ญาณปฏิพัทธ์ [ROZANNE] สนพ.คำต่อคำ

ตอนที่ 1 : บทนำ 50%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,771
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 35 ครั้ง
    11 ก.ย. 59

บทนำ

 

“...วินิจฉัยจากอะไร”

กลางวอร์ด[1]อายุรกรรมชาย เสียงทุ้มต่ำราบเรียบเพียงไม่กี่พยางค์ปรับอุณหภูมิรอบข้างให้ไต่ระดับสูงขึ้นหลายองศา นักศึกษาแพทย์ห้าชีวิตที่ยืนล้อมวงอยู่ถึงกับเหงื่อซึมชื้นตามหน้าผาก พากันขยับตัวยุกยิกอย่างไม่เป็นสุข แต่ละคนลอบส่งสายตาแล้วแอบรื้อโพยกันจ้าละหวั่นด้วยเห็นลางหายนะเข้ามาใกล้จนหวุดหวิดจะถึงตัวอยู่กลายๆ

เหลือเพียงสาวน้อยร่างท้วมเพียงคนเดียวที่ได้แต่ยืนเงียบกริบ กะพริบตาปริบๆ มองกระดาษใบน้อยของตน ที่เพิ่งจะตกไปอยู่ในมือคนอื่นไปสดๆ ร้อนๆ

‘เขา’ ยืนสูงตระหง่านโดดเด่นอยู่กลางวง ใบหน้าหล่อเหลาคมคายอย่างหนุ่มลูกเสี้ยวอังกฤษเรียบสนิทไร้อารมณ์ สองแขนยกขึ้นกอดอก มือข้างหนึ่งนั้นคีบกระดาษใบน้อยยับยู่ กระดิกขึ้นลงไปมาเป็นจังหวะ เสื้อฟ้าอ่อนพอดีตัวที่พับแขนถึงศอกนั้นรัดรึงจนเผยให้เห็นช่วงอกกว้างที่เปี่ยมไปด้วยกล้ามเนื้อ รวมถึงกล้ามแขนสมส่วนน่ามอง ทั้งเอวสอบเพรียว ช่วงขาเรียวยาวใต้กางเกงสแล็กเนื้อดี ดูเรียบหรูไปทั้งตัวประดุจเจ้าชายผู้สูงศักดิ์

ภาพตรงหน้าคงจะมีเสน่ห์ยากละสายตา หากมิใช่ดวงตาสีน้ำตาลคมกริบคู่นั้นสร้างแรงกดดันหนักหน่วงเสียจนแทบไม่กล้าหายใจ

“ว่ายังไง” เขากระทุ้งถามอีกรอบ

น้ำเสียงที่กระด้างขึ้นทำให้บรรดารุ่นพี่ที่ยืนอยู่ด้านหลังหนาวสะท้าน หากไม่ทันจะได้แอบกระซิบบอกก็พลันโดนนัยน์ตาสีน้ำตาลคู่นั้นส่งแววพิฆาตไปให้จนต้องถอยกลับไปยืนที่เดิม ทิ้งให้เจ้าน้องน้อยผู้น่าสงสารรับมืออาจารย์หนุ่มเพียงผู้เดียว

“รู้...หรือไม่รู้”

แรงกดดันผ่านนัยน์ตาคมกริบคู่นั้นทำให้เด็กสาวจำต้องเอ่ยปากเสียงแผ่ว “ไม่รู้ค่ะ”

เขากลอกตาขึ้นมองเพดานก่อนจะถอนหายใจเฮือก ท่ามกลางความอึดอัดแทบขาดใจตายของผู้คนรอบข้าง อาจารย์หนุ่มก็เลือกจะหลับหูหลับตาเสีย แล้วเปิดประเด็นใหม่ “ฮาร์ตเรท[2] คนไข้วันนี้เท่าไหร่”

87 ค่ะ” เจ้าหล่อนตอบฉะฉาน แต่คนฟังกลับตวัดสายตามองแปลกๆ แล้วย้ำ

“ผมหมายถึงฮาร์ตเรทนะ”

เด็กสาวอึ้งไปครู่ ก่อนจะพยักหน้ายืนยันด้วยความมั่นใจ ทำเอาคนเป็นอาจารย์ต้องลอบกุมขมับ หันไปสาดสายตาคมกล้าใส่เรสสิเดนท์[3]ทั้งหลายที่หลบหน้าหลบตา บ้างก็ยิ้มแหยส่งมาให้ อาจารย์หนุ่มรูปหล่อเปลี่ยนมาเท้าสะเอว ก่อนเรียก

“อินเทิร์น[4]!”

