[ FIC Assassination Classroom ; AC ] Errorist

ตอนที่ 22 : บทลงโทษที่ 22 : พรหนึ่งข้อ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,949
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 125 ครั้ง
    19 มี.ค. 61


"พรหนึ่งข้อ"

-     -     -     -     -     -     -     -     -

          "เฮ้อ เสร็จไปอีกหนึ่งสินะ"
          "วุ่นวายชะมัดเลยเจ้านี่" ฉันเอ่ยพร้อมมองร่างของคนโรคจิตคลั่งปืนที่โดนพวกเทราซากะจับมัดเหมือนหมูพร้อมขึ้นปิ้ง
          "ฮะๆ รอดไปที"
          "นั่นสินะ"
          "อื้ม!" ทุกคนมารวมตัวกันบนเวทีด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้มเหมือนเด็กทั่วๆไป ทั้งๆที่เพิ่งจะผ่านเหตุการณ์ที่อันตรายถึงชีวิตมาแท้แต่รอยยิ้มของพวกเขานั้นไม่ได้ฝืนยิ้มเลยแม้แต่น้อย
          "ทำได้ดีมากเลยนะ จิบะ ฮายามิ" ฉันหันไปบอกทั้งสองคนที่มีเหงื่อท่วมตัวหลังจากกดดันตัวเองมานาน
          "อื้ม!" พวกเขารับและยิ้มออกมา
          "เอาล่ะ ไปกันต่อเถอะครับ"
          "อะ อืม"

