[ FIC Assassination Classroom ; AC ] Errorist

ตอนที่ 25 : บทลงโทษที่ 24 [ss2] : เหตุผลของฉัน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 755
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 106 ครั้ง
    2 มี.ค. 62


"เหตุผลของฉัน"

-     -     -     -     -     -     -     -     -

          ตึกตึก!
          คารุมะวิ่งออกมาจากห้องเรียนอยากรวดเร็วโดยไม่สนว่าจะมีใครตามหลังเขามาบ้างหรือเปล่า เขาทำได้เพียงแค่วิ่งไปให้เร็วที่สุดเพื่อที่จะไปตึกเรียนของห้องเอ นางิสะที่เห็นว่าเรื่องทั้งหมดเริ่มจะแปลกเกินไปเขาจึงเป็นคนที่สองที่วิ่งออกมาจากห้องเรียนโดยพยายามวิ่งตามคารุมะมาอย่างติดๆแต่ด้วยพลังกายที่ต่างกันมากเกินไปทำให้เขาถูกวิ่งห่างออกไปเรื่อยๆ
          "คารุมะคุง! รอผมด้วยสิ!" นางิสะตะโกนตามหลังแต่ก็ทำได้แค่มองคารุมะที่วิ่งไกลออกไปจนลับสายตาไปจนได้
          แฮ่ก!
          นางิสะหยุดวิ่งและย่อตัวลงอย่างเหนื่อยอ่อนพร้อมปาดเหงื่อที่เกาะอยู่ตามใบหน้าก่อนที่ภาพในอดีตในตอนแรกที่เขาก็วิ่งผ่านป่าเพื่อมาประชุมที่ตึกหลักไหลเข้ามาในหัว นางิสะยังจำได้ดี
          'นางิสะ..น้ำ' เสียงอ่อนโยนปนเอ็นดูของเด็กสาวผมเงินพูดกับเขาก่อนที่น้ำเย็นจะถูกส่งมาให้ในทันที ถึงจะเป็นการพูดไม่กี่ประโยคแต่ก็รู้ได้ว่าเธอนั้นมีแต่เจตนาที่หวังดี
          'ดื่มเสร็จแล้วปีนต่อกันนะ อีกนิดเดียวก็ถึงแล้ว' ไหนจะตอนปีนหน้าผาตอนนั้น น้ำเสียงของเธอก็ยังคงอ่อนโยนให้กับนางิสะเสมอ รอยยิ้มที่สดใสนั้นถูกส่งมาพร้อมกับความจริงใจ
          จี๊ด..
          "อึก.." ความรู้สึกเจ็บที่หน้าอกของหนุ่มผมฟ้านั้นเริ่มขึ้นเมื่อเขาคิดว่าคนสำคัญของเขาเหมือนกำลังหายจากเขาไป
          คนสำคัญงั้นหรอ
          ใบหน้าที่เต็มไปด้วยเหงื่อถูกแต่งแต้มเป็นสีชมพูอ่อนจางๆเมื่อรู้ว่าตัวเองเพิ่งคิดอะไรออกไป
          อย่างนี้นี่เอง..
          เราน่ะ..
          นางิสะเปลี่ยนสีหน้ากลับมาเช่นเดิมก่อนจะออกวิ่งอย่างรวดเร็วอีกครั้งเพื่อไปถึงตึกเรียนหลักให้เร็วที่สุด
          ทางด้านคารุมะ
          ร่างสูงวิ่งมาถึงอาคารเรียนหลักเรียบร้อยแล้ว เขาหยุดหอบหายใจถี่ก่อนจะวิ่งอ้อมไปทางด้านหน้าเพื่อไปเข้าประตูที่อยู่หน้าสุดแต่หัวของเขาเริ่มคิดว่ามีทางหนีไฟด้านข้างตึกที่น่าจะเร็วกว่ากัน คิดเช่นนั้นคารุมะจึงหันตัวกลับอีกครั้ง