“ครับ” ร่างผอมชะลูดในชุดเสื้อกาวน์สั้นแทรกกายมาจากปลายแถว รูปหน้าสามเหลี่ยม คางยื่นน้อยๆ กับดวงตากลมโตที่เบิกกว้างชวนให้ดูราวกับตัวการ์ตูน กระนั้นก็หาได้ชวนให้ผู้เป็นอาจารย์ปราณีไม่

“ฮาร์ตเรทแตกต่างจากพัลส์เรท[5]ตรงไหน”

“เอ่อ...ฮาร์ตเรทวัดโดยฟังเสียงหัวใจครับ ส่วนพัลส์เรทอาศัยจับชีพจรส่วนปลาย อย่างเช่นตามแขนตามขา”

อาจารย์หนุ่มยังคงถามต่อ “แล้วคนไข้รายนี้จับพัลส์เรทได้มั้ย”

“ไม่ได้ครับ” ตอบพลางหันไปส่งยิ้มเจื่อนให้รุ่นน้องที่ยืนนิ่ง “...เพราะคนไข้เป็นเอเตรียล ฟิลบริเลชั่น[6]

“อือฮึ” เขาพยักหน้า ท่าทางพึงพอใจขึ้น ก่อนจะหันไปสาดสายตาคมกริบใส่จำเลยคนแรกที่เงียบกริบไปนาน ถามเสียงต่ำ “เธอรับคนไข้มากี่วันแล้ว”

“สามวันค่ะ”

“สามวัน แต่ยังไม่รู้ว่าทำไมคนไข้ถึงได้รับการวินิจฉัยโรคนี้ แล้วยังไม่รู้กระทั่งต้องดูอะไร...” เสียงเย็นยะเยือกกดดันเสียจนบรรดาคนฟังตัวหดลีบ อึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก ไม่เว้นกระทั่งผู้ป่วยบนเตียงที่เบิกตากว้าง มอง‘การเชือด’ลูกศิษย์ตรงหน้าด้วยความสยดสยอง “แบบนี้มันได้เรื่องไหม หืม?”

เด็กสาวกลืนน้ำลาย แต่ก็ยังฝืนยิ้มแหยๆ ส่งไป  พึมพำตอบเสียงเบา “ไม่ค่ะ”

อึดใจหนึ่งที่ทั้งวงตกอยู่ในความเงียบ หนึ่งอาจารย์หนุ่มรูปงามยืนตระหง่านหรี่ตาแผ่บรรยากาศกดดัน หนึ่งลูกศิษย์ที่ถูก ‘กิน’ จนต้องก้มหน้างุด ท่ามกลางนักศึกษาแพทย์ แพทย์ใช้ทุน รวมถึงผู้ป่วยและญาติที่พากันยืนตาปริบๆ แทบไม่กล้าหายใจราวกับกลัวจะทำมังกรตรงหน้าพิโรธ

จนกระทั่งเขาสรุปให้เสียงเฉียบ “ไปรับเคสให้ดี พรุ่งนี้ผมจะมาถามใหม่”

 

หลังจากจบการราวด์[7]เช้าหฤโหด ตระกูลก็อยู่ปลอบใจรุ่นน้องสาวร่างท้วมเพียงเล็กน้อย ก่อนจะรีบออกมาหาอาหารเที่ยงทาน แล้วรีบกลับไปสะสางงานที่คั่งค้างให้เสร็จ นับว่าวันนี้โชคดีนักที่สตาฟวอร์ด[8]อย่างอาจารย์ณดลติดธุระช่วงบ่าย มิฉะนั้นพวกเขาที่ยืนเหงื่อไหลไคลย้อยกันมาแล้วกว่าห้าชั่วโมงคงได้ลมจับกันเป็นแน่แท้

