Touken Ranbu ทะลุมิติป่วนใจเหล่าดาบ

ตอนที่ 1 : ดาบที่หนึ่ง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 150
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    6 ก.ย. 60

ดาบที่หนึ่ง
    “เฮ้ๆ มิจังงงงงง น้องอยู่ไหนน่ะ?”
    เสียงของหญิงสาวคนหนึ่งดังขึ้น พร้อมกับเสียงเปิดประตูอย่างแรงดังตามมา สาวน้อยผมสีม่วงชมพูมัดเป็นทวินเทลยาวระต้นคอ ดูตาสีม่วงอมฟ้าอ่อนดูเรืองอำนาจกำลังมองหาหญิงสาวผู้เป็นน้องสาวของตนในห้องฝึกซ้อมดาบ
    “มีอะไร… งั้นหรอค่ะพี่”หญิงสาวผมดำยาวสลวยถึงเอว ด้วยตาสีน้ำเงินอมม่วงฉายแววเย็นชาอยู่เล็กน้อย เธออยู่ในชุดซ้อมดาบสีน้ำเงินเข้มของสำนักที่เธออยู่ ‘มิซาเอะ’ หรือ ‘จิริกะ มิซาเอะ’ ลูกสาวของเจ้าสำนักดาบเคนโซที่มีชื่อเสียงหยุดการฝึกของตนไว้แล้วหันมามองพี่สาวของตน ‘มิซากิ’ หรือ ‘จิริกะ มิซากิ’ มองน้องสาวของตนเองอย่างหน่ายๆแล้วพูดขึ้น
    “ท่านพ่อเรียกน่ะ มิจังไปก่อเรื่องอะไรอีกล่ะ?”มิซากิพูด 
    “ฉันไม่ใช่พี่ ถึงจะได้ชอบก่อเรื่องน่ะ”มิซาเอะพูดแทงใจดำพี่สาวอย่างเย็นชา เธอเดินเอาดาบไปเก็บแล้วเดินมาหามิซากิ
    “โธ่~ มิจังอย่าเย็นชาใส่พี่แบบนี้สิ พี่อยากเห็นเธอยิ้มนะ”มิซากิบอกน้องสาวแล้วเอามือลูบหัวอย่างอ่อนโยน 
    มิซากิจับมือมิซาเอะจูงไปที่ห้องประจำของผู้เป็นพ่อ เขาเรียกเล็กน้อยเพื่อเป็นการบอกว่ามาถึงแล้ว เมื่อได้รับอนุญาติก็จึงเปิดประตูเข้าไป พ่อของทั้งสองพี่น้องนั่งมองดาบสีดำสนิทสองเล่มที่วางอยู่บนแท่นวางตรงหน้าซึ่งหันหลังให้กับมิซากิและมิซาเอะผู้เป็นลูก
    “รู้ไหมว่าวันนี้พ่อเรียกมาเรื่องอะไร”เสียงแหบทุ้มทรงอำนาจของผู้ผ่านประสบการณ์มามากถามผู้ที่มีประสบการณ์น้อยกว่า
    “ไม่รู้ครับ/ค่ะ”ทั้งสองตอบอย่างพร้อมเพียงและชัดเจนตามที่ถูกฝึกมา ‘จิริกะ มิซึคาชิ’หันหลังกลับมามองเด็กสาวผู้เป็นลูกของตนแล้วมองหน้าของทั้งสองสักพัก
    “พวกลูกเป็นผู้ที่ถูกเลือกให้เป็นเจ้าของดาบสองเล่มนี้…”มิซึคาชิเอาดาบสีดำสนิทสองเล่มที่เคยดูในตอนแรกมามอบให้แก่บุตรสาวคนละเล่ม ทั้งสองคนรับดาบมาแล้วชักดาบออกมาพินิจดู
    ดาบในมือของมิซากิเป็นดาบยาวประมานเมตรกว่าๆ มีสัญลักษญ์รูปดอกซากุระที่ด้ามจับ มีผู่สีแดงที่ใส่กระดิ้งสองสามลูกห้อยอยู่ ใบดาบเป็นสีดำเงามีลวดลายประดับเป็นเส้นคล้ายเถาวัลย์ดูงดงามและมีมนต์ขลัง