          ตึก..
          พึบ!
          "ร่างกายเริ่มขยับได้เป็นปกติครึ่งหนึ่งแล้ว" คาราสึมะเซนเซย์เอ่ยหลังจากทำบอดี้การ์ดสลบไปด้วยมือสองข้างอย่างรวดเร็ว
          "บางทีการให้เขาเข้ามาคนเดียวอาจจะเร็วกว่ามีพวกเราตามมาก็ได้" หนึ่งในคนที่อยู่ข้างหน้าหันมากระซิบ ฉันพยักหน้าเห็นด้วยอย่างเต็มใจสุดๆ นั่นแรงคนหรือแรงช้างให้ตายเถอะ
          คาราสึมะเซนเซย์เริ่มให้สัญญาณเดินหน้าโดยใช้ภาษามือ
          ...
          พวกเราแอบลอบเข้ามาจนมาถึงห้องที่น่าจะเป็นห้องของผู้ว่าจ้าง ภายในห้องนั้นถูกตกแต่งอย่างหรูหราแสงไฟสีนวลที่สลัวหน่อยๆแต่ก็ชัดเจนพอที่จะทำให้พวกเราเห็นว่ามีคนนั่งเก้าอี้อยู่ที่มุมห้อง
          พวกเราได้สัญญาณมือจากคาราสึมะเซนเซย์จึงทำการย่องเบาแบบที่นินจาใช้กัน
          พวกเรายืนอยู่ในตำแหน่งที่ใกล้ศัตรูและเตรียมพร้อมจู่โจมโดยมีคาราสึมะเซนเซย์เป็นคนถือปืน
          แต่ก่อนที่จะได้ทำอะไร
          "คันชะมัด พอนึกออกก็รู้สึกคันขึ้นมาทันทีเลยแฮะ หึ" เสียงแหบกร้านน่ารังเกียจดังขึ้นพร้อมเสียงเกาที่ใบหน้าอย่างน่าสะอิดสะเอียน
          พึบ!
          รีโมทกดระเบิดที่พวกเราเล็งไว้ในตอนแรกมีเพียงอันเดียวแต่ตอนนี้กลับมีหลายสิบอัน
          "บอกแล้วไงว่าแต่เดิมฉันวางแผนเอาไว้ฆ่าไอ้สัตว์ประหลาดความเร็วยี่สิบมัคนั่นเพราะงั้นฉันเลยเตรียมรีโมทสำรองไว้เยอะเลยล่ะ~" เสียงร่าเริงที่น่าสะอิดสะเอียนนี่มัน..
          ชวนอ๊วกชะมัด...
          "การที่ติดต่อไม่ได้และหายไปกับนักฆ่าสามคน แถมยังเอางบประมาณในการลอบฆ่าของกระทรวงไปใช้โดยพลการ"
          "!!!" ทุกคนต่างตกใจที่ผู้ว่าจ้างปริศนาค่อยๆหันหน้ามา
          "หมายความว่าไง ทาคาโอกะ!!!"
          "หึหึ~ ไอ้พวกเด็กเลว มาหาเซนเซย์แล้วแอบย่องมาข้างหลังเนี่ย พ่อจำไม่เห็นได้ว่าเคยสอนแบบนั้นนะ~"
          "..."
          "ช่วยไม่ได้ เดี๋ยวฉันจะสอนพิเศษให้เอง"
          "ไปดาดฟ้ากันดีกว่า~ ฉันเตรียมการต้อนรับนักเรียนที่น่ารักไว้แล้วด้วยน้า~ คงจะตามมาโดยดีใช่ไหมเพราะว่าลมหายใจของเพื่อนร่วมชั้นของแกขึ้นอยู่ที่ความเมตตาของฉันคนนี้" ไอ้บ้านั่นเอ่ยพร้อมถือกระเป๋าใส่วัคซีนติดระเบิดไว้ในตัว
          ...
          ฟิ้ว
          ลมแรงและอุณหภูมิที่เย็นลงในตอนกลางคืน ยิ่งที่นี่เป็นดาดฟ้าใช้ลงจอดเฮลิคอปเตอร์จึงไม่มีอะไรคอยบังลมหนาวไว้ได้ทำให้ทุกคนกดดันกันไม่ใช่น้อยเมื่ออยู่ในสถานการณ์และอากาศแบบนี้
          "ตอนแรกน่ะนะ ฉันกะจะใช้เด็กผู้หญิงที่ชื่อคายาโนะหรืออะไรนั่นเป็นตัวล่อเพื่อฆ่าไอ้สัตว์ประหลาดนั่น นี่ฉันทำเพื่อมวลมนุษยชาติเลยนะโว้ย"
          "ปะ ปีศาจ"
          "ตอนที่รู้ว่าทุกคนมาพร้อมกันทำฉันใจคอไม่ดีเลยจริงๆ ตอนนั้นพวกแกทำฉันเป็นตัวตลกฉันโดนเหยียดหยามก็เพราะคนอย่างพวกแก! โดยเฉพาะแก! ชิโอตะ นางิสะ!!!"
          "เห.. งั้นแปลว่านายเรียกนางิสะคุงมาเพื่อมาล้างอายงั้นสินะ" คารุมะเอ่ย
          "น่าสมเพชชะมัด หึ!" ฉันเอ่ยอย่างอดไม่ได้
          "น่าสะอิดสะเอียน ใช้คนอื่นเป็นเครื่องมีเพื่อความสะใจของตัวเอง ไอ้ขี้ขลาด แกน่ะมัน..."
          กรอด!!!
          "สวะดีๆนี่เองว่ะ!"
          "ไอ้เด็กเวร!!!" ทาคาโอะเหวี่ยงขามาอย่างแรงหมายจะให้โดนหน้าของฉัน
          พึบ!
          ฉันก้มตัวหลบแล้วตวัดไปที่ขาอีกข้างหนึ่งของเขาแต่เขาก็หลบทันเช่นกัน
          พึบ!
          ผวัะ!
          ฉันกับมันสวนหมัดกันอยู่นานโดยไม่มีใครได้รับบาดเจ็บเลย ต่างคนต่างหลบได้
          ให้ตายเถอะ ฉันน่าจะหยุดเล่นซะที...
          ฉันใช้ขาเตะในเสี้ยววิที่ทาคาโอกะมีช่องว่าง แต่เขาหลบทันอย่างฉิวเฉียดและใช้มืออีกข้างหยิบมีดออกมาพร้อมแทง โดยเป้าหมายคือฉัน
เห็นๆอยู่ว่ายังไงก็หลบทัน--
          ฉึก!
          เอ๊ะ!?
          จู่ๆความเจ็บที่ช่วงท้องก็แล่นเข้ามาอย่างกระทันหัน ความสับสนเริ่มถาโถมใส่ร่างเล็กที่ทรุดลงกับพื้นที่เย็นสนิท เลือดสีแดงสดค่อยๆไหลออกมาจากบริเวณบาดแผล
          มันเกิดอะไรขึ้น!
          ทำไมล่ะ!
          ฉันหลบมีดทัน มันไม่มีทางที่จะ..
          "หึหึ!!! ฮ่าๆๆ!!!" ทาคาโอกะหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง
          ผวัะ!
          "อึก! แค่ก!" มันเตะซ้ำมาที่แผลของฉัน คนอื่นเริ่มวิ่งกรูกันเข้ามาหวังจะมาช่วยแต่มันขู่จะกดสวิตซ์ระเบิด
          "เรน!!!" ฉันได้ยินเสียงของไอ้บ้าหัวแดงที่เหมือนจะคลั่งเต็มทีอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกล
          "ปล่อยสิวะ!"
          "#@%!+)..."
          หลังจากนั้น ทุกอย่างก็เป็นสีดำ...





