ญาณปฏิพัทธ์ [ROZANNE] สนพ.คำต่อคำ

ตอนที่ 14 : ความลับ 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,363
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 41 ครั้ง
    25 ก.ย. 59


ความสับสนประดังประเดเข้ามาจนวิญญาณหนุ่มโคลงวูบ ราวกับพื้นใต้ฝ่าเท้าไม่มั่นคงอีกต่อไป จะหายใจยังติดขัด จะตะโกนถามกลับไม่มีเสียงหลุดลอดจากริมฝีปากแม้แต่คำเดียว ณดลได้แต่หน้ามืดตาลายอยู่ตรงนั้น ขณะที่พี่ชายของเขาหันมาเผชิญหน้ากับหล่อนทั้งใบหน้าเคร่งเครียด กดเสียงหนัก


“เรื่องของเรามันจบไปเป็นชาติแล้ว” 


“นั่นเพราะแม่บังคับษา!” หญิงสาวยังคงร่ำไห้ ไม่ยินยอม “ษารู้ว่าพี่เรนคงเกลียดษามาก แต่ษาก็ยังรักพี่เรน...รักมาตลอด”


“เลิกพูดว่ารักซักที! เธอไม่เคยคิดจะรอฉันด้วยซ้ำ”


ว่าแล้วณเรศก็เท้าสะเอวกลอกตามองเพดาน ถอนหายใจยาว เขาล่ะเบื่อหน่ายตัวเองนัก สุดท้ายก็อดใจต่อปากต่อคำกับหล่อนไม่ได้...ก็สมกับเป็นวริษาจริงๆ ผู้หญิงที่สามารถทำให้แผนทุกอย่างของเขาพังราบได้ในพริบตา


แต่ในเมื่อความตั้งใจเดิมก็พังทลายลงแล้ว เขาก็ขอจัดการให้สาแก่ใจหน่อยเถอะ


ซีอีโอหนุ่มก้าวเข้าไปหาอดีตสาวคนรักที่ปัจจุบันกลายมาเป็นคนรักของน้องชาย หล่อนเงยหน้ามองเขาทั้งน้ำตา เนื้อตัวสั่นระริกน่าสงสาร ทว่าแทนที่จะปลอบประโลม ณเรศกลับเอื้อมมือไปจับปลายคางเล็กๆ นั้นไว้ สีหน้าท่าทางคล้ายจะเอ็นดู แต่บีบแรงจนอีกฝ่ายนิ่วหน้า


“ความรักของเธอนี่มันแปรผันตามจำนวนเงินได้อย่างกับหุ้นเลยนะ”


วริษาหน้าชา “พี่เรน! มันจะมากไปแล้วนะคะ”


“โธ่ ทูนหัว เธอทำอย่างกับฉันจะลืมง่ายๆ ว่าตอนนั้นเธอสลัดฉันทิ้งยังไง”


จีบปากจีบคอพูดเหมือนน่าสงสาร แต่กลับเป็นฝ่ายสะบัดมือออกจากคางหล่อน จนวริษาหน้าหันราวกับถูกตบ ซ้ำเขายังเสไปกดแอลกอฮอล์มาล้างมือราวกับสกปรกนักหนา ก่อนจะเปรยเสียงเรียบเรื่อย


“แต่ก็ต้องขอบคุณเธอเหมือนกันนะ วริษา ถ้าไม่ได้เธอฉันก็คงเป็นไอ้อันธพาลโง่ๆ อยู่อย่างนั้น วันๆ ก็หมกมุ่นกับความรักความหลง ฝันหวานว่าเธอจะเป็นผู้หญิงที่ยอมกัดก้อนเกลือกินไปกับฉันได้”


ณดลฟังแล้วถึงกับตะลึง เขานึกออกแล้ว...


