VISCERA (nielong)

ตอนที่ 4 : IV : blood

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,031
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 175 ครั้ง
    3 เม.ย. 61




VISCERA


chapter IV

‘blood’


niel x ong







องซองอูพลิกตัวไปมาใต้ผ้านวมผืนใหญ่

 

เขานอนไม่หลับ...

 

หลังจากที่หญิงสาวที่แนะนำตัวเองว่าชื่อวิคตอเรีย คัง ผู้มีฐานะเป็นน้องสาวของคนประหลาดที่โผล่ขึ้นมาจากหลุมศพนั่น สั่งให้คนรับใช้ในคฤหาสน์หลังโตที่ดูราวกับว่าหลุดออกมาจากยุคยุโรปกลางแบกกระเป๋าสัมภาระของเขาขึ้นมาวางไว้ที่ห้องนอนรับแขกที่เขากำลังนอนอยู่ตอนนี้แล้ว ซองอูก็จัดการรื้อชุดนอนออกมา เดินไปอาบน้ำในห้องอาบน้ำที่อยู่อีกส่วนของตัวบ้าน ก่อนจะกลับมานอนบนเตียงขนาดคิงไซส์ที่ถูกจัดเตรียมไว้อย่างดีอยู่ก่อนแล้ว ราวกับว่าที่นี่มักมีแขกแวะเวียนมาพักอยู่บ่อยๆ

 

ซองอูอยากหลับจะแย่ ทว่าความคิดในหัวมากมายที่ตีกันไปมาทำให้เขาไม่สามารถข่มตาลงได้ ทั้งเรื่องของร่างสูงที่โผล่ขึ้นมาจากหลุมศพ เรื่องที่โดนคุกคามจากคนที่เดินผ่านตรงถนน แล้วไหนจะสภาพบ้านของคุณทวดที่ไม่ต่างจากภาพของบ้านในหนังสยองขวัญที่ยังคงติดตาไม่หาย ทั้งหมดทั้งมวลที่ซองอูเจอมาในวันนี้ทำให้สมองเขาแทบระเบิด

 

ถึงแม้ว่าเขาพอจะมีคำตอบให้กับคำถามที่ว่า ‘คังแดเนียลเป็นตัวอะไร’ แต่มันก็ดูน่าเหลือเชื่อเกินไป แม้แต่เขาเองก็ยังไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่ตนคิดเลย ซองอูเอาแต่ตั้งคำถามกับตัวเองซ้ำไปซ้ำมา จากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นและคำพูดที่ว่าแดเนียลรู้จักกับทวดของเขานั้น มันแทบทำให้สรุปเป็นอย่างอื่นไม่ได้เลย นอกจากว่า...


คังแดเนียลเป็นแวมไพร์...


แต่นี่ก็ศตวรรษที่ 21 แล้ว วิทยาศาสตร์ก็พัฒนาไปมาก เขาเองถึงจะไม่ได้สนใจวิชาชีววิทยามากนัก แต่ก็พอจะรู้ว่าเรื่องสิ่งมีชีวิตในจินตนาการอย่างแวมไพร์นั้นเป็นเรื่องเหลวไหลทั้งเพ หากย้อนกลับไปก่อนหน้าที่จะเจอเหตุการณ์แปลกประหลาดที่หลุมศพนั่น ถ้ามีใครมาพูดกับเขาว่าบนโลกนี้มีแวมไพร์อยู่จริง ซองอูคงจะหัวเราะจนฟันร่วงให้กับความเพ้อฝันของคนคนนั้น ทว่าตอนนี้ความเชื่อของเขากลับถูกสั่นคลอน ใจหนึ่งก็ยังอยากที่จะยึดมั่นในสิ่งที่ตนคิดมาตลอด แต่อีกใจก็กำลังร่ำร้องบอกเขาว่าวิทยาศาสตร์ไม่สามารถนำมาใช้กับเรื่องที่เขากำลังเผชิญอยู่ในตอนนี้ได้

 

แต่ถึงคังแดเนียลจะเป็นแวมไพร์จริงๆ อีกคนก็ทั้งอบอุ่น ใจดีและคอยช่วยเขาเอาไว้หลายต่อหลายครั้ง จนทำให้ตำนานท่านเคาท์แดร็กคิวล่าที่ฆ่าและดื่มเลือดมนุษย์เพื่อความสนุกสนานที่ซองอูเคยอ่านเจอมาดูจะไม่ใช่เรื่องจริงเลยแม้แต่น้อย บางทีแวมไพร์ในยุคนี้อาจจะเป็นแวมไพร์ใจดีที่คอยช่วยเหลือเพื่อนมนุษย์เหมือนพวกซุปเปอร์ฮีโร่ก็ได้

 

ซองอูพลิกตัวอีกครั้ง หน้าหันไปทางหน้าต่างที่ผ้าม่านกำลังปลิวไสวด้วยแรงลม แสงเหลืองนวลจากดวงจันทร์ที่บัดนี้ทอแสงสว่างเต็มดวงอย่างงดงามอยู่บนท้องฟ้าส่องลอดเข้ามากระทบเสี้ยวหน้างดงามได้รูป ภาพขององซองอูผู้เป็นเจ้าของผิวขาวนวลที่ถูกอาบไล้ไปด้วยแสงจันทร์ดูงดงามราวกับภาพวาดที่ถูกรังสรรค์อย่างวิจิตรประณีต

 

