี่คนเดินออกมาจากห้องน้ำหญิงเตรียมกลับหอของตนเอง
    “เดี๋ยวก่อนสเนป ทำไมเธอถึงมาช่วยเฮอร์ไมโอนี่?”


----มุมบ่นของwriter----
    ตอนนี้มายาวหน่อยได้ตั้งสามหน้ากว่า ลากเลือดดีจริง ให้ทายว่าใครเป็นคนถามกันไปนะค่าาา วันนี้จะมีอีกตอนรึป่าวคงต้องลุ้นกันไปแหละนะค่าาาาา
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 250 ครั้ง

322 ความคิดเห็น

  1. #322 0832452664 (@0832452664) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2562 / 14:11
    ชั้นอยากรู้ความเป็นสาววายของน้องหายไปไหน
    #322
    0
  2. #302 MitsukiCarto (@MitsukiCarto) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2562 / 23:09
    เพราะเป็นเพื่อนกันยังไงล่ะ!
    #302
    0
  3. #53 Linna Lily (@linnalilily) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2560 / 19:03
    อย่ากอ่านตอนต่อไปปปป
    #53
    0
  4. #52 tingtingg4213 (@tingtingg4213) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2560 / 16:33
    รอนถามล่ะมั้ง?
    ปล.พาร์กินสัน..ชาติที่เเล้วเธอเป็นไก่เหรอ จิกอยู่นั้นแหละ เป็นเราร่ายคาถาใส่นานล่ะ เหอๆ
    #52
    0
  5. #51 -milkky- (@-milkky-) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2560 / 15:27
    อยากอ่านต่ออ่ะไรท์มันสนุกเราชอบ
    #51
    0
  6. #50 Sinsupa (@numeenaza) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2560 / 15:24
    อาเนลตงบอกไปว่า เรื่องของผมสิ อะไรน่าจะดีขึ้นนะ555
    #50
    0