ทันใดนั้นเองประตูลิฟท์ก็เปิดกว้าง เสียงพูดคุยจ๊อกแจ๊กภายในนั้นเงียบกริบลงชั่วขณะ จวบจนเมื่อพวกเขาได้เห็นว่าผู้มาใหม่คือตระกูล บรรดานายแพทย์และแพทย์หญิงทั้งหลายถึงได้หัวเราะกันพรืด

“มีอะไรกันเหรอครับ”

ตระกูลถาม หน้าตาที่แปลกเป็นทุนเดิม เมื่อเผยความเหลอหราออกมาก็พาให้รุ่นพี่และเพื่อนอดขำไม่ได้ บรรยากาศภายในลิฟท์โดยสารแคบๆ เมื่อปราศจากคนนอกแล้วก็ชวนให้ผ่อนคลายอย่างไม่น่าเชื่อ

หนึ่งในรุ่นพี่หนุ่มเข้ามาตบไหล่ผอมบางของตระกูล หัวเราะหึๆ พลางกล่าวเสียงหยอกล้อ “ไอ้แต้มเอ๊ย...ไอ้แต้ม พวกข้ากำลังนึกเป็นห่วงเอ็งอยู่พอดี แต่พูดถึงปุ๊บก็โผล่หัวมาปั๊บ อีแบบนี้คงไม่โดน คุณพ่อ ฆ่าตายง่ายๆ สินะ”

คุณพ่อ คำเรียกขานที่เรียกรอยยิ้มเหือดแห้งบนใบหน้าของตระกูล ชายหนุ่มตัวผอมทำได้เพียงยกมือลูบท้ายทอยแก้เก้อ บอกไม่ถูกเหมือนกันว่าจะโดนฆ่าตายง่ายๆ หรือเปล่า เพราะหากว่ากันตามตรงแล้ว สามวันที่ผ่านมาก็ทำเอาเขารู้สึกเหมือนจะโดนแทงทะลุขั้วหัวใจวันละหลายๆ รอบ

แต่ก็เพราะความเป็น ‘แพทย์’ นี่แหละที่ทำให้เขาไม่เคยตายได้เสียที

“ก็...ไม่เลวครับ”

ตระกูลตัดสินใจตอบกลางๆ แต่สีหน้าจืดเจื่อนของเขานั้นทำให้คนมองอมยิ้มกันถ้วนหน้า และก็เป็นรุ่นพี่หนุ่มคนเดิมที่โอบไหล่เขาอยู่อีกนั่นล่ะที่ส่งเสียงล้งเล้งออกมา

“เฮ้ย ไม่เอาน่า! เอ็งตอบแบบนี้เขาไม่เรียกตอบเว้ย ตกลงวันนี้โดน กิน ไปกี่รอบ”

“เอ่อ...หนึ่ง...สอง...สาม...สี่...ห้า....”

พอคนถูกถามเริ่มนับนิ้วเหมือนจริงจัง บรรดาคนรอฟังทั้งหลายก็ตาโตขึ้นเรื่อยๆ เห็นทีสมญานามคุณพ่อจะไม่ใช่เล่นๆ เสียแล้ว...จนที่สุด นายแพทย์ตระกูลก็เงยหน้าขึ้นมา เผยรอยยิ้มขี้แกล้ง แล้วระเบิดหัวเราะ

“ผมล้อเล่นน่า! โดนครั้งเดียว อาจารย์เขาก็หันไปกินพี่เด้นท์แล้วครับ อินเทิร์นอย่างผมก็รอดตัวแล้ว”

“สมญานาม กินยันชีฟ[9]นี่มันดูถูกไม่ได้จริงๆ! ”

พูดแล้ว แต่ละคนก็หัวเราะลั่น กระทั่งตระกูลยังไม่วายก้มหน้าซ่อนยิ้ม ตัวเขาไม่อยากนินทาครูบาอาจารย์เท่าไรนัก แต่พอได้อยู่รวมกลุ่มกับเพื่อนๆ พี่ๆ ที่สนิทแล้วมันก็อดไม่ได้ซักทีสิน่า...

“เพราะแกเป็นอินเทิร์นศัลย์[10]รึเปล่าแต้ม ฉันสิ...เดือนหน้าไปวนกับอาจารย์ณดล แค่คิดก็ขนลุก!”