    อีกเล่มที่อยู่ในมือของมิซาเอะเป็นดาบสีดำสนิทเช่นกัน แต่มีขนาดที่เล็กกว่า ดาบยาวประมาณหนึ่งเมตร มีสัญลักษณ์รู้ดอกซากุระที่โค่นดาบ ใบดาบเป็นมันเงาหากสะท้อนกับแสงจะเห็นลวกลายเถาวัลย์มีดอกไม้เล็กๆประดับอยู่ตามใบดาบ มีผู่สีแดงเช่นกันแต่ห้อยจี้ดอกซากุระสีทองดูแปลกตา
     “ดาบทั้งสองเล่มนี้เป็นของพวกลูก ดาบพวกนี้มีอายุมากว่า2พันปี ถูกตีขึ้นโดยช่างตีดาบที่มีชื่อเสียง ดาบสองเล่มนี้ตะกูลเราเป็นผู้เก็บรักษาสืบทอดกันมารุ่นต่อรุ่น ดาบที่ไม่มีชื่อที่รอเจ้านายที่แท้จริงมาครอบครองมัน…”มิซึคาชิเล่าที่มาของดาบให้ทั้งสองคนฟัง
      “แล้วทำไมต้องเป็นพวกเราล่ะค่ะ? แล้วอีกอย่างใครจะใช้มันก็ได้นี่ค่ะ”มิซาเอะถามอย่างสงสัย ดาบเก่าแก่มีค่าแต่ดูเหมือนกับที่ถูกตีขึ้นได้ไม่นาน ไม่มีร่องรอยการใช้งานอกด้วย
    “ดาบนี้มีจิตวิญญาณเป็นของตัวเอง มีเพียงเจ้าของที่ถูกเลือกเท่านั้นที่จะชักดาบออกจากฝักได้ ที่พ่อพูดไปในตอนแรกว่าลูกเป็นเจ้าของเป็นการลองใจ พ่อเองก็เคยโดนจากปู่ของลูกเช่นกัน แต่พ่อไม่ใช่เจ้าของดาบ”มิซิคาชิไขข้อสงสัยให้ลูกสาว
    “เห๊~ แบบนี้ท่านพ่อไม่หน้าแตกหรอ เวลาที่ชักดาบไม่ออกอ่ะ”มิซากิว่าพร้อยรอยยิ้มทะเล้นนิดๆ แววตาสีม่วงฟ้าเป็นประกายอย่างสนุกสนานที่ได้กวนประสาทผู้เป็นพ่อ
    “เดี๋ยวเถอะ!! เจ้าลูกคนนี้!! แกไปได้นิสัยแบบนี้จากไหนกัน”มิซึคาชิว่าขึ้นมาอย่างเหลืออดกับเจ้าลูกสาวคนโตแสบจึงยื่นมือออกไปแจกมะเหงกลงบนหัวลูกสาวอย่างรวดเร็ว
    โป้ก!! โอ้ยยยย!!
     “ท่านพ่อ!! เขกมาได้ไง! ถ้าฉันโง่ขึ้นมาละก็ตะกูลเราเสียหน้าแน่!!”มิซากิโอดครวญทำหน้ามุ้ยพรางลูบหัวตัวเองเบา ส่วนน้องสาวที่น้องอยู่ข้างๆก็ได้แต่ถอนหายใจเบาๆกับความกวนประสาทของพี่ชายคนนี้
    “ถ้าแกโง่ง่ายขนาดนั้น แกคงเป็นเด็กปัญญาอ่อนไปตั้งแต่เด็กแล้วล่ะ!! ดูอย่างซามิซะบ้าง น้องยังเป็นผู้ใหญ่กว่าแก่ซะอีก”มิซึคากิว่าบ้าง เขาจะความดันขึ้นก็เพราะเจ้าลูกชายคนนี้เนี่ยแหละ แต่อย่างน้อยก็สร้างสีสันให้แก่ครอบครัวได้บ้าง
    “ถ้าหากว่ามีการลองชักดาบกันทุกรุ่น แล้วทำไมมันยังไม่มีชื่อล่ะค่ะ ทั้งๆที่น่าจะมีเจ้าของบ้าง”มิซาเอะถามอีกครั้ง มิซากิที่ฟังน้องสาวถามก็เริ่มสงสัยขึ้นมาเช่นกัน
    “ก็เพราะไม่มีใครได้เป็นเจ้าของเลยน่ะสิ”มิซึคาชิบอก “พวกลูกเป็นเจ้าของรุ่นแรก ตั้งชื่อให้มันสิ”
    “ชิไค…”มิซาเอะพูดเสียงเบา
    “เอ๋~ ชิไคงั้นหรอ งั้นของฉันก็ชูคัตสึล่ะกัน~”มิซากิที่หูไวจากการชอบสอใส่เกือกเรื่องชาวบ้านจึงได้ยินที่น้องสาวพูด แม้ว่าจะเสียงเบาแค่ไหน