          "..."
          อีกแล้ว..
          ที่มืดสนิทที่มีแสงสว่างอยู่ที่เดียว...
          ที่เดียวกับครั้งแรกก่อนเราจะถูกส่งไปอยู่อีกโลก...
          "..."
          "หึ.. ไม่คิดจะพูดอะไรหน่อยหรือ ความประทับใจแรกที่ได้กลับมาที่นี่อีกครั้ง"
          ใครมันจะอยากกลับมาที่นี่อีกครั้ง..
          "อย่าบอกนะว่าเรื่องมีดนั่นแกทำเพื่อให้ฉันมาที่นี่"
          "ฉลาดไม่เปลี่ยนนี่.."
          ขอบใจย่ะ
          "แล้วมีอะไร" ฉันเริ่มจัดท่านั่งแบบสบายๆเหมือนไม่ได้เดือดร้อนอะไร
          "หึหึ เรื่องพรที่ข้าจะให้แก่เจ้ายังไงล่ะ"
          อ่า.. ไอ้นั่นสินะ
          "พรนี้ใช้ได้เพียงหนึ่งครั้ง แลกกับหนึ่งสิ่ง และใช้กับคนเพียงหนึ่งคน"
          "แล้วตกลงมันคืออะไรล่ะ! บอกมาสักที!"
          "จำได้หรือไม่ว่ามันคือบทลงโทษ"
          "ฉันก็ไม่เห็นว่ามันจะใช่ตรงไหน"
          "ใช่สิ.. มันคือบทลงโทษ.. ของคนเลวเยี่ยงเจ้ายังไงล่ะ"
          "..."
          "พรนั่นน่ะ..." เสียงของเจ้าแสงสว่างนั่นแล่นผ่านหูของฉันช้าๆ ยิ่งมันอธิบายเกี่ยวกับพรบ้านั่นเท่าไหร่มันยิ่งทำให้ฉันเริ่มรู้สึกชาไปทั่วร่าง ร่างกายเหมือนโดนแช่แข็ง เวลาทั้งหมดหยุดหมุนเหมือนหัวใจจะหยุดเต้น ดวงตาของฉันเบิกกว้างอย่างช่วยไม่ได้
          ใช่.. มันช่วยไม่ได้
          และมันช่วยไม่ได้อีกครั้งที่..
          น้ำตาของฉันจะไหลออกมา
          พึบ..พึบ
          ฉันใช้แขนเสื้อซับน้ำตาครั้งแล้วครั้งเล่า ใช่..ครั้งแล้วครั้งเล่า..แต่ทว่ามันกลับไม่หยุดไหลเลยสักนิด ไม่มีแม้แต่เสียงสะอื้น ทุกๆอย่างเงียบสงัดราวกับจะซ้ำเติมเสียงน้ำตาที่หยดลงบนเสื้อผ้า
          ใบหน้าที่เคยเย็นชาแต่บางครั้งกลับอ่อนโยนเริ่มถูกแทนที่ด้วยน้ำตามากมาย
          "ฮ่าๆๆ! ข้าบอกเจ้าแล้วว่ามันคือ 'บทลงโทษ' ฮ่าๆ!" แสงสว่างนั่นเริ่มหัวเราะอย่างบ้าคลั่งเมื่อเห็นน้ำตาของมนุษย์ที่เขาคิดว่าเธอคือขยะดีๆนี่เอง
          ให้ตายเถอะ
          เรามันโง่..
          นี่สินะ..บทลงโทษของคนเลวและคนโง่เขลาอย่างฉัน