คนที่ไม่ว่าจะพยายามข่มตาอย่างไรก็นอนไม่หลับเสียทีตัดสินใจปีนลงจากเตียง ลุกหนีความอบอุ่นของผ้านวมผืนใหญ่ ก่อนจะเปิดประตูห้องออกไปยังโถงทางเดินที่มืดสลัว บริเวณนี้ไม่มีแหล่งกำเนิดแสงใดๆอีกเลย นอกจากแชนเดอเลียที่อยู่สุดปลายทางเดิน ความเงียบสงัดปกคลุมไปทั่วทั้งบริเวณ มีแค่เพียงเสียงฝีเท้าของซองอูที่กำลังเดินตรงไปตามทางเดินเพื่อไปเข้าห้องน้ำเท่านั้น ร่างเล็กในชุดนอนลายทางเหมือนเด็กๆเลี้ยวตรงหัวมุมจนมาเจอกับทางเดินยาวที่ทอดไปยังอีกส่วนหนึ่งของตึก

 

ทางเดินนี้เป็นส่วนเชื่อมตึกที่เปิดโล่ง มีระเบียงเปิดสู่ด้านนอก แสงสลัวจากดวงจันทร์ที่ส่องผ่านเข้ามาทำให้บริเวณนี้ดูไม่มืดจนเกิดไปนัก ทว่าแม้พระจันทร์จะทำหน้าที่ต่างหลอดไฟ แต่มันกลับไม่ได้ทำให้บรรยากาศในยามค่ำคืนของคฤหาสน์ตระกูลคังดูน่ากลัวน้อยลงแม้แต่น้อย

 

เมื่อเดินมาจนสุดทางเดิน ภาพของบันไดที่มีทั้งทางขึ้นและทางลงก็ปรากฏแก่สายตาของซองอู เขาไม่มั่นใจว่าทางที่จะไปห้องน้ำคือทางไหน ถึงแม้ตอนที่คนรับใช้พาเขาเดินมาซองอูจะพยายามจดจำเส้นทางแล้ว แต่ด้วยความใหญ่โตของตัวคฤหาสน์ และความซ้อนราวกับเขาวงกต ก็ดูเหมือนว่าความพยายามของซองอูจะไม่เป็นผล ร่างเล็กกัดริมฝีปากน้อยๆอย่างใช้ความคิด

 

เขาค่อนข้างมั่นใจว่าตอนที่จะไปเข้าห้องน้ำ ตนเดินขึ้นไปด้านบน... เอ๊ะ หรือว่าเดินลงด้านล่างกันนะ

 

ความคิดตีกันวุ่นวายในหัวของซองอู จนกระทั่งร่างเล็กก้าวมาหยุดอยู่ที่บันไดขั้นสุดท้ายที่นำไปสู่ชั้นบน เขาตัดสินใจเชื่อความคิดแรกของตน ซองอูเดินไปตามโถงทางเดินที่ควรจะมืดสนิท ทว่ากลับมีแสงสลัวลอดออกมาจากประตูบานหนึ่งที่กำลังแง้มอยู่ ดูเหมือนนั่นจะเป็นห้องน้ำที่เขาตามหา ร่างเล็กแทรกตัวเข้าไปในห้องทันทีก่อนจะยืนนิ่งค้าง เบิกตากว้างกับภาพตรงหน้าที่ทำให้หัวใจแทบหยุดเต้น

 

ทว่าร่างสองร่างที่กำลังทำกิจกรรมบางอย่างอยู่บริเวณมุมห้องข้างหัวเตียงกับไม่รับรู้ถึงการมาขององซองอูแม้แต่น้อย ความเงียบสงัดในยามค่ำคืนทำให้เสียงครางแผ่วเบาของหญิงสาวรูปร่างได้สัดส่วนในชุดผ้าซาตินสีแดงเข้มดังสะท้อนไปทั่วห้องนอนสี่เหลี่ยมขนาดใหญ่ คอของเธอเปรอะไปด้วยหยาดโลหิตสีเดียวกับชุดที่เจ้าตัวสวมอยู่ เรือนผมสีดำสนิทคลอเคลียอยู่ที่ลำคอระหงปกปิดรอยเลือดที่ไหลเป็นทางตั้งแต่ต้นคอมายังเนินอกอวบอิ่ม

 

ซองอูก้าวถอยหลังด้วยความหวาดกลัว แข้งขาสั่นระริก ร่างเล็กตั้งใจจะแอบออกไปเงียบๆ แต่แขนเจ้ากรรมกลับไปปัดโดนวัตถุบางอย่างที่เหมือนจะเป็นโคมไฟที่วางไว้อยู่บนโต๊ะใกล้ๆประตูตกกระทบพื้นเสียงดังลั่นห้อง เรียกความสนใจจากร่างสูงที่ในอ้อมกอดยังคงมีหญิงสาวในชุดผ้าซาตินที่ยืนแน่นิ่งไม่ไหวติง ดวงตาสีโลหิตตวัดมามองทางต้นเสียงปล่อยร่างไร้สติในมือออกจนร่างของหญิงสาวลงไปนอนกองกับพื้น บัดนี้ริมฝีปากได้รูปกลายเป็นสีแดงสดไม่ต่างจากสีของดวงตา หยาดโลหิตไหลเป็นทางมาถึงเขี้ยวคมขาวแวววับ คังแดเนียลใช้ลิ้นเลียคราบเลือดหอมหวานบนริมฝีปาก ขณะจับจ้องไปยังต้นกำเนิดเสียงที่กำลังใช้มือเล็กอุดปากกลั้นเสียงร้องออกมา

 

ยามดวงตาสีโลหิตสบประสานกับดวงตาสีรัตติกาล... เสียงร้องด้วยความหวาดกลัวก็ดังขึ้นทำลายความเงียบสงัดของยามราตรีไปจนหมดสิ้น

 


 


ความหวาดกลัวทำให้เส้นประสาททุกเส้นในร่างกายซองอูตื่นตัว หัวใจทำงานอย่างรวดเร็ว มือบางออกแรงปิดประตูด้วยความรวดเร็ว ก่อนจะรีบวิ่งกลับไปยังทางลงบันไดที่พาเขาขึ้นมา หากเหินลงบันไดได้เขาก็คงจะทำไปแล้ว แต่ซองอูก็ทำได้แค่เพียงก้าวลงบันไดเร็วที่สุดเท่าที่จะสามารถทำได้และก่อนจะออกตัววิ่งอีกครั้งเมื่อมาถึงระเบียงทางเดินที่คุ้นเคย