“เพิ่งกลับมาจากเยอรมันได้ไม่กี่เดือนแท้ๆ กิตติศัพท์ลือเลื่องยิ่งกว่าหัวหน้าภาคเมด[11]ซะอีก”

เห็นแต่ละคนทำท่าสยองเกินจริง ตระกูลก็อมยิ้ม ตัดสินใจปลอบเพื่อนสาวไปเสียงอ่อน “ก็ไม่ได้ขนาดนั้นหรอก...น้องปีสี่สิน่าสงสารกว่า”

“ปีสี่ก็โดนเหรอ”

ตระกูลพยักหน้าอย่างจริงจัง “หนักกว่าเราอีก โดนอยู่คนเดียวซะด้วย”

นึกถึงไม่กี่นาทีที่ผ่านมาแล้วก็อดสงสารเจ้าเด็กที่ว่านั่นไม่ได้ โดนซักยับจนตัวเขาที่ผ่านช่วงเวลานั้นมาแล้วยังหนาวสันหลัง แม้จะรู้สึกผิดต่อรุ่นน้องหน่อยๆ แต่ก็ยังไม่วายรู้สึกดีใจที่เขารีบเรียนจบ อย่างน้อยๆ ก็ก่อนที่ คุณพ่อ จะกลับมาเป็นอาจารย์ล่ะน่า

ทว่า...โดนขนาดนั้นติดต่อกันสามวัน เด็กนั่นก็ไม่ยักร้องไห้

ท่าทางคงจิตแข็งน่าดู

ความคิดที่ทำให้ตระกูลนึกสนใจรุ่นน้องสาวขึ้นมาเล็กน้อย ทว่ายังไม่ทันได้พูดอะไรไปมากกว่านี้ ประตูลิฟท์ก็เปิดกว้างอีกครั้ง และครั้งนี้หมอเม้าท์ทั้งหลายก็เป็นอันได้หุบปากฉับ พนมมือไหว้แล้วก้มหน้าก้มตาสงบเสงี่ยมกันไปทันใด เมื่อได้เห็นสองบุรุษที่ก้าวเข้ามาในลิฟท์เต็มสายตา

อาจารย์ณดล กับ อาจารย์อนันต์!

นายแพทย์สูงวัยผู้รับไหว้ด้วยสีหน้ายิ้มแย้มนั้นเป็นที่คุ้นหน้าคุ้นตากันดีในโรงพยาบาล อนันต์เป็นชายร่างสันทัด ผมตัดสั้นเรียบร้อยเป็นหงอกไปเกินครึ่งศีรษะ หากท่าทางยังคล่องแคล่วกระฉับกระเฉง  ว่ากันว่าท่านเป็นอาจารย์ของชายหนุ่มอีกคนเสียด้วยซ้ำ...ซึ่งภาพลักษณ์แตกต่างกันลิบลับ

ชายหนุ่มร่างสูงวัยสามสิบต้นเพียงพยักหน้ารับและก้าวมาหยุดยืนในลิฟท์อย่างเงียบเชียบ รัศมีบางอย่างจากตัวเขาข่มกลุ่มเรสสิเด้นท์และอินเทิร์นจนอกสั่นขวัญผวา ก้มหน้าคางชิดอก ไม่กล้าหายใจแรง ต่อให้บางคนยังไม่เคยเจอฤทธิ์เดช ‘คุณพ่อ’ กับตัวมาก่อนเลยก็ตาม

ถึงกระนั้น ลูกศิษย์สาวแท้สาวเทียมก็ยังอดชำเลืองตามองใบหน้าหล่อเหลาของเขาไม่ได้ เชื้อสายลูกเสี้ยวอังกฤษในตัว ทำให้ณดล เดนิส โรซานเน่ หล่อเหลาประดุจเทพบุตรกรีก ผิวของเขาขาวกระจ่างใสราวจะเปล่งประกาย ผมสีน้ำตาลตัดรองทรงสูง นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนคมกริบที่ฟาดฟันนักศึกษาแพทย์ตายเรียบมานักต่อนัก