          ฟิ้ว~
          "อืม..." แผ่นหลังนี่
          "อ่าว คุณหนูตื่นแล้วหรอ" คารุมะเอ่ยกับเรนที่อยู่บนหลังของเขาพร้อมระบายยิ้ม
          "..."
          "ประถมพยาบาลให้แล้ว ไม่เป็นไรแล้วล่ะ" เรนที่อยู่บนหลังคารุมะมองทุกคนที่กำลังเตรียมตัวกลับ ทุกอย่างจบแล้ว นางิสะจัดการทาคาโอกะได้
          "..."
          "คุณหนู?"
          "ปล่อยฉันลง.."
          "อะ..โอเค" คารุมะเริ่มรับรู้ได้ว่าคุณหนูของเขาเริ่มผิดปกติ
          เธอเหมือนกลับไปเป็น มิยาโนะ เรน ที่เขาเจอเธอครั้งแรก
          ตึก...
          "เดี๋ยวสิคุณ--" คารุมะกำลังจะเอื้อมไปจับเรนให้หันมาคุยดีๆแต่
          เพี๊ยะ!
          เรนปัดมือออกอย่างไม่ใยดีและมันเสียงดังพอที่จะทำให้ทุกคนในห้องได้ยิน
          ถึงมันจะเจ็บที่หัวใจแต่..
          เธอจะไม่รู้สึกอะไรอีก
          เธอจะไม่ทำให้มันเพิ่มมากไปกว่านี้
          เพราะฉะนั้นเธอจะ...
          ตัดมันให้ขาดอย่างไม่เหลือเยื่อใย

END SS1

-     -     -     -     -     -     -     -     -

รอ SS2 ต่อไปจ้าาาา SS1 จบแล้วววววว
เย้ขอบคุณทุกคนที่อยู่ด้วยกันจน SS1 ผ่านไปด้วยดี(หรือป่าวว่ะ)

หึหึ ปล่อยให้ไขกันเองต่อไป ขอบคุณทุกคอมเม้นมากๆค่ะ
วันนี้มาดึกหน่อยคงไม่เป็นไรโนะ