 

เขากำลังหนีคนคนเดิมเป็นรอบที่เท่าไหร่ไม่รู้ของวัน

 

ภาพที่เห็นที่ชั้นบนก่อนหน้านี้ยังคงติดตา เลือดที่ไหลท่วมลำคอ เขี้ยวคมวาววับที่ถูกเคลือบไปด้วยสีแดงจากหยาดโลหิตและร่างบางระหงของหญิงสาวผมสีดำสนิทคนนั้นที่ทรุดลงไปกองกับพื้น ดวงตาของเธอไร้แววจนดูเหมือนว่าเธอจะ กลายเป็นร่างไร้ชีวิตไปเสียแล้ว

 

องซองอูสะบัดหัวไล่ความคิดอัปมงคลของตนออกไป เขาพุ่งพรวดเข้าไปในห้องนอนของตัวเอง คว้าโทรศัพท์มือถือและกระเป๋าสตางค์ออกมา ก่อนจะวิ่งลงบันไดไปยังชั้นล่างของคฤหาสน์

 

ห้องรับแขกที่เขาจำได้ว่ามีไฟในเตาผิงคอยให้ความสว่างอบอุ่นและวิคตอเรียที่เคยนั่งอยู่ บัดนี้มืดสนิทและไร้วี่แววของสิ่งมีชีวิต ซองอูถลาไปยังประตูไม้บานใหญ่ที่ลงกลอนเอาไว้ มือเรียวสั่นระริกปลดกลอนอย่างลนลาน ก่อนจะออกแรงผลักประตูหนักให้เปิดออก

 

สัมผัสแรกคือความชื้นจากผืนหญ้าถูกฝนที่ฝ่าเท้าเปลือยเปล่าและกลิ่นดินหลังฝนตก คฤหาสน์ตระกูลคังเงียบสงัดจนน่าผิดปกติ ไม่มีแม้แต่เสียงจักจั่นหรือเสียงหมาหอนตามธรรมชาติทั่วไป อากาศเย็นจัดในยามค่ำคืนที่บาดผิวซองอูทำให้ร่างบางหวนนึกถึงที่นอนนุ่มอุ่นในห้องที่เพิ่งจากมา ทว่าจะให้กลับไปเจอ ‘ปีศาจ’ ที่ฆ่าและดูดเลือดคนก็คงจะเป็นความคิดงี่เง่าและโง่เป็นบ้า ซองอูจะไม่ยอมนอนรออย่างคนไร้ความคิดให้คังแดเนียลที่ตอนนี้เขามั่นใจแล้วว่าอีกฝ่ายเป็นแวมไพร์จริงๆมาดูดเลือดหรอก

 

ถึงแม้ว่าการกระทำก่อนหน้านี้ของคังแดเนียลจะช่วยเขาเอาไว้หลายต่อหลายครั้ง แต่ก็ไม่แน่ว่านั่นอาจจะเป็นเพียงมารยาที่ทำให้เขาหลงเชื่อ ก่อนจะหลอกเอาเขามาเป็นเหยื่อไว้ดูดเลือดรายถัดไป...

 

นึกถึงหญิงสาวที่ถูกดูดเลือดคนนั้นขึ้นมาก็อดที่จะอยากกลับไปช่วยเธอไม่ได้ แต่หากกลับไปตอนนี้ เขามั่นใจว่านอกจากจะไม่สามารถช่วยผู้หญิงคนนั้นได้แล้ว ตัวเขาเองอาจจะตกอยู่ในสภาพเช่นเดียวกับเธอก็เป็นได้ ซองอูจึงตัดสินใจหนีออกจากคฤหาสน์ตระกูลคังที่แสนน่ากลัวนี่มาก่อน หนีออกไปหาความช่วยเหลือ และจะกลับมาช่วยหญิงสาวเคราะห์ร้ายที่ตกเป็นเหยื่อแวมไพร์ดูดเลือดคนนั้นให้ได้

 

ร่างเล็กออกวิ่งไปตามทางที่หากเขาจำไม่ผิดมันคือทางเดียวกับที่แดเนียลพาเขาเข้ามาในตอนแรก รอบกายเต็มไปด้วยต้นไม้ใหญ่แผ่กิ่งก้านสาขาบดบังแสงจันทร์จนเกือบมิด ทว่าร่างเล็กก็พยายามปลอบตัวเองว่าอย่างน้อยบริเวณนี้ก็ไม่มีป้ายและหลุมศพกระจัดกระจายเต็มไปหมดเหมือนเช่นที่ป่าช้า

 

ซองอูวิ่งมาเรื่อยๆจนกระทั่งมาพบกับกลุ่มของชายฉกรรจ์ห้าคนยืนพิงต้นไม้อยู่ข้างถนนดิน ร่างเล็กรีบวิ่งไปเล่าสิ่งที่ตนเห็นมาพร้อมกับขอความช่วยเหลือ ทว่ายังไม่ทันจะได้เอ่ยตอบรับหรือปฏิเสธ ชายทั้งห้าก็เริ่มมีท่าทีแปลกประหลาด บ้างก็เริ่มส่งเสียงคำรามในคอ บ้างก็ลงไปคลานกับพื้น

 

พลันความคิดบางอย่างก็แล่นเข้ามาในหัว ร่างเล็กขนลุกชัน เมื่อมองขึ้นไปบนท้องฟ้าก็พบดวงจันทร์ทอแสงอร่ามเต็มดวงสวย ไร้หมู่เมฆบดบัง คืนพระจันทร์เต็มดวง...