ตระกูลเป็นคนเดียวที่ต้องยิ้มแหยรับหน้าเมื่อนัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนคู่นั้นปรายมองมา ในภาคอายุรกรรมก็ยังผลัดเปลี่ยนกันดูแล เป็นคราวซวยของเขาเองที่ดันวนมาตรงกับช่วงเวลาที่ณดลเป็นอาจารย์แพทย์ผู้ดูแลหอผู้ป่วยอายุกรรมชาย หรือที่เรียกกันว่า สตาฟวอร์ด เอ็กซ์เทิร์น[12]ก็ไม่มี ตำแหน่ง ‘เจเนอรัลเบ๊’ จึงตกมาอยู่ที่อินเทิร์นอย่างเขาโดยปริยาย

กว่าลิฟท์จะหยุดลงที่ชั้นล่างสุด กลุ่มอินเทิร์นและเรสซิเด้นท์ก็แทบขาดอากาศหายใจตายเสียให้ได้ ครั้นอาจารย์ทั้งสองท่านเดินทิ้งช่วงห่างไปไกล ชายหนุ่มคนหนึ่งในกลุ่มก็ถอนหายใจ บ่นออกมาดังๆ

“สงสารเอ็งชะมัดเลยว่ะ ไอ้แต้ม...เออ! ว่าแต่น้องปีสี่ที่โดนคนเดียวนั่นใครวะ เผื่อวันหลังเจอจะได้ไปปลอบขวัญน้องมันหน่อย”

ตระกูลชำเลืองสายตามองตามแผ่นหลังสูงสง่าของอาจารย์ประจำสายชั่วแวบ ภาพสีหน้าถมึงทึงของณดลก็ผุดลอยมา พร้อมกันนั้นยังมีใบหน้าเกลี้ยงเกลาของเจ้าเด็กรุ่นน้องของเขาโผล่ตามมาด้วย นั่นทำให้อินเทิร์นหนุ่มเผยรอยยิ้มประหลาดออกมา

“อัยย์ครับ...น้องอัยย์ ติรกานต์”



[1] หอผู้ป่วย

[2] Heart rate อัตราการเต้นของหัวใจ

[3] Resident แพทย์ประจำบ้าน แพทย์ที่กำลังเรียนต่อเพื่อเป็นแพทย์เฉพาะทาง (specialist)

[4] Intern แพทย์ใช้ทุน ผู้จบการศึกษาแพทยศาสตร์บัณฑิต (6ปี)

[5] Pulse rate ชีพจร

[6] Atrial fibrillation ภาวะหัวใจเต้นผิดจังหวะ

[7] ดูคนไข้

[8] Staff ward อาจารย์แพทย์ผู้รับผิดชอบดูแลหอผู้ป่วย

[9] Chief แพทย์ประจำบ้านที่เป็นผู้นำ หรือหัวหน้าในแต่ละสายที่ดูแลผู้ป่วย

[10] ศัลยกรรม (Surgery) แพทย์เฉพาะทางผ่าตัด

[11] Medicine แพทย์เฉพาะทางอายุรกรรม

[12] Extern นักศึกษาแพทย์ปีหก

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 35 ครั้ง

870 ความคิดเห็น

  1. #861 Sun27 (@rawismink) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2559 / 21:28
    หูยยย เข้าใจฟีลลิ่งของอัยย์เลย นี่พึ่งโดนมาเมื่อวาน แต่เราไม่เจอ'แม่' เลยไม่เยินเท่าไหร่ สำหรับปี 4 ที่พึ่งขึ้นมาเรียนชั้นคลินิกก็ค่อนข้างปกตินะที่จะตอบไม่ได้ 5555(ให้กำลังใจตัวเอง) เราไม่ค่อยรู้ว่าของแพทย์เป็นไง แต่ของทันตะนี่ก็หนักหน่วงอยู่พอประมาณ อย่างตอนขึ้นคลินิกศัลย์นี่แทบแย่ น่าจะเป็นคลินิกที่ใกล้เคียงของแพทย์สุดละ อาจารย์จะถามละเอียดมากกกก ยิ่งถ้าคนไข้โรคประจำตัวเยอะ กินยาเยอะนี่ โอ้โหหหห โดนกินหัวอย่างเมามันส์ 5555555
    #861
    0
  2. #847 Dream (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2559 / 15:03
    สนุกและเห็นภาพมากๆอ่ะ555

