[ FIC Assassination Classroom ; AC ] Errorist

ตอนที่ 20 : บทลงโทษที่ 20 : ความรู้สึก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,755
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 101 ครั้ง
    12 ต.ค. 60


"ความรู้สึก"

-     -     -     -     -     -     -     -     -

          เคร้ง!
          "น่าเบื่อนึ เท่าที่ฉันฟังเสียงฝีเท้ามีคนมีฝีมือแค่คนสองคนอีกนึ เซนเซย์ที่เป็นผู้นำน่าจะอยู่ด้วยนี่นึ" หลังจากที่จัดการกับสองนักฆ่าแล้วพวกเราก็เดินมาเรื่อยๆจนขึ้นมาเจอกับชายต่างชาติที่พูดจาลงท้ายด้วยคำประหลาดๆ
          "..."
          "แต่ดูท่าแล้วคงโดนเจ้าสองคนนั่นเล่นงานมาจนสู้ฉันไม่ได้แน่นอนนึ เรียกพรรคพวกของบอสมาจัดการให้มันจบๆดีกว่านึ" ชายที่น่าจะเป็นนักฆ่าจากต่างชาติเขาใช้มือเปล่าในการลอบสังหาร แต่ดูท่าเขาไม่อยากจะสู้กับพวกเราสักเท่าไหร่เลยกำลังจะเรียกคนอื่นๆเข้ามาสู้แทน
          พลั่ก!
          เคร้ง!!!
          คารุมะใช้ของประดับที่อยู่ตามทางเดินทุบโทรศัพท์ของลุงนักฆ่าเข้ากับกระจกใสจนมันเป็นรอยร้าวขนาดใหญ่ โทรศัพท์แตกละเอียดเหมือนกระจกและมันไม่สามารถใช้การได้อีก
          "นี่ลุง~ รีบเรียกพรรคพวกอย่างนี้กลัวจะสู้กับเด็กอย่างพวกผมไม่ได้รึไง~" คารุมะเริ่มพูดจากวนประสาท
          "ดะ..เดี๋ยว อย่าวู่วา--"
          "หยุดก่อนครับคาราสึมะเซนเซย์ ลองดูคารุมะคุงตอนนี้ดีๆสิครับ.."
          "..."
          "เขาไม่ได้เชิดหน้าดูถูกศัตรูเหมือนแต่ก่อนแล้ว ตอนนี้เขากำลังก้มหน้า..สายตาไม่มีความประมาทเลยแม้แต่น้อย กำลังจับท่าทีของศัตรูที่อยู่ตรงหน้า.. เขาได้เรียนรู้จากข้อผิดพลาดที่ผ่านมาแล้วครับ" โคโระเซนเซย์เอ่ย
          "ก็ดีนึ.. มาลองกันสักตั้งนึ!"
          "..."
          ตึบ!
          พลั่ก!
          ผวัะ! ผวัะ!
          พลั่ก!
          "สุดยอด หลบการโจมตีได้ทั้งหมดเลย"
          พลั่ก!
          "เรียนรู้เทคนิคการป้องกันตัวจากคาราสึมะเซนเซย์สินะครับ" คารุมะยังคงหลบการโจมตีของศัตรูได้อย่างดีเยี่ยมเหมือนอย่างที่เขาเคยเห็นคาราสึมะเซนเซย์หลบมีดของนักเรียนในคาบเรียน
          ผวัะ!
          "..." สายตาของฉันจดจ้องไปยังการต่อสู้ของคารุมะ เหมือนเวลากำลังจะหยุดลง ฉันมองภาพตรงหน้าอย่างเหม่อลอย
          ตามในเนื้อเรื่องแล้วยังไงเขาก็ชนะลุงนักฆ่าอยู่ดี
          ถ้าทุกๆอย่างเป็นไปตามปกติไม่มีตัวแปรที่ทำให้เนื้อเรื่องเปลี่ยนมันก็จะยังคงเป็นไปตามนั้น
          แต่ว่า...
          แต่ว่านะ..ตัวแปรที่ว่านั่นก็คือ ฉัน
          ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก
          หัวใจเริ่มเต้นเร็วขึ้นเรื่อยๆอย่างหวาดกลัว ในหัวของฉันมีแต่ความคิดในแง่ลบวนไปวนมา
          ถ้าเกิดคารุมะแพ้ล่ะ
          ถ้าเกิดเขาแพ้ เขาจะตายไหม
          ขอล่ะ อย่าให้เป็นอย่างที่ฉันคิดไว้เลย..
          ตอนนี้คารุมะเริ่มบุกและการต่อสู้เริ่มจะรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ คารุมะเตะไปที่หน้าแข้งของลุงนักฆ่าทำให้เขาได้โอกาสและกำลังเข้าไปโจมตีแต่ถูกแก๊สพิษของศัตรูพ่นใส่
          ตอนนี้แหละ เขาจะชนะได้โดยการหยิบแก๊สพิษที่หยิบมาจากลุงที่ใช้พิษก่อนหน้านี้
          ตึกตัก ตึกตัก
          เร็วสิคารุมะ หยิบมันขึ้นมา
          "...ถ้าไม่ได้คาดการณ์เอาไว้ล่วงหน้าก็ไม่สามารถป้องกัน.."
          ตอนนี้แหละ! เขาต้องหยิบแก๊สพิษออกมา!
          "..แก๊สพิษได้หรอกนึ เท่านี้ฉันก็ชนะแล้วนึ"
          บ้าน่า!
          ทำไมล่ะ ทำไมคารุมะไม่หยิบแก๊สพิษออกมา เขาน่าจะเอามันติดตัวมาด้วยนี่!
          "เอาไว้ป้องกันตัวนะคุณหนู"
          เอ๊ะ!
          อย่าบอกนะว่าเมื่อตอนขึ้นบันไดนั่น..
          พึบ!
          !!!
          ใช่จริงๆด้วย..
          ไอ้บ้านั่นแอบใส่แก๊สพิษที่เอามาในกระเป๋ากางเกงฉัน!!!
          กรอด!
          "ทำไม.. ทำไมนายชอบเป็นห่วงฉันอยู่เรื่อย" ฉันพึมพำพร้อมก้มหน้าลง เส้นผมสีเงินลู่ลงมาปกปิดใบหน้าเรียวสวย
          ทั้งตอนนั้น
          "ใส่ไว้ แล้วก็รีบขึ้นซะเดี๋ยวเป็นหวัด.."
          แล้วก็ตอนนี้
          หรือไม่ว่าจะตอนไหนๆ
          กึด!
          "คารุมะ!!!" ฉันตะโกนเรียกสุดเสียง ทำให้ลุงนักฆ่าหันมาอย่างประมาท จังหวะนั้นฉันจึงโยนแก๊สพิษไปที่คารุมะและเขารับมันได้แบบพอดิบพอดี
          ถ้านายตายล่ะก็..
          ฉันจะไม่มีวัน! ไม่มีวัน! ยกโทษให้นายเด็ดขาด!
          หมับ!
          ฟู่!!!
          "อึก..อั่ก! ทำไมถึงยังไม่ สะ สลบนึ ทั้งๆที่โดนแก๊ส.." ลุงนักฆ่าล้มลงทันทีหลังจากที่คารุมะพ่นแก๊สพิษใส่แบบเต็มๆ
          "แหม ผมก็พอจะรู้อยู่ล่ะนะว่าลุงจะใช้แก๊สน่ะ หึหึ" คารุมะเดินเข้าไปใกล้พร้อมแสยะยิ้มและรีบกดศัตรูลงกับพื้นอย่างรวดเร็ว
          พึบ!
          ผวัะ!!!
          "อ๊ากกก!!!"
          "เอาล่ะ~ เทราซากะ เร็วหน่อยๆ~ นายบอกไม่ใช่หรอว่าถ้าไม่ใช้เทปกาวกับจำนวนคนก็โค่นปีศาจพรรค์นี้ไม่ได้นี่นา~" ได้ยินดังนั้นพวกเทราซากะเลยรีบเข้าไปกระโดดทับลุงนักฆ่าอย่างเต็มรัก
          ตุบ! ตุบ!! ตุบ!!!
          "อ๊ากกกกกกก!"
          ท่าจะเจ็บมากแฮะ ตัวพวกเทราซากะก็ไม่ใช่น้อยๆ (- -")





