Ba.....Ka......

`16 มิถุนายน 2554

เมื่อคืนนั้นไปร้องเพลงที่บินหลาสี่มา เป็นการสอบร้องเพลง และสอบวัดศักยภาพของรุ่นให้พี่ๆเห็นและยอมรับ รู้ทั้งรู้ว่ามีเรื่องร้ายแรงขนาดนั้นคงไม่ได้บูมง่ายๆ แต่เราก็ยังไปกัน ด้วยความหวังว่าพี่เขาจะยอมมองผ่านเรื่องราวเหล่านั้นไป

พี่แจน พี่โครหัสปีห้าของเรา บอกไว้แต่แรกแล้วว่าไม่มีประโยชน์ ทำใจไว้นะอย่าไปเสียใจจริงจังอะไรมาก ถึงอย่างนั้นเราก็ตอบพี่ไปว่า เราตั้งใจจะทำ

เราไปถึงหอบินหลาสี่ราวสามทุ่ม จัดแถวกันอย่างดี ผิดกับตอนไปบินหลาหนึ่ง บรรยากาศก็ต่างกันลิบลับ ตอนบินหลาหนึ่งพี่เขาเปิดไฟสปอตไลท์ส่องหน้าพวกเราจนเหมือนเวที มองรอบๆไม่เห็นเลย ส่วนพี่ปีสองปีสามก็ยืนมุงจากรอบด้าน ไม่มีคนอยู่บนตึก แต่บินหลาสี่มันต่างกัน

บินหลาสี่เป็นหอพักของพี่ชั้นปีสูงๆ ตั้งแต่ปีสี่จนถึงแพทย์ใช้ทุน แพทย์เฉพาะทาง พี่สตาฟปีสี่ที่เคยปรามน้องปีสองปีสามไม่ให้ไล่ต้อนพวกเรามากนักก็กลายเป็นเด็กสุดทำอะไรไม่ได้ แทนที่จะเปิดไฟใส่เหมือนคืนก่อน เขาดับไฟกันหมดจนมืด ให้เรายืนอยู่ตรงกลางลานใต้หอในความมืดสลัว ถ้าเหลือบตามองขึ้นไปจะเห็นเงาตะคุ่มของพวกพี่มองมาจากระเบียงชั้นบนๆ

เรายืนอยู่ด้านข้างสุดของแถว ทำให้เห็นอะไรได้มากกว่ารวมถึงรับรู้บรรยากาศกดดันได้มากด้วย พี่เขายืนคุมเชิง วนไปวนมารอบแถวเรา มีราวหกถึงเจ็ดคนที่ทำหน้าที่คล้ายพี่ว้าก กดดันเหมือนหมาล่าเนื้อไม่มีผิด ห้ามกระดิกขา ยืนกันจนขาชา ครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่เรารู้สึกว่า ร้องกันได้เต็มเสียง เสียงดังก้องมากในหอบินหลาเพราะต่างคนต่างแหกปากตะโกนเต็มที่ อย่างน้อยก็ขอให้ได้ร้อง ถึงจะโดนด่าว่าทำได้แค่นี้เหรอ คิดว่าดีแล้วงั้นเหรอ ก็ยังร้องต่อไป

สุดท้ายพี่ๆเขาก็มาลงที่สตาฟเชียร์ปีสี่ " สอนน้องไม่ได้ ทำหน้าที่ตัวเองไม่ได้ สตาฟ ยกแขนชิดหู ! ยกขาข้างหนึ่งด้วย " จากแรกที่ไม่สนใจว่าพี่เขาจะว่าอะไรมาบ้าง คราวนี้พวกเราถึงกับเดือดร้อนขึ้นมาเลยทีเดียว

พี่วัธ พี่รหัสปีห้าของเราเองก็ลงมาเป็นพี่ว้ากกับเขาด้วย เผลอมองสบตากันแวบหนึ่ง เรางี้โคตรสะดุ้งเลย แอบเหงื่อตกในใจ เฮ้ย...พี่เขาจะหาว่าเราแอบมองป่ะวะ ยิ่งห้ามลอกแลกอยู่ด้วย เวรกรรม ดีนะพี่ท่านเดินเลี่ยงไปทางอื่น อยากจะเฮ้อยาวๆ

สุดท้ายแล้ว คืนนั้น เราก็ไม่ได้บูมจริงๆด้วย

ไม่ได้เหนือความคาดหมาย แต่ก็แอบผิดหวังหน่อยๆ แต่ละคนเดินคอตกกลับไปที่ห้องเชียร์ ความรู้สึกผิดหวังทำเอาเดินล้ากันไปเลย เราขอโทษพี่สตาฟมาระหว่างทาง พี่เขาก็ปลอบไม่เป็นไรน้อง ยังมีอีกหลายงานให้เราพิสูจน์ตัวเองกันนะ ไปถึงห้องเชียร์ พี่ปีเจ็ดที่มาว้ากก็เข้ามาพูดให้ฟัง ดีๆ บอกว่า ที่ไม่บูมให้ไม่ได้หมายความว่าไม่ยอมรับ น้องเป็นน้องของพี่เสมอ แต่จนกว่าน้องจะสามัคคีกันจนถึงจุดนั้น พี่ก็ยังบูมให้ไม่ได้ ทีแรกเราไม่เข้าใจว่าทำไม แต่วันถัดมาก็รู้....