ตลอดมาตัวเขากับพี่ชายเป็นเหมือนแฝดต่างขั้ว แม้รูปร่างหน้าตาภายนอกจะคล้ายคลึงกันมากเพียงไร นิสัยก็แตกต่างกันเพียงนั้น ขณะที่ณดลเป็นนักเรียนตัวอย่าง เรียบร้อย มีระเบียบ อยู่ในกรอบและกฎระเบียบ ณเรศกลับเป็นตัวแสบในทุกที่ ก่อพยศ เกกมะเหรกเกเร ได้แผลกลับบ้านไม่เว้นวัน


พวกเขาเกิดบนกองเงินกองทอง ผู้คนที่รายล้อมก็ล้วนหาความจริงใจได้ยาก ณดลรู้ดี แต่ก็อยู่ได้โดยไม่เดือดร้อน ทว่าพี่ชายเขาตรงไปตรงมากับความรู้สึกยิ่งกว่า เขาเกลียดที่มันเป็นเช่นนี้ และดิ้นรนแหกกรงออกไปตามประสาวัยรุ่นเลือดร้อน


ณเรศหนีออกจากบ้านไปเป็นหัวโจกอันธพาลข้างถนน ทำงานหาเลี้ยงตัวเองอยู่หลายเดือนกว่าจะกลับมาเรียนต่อ จำได้ว่าครั้งนั้นที่เขาเคยแวะไปเยี่ยม พี่ชายบอกกับเขาด้วยความภูมิใจว่าตัวเองมีเมียแล้ว


สมัยเด็กณดลยังเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง หาว่าพี่ชายแค่เกทับ แต่ตอนนี้เขาเชื่อสนิทใจ


ผู้หญิงคนนั้นที่เขาไม่เคยเจอ...คือวริษานั่นเอง


“ษาก็อยากรอพี่เรน แต่ษาขัดแม่ไม่ได้!”


แม่ของเธอรับไม่ได้ที่ลูกสาวสุดรักสุดหวงคบหากับเด็กหนุ่มยาจกไร้อนาคต จึงพยายามทำทุกวิถีทางพรากพวกเขาออกจากกัน และมันก็ได้ผลเสียด้วย


“ถ้าเธอคิดจะทำ มันไม่ได้ยากขนาดนั้นหรอก” ณเรศถอนหายใจ “ฉันยอมรับว่าเคยรักเธอมาก แต่รักมากก็เกลียดมาก ดังนั้นเธอควรจะดีใจนะวริษา ที่ฉันไม่แฉเธอตั้งแต่ไอ้น้องโง่ของฉันมันพาเธอมาโชว์ตัว”


ณดลหนังหน้ากระตุก แต่ก็เถียงไม่ออก...คิดดูแล้วเขาอาจจะโง่เง่ามาตลอดจริงๆ


“ษาไม่เคยรู้ว่าเดนิสเป็นน้องชายพี่เรน” หญิงสาวว่าเสียงแข็ง


“นั่นมันเรื่องของเธอ”


“ษาตามหาพี่เรนไปทั่ว แต่เพื่อนเก่าของพี่ก็ไม่รู้อะไรเลย” วริษาร้องไห้อย่างสิ้นหวัง “พี่รู้บ้างไหมว่าษาเจ็บปวดแค่ไหน...ถ้าษาตามพี่ไปวันนั้น ษาก็กลายเป็นลูกอตัญญู แล้วจะให้ษาทำยังไง! พี่เรนเองก็ไม่เคยคิดถึงจิตใจษาเลย ถ้าตอนนั้นพี่ยอมเปิดเผยตัวเอง เราคงไม่กลายเป็นแบบนี้!”


“ใครว่าฉันไม่เคยคิด”


ถ้อยคำนั้นทำหญิงสาวชะงักไป


“แต่ก็ยังดีที่เธอไปหาคนอื่นเร็วเกินไป” เขาส่ายหน้า “ฉันถึงได้รู้ว่ามันโง่แค่ไหนที่คิดจะเอาความรวยของตัวเองไปซื้อใจพวกหน้าเงินอย่างเธอ!”