          "เสร็จไปอีกหนึ่งล่ะนะ เอาล่ะไปชั้นต่อไปกันเถอะ" ทุกอย่างถูกเคลียร์เรียบร้อย และคารุมะก็ทำการทรมารศัตรูอย่างโหดเหี้ยม(?)โดยการใช้วาซาบิบีบใส่จมูกลุงนักฆ่าเป็นที่เรียบร้อย
          ลุงร้องลั่นเลยล่ะ
          สงสารจริงๆ
          สงสารที่ตัวเองต้องมาดูอะไรแบบนี้ T^T
          ตึกตึก...
          "แล้ว~"
          เฮือก!!!
          "อะ อะไรของนาย" ฉันที่เดินรั้งท้ายกำลังเหม่อคิดอะไรเพลินๆก็มีน้ำเสียงอันร่าเริง(?)และสดใส(?)ของคารุมะดังขึ้นจากข้างหลัง
          "หึหึ~"
          ฉันชักจะรู้สึกไม่ปลอดภัยแล้ว หมอนี่อารมณ์ดีเกินไป
          แถมยังหัวเราะแบบระรื่นซะด้วย
          "..เมื่อกี้ตอนที่สู้อยู่..."
          "อึก.." ฉันกลืนน้ำลายอย่างฝืดคอ พร้อมเบือนหน้าหนีอีกฝ่าย
          "เรียกชื่อเค้าใช่เปล่า? เสียงดังด้วย~"
          "...ฮึ่มมมม -////-" ฉันรู้สึกว่าควันเริ่มออกจากหูและรู้สึกว่าหน้ามันร้อนแปลกๆ
          ไอ้บ้าหัวแดงนี่!!!
          "หึหึหึ~"
          พึบ!
          พลั่ก!
          ฉันเหวี่ยงขาหวังจะเตะเจ้าบ้านี่สักทีสองที ถ้าไม่ได้สักหมัดหรือเจ้าบ้านี่ไม่ได้สักแผลอย่าเรียกฉันว่าเรน!!!
          "ฮ่ะๆ โอเคๆคุณหนู ไม่แกล้งแล้วก็ได้" คารุมะยกมือทั้งสองข้างขึ้นโบกไปมาเป็นสัญลักษณ์ว่ายอมแล้ว
          "..."
          "แล้วตกลงเป็นอะไร.."
          "?"
          "ก็เมื่อกี้ ทำหน้าอย่างกับ.. จะร้องไห้"
          เพราะฉันหรือเปล่า
          คารุมะคิด เขาไม่ผิดใช่ไหมที่จะคิดเข้าข้างตัวเองบ้างว่าคุณหนูเป็นห่วงเขา
          "..." เรนก้มหน้าอีกครั้ง คารุมะได้แต่ถอนหายใจแต่ก็นะ เขาก็รู้แล้วว่าคุณหนูของเขาน่ะเป็นพวกความรู้สึกช้า
          ขอแค่ได้ปกป้องก็พอแล้วล่ะ
          ตุบ...
          คารุมะวางมือลงบนหัวของเรนอย่างเบามือพร้อมลูบไปมาอย่างที่เขาเคยทำ
          "ไปเถอะ คนอื่นไปกันหมด--" คารุมะหันตัวกลับพร้อมเดินแต่ก่อนที่จะได้ทันพูดจบประโยค แรงดึงจากเสื้อทำให้เขาหยุดชะงัก
          สาเหตุจากคนตัวเล็กข้างหลังเนี่ยแหละ
          "มีอะไรหรอคุณหนู"
          "...หลังจากนี้.."
          "หืม?"
          "หลังจากนี้..ตอนที่ทุกอย่างจบฉันจะ.."
          ตึกตัก ตึกตัก
          "ฉันจะบอกความรู้สึก..กับนายเอง"

-     -     -     -     -     -     -     -     -

To be continued

OMG!!! ความสัมพันธ์ของสองคนนี้ก็คืบหน้าแล้วนะ เขิน ////
ตอนนี้คารุมะทั้งตอนเลย อ่านแล้วคงไม่มีใครสลบคาโทรศัพท์ใช่ไหม?