          "โดดเรียนตั้งแต่วันแรกแบบนี้กล้ามากนะ" น้ำเสียงที่ฟังดูไม่ค่อยสบอารมณ์ดังขึ้นด้านหลังของฉันโดยที่ฉันไม่ต้องหันหลังไปก็รู้ว่าเป็นใคร
          "ไม่เห็นเป็นไรนี่ แค่สอบให้ได้คะแนนเต็มทุกวิชาทั้งนายแล้วก็พ่อโรคจิตของนายก็ไม่มีสิทธิ์บ่นฉันหรอก..." ฉันพูดก่อนจะหันไปมองประธานนักเรียนสุดสมบูรณ์แบบและเป็นจอมเผด็จการอย่าง อาซาโนะ กาคุซู อย่างท้าทาย
          "..."
          "หรือจะเถียง?"
          หึ!
          อาซาโนะกระตุกยิ้มอย่างท้าทายก่อนจะค่อยๆเคลื่อนตัวไปพิงรั้วเหล็กอย่างสบายใจพร้อมเอ่ย
          "อย่างน้อยเธอก็น่าจะเลือกสถานที่ให้ดีกว่านี้หน่อย ตรงบันไดหนีไฟนี่มันดีตรงไหน รสนิยมเธอชอบอยู่ที่แคบๆสูงๆแบบนี้เรอะ" หลังเด็กหนุ่มผมส้มเอ่ยจบประโยคทำให้คิ้วเรนเริ่มกระตุกยิกๆเพราะการกวนประสาทของไอ้โรคจิตรุ่นลูก
          พ่อลูกคู่นี้นี่มันน่านัก
          "แหมๆ แสดงว่านายอยากลงไปนอนกับพื้นงั้นหรอ ให้ฉันผลักลงไปไหมล่ะ" เรนดัดเสียงร่าเริงแต่ขัดกับรอยยิ้มเหี้ยมที่พร้อมจะผลักคนตรงหน้าได้ทุกเมื่อ
          "จะฆ่าผมหรือไง"
          "ชั้นสองเองไม่ตายหรอก หึหึ.."
          "..."
          "..."
          "เธอกำลังจะทำอะไร ทำไมอยู่ๆก็ย้ายกลับมาห้องเอ" อาซาโนะเปิดบทสนทนาอีกครั้ง
          "ก็ไม่ได้จะทำ--"
          "คุณหนู!!!" วิธีการเรียกและน้ำเสียงที่คุ้นเคย ฉันหันกลับไปทางต้นเสียงก็พบกับใบหน้าใบเดิมแต่ทว่ากลับแฝงไปด้วยความสับสน ไม่เข้าใจและ..
          โกรธ...
          "วันนี้มีคนโดดเรียนเยอะจริงๆ" อาซาโนะเอ่ยพร้อมจ้องมองลงไปที่หนุ่มผมแดงที่ตามตัวเปื้อนฝุ่นเล็กน้อยเนื่องจากวิ่งผ่านป่ามา
          "..." เรนจ้องคารุมะนิ่ง
          "เป็นอะไรทำไมไม่บอกฉัน"
          "..." เรนยังคงนิ่งเงียบและไม่คิดจะตอบคำถามใดๆ
          "ตอบฉัน!"
          "ฉันไม่มีอะไรจะพูดกับนาย"
          "เธอคิดอะไรอยู่ ทำไมถึงย้ายมาอยู่ห้องเอ!"
          "ฉันมีเหตุผลของฉัน"
          "เหตุผลบ้าอะไรของเธอกัน! เลิกเล่นแล้วกลับไปกันฉันได้แล้ว!" คารุมะตะโกนอย่างเดือดดาลแต่ก็หวังเพียงเล็กน้อยว่าครั้งนี้มันจะเป็นการเล่นตลก
          ล้อฉันเล่นใช่ไหม..
          "ฉันเบื่อห้องนั้นแล้ว"
          "คิดอย่างนั้นจริงๆหรอครับ..เรนซัง"
          "นางิ.." นางิสะที่เพิ่งมาถึงเกิดได้ยินเสียงตะโกนของคารุมะจึงรีบตามมาและก็ได้ยินประโยคหลังที่เรนได้พูด
          เธอเบื่อจริงๆน่ะหรอ
          ดูยังไงมันก็คือคำโกหกไม่ใช่หรือไง..
          นางิสะรู้ได้ทันทีว่าเรนโกหกพวกเขาถึงจะไม่รู้ว่าทำไมแต่เขาก็มั่นใจและรู้ทันทีที่ได้ยิน ซึ่งแตกต่างจากคารุมะในตอนนี้ที่ไม่คิดจะฟังอะไรทั้งนั้น เหตุผลอะไรเขาก็ไม่สน เขารู้อย่างเดียวว่าวันนี้ต้องคุยกันให้รู้เรื่องและพาเธอกลับไปให้ได้
          "เธอลืม..สัญญานั่นแล้วรึไง"
          "..."
          "..." คารุมะจ้องมองเรนอย่างพยายามจะสื่อความหมาย ให้ตายเถอะทำไมเธอถึงได้ทำเขาปั่นป่วนขนาดนี้นะ
          ทำไมฉัน.. ถึงให้ความสำคัญกับเธอมากถึงขนาดนี้กันนะ
          "เธอยังไม่ตอบฉันเลยนะ ว่าเธอรู้สึกยังไงกับฉัน"
          เธอพูดกับฉันไม่ใช่หรอ
          ว่าหลังจากนี้เธอจะบอกความรู้สึกกับฉันน่ะ
          "..." เรนยังคงเงียบแต่สีหน้าของเธอนั้นแสดงความเจ็บปวดออกมาอย่างชัดเจน เธอพยายามอย่างมากที่จะกลั้นน้ำตาเอาไว้ ไม่อยากจะเชื่อว่าปีศาจที่พรากชีวิตผู้คนจำนวนมากอย่างเธอน่ะหรอกำลังจะร้องไห้
          ให้กับคนตรงหน้าเธอตรงนี้
          "ผมคิดว่าละครนี้ควรจบไว้แค่นี้ก่อน" อาซาโนะก้าวขึ้นหน้ามายืนข้างๆเรนและใช้มือแตะไหล่เธออย่างถือวิสาสะ น่าแปลกที่เรนไม่ได้ขยับหนีและที่หน้าแปลกยิ่งไปกว่านั้นคือการที่คนอย่างอาซาโนะน่ะหรอจะทำอะไรที่ไร้สาระอย่างการแตะเนื้อต้องตัวผู้หญิง
          ซึ่งนั่นยั่วประสาทของคารุมะได้เป็นอย่างดี
          "ไม่เกี่ยวกับแก"
          "จะไม่เกี่ยวได้ยังไงล่ะก็เพราะมิยาโนะซังน่ะ.."
          "..."
          "เป็นคนของผมเรียบร้อยแล้วนี่นะ" เมื่ออาซาโนะเอ่ยจบเรนก็สะบัดไหล่ของเธอออกจากการควบคุมก่อนจะเดินเข้าไปในตึกเรียนโดยไม่พูดอะไรอีก อาซาโนะเห็นดังนั้นจึงเดินตามเข้าไปด้วยและไม่ลืมทิ้งคำพูดไว้ให้คารุมะเจ็บใจเล่น
          "ถ้าเจ็บใจก็เอาชนะผม.."
          "..."
          "แล้วมารับตัวเธอคืนไปสิ"
          ปัง!
          "โธ่เว้ย!!!" คารุมะทุบกำปั้นลงไปกับพื้นอย่างระบายอารมณ์
          อาซาโนะที่เดินเข้าตึกเรียนพร้อมปิดประตูบันไดหนีไฟอย่างสบายอารมณ์และเดินตามเรนที่เขาถือว่าเป็นคนโดดเรียนตั้งแต่เปิดเทอมไป
          ภารกิจตามนักเรียนโดดกลับห้อง...เสร็จสมบูรณ์
          ถึงแม้ว่าจะมีเรื่องไม่คาดคิดโผล่มาก็เถอะ
          อาคาบาเนะ คารุมะนั่นน่ะหรอ
          อาซาโนะคิดในใจก่อนที่สายตาจะเลื่อนไปที่เด็กสาวผมเงินตรงหน้าที่เดินนำหน้าเขาไปไม่กี่ก้าว สายตานั่นแสดงถึงความสนใจอย่างปิดไม่มิด
          น่าสนุกดีนี่
          "หึ"