หลังจากปีเจ็ดออกไป พี่ปีสี่ก็มาพูดต่อ แบบว่าโคตรซึ้งอ่ะ จากความรู้สึกกดดันมากๆเราก็ยังทนได้ แต่พอพี่เขาบอกว่าไม่เป็นไร แค่นี้พี่ทำได้อยู่แล้วเพื่อน้อง จะยกแขนหรือยกขา ตีลังกาก็ช่างมันเถอะ แบบน้ำตาไหลพรากกันเกือบทั้งรุ่น แล้วพี่ๆปีสองปีสามเดินเข้ามพร้อมกับเทียนในมือ ยืนอยู่รอบห้อง แล้วก็ร้องเพลงประสานเสียงคลอไปพร้อมกับพิธีมอบไทเขียว สัญลักษณ์ของคณะแพทย์ศาสตร์ ไม่ได้ดังก้อง แต่ขนลุก

" สองมือจับไว้ก้าวไปด้วยกัน
ดวงจิตผูกพัน...ด้วยรอยยิ้มและจริงใจ
จากนี้... ไม่มีคนอื่นคนไกล
อุปสรรคใดๆ จะร่วมฝ่าฟัน

ฝนยังตกมาฟ้ายังมืดมน
ไม่ว่ากี่หน....แต่ใจของเราไม่หวั่น
หล่อหลอม....หัวใจเป็นดวงเดียวกัน
รักยิ่งผูกพัน รักมั่นไม่เสื่อมคลาย

(ญ) ด้วยรักนี้ (ช) ด้วยรักนี้
(ญ) พี่ให้แด่น้อง (ช) พี่ให้แด่น้อง
(ญ) ห้องทุกห้อง (ช) ทุกห้อง
(ญ) ดวงใจมอบให้หมดสิ้น (ช) พี่ให้หมดสิ้น
(ญ) คำทุกคำ (ช) ทุกคำ
แพทย์สาสตร์สงขลานครินทร์
ยังได้ยินก้องหทัย ( ช) ยังได้ยินก้องหทัย

แสงทองส่องฟ้านภาตระการ
มาร่วมประสาน จิตใจสองใจให้มั่น
หล่อหลอม หัวใจเป็นดวงเดียวกัน
รักยิ่งชีวัน...ดวงใจเราพี่น้องเอย....

จังหวะนั้นซึ้งมาก ใจนึงแอบอยากให้พี่เอ็มผูกให้นะ ฮ่าๆ พี่แกดัดฟันน่ารักดี พอห้องเชียร์ปิดก็รีบไปไถหัวข้างออกเลย แบบเปรี้ยวมากค่ะ ได้พี่ปกรณ์ผูกให้ ก็ปลื้มเหมือนกัน

รับไทเขียวเสร็จพี่ปีสี่ก็พาออกไปส่งที่หอ แถวตึกกิจ แล้วพี่เขาก็บูมให้เรา คือมีกันอยุ่ราวสิบกว่าคน เสียงไม่ดังเท่าไหร่ แต่พี่เขาทำให้ด้วยใจเราก็ปลื้มมากอ่ะ พี่เขาบอกว่า ถึงใครไม่รับน้องก็ช่าง แต่พวกพี่ น้องทุกคนก็คือน้องของพวกพี่ แบบร้องไห้กันไปอีกรอบเลย แล้วไม่รู้เสือกมีใครทะลึ่งขึ้นมา สั่งบาก้า บูมพี่เขากลับซะงั้น แสดมาก.... ดีนะพี่เขาไม่บอก ถอนคำพูดค่ะ ฮ่าๆๆๆ

คืนนั้นคึก ออนเฟส เจอพี่วัธ พี่เขาบอกว่า ถ้ามีอะไรบอกได้นะ โดนหนักเลย เราก็แอบยิ้ม
พี่รหัสเราก็น่ารักเหมือนเดิมอ่ะ เป็นห่วงดูแล เราก็แซวๆเค้าไปว่า เข้มจัง ฮ่าๆๆๆ
เมื่อคืนไปเลี้ยงกันมาอีกรอบ โคตรอิ่มเลยค่า

ปล. สายเราเลี้ยงหนักสุดและ ทุกวันสำคัญที่มีโอกาสเลยทีเดียว หุหุ

Ba.....Ka......

ความคิดเห็น