มีคนถามว่าไรท์มีเพจไหม
คำตอบคือ ไรท์ไม่มีเพจน้าแต่มีทวิต ตอนแรกกะจะแปะตอนนี้แต่ดันเข้าแอกไม่ได้เดี๋ยวจะแปะให้ที่ข้อมูลเบื้องต้นนะคะ

สุดท้ายขอบคุณคอมเม้นทุกๆคนนะค้าาา


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 101 ครั้ง

612 ความคิดเห็น

  1. #545 my-name-is-p (@my-name-is-p) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2561 / 07:10
    ไรท์เราสลบอ่ะ(จริงๆนะสลบไปเลยอ่ะ)
    #545
    0
  2. #480 i_phone2 (@I_Phone) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 5 มีนาคม 2561 / 09:02
    เมื่อไหร่จะอัพพพพพ รอTT
    #480
    0
  3. #479 keetalove46 (@keetalove46) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 2 มีนาคม 2561 / 00:24
    กลับมาได้แล้วค่าาา ฮือ~~
    อยากอ่านต่ออ่าา
    #479
    0
  4. #478 M_May0-0 (@M_May0-0) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2561 / 02:25
    ค้างงงงงงงง เค้าจาาาารอน้า~~~
    #478
    0
  5. #477 Kate2549 (@Kate2549) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 7 มกราคม 2561 / 17:32
    สนุกมากๆเลยค่ะ รออยู่นะคะ
    #477
    0
  6. #476 sahala. (@get-ok) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 3 มกราคม 2561 / 21:32
    ปีใหม่ผ่านไปแล้ว
    ไรท์ก็ยังไม่อัพเลยอ้า
    แงงงงงง '_' ...
    #476
    0
  7. #475 JuneKR (@JuneKR) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2560 / 22:04
    ค้างแบบนี้ไม่มาต่อไม่ได้ล้าวววว
    รอค่ะ ไม่ว่าจะนานแค่ไหนก็จะรอ!!!
    #475
    0
  8. #474 Ting0616563257 (@Ting0616563257) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2560 / 20:14
    โอ๊ยยยยกว่าจะรู้สึกตัวได้!ทำไมความรู้สึกถึงช้าขนาดนี้นะเรนจัง~~~~
    ปล.รีบๆมาแต่งต่อเร็วๆนะค่า~~~^_^
    #474
    0
  9. #471 มิเดีย มาโคลว์ (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2560 / 11:14
    เราชอบเรนมากอ่ะ น่ารัก รอบคอบด้วย ไม่ต้องไปหาคารุมะหรอกมาหาเราเถอะนะ//โดนคารุมะถีบ
    #471
    0
  10. #469 nichimurayukina (@nichimurayukina) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2560 / 20:51
    รู้สึกตัวเร็วๆนะคุณหนู! รีดลุ้นจนหมอนกระจุยหมดแล้ววววววววว */////////*
    #469
    0
  11. #465 PimchanokKhanun (@PimchanokKhanun) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2560 / 09:45
    จะบอกอะไรหรอลุ่น#_#
    #465
    1
  12. #464 Nun300 (@Nun300) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2560 / 08:44
    โอ๊ยยเขิลลลล อ่ะ!!หมอนจะขาดเเล้ว
    #464
    1
  13. #463 0954913902 (@0954913902) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2560 / 07:58
    ง้อวววววว เขิลลลล~~~ -///-
    #463
    1
  14. #462 Milkrune Hiname (@Milkrune) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2560 / 05:01
    หวังว่าจะไม่หักมุมตอนจบนะ-o- ///เขิล~
    #462
    1
  15. #461 Bjakx (@0872160144) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2560 / 03:15
    เขิลแปปโฮะๆๆๆ
    #461
    1
  16. #460 pung_pon (@pung_pon) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2560 / 00:57
    ฟิน//จิกหมอนแทบขาดแล้วว
    #460
    1
  17. #459 ฮิเมะ กามิ (@24mobile6547) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2560 / 00:28
    ฟินจนตัวบิดเหมือนเวลาเค้าทำเส้นบะหมี่เยย
    #459
    1
  18. #458 Sr_World (@suwritee28-) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2560 / 00:13
    งื้อออ=//= เขิลไปอีกมาต่อไวๆมาม่าหมูสับนะค่ะ
    #458
    1
  19. #457 Wumasofai (@Wumasofai) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2560 / 23:12
    ฮุ่ย เขิน เขินเยอะมาก เรนดูตั้ลล้ากมากๆเลยงือออ
    #457
    1
  20. #456 UUFern (@0815573043) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2560 / 23:08
    ฟินอ่ะ-///- สวีตเยอะๆๆๆๆ
    #456
    1