 

กรรซ์

 

ฉับพลันร่างที่บิดไปมาบนพื้นคล้ายกับกำลังทรมานก็แปรเปลี่ยนเป็นหมาป่าตัวใหญ่ขนสีเทาตุ่นห้าตัวที่จ้องมองมาที่เขาเป็นทิศเดียว

 

จากมนุษย์... กลายเป็นหมาป่า ทั้งยังในคืนพระจันทร์เต็มดวง แม้จะดูเหลือเชื่อเกินไปหน่อย แต่ว่าสมองที่กำลังประมวลผลด้วยความรวดเร็วทำให้สรุปออกมาได้แค่อย่างเดียวเท่านั้น

 

มนุษย์หมาป่า!

 

มนุษย์หมาป่าตัวหนึ่งคำรามเสียงดัง กระโดดพุ่งตัวมาทางร่างเล็ก ซองอูเบี่ยงตัวหลบได้ทันเฉียดฉิว หัวใจเต้นระรัวเมื่อเพิ่งผ่านวินาทีเฉียดตาย

 

นี่เขาหนีออกจากคฤหาสน์บ้าๆหลังนั้นเพื่อที่จะมาตายกลางป่าเนี่ยนะ

 

ซองอูพยายามมองหาทางหนีทีไล่ ทว่าร่างของเหยื่อหนึ่งเดียวในตอนนี้กลับถูกปิดล้อมด้วยเหล่าสิ่งมีชีวิตขนาดใหญ่ ดวงตาสีเหลืองดุร้ายจับจ้องมาทางเขาด้วยความหิวกระหาย ไม่ว่าจะมองไปทางไหนซองอูก็ไม่เห็นหนทางรอดเลย หากเป็นเหมือนครั้งที่เขาเจอชายฉกรรจ์ อย่างน้อยเขาก็พอจะเข้าไปเตะหรือต่อยพวกมันได้ ทว่าในสถานการณ์เช่นนี้ แค่เข้าไปใกล้ก็คงจะถูกพวกมันกัดขาขาดไปแล้ว สัตว์พวกนี้เป็นผู้ล่า ในขณะที่เขาตกอยู่ในฐานะเหยื่อที่กำลังจะถูกฉีกทึ้งเป็นชิ้นๆ

 

มันจะเกินไปแล้ว... ในวันหนึ่งวัน เขาทั้งเจอผีดูดเลือด ทั้งมนุษย์หมาป่า... บางทีนี่อาจจะเป็นความฝันที่สมจริงเสียจนน่ากลัวก็เป็นได้

 

เหล่าหมาป่าเริ่มเดินตีวงแคบเข้ามา อ้าปากอวดเขี้ยวคำรามน้ำลายไหลด้วยความหิวโหย ร่างเล็กตัวสั่นระริก ไม่มีที่เหลือให้หนีอีกต่อไป หัวใจเต้นตึกตักด้วยความหวาดกลัว

 

คงเป็นจุดจบของเขาแล้วจริงๆ

 

น้ำตาใสไหลอาบแก้มนวล ร่างทั้งร่างสั่นเทาด้วยความหวาดกลัวและแรงสะอื้น

 

พวกมันกำลังจะกระโดดมาขย้ำเหยื่ออย่างเขาแล้ว

 

ฟึ่บ

 

ภาพของฝูงหมาป่าที่กำลังกระโจนตัวขึ้นฉายเป็นภาพช้าในหัวของซองอู สองขาหลังที่ถีบตัวส่งขึ้นมาให้ร่างทั้งร่างลอยอยู่เหนือพื้น แผงคอที่พลิ้วไปตามสายลม ดวงตาสีเหลืองของนักล่ายามราตรีที่จ้องมาทางเขาด้วยความหิวโหย

 

ทำได้เพียงหลับตารอมัจจุราชมีเขี้ยวทั้งห้าลงมือจบชีวิตเขาเท่านั้น

 

ฟึ่บ! เสียงร่างตัดลมดังขึ้นอีกครั้งพร้อมกับการเคลื่อนไหวรวดเร็วจนสัมผัสได้เพียงอากาศที่พัดผ่าน!



                                                                                     

 

 

คังแดเนียลหยุดกิจกรรมของตนลงเมื่อได้ยินเสียงของแตกกระจายที่ดังขึ้นมาขัดจังหวะช่วงเวลาแสนอภิรมย์ของตน ดวงตาสีโลหิตจับจ้องไปยังผู้มาใหม่ที่ก่อให้เกิดเสียง มือแกร่งละออกจากร่างของหญิงสาวในชุดผ้าแพรสีแดง

 

เลือดของร่างที่ก้าวเข้ามาใหม่ช่างหอมหวานน่าลิ้มลองยิ่งนัก

 

ระดับความหิวกระหายพุ่งขึ้นมาอีกครั้ง ปลายลิ้นกวาดเลียคราบเลือดหวานบนริมฝีปาก ที่แม้จะเป็นเลือดจากเหยื่อชั้นดีที่วิคตอเรียคัดสรรมาให้ ทว่ามันเทียบกับเลือดของร่างที่ยืนสั่นริกตรงหน้าไม่ได้เลยแม้แต่น้อย

 

ความกลัวยิ่งทำให้สัญชาตญาณนักล่าในตัวที่เงียบสงบมานานถูกกระตุ้นขึ้น ความตื่นเต้นไหลพล่านไปทั่วทุกอณูในร่างกาย ราวกับว่าได้กลับมาเป็น ‘แวมไพร์’ จริงๆเสียที หลังจากสัตว์ร้ายในตัวถูกฝังลึกให้หลับใหลไปเสียนาน

 

แดเนียลกำลังจะก้าวเข้าไปหาร่างเล็กในชุดนอนลายทาง แต่อีกฝ่ายชิงวิ่งหนีไปเสียก่อน ความจริงเพียงแค่เคลื่อนไหวด้วยความเร็วที่เพิ่มขึ้นอีกหน่อยเขาก็จะสามารถตามอีกฝ่ายทันได้อย่างง่ายดายแล้ว ทว่าเสียงในใจบางอย่างกลับบอกให้คังแดเนียลหยุด ร่างสูงหยุดยืนนิ่งอย่างไม่เข้าใจ และทันทีที่กลิ่นหอมหวานจากเลือดของร่างบางหายไปจากการรับรู้ คังแดเนียลที่ดื่มเลือดของหญิงสาวจนมากเพียงพอแล้วก็เริ่มตั้งสติได้

 

ชายคนเมื่อกี้นี้มัน...องซองอู

 

เดี๋ยวนะ องซองอู... องซองอูเห็นตอนที่เขากำลังดูดเลือดคนอย่างนั้นเหรอ!