-     -     -     -     -     -     -     -     -

TALK
จริงๆตอนนี้ไรท์กะจะเคลียปมเรื่องพรของคุณแสงสว่างแต่มันดันยาวเลยเอาไว้ตอนหน้าแล้วกันเนอะ(อ่าวสปอยเฉย)

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 106 ครั้ง

612 ความคิดเห็น

  1. #561 Maschera (@maschera) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 3 มีนาคม 2562 / 19:34
    ในที่สุดในที่สุดในที่สุดในที่สุดในที่สุด!!!!ไรท์ก็มาต่อแล้วดีใจมากๆๆๆสู้ๆนะชอบนางเอกเรื่องนี้มาก บอกได้เลยว่าคิดถึงงง :D
    #561
    0
  2. #560 l a b e l l e (@BellaRose12) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 3 มีนาคม 2562 / 00:11
    สนุกจังเลยค่ะ

    เรื่องไหนอัพเราไม่สน

    เราจะอ่านเรื่องนี้อันดับแรกกกก ฮาๆๆๆ
    #560
    0
  3. #559 คนบ้า2018 (@Mira_Saki) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 2 มีนาคม 2562 / 23:33

    ไรท์-อัพ-แล้ววว! โฮ~~นึกว่าไรท์จะไม่อัพแล้วซะอีกกกกแต่มาช้าก็ยังดีกว่าไม่มาเลยล่ะนะ
    เนื้อเรื่องเริ่มเข้มข้นขึ้นแล้วววเปิดมาก็ชิงนางกันเลย อยากอ่านต่อแล้ววว(><)/ สู้ๆเข้านะคะไรท์~~~
    #559
    0
  4. #558 graydevil (@silversatan) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 2 มีนาคม 2562 / 20:23

    พอรู้ว่าเป็นเรื่องนี้ก็รีบกดเข้ามาเลยย
    #558
    0