    ชีวิต นศพ ชัดเจนเลย
    #847
    0
  3. #803 เนตินา (@num0o0) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 11 กันยายน 2559 / 22:53
    มาอ่านอีกรอบค่ะ555
    #803
    0
  4. #779 marikopop (@marioki) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2559 / 23:53
    ชอบที่นางเอกทำเป็นคัยโทรศัพท์
    #779
    0
  5. #778 marikopop (@marioki) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2559 / 23:51
    ชอบพระเอกนิ่งๆบับนี้
    นางเอกอวบนิดๆน่าฟัด
    #778
    0
  6. #695 บาบิQ (@babeqlove123) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2559 / 13:00
    นสพ.มารายงานตัวด้วยค่ะ
    หืออ แบบว่าอิน ภาษาสวยมากๆ แถมพระเอกเป็นอาจารย์อีก!!!(หล่อด้วย) โหย ขอแบบนี้ในชีวิตจริง??>มีครอบครัวกันหมดแล้วไม่เหลือรอด> แง
    จะติดตามผลงานนะคะอาจจะทะยอยอ่านเวลาไม่ค่อยมี ?-?
    สนุกมากๆค่ะ
    #695
    0
  7. #542 __HorizoN__ (@w-0-nderer) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 29 มีนาคม 2559 / 13:43
    แต่เด๋วนี้ CPR ไม่ต้องเป่าปากแล้วนะคะ ให้ chest compressionไปเรื่อยๆ อย่างเดียวเลย จนกว่าทีมจะมา
    #542
    0
  8. #187 paw (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2558 / 10:00
    จ็ะเอ๋...................



    ขอมากรี๊ดด้วยคนค่ะ รอๆๆๆๆๆๆ มานาน



    วันนี้ลองเข้ามาแอบส่อง ดีใจผุดๆ...ไรเตอร์มาอัพด้วย ทั้งๆที่ยุ่งขนาดเน้



    ขอบคุณมากนะคะ
    #187
    0
  9. #175 Dao Kh (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2558 / 14:51
    เรื่องจริงๆนะคะ... ส่องทุกวันเรื่องนี้ จะครบปีอยู่ล่ะ..

    ในที่สุดไรท์ก็มา....สิ้นสุดการรอคอยแล้ววววว อย่าหายไปอีกนะขอร้อง...
    #175
    2
    • #175-1 ลูเซีย The jar's modeller (@wolffer) (จากตอนที่ 1)
      13 พฤศจิกายน 2558 / 20:12
      ร...รู้สึกผิด ;w;

      เราจำเป็นต้องหายเป็นครั้งคราว เพื่อการเรียนนะคะ
      แต่จะพยายามมาต่อเท่าที่โอกาสจะเหมาะสม
      #175-1
    • ความเห็นย่อยนี้ถูกลบแล้ว :(
  10. #169 chatwatchara (@chatwatchara) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2558 / 08:53
    เป็นกำลังใจให้นะคับไรท์ ^3^
    #169
    0
  11. #167 snowfairy (@snowfairy) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2558 / 23:40
    เนิ่นนานเท่าไหร่ไม่รู้ที่รอเธอ ฉันจำไม่ได้

    กลับมาแล้วใช่ม่ะ น้ำตาจิไหล
    #167
    1
    • #167-1 nim niyalub (จากตอนที่ 1)
      11 พฤศจิกายน 2558 / 10:06
      กรี๊ด รีไรท์แล้วต่อให้จบนะ

      ไม่งั้นช้านจะงอนนนนนนนน
      #167-1
  12. #166 สตาร์ฯ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2558 / 22:28
    รอจนรากงอก... นะ... ในที่สุด T^T!!!!!!!!!!!!!!!