 

แดเนียลพุ่งตัวหมายจะตามร่างเล็กไป แต่ก็นึกขึ้นได้ว่าเสื้อผ้าเปื้อนเลือดที่ตนใส่อยู่ตอนนี้คงมีแต่จะทำให้อะไรๆแย่ลง จึงตัดสินใจเปิดตู้เสื้อผ้า แล้วคว้าเสื้อผ้าชุดใหม่มาสวม ร่างสูงออกวิ่งไปทั่วทั้งบ้าน ประตูห้องนอนแขกถูกกระชากเปิดออก ตรงหน้ามีแต่ภาพผ้านวมและเตียงที่กระจัดกระจาย กระเป๋าเดินทางของเจ้าตัวยังอยู่ ทว่าไร้วี่แววขององซองอู แดเนียลวิ่งไปเคาะประตูห้องนอนของวิคตอเรีย แต่กลับได้รับเพียงสีหน้างุนงงของผู้เป็นน้อง พลันความคิดหนึ่งก็แล่นเข้ามาในหัว

 

หรือว่าจะหนีออกไปข้างนอก

 

ร่างสูงรีบเคลื่อนตัวไปยังบริเวณระเบียงที่เปิดกว้างสู่ภายนอก ประสาทสัมผัสที่ไวกว่าคนปรกติจับได้ถึงการเคลื่อนไหวบางอย่างในป่าห่างไปไม่ไกลจากตัวคฤหาสน์มากนัก มือแกร่งกำแน่น ร่างทั้งร่างสั่นเทิ้ม ก่อนที่คังแดเนียลจะเคลื่อนที่ด้วยความเร็วสูงสุดจนมองเห็นเป็นเพียงเงาดำที่เคลื่อนไหววูบวาบไปตามต้นไม้

 

เขารู้ดีกว่าใครว่าแถวนี้มันอันตรายแค่ไหนสำหรับมนุษย์ธรรรมดาที่ไม่ใช่แวมไพร์ราชนิกุลอย่างเขา

 

กรรซ์

 

ภาพของหมาป่าห้าตัวที่กำลังกระโจนเข้าไปหาร่างขององซองอูที่ยืนหลับตารอความตายตัวสั่นเทิ้มอยู่ตรงกลางปรากฏแก่สายตาของแดเนียล

 

สัญชาตญาณนักล่าในตัวทำให้เลือดในกายร้อนรุ่ม ฉับพลันร่างสูงแกร่งก็กลายเป็นเงาเคลื่อนไหววูบวาบ เพียงอึดใจเดียวมนุษย์หมาป่าที่กล้าดีมาแตะต้องคนเขาก็นอนลงไปกองกับพื้น

 

ทว่าในอีกไม่กี่อึดใจ พวกมันก็ลุกขึ้นมาใหม่พร้อมกับสายตามาดร้ายที่เปลี่ยนเป้าหมายมาทางแดเนียล เสียงขู่กรรโชกดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง แต่แดเนียลกลับไม่ยี่หระ สำหรับเขามนุษย์หมาป่าพวกนี้ก็ไม่ต่างจากหมาน้อยเชื่องๆ หากจะให้เอาจริง เขาก็สามารถฆ่าพวกมันได้อย่างไม่ยากเย็น แต่ดูเหมือนสิ่งมีชีวิตที่กำลังบ้าคลั่งเพราะพระจันทร์เต็มดวงจะไม่รู้ถึงชะตากรรมของตนแม้แต่น้อย พวกมันส่งเสียงคำราม ย่างสามขุมเข้าไปทางแดเนียล ประสาทสัมผัสที่กำลังตื่นเต็มที่เพราะความตื่นเต้นที่กำลังจะได้ออกล่า

 

ทว่าก่อนที่จะได้ทำอะไรมากกว่านั้น เสียงคำรามกึกก้องก็ดังไปทั่วทั้งบริเวณ พร้อมกับการปรากฏกายของหมาป่ารูปร่างสง่างามสูงใหญ่ ขนสีเงินเป็นประกายสะท้อนกับแสงจันทร์ ยิ่งขับให้ร่างตรงหน้าดูน่าเกรงขาม นักล่ายามราตรีผู้มาใหม่ส่งเสียงคำรามอีกครั้ง คราวนี้พวกมนุษย์หมาป่าต่างพากันหมอบลงตรงหน้าของหมาป่าขนเงิน ร่างสง่าส่งเสียงคำรามเบาๆในคอราวกับกำลังพูดบางอย่างที่ซองอูไม่เข้าใจ ก่อนที่มนุษย์หมาป่าทั้งหมดรวมทั้งตัวผู้นำเองจะหันหน้ามาทางร่างสูงในชุดคลุมสีดำ แล้วหมอบกราบแสดงความเคารพ

 

แดเนียลถอนหายใจช้าๆ สีหน้าราบเรียบ ดวงตาสีโลหิตยังคงจับจ้องไปยังเหล่ามนุษย์หมาป่าอย่างกินเลือดกินเนื้อ คราวนี้พวกมันครางเอ๋งในลำคอ รีบหลบสายตา

 