อยากให้ต่อไวๆก็เม้นข้างล่าง ตรงนี้ ตรงนี้ ตรงนี้ ล้อเล่นนนนน ไปล่ะบุยๆ ><





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 125 ครั้ง

612 ความคิดเห็น

  1. #602 MaisieMaisie (@MaisieMaisie) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2562 / 03:03
    เห็นเป็นเพียงแค่ขยะดีๆ? เป็นพระเจ้าที่ดีจังเลยนะ ^-^
    #602
    0
  2. #588 baby-m2 (@Baby-M) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2562 / 17:30
    เป็นพระเจ้าที่ค่อนข้างน่ารังเกียจนะคะเนี่ย รู้สึกไม่สบอารมณ์ชะมัด เหอะะ
    #588
    0
  3. #586 Usiki (@Usiki) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2562 / 13:04
    ไอพระเจ้าบ้านี่ อยากตายมากใช่ปะ
    #586
    0
  4. #547 songcgay943 (@songcgay943) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2561 / 09:25
    ไอพระเจ้าบ้าเอารักของเรนคืนมา
    #547
    0
  5. #542 silversatan (@silversatan) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2561 / 16:48
    มาต่อเถอะน้าาาา ได้โปรดดด
    #542
    0
  6. #525 devilstaralone19 (@devilstaralone19) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 20 มีนาคม 2561 / 14:57
    คารุมะสู้ๆภาคต่อไปเรนต้องเย็นชาแต่สับสนในตัวเองและสับสนว่าเรารู้สึกยังไงแน่ๆเรานจะไม่เข้าใจในตัวคารุมะแน่นอนคงจะฟินและมาม่าฝุดๆชอบค่าาเราชอบมาม่า
    #525
    0
  7. #514 AeReNa•β (@YukiAsuna) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 19 มีนาคม 2561 / 18:09
    มาม่าสุดๆอ่ะตอนนี้ แต่เราก็รออ่านอยู่น้าาาา
    #514
    0
  8. #513 tingtingg4213 (@tingtingg4213) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 19 มีนาคม 2561 / 17:56
    ได้แต่คิดและก็สงสัย~~~ ว่าเหตุใดพระเจ้าถึงจงเกลียดจงชังเรนขนาดนั้น? ทำอย่างกะมีแค่เรนที่ชั่วขนาดนั้นคนเดียว ทีอิพวกนักฆ่าคนอื่นอ่ะ ไม่เห็นโดน พระเจ้าเก๊ป่าวเนี่ย 555
    #513
    0
  9. #504 FOXNIGHT (@0985245575) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 19 มีนาคม 2561 / 15:53
    พรข้อสุดท้ายคือไรวะ?
    #504
    0
  10. #503 Bjakx (@0872160144) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 19 มีนาคม 2561 / 13:41
    พรข้อสุดท้ายคืออะไรรรรรรรร ไรท์ทำตูน้ำตาไหลอีกแล้ววว
    #503
    0
  11. #502 Nakamura sorako (@Sorako) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 19 มีนาคม 2561 / 08:17
    ไม่น้าาาาา เรนนนเธอห้ามทิ้งคารุมะน้าาาาา เค้าสงสารรร
    #502
    0
  12. #501 0815477959 (@0815477959) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 19 มีนาคม 2561 / 08:04
    ไอพระเจ้าบ้าาาาาาา ทุกอย่างกำลังจะโอเคแล้วแท้ๆเลยยยยย
    #501
    0
  13. #500 Hiroyosha (@kanokthon59) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 19 มีนาคม 2561 / 07:12
    กรี้ดดดดเมดราม่าข้นๆเเล้วววววววร้อออออชอบบบบบ555+อยากรถ้จริมๆว่าลงโทษไร....จัลุ้นไปพร้อมกัลลล
    #500
    0
  14. #499 จันทิรารัตน์ (@sunsiara) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 19 มีนาคม 2561 / 06:39
    สงสารเรนอ่าาาาาาา
    #499
    0
  15. #498 Kuizumi (@furnaunchanita) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 19 มีนาคม 2561 / 01:41
    ม่ายยยยยยยย คุณหนูเกิดอะไรขึ้น อย่าทำเเบบนั้นนะหัวใจคารุมะบอบช้ำนะรู้มั้ย &#128514;&#128514;&#128514;
    #498
    1
    • #498-1 C L O W N (@wipavee-9-) (จากตอนที่ 22)
      19 มีนาคม 2561 / 01:41
      รีดอย่านอนดึกน้าาา
      #498-1