    #166
    1
  13. #154 ศศิวิมาน (@sasiviman) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2558 / 01:26
    อ่านแค่บทนำก็แอดเฟบแบบไม่รีรอ >< ดูจากไทม์ไลน์การอัพเหมือนจะหายไปนาน แต่จะรอนะคะ
    #154
    0
  14. #150 chatwatchara (@chatwatchara) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2558 / 21:21
    ทำความเข้าใจกับเนื้อหาได้ง่ายคับ. พอดีทำงานที่ รพ. เลยคุ้นกับศัพท์ทั้งหลาย^^
    #150
    0
  15. #133 fsn (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2558 / 14:19
    นางเอก จิตแข็ง จริงๆ คะ
    #133
    0
  16. #119 yo na (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2558 / 19:47
    ค่ะ ไรท์เตอร์ รีไรท์ อือฮือออ แล้วจะรอน่ะค่ะะะ

    (แบบว่าคิดถึง อัยย์มาก อยากอ่านตอน5 มากกกก แต่ในเมื่อ

    ไรท์ รีไรท์ยุว ก้อจะรอค่ะ)

    ...อย่าลืมมาอัพน่ะค่ะ
    #119
    1
  17. #117 Reniar (@cubic-shadow) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2558 / 23:10
    หายคิดถึงมาหน่อยแล้วค่ะ แอบหวั่นๆว่าหนูอัยย์จะถูกดองอีกสักพักเสียแล้ว 555+ ขอบคุณนะคะลูเซีย จะรอติดตามต่อไปค่ะ
    #117
    0
  18. #116 ♣ Minto ♣ (@kazegawaminto) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2558 / 13:55
    เอ๋อไปพักนึง #ประมวลผลข้อมูลที่ได้รับ
    แอบตกใจเล็กๆ นึกว่าไรท์เปลี่ยนพระเอก555
    #116
    2
    • ความเห็นย่อยนี้ถูกลบแล้ว :(
    • #116-2 ลูเซีย The jar's modeller (@wolffer) (จากตอนที่ 1)
      25 พฤษภาคม 2558 / 22:38
      ง่อววว ไม่เปลี่ยนหรอกค่ะ แซ่บได้ขนาดนี้ มีณดลคนเดียวนี่แหละ 555
      #116-2
  19. #89 ♣ Minto ♣ (@kazegawaminto) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2557 / 22:50
    'กินเด็ก' ถ้าพูดมาลอยๆ เราก็คงได้พาลนึกไปแบบเดียวกับอาจารย์อโณทัยนั่นแหละ555 //เอาซะคิดไปไกลเลย
    ปล. เอามาจากประสบการณ์ชีวิตจริงรึเปล่าคะเนี่ย ที่ว่าน้ำตาท่วมวอร์ด กับโดนอาจารย์กินหัว ..เหมือนกำลังแอบเผาอาจารย์บางท่านเล็กๆ55+

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 29 ธันวาคม 2557 / 00:10
    #89
    1
    • #89-1 Lucia. (@wolffer) (จากตอนที่ 1)
      24 เมษายน 2558 / 10:57
      เป็นการแก้แค้นอย่างหนึ่งค่ะ (ฮา)
      #89-1
  20. #77 Top in Taiwan (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2557 / 11:09
    อาจารย์ ลูกศิษย์ กินเด็ก 555 ชอบบบบ😉😉😉
    #77
    0
  21. #63 Gift hahaha (@giftfiiz19) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2557 / 23:57
    โว้ว นางเอกมีสัมผัสพิเศษปะเนี่ย เรื่องนี้เจนสัมผัสได้ 5555 ชอบๆ
    #63
    0
  22. #50 คนดีนิสัย13 (@kondeenisai13) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2557 / 20:23
    ชอบๆ แค่บทนำก้อน่าสนใจแล้ว อ่านแล้ว ลักษณะตัวละครคล้ายนาคกับหลานเซ่อเลย(อย่าว่ากันน้า)แต่ก้อคนล่ะเรื่องอยู่ดี จะติดตามนะ
    #50
    0
  23. #48 MooK_KunG_Zaa (@letsdance12) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2557 / 13:42
    ว้ายเรื่องใหม่ หมอเต็มไปหมด ศัพท์หมอเต็มไปหมดดดดด พี่เขียนเพลินเลยสินะ เอาชีวิตตัวเองมาเขียนเปล่าคะเรื่องอาจารย์ดุ เปิดสไลด์ทั้งน้ำตา555555
    #48
    0
  24. #24 KEDA (@naamiidaa) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2557 / 00:46
    หมอ หมอ มีเต่หมอเต็มไปหมด 
    #หึหึ

    #24
    0
  25. #20 kingkaew (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2557 / 15:40
    ไม่มีกลัวเลยสุดยอด!
    #20
    0