พวกมันรู้มาจากการกระทำหมาป่าขนเงินเมื่อกี้แล้วว่าคนตรงหน้าคือคนที่จ่าฝูงของตนเคารพรัก สิ่งที่พวกมันทำเมื่อครู่ถือเป็นการหยามเกียรติอย่างถึงที่สุด ทว่านี่เป็นเพียงเหตุผลรองที่ร่างสง่าภายใต้เรือนขนสีเงินต้องเข้ามาห้าม ส่วนเหตุผลหลักน่ะเหรอ… ขืนได้ทำอะไรไปมากกว่านี้จะเป็นพวกมันเองน่ะสิที่ต้องสังเวยชีวิตให้แก่การกระทำที่ไม่รู้ความของพวกตน

 

คังแดเนียลโบกมือเป็นเชิงไล่ จ่าฝูงหมาป่าน้อมหัวเคารพอีกครั้ง ก่อนจะนำลูกสมุนของตนเดินหายเข้าป่าไป ไร้ซึ่งบทสนทนาใดๆ มีเพียงดวงตาสีเหลืองอำพันของจ่าฝูงที่หันกลับมาสบกับดวงตาของเขาอีกครั้ง ร่างสง่ารับรู้ถึงการกลับมาของเขาแล้ว ไม่ช้าก็เร็วอีกฝ่ายคนจะแวะมาเยี่ยมเยียนเขาบ้าง แดเนียลผงกหัวรับ ยิ้มจางๆให้สหายเก่าแก่ที่กำลังพาลูกน้องหลงทางของตนกลับไป จากการกระทำที่ดูไม่รู้ความแล้ว ดูเหมือนพวกนั้นจะเป็นมนุษย์หมาป่าที่เพิ่งเคยกลายร่างครั้งแรก เมื่อร่างทั้งหกหายไปหลังหมู่ไม้ ดวงตาสีเลือดก็ย้ายมาสบกับดวงตาสีรัตติกาลของซองอู 

 

ร่างเล็กกลัวเหลือเกินเวลาที่ดวงตาคู่นั้นกลายเป็นสีโลหิตเช่นนี้

 

“กลับบ้านกันเถอะ ซองอู” เสียงทุ้มเสน่ห์เอ่ยขึ้น รอยยิ้มอบอุ่นปรากฎบนริมฝีปากของเจ้าของใบหน้าคมคาย ทว่าร่างเล็กกลับก้าวถอยหลัง ส่ายหน้าปฏิเสธด้วยแววตาหวาดกลัว แดเนียลคาดไม่ถึงกับปฏิกิริยาโต้ตอบของซองอูจนริมฝีปากหยักได้รูปเม้มแน่นนิดๆด้วยความรู้สึกในใจที่ไม่สามารถอธิบายเป็นคำพูดได้ ดวงตาที่ตอนนี้กลับมาเป็นสีรัตติกาลเหมือนในยามปกติแล้วฉายแววเจ็บปวดอยู่ลึกๆเมื่อเห็นท่าทีหวาดกลัวและรังเกียจของคนตรงหน้า

 

“องซองอู อย่าดื้อสิ ผมบอกให้กลับบ้านไง แถวนี้มันอันตรายคุณไม่เห็นเหรอ” ร่างสูงยังคงเอ่ยอย่างใจเย็น พลางก้าวมาหาร่างเล็กช้าๆ 

 

“อย่าเข้ามาใกล้ฉันนะไอ้ปีศาจ” ขายาวหยุดกึกเมื่อได้ยินคำพูดและสรรพนามที่เปลี่ยนไปจากปากของร่างเล็ก ที่เป็นราวกับลิ้มไม้ตอกมากลางดวงใจ

 

“คุณพูดว่าอะไรนะ” แดเนียลกัดฟันกรอดพูดเสียงรอดไรฟัน พลางกำหมัดแน่น ซองอูรู้สึกได้ถึงพลังงานบางอย่างที่ชวนให้ขนลุกแผ่ออกมาจากคนตรงหน้า บรรยากาศรอบกายเย็นลงฉับพลัน

 

“ก็บอกว่าให้ถอยไปไงเล่า แกมันฆาตรกร ถ้าแกก้าวเข้ามาใกล้กว่านี้แม้แต่ก้าวเดียว…” ฉับพลันร่างในชุดคลุมสีดำก็หายวับไปในชั่วพริบตา ก่อนจะมาปรากฏกายตรงหน้าซองอู

 

“ถ้าผมเข้าใกล้คุณมากกว่านี้มันจะเป็นยังไง... องซองอู มันจะเป็นยังไงเหรอ ตอบมาสิ!” เสียงตวาดกร้าวดังก้องไปทั่วทั้งบริเวณ มือแกร่งบีบคางเรียวของคนที่ยั่วโมโหตนให้หันมาสบตาสีแดงฉานที่ลุกโชนไปด้วยเพลิงโทสะ ร่างเล็กตัวสั่นระริก น้ำตาไหลอาบแก้มขาวนวล ไม่มีคำตอบใดๆเอื้อนเอ่ยออกมาจากริมฝีปากสีสวย

 

“หึ อย่างคุณจะไปทำอะไรได้” ร่างสูงแค่นหัวเราะ ปล่อยมือจากใบหน้าเล็ก ดวงตากลมสวยที่คลอไปด้วยน้ำตาเงยขึ้นมาสบ

 

“ใช่สิ คนธรรมดาอย่างฉันจะไปทำอะไรแกได้ ฉันมันก็แค่คนโง่ที่คิดว่าแกเป็นคนดีที่คอยยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือ แต่สุดท้ายแกก็แค่รอเก็บฉันไว้ฆ่าเหมือนที่ทำกับผู้หญิงคนนั้น”

 

“ปีศาจ? ฆาตรกร? เหอะ ไม่รู้อะไรก็อย่าพูดดีกว่าองซองอู ผมจะบอกอะไรคุณให้นะ ผู้หญิงคนนั้นยังไม่ตาย รู้เอาไว้ด้วย” แดเนียลโต้กลับไปบ้าง ทว่าอีกฝ่ายไม่มีท่าทีว่าจะรับฟังคำพูดของเขาเลยแม้แต่น้อย