       “งั้นพวกเราขอไปซื้อของหน่อยนะค่ะ”มิซากิพูดขออนุญาติ เพราะคุยกับมิซาเอะแล้วว่าวันนี้จะไปซื้อของบางอย่างที่พวกเธออยากได้กัน
     “อืม ไปสิ ระวังตัวด้วยล่ะ อย่าก่อเรื่องเข้าใจไหม”มิซึคาชิบอกเชิงเตือนกลายๆพร้อมกับส่งสายตาไปทางคนพี่จอมก่อเรื่องที่ทำหน้ายิ้มๆแบบไม่รู้สึกรู้สาอะไรกับคำผู้ของเขา
    “ค่ะ”ทั้งสองคนขานรับแล้วออกจากห้องไป ทั้งคู่ถือดาบแล้วเดินออกไปทางหน้าสำนัก ทั้งคู่เดินมาสักพักก็ถึงร้านเป้าหมายในการออกมาครั้งนี้
     ‘อนิเมะฟิคเกอร์ชอป’
     มิซากิกับมิซาเอะต่างเดินแยกย้ายไปหาของที่ต้องการ มิซาเอะเดินมาหยุดที่โปสเตอร์รูปเหล่าหนุ่มๆดาบในอนิเมะเรื่องToukan Ranbu มิซาเอะหยิบโปสการ์ดใบนั้นขึ้นมาแล้วเดินไปที่เค้าเตอร์เพื่อชำระเงิน หลังจากจ่ายเงินเรียบร้อยแล้วก็เตรียมตัวจะออกไปรอมิซากิข้างนอก แต่ถูกคุณยายเจ้าของร้านดึงตัวไว้
    “หนูจ้ะ ยายให้นี่นะจ้ะ”คุณยายพูดพร้อมกับยื่นเครื่องรางสีฟ้ามาให้กับมิซาเอะ แล้วคุณยายก็ยอมปล่อยไปเมื่อเห็นว่ามิซาเอะรับเครื่องรางไปแล้ว มิซาเอะเอาเครื่องรางขึ้นมาดูแล้วรู้สึกแปลกๆเพียงไม่กี่วินาทีที่รับมาก็เกิดแสงสว่างขึ้นแล้วหายไปพร้อมกับร่างของมิซาเอะ
     ทางด้านมิซากิที่เดินไปเจอพวกกุญแจรูปมิคาสึกิ มุเนจิกะหรือท่านปู่ในเรื่องTouken Ranbu มิซากิรีบคว้าไปทันทีก่อนที่จะมีคนมาแย่ง มิซากิและน้องสาวต่างก็ป่วยดาบเพราะอนิเมะเรื่องนี้ ตอนแรกเธอและน้องสาวสนใจอนิเมะเรื่องนี้เพราะอยากรู้จักกับดาบเก่าๆของญี่ปุ่น แต่ไปๆมาๆก็ดันติดไปซะได้ ก็เลยป่วยดาบไปนับแต่นั้นมา ระหว่างที่มิซากิจะเดินไปจ่ายตังก็มีคุณตาคนหนึ่งมาเรียกไว้ก่อน
    “หนูๆ จะไปจ่ายตังอันนั้นหรอ”คุณตาคนนั้นถามมิซากิ
    “อ่ะ ค่ะคุณตา”มิซากิตอบ
    “อันนั้นปู่ให้ฟรี แล้วก็ปู่ให้นี่ด้วย”คุณปู่พูดแล้วพร้อมกับยื่นเครื่องรางสีแดงให้ด้วย มิซากิรับมาแบบงงเพระาสติที่ไปตั้งแต่ได้ยินว่าได้ของฟรีแล้ว มิซากิยกเครื่องขึ้นดูพลันก็ปรากฏแสงสว่างปรากฎแล้วร่างของมิซากิที่หายไป


มุมบ่นของไรท์
    ถ้าผิดพลาดยังไงก็บอกกันได้นะค่าาา ถ้าชอบก็กดติตามได้เลยค่าาาา

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

4 ความคิดเห็น

  1. #1 Lilina konome (@Alice_magatroy) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2560 / 21:02
    น่าสนุกค่ะ
    #1
    0