ณเรศยังจำได้ติดตา วันที่เขาหลงรักวริษาจนหมดใจ จนยอมแม้กระทั่งกลับไปซบอกพ่อแม่อีกครั้ง ละทิ้งความตั้งใจเดิมที่จะยืนด้วยลำแข้งตนเองให้ได้ เพื่อลบภาพดอกฟ้ากับหมาวัด เขาถึงกับกลับไปสวมสูทผูกไทเสียโก้หรู ถอยรถสปอร์ตคันโปรดออกมา สั่งช่อกุหลาบเกือบร้อยดอก เพื่อไปเซอร์ไพรส์เธอ


แต่กลับพบว่าเด็กสาวที่เคยฝากรักกันกำลังนั่งจี๋จ๋ากับชายหนุ่มมาดดีคนอื่น! คนที่พาหล่อนเข้าร้านอาหารหรูๆ ซื้อเสื้อผ้าสวยๆ พานั่งรถคันหรู ควงอวดคนอื่นได้อย่างไม่อาย ให้ทุกอย่างสมหน้าสมตาเธอ


วริษาต้องการเพียงแค่นั้น


ณเรศเกลียดที่ครั้งหนึ่งเคยคิดจะเปิดเผยว่าตัวเขาคือทายาทโรซานเน่...เขาเคยอ่อนแอถึงขนาดนั้น เพราะผู้หญิงตรงหน้า


หัวใจรักของเขาด้านชานับตั้งแต่วันนั้น


เห็นหญิงสาวตรงหน้านั่งหน้าซีดเผือดราวกับจะเป็นลม ซีอีโอหนุ่มก็แหงนหน้าขึ้นถอนหายใจ ตัดสินใจอย่างปรานีที่สุดเท่าที่คนอย่างเขาเคยกระทำมา


“ฉันจะถือว่าเรื่องวันนี้ไม่เคยเกิดขึ้น ณดลฟื้นขึ้นมาเมื่อไหร่เธอก็เชิญจับหมอนั่นซะให้พอ น้องชายฉันคนนี้มันไม่ฉลาดนักหรอก...แค่จำไว้ว่าเราไม่รู้จักกันก็พอ”


โดนด่าโง่ไปสองครั้งซ้อน วิญญาณอาจารย์แพทย์ก็เริ่มฉุนขึ้นมานิดๆ กระนั้นก็ยังไม่มีใครรับรู้ วริษาเพียงยิ้มขมขื่น หัวใจเจ็บระบมกับคำตัดขาดของอดีตคนรักที่เฝ้ารอมานับสิบปี ดวงตาคู่สวยทอดแววอาลัย ณเรศช่างใจร้าย...แต่ก็สมเป็นตัวเขาดี


หากก่อนที่เขาจะจากไป วริษาอดถามไปไม่ได้


“พี่ยังหวังว่าแดนจะฟื้นขึ้นมาอีกหรือคะ”


ณเรศชะงัก และนั่นก็เพียงพอแล้วสำหรับเธอ...


“เราต่างก็รู้แก่ใจว่าแดนคงไม่ฟื้นขึ้นมาแล้ว”


กล่าวจบ น้ำตาของวริษาก็ร่วงริน พวกเขาสองคนหนึ่งวิญญาณต่างเข้าใจความหมายนั้นดี ณดลไม่ฟื้นมานานเกินไปแล้ว...จนความหวังของคนรอริบหรี่เกินทน


กระนั้นชายหนุ่มก็เพียงขบกรามแน่น และหมุนตัวจากไปโดยไม่ต่อความ ปล่อยให้หญิงสาวยืนปาดน้ำตาเพียงลำพังกับร่างไร้วิญญาณของน้องชายตน


 


วิญญาณอาจารย์หนุ่มลอยออกมาจากห้องพิเศษวีไอพีอย่างไร้จุดหมาย ความจริงเบื้องหลังที่ทราบโดยบังเอิญกระแทกใส่เขาจนน่วมไปหมด เปล่าประโยชน์ที่จะยืนมองวริษาร้องไห้ปานจะขาดใจ ชื่อพี่ชายที่หลุดจากปากเธอซ้ำๆ ทำหัวใจเขาก็ยิ่งบอบช้ำเกินจะทานทน


สุดท้