 

“โกหก! ฉันเห็นกับตา! – อื้อ

 

คนที่สะกดกลั้นอารมณ์ไม่ไหวอีกต่อไปบดริมฝีปากลงมาอย่างจาบจ้วงและรุนแรง ปิดกั้นทุกคำพูดที่ไม่อยากได้ยินจากริมฝีปากสีแดงสดตรงหน้า นี่เขาอุตส่าห์เป็นห่วงอีกฝ่ายแทบบ้า รีบตามออกมาเพื่อที่จะมาเจอคำกล่าวหาพวกนี้อย่างนั้นเหรอ ซองอูพยายามดิ้นขัดขืนแต่ก็ถูกแขนแกร่งล็อคไว้ไม่ให้ขยับเขยื้อนไปไหน ริมฝีปากของคนที่ถูกไฟแห่งโทสะกลืนกินยังคงบดเบียดลงมาอย่างต่อเนื่องไม่เว้นจังหวะให้ร่างเล็กได้หายใจราวกับจะลงโทษกับทุกคนพูดที่เขาเอ่ยไปก่อนหน้า แม้ซองอูจะไม่ให้ความร่วมมือ แต่รสหวานจากริมฝีปากของคนตรงหน้าจะทำให้จูบนี้ตราตรึงในความทรงจำของคังแดเนียลไปอีกนาน เรียวลิ้นของคนที่ชำนาญกว่ารุกไล่อย่างมีชั้นเชิง เสียงฟันกระทบกัน และเสียงดูดเม้มดังจนทำให้หน้าหวานเห่อร้อน ของเหลวใสไหลเปรอะบริเวณมุมปาก ซองอูครางประท้วงในลำคอ พร้อมกับใช้แขนทุบคนตรงหน้าเป็นสัญญาณว่าเขาจะขาดอากาศหายใจจริงๆแล้ว ร่างสูงจึงยอมละริมฝีปากออก ดวงตาสีโลหิตจับจ้องไปยังริมฝีปากสีแดงสวยที่บัดนี้บวมช้ำเพราะจูบเมื่อครู่ ซองอูหอบหายใจนิดๆ เอ่ยบริพาษด้วยความโกรธาเพราะการกระทำแสนจาบจ้วงเมื่อครู่

 

“แกมันเลว! ถอยไปนะ อย่ามาแตะต้องฉัน!”

 

ทว่าริมฝีปากที่ตอนนี้บวมเจ่อเพราะจุมพิตร้อนแรงเมื่อครู่ก็ต้องปิดสนิทลงเพราะเสียงทุ้มเสน่ห์ที่เอ้ยขึ้น

 

 “ถ้าอยากโดนแบบเมื่อกี้อีกรอบ จะพูดอะไรอีกก็เชิญเลย”





talk


writer no.1 / honeylemonde : กลับมาเจอกับไรท์1 อีกแล้วว อดใจกันนิดนึงน้า เดี๋ยวตอนหน้าจะได้เจอไรท์2แล้วค่ะ ว่าแต่พ่อแวมไพร์ของเราได้ดูดเลือดผู้หญิงคนนั้นจนตายจริงๆรึเปล่านะ ต้องรอลุ้นในตอนต่อไปนะคะ แถมตะหนูตองงูของเราดันมาเจอเข้าผิดเวลาซะด้วย เป็นเรื่องเลยค่ะทีนี้

writer no.2 / withnepenthe เจอกันตอนหน้านะคะ

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 175 ครั้ง

299 ความคิดเห็น

  1. #287 colmegeegee (@colmegeegee) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2561 / 10:42
    โอ้โห เป็นนี่ก้ยอมตายไปแล้ว หนีแวมไพร์เจอหมาป่า นุร้องแล้ว แล้วพี่มาไล่จูบแบบนี้อีก โหดร้ายมาก ขอเป็นบ้า
    #287
    0
  2. #273 gabriel.la(: (@facklazy) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 กันยายน 2561 / 19:29
    มันก็หนักเกินไปสำหรับคนธรรมดาน้อวันๆเจอแต่อะไรก็ไม่รู้ไม่เป็นบ้าก็เก่งแล้วแดนนนน แดนก็อารมณ์คนเป็นห่วงแต่มาเจองี้น็อตหลุดเลยเด้อใจเย๊นนนนน
    #273
    0
  3. #266 mitake (@voldermore) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 กันยายน 2561 / 21:34
    ผู้หญิงคนนั้นน่าจะยังไม่ตายอย่างที่แดเนียลบอกมั้งนะ แต่ที่หมดสติอาจจะเป็นเพราะเสียเลือดเยอะงี้ป่ะ
    แต่คุณแวมไพร์ตอนหัวร้อนนี่ก็กร๊าวใจอยู่เน้อ กิ้ด 55555555
    #266
    0
  4. #249 มนอจ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2561 / 10:16

    กรี๊ดดดดดดดดดด ให้ตายๆๆๆๆ

    #249
    0
  5. #245 ;pij&jip (@jipffk) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2561 / 22:31
    ฉันไปอยู่ไหนมาทำไมเพิ่งมาเจอ อ่านทุกอักษรสนุกมากกกสงสารซองอูฮืออ คุมแดนนอย่าเกรี้ยวกราดดดเซ่
    #245
    0
  6. #234 pacty (@toon-pat) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2561 / 00:59
    <p>กร๊าวใจมากค่ะคุณคัง ใจบางไปหมดแล้วแง แต่ทำแบบนี้ซองอูจะไม่กลัวมากกว่าเดิมหรอ!? ใจเย็นๆนะคะ อยากรู้จังว่าหมาป่าจะเป็นใคร เท่มากๆเลยค่ะ</p>
    #234
    0
  7. #193 #บบตพ ♡ (@twentynoey) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2561 / 23:16
    คุณคังเก้วกาดสุดดด กร๊าวใจกว่านี้ไม่มีอีกแล้ว ฮือออออออ
    #193
    0
  8. #180 zizifangs (@5-5taozi5-5) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 เมษายน 2561 / 20:15
    บ้่นของแดเนียลนี่คือยังตั้งอยู่ในอังกฤษไหม หรือไปอยู่มิติไหนแล้ว55555555 ที่ว่าไม่ตายของแดนคือกินพอประมาณลบความทรงจำแล้วนำส่งคืนมะ แต่เข้าใจซองอูอยู่นะ มันน่ากลัวจริงๆที่เห็นแบบนั้น ยิ่งไม่รู้ด้วยอีกคนเป็นตัวอะไร แต่แดนแบบเดี๋ยวก่อนนายช้าก่อนเว้ยยนนน ใจเย็นวัยรุ่นหยุดหัวอุ่นก่อนนะ
    #180
    0
  9. #168 Andjune (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 เมษายน 2561 / 22:29
    Fantasy มากกกกก มาทุกเผ่าพันธุ์ น้ององไม่ได้มาแค่อังกฤษแต่ข้ามมิติมาเลยรึเปล่านะ
    #168
    0
  10. #160 Mmthw (@Mmthw) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 เมษายน 2561 / 21:16
    ภาษาสวยมากเลยค่ะ
    #160
    0
  11. #146 เจ้าชายอสูร_B2UTY (@13161212) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 เมษายน 2561 / 23:44
    <p>หมาป่าก็มาค่ะคุณขราาาาาา หูยยยยย แอบชอบจ่าฝูงขนเงิน อิอิอิ</p>
    #146
    0
  12. #144 Pi Pi Ploy za (@ploy_00) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 เมษายน 2561 / 23:12
    คุณคังเก้วกาดเว่อ ซองอูหนูต้องสงบก่อนนะลูก ใจไม่ดีเลยเลยค่ะ คูมคังมั่ยอ่อนโยน
    #144
    0
  13. #128 แม่ม๑น้oe (@kunlanid_far) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 เมษายน 2561 / 12:30
    คุณแวมไพร์ไม่อ่อนโยน
    #128
    0
  14. #123 [~PumPKiN~] (@chutikam) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 เมษายน 2561 / 09:07
    หนีเขามากี่ครั้ง เขาก็มาช่วยทุกครั้งอะนะ
    ซองอูไปอยู่ส่วนไหนของอังกฤษคะ ทั้งแวมไพร์ ทั้งมนุษย์หมาป่า //คุณแวมไพร์ตอนเก้วกราด กร๊าวใจมากค่ะ
    #123
    0
  15. #113 อาร์ดิน่า (@Rrisea) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 เมษายน 2561 / 00:47
    คุณคังคะใจเย็นๆน้องก็ตัวแค่นั้น
    #113
    0
  16. #100 BaByWho (@peach1548za) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 เมษายน 2561 / 16:08
    ฮือออสหสกสก เขิน ;-;;
    #100
    0
  17. #91 pai-pay (@pai-pay) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 เมษายน 2561 / 11:39
    ความเกรี้ยวกราดนิดๆของคุณคังทำเราใจสั่น 555555 น้องหนูซองอูผู้น่ารักของแม่~~
    #91
    0
  18. #85 Kwon OohAum (@readerRoma) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 8 เมษายน 2561 / 03:50
    แดเนียลลลลล รุนแรงง่ะ แต่น้อนองพูดแรงจุง
    #85
    0
  19. #82 NamWhan (@sweet10) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 เมษายน 2561 / 14:07
    ทำไมไม่อ่อนโยนน
    #82
    0
  20. #81 pmin1013 (@pmin1013) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 เมษายน 2561 / 00:26
    กรี๊ดดดด ดีมากเลยค่ะ ฮือออออออิ
    #81
    0
  21. #80 running (@smileynann) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 6 เมษายน 2561 / 20:47
    -/////- ทำไมไม่อ่อนโยนเรยคร๊ กรี๊ดดดดดดดดดด สงสารอง คือทำตัวไม่ถูกละ หนีอวมไพร์เจอหมาป่า แล้วคนที่เราหนีตามมาช่วย แล้วจะให้กล้ากลับไปได้ง้าวยยยยยยยย
    #80
    0
  22. #79 lLadadee (@lLadadee) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 6 เมษายน 2561 / 19:01
    ฮืออออ ทำไมแดนรุนแรงงง5555555 เบาๆกับน้องหน่อยสิ สงสารซองอูมาก ณ จุดๆนี้ คือคนเรามันจะซวยอะไรได้ขนาดนี้เลยเหรอ โถถถถถ รออ่านต่อนะคะ สนุกกกกมากกกก
    #79
    0
  23. #77 bemym2on (@bemym2on) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 6 เมษายน 2561 / 01:35
    คุณแวมไพร์คังรบกวนช่วยอ่อนโยนกับน้องหน่อยน้า อย่ารังแกน้องแรงนะคับ แต่เหนือสิ่งอื่นใดทำไมน้องซองอูดวงซวยแบบนี้นะ 5555555555555 ภาษาดีมากเลยค่ะ แต่งสนุกมากด้วยทำให้ลุ้นตามไปเลย ตกใจแรงยิ่งกว่าน้องแล้วว เป็นกำลังใจให้ไรท์เตอร์ทั้งสองน้า สู้ๆนะคะ จะคอยติดตามน้า!
    #77
    0
  24. #76 leepyng (@pingpong12345) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 เมษายน 2561 / 22:30
    แดเนียล!!! อย่ารังแกน้องงงงง
    #76
    0
  25. #75 Pye (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 เมษายน 2561 / 22:20
    <p>มันดี รอค่ารอๆๆๆๆๆ</p>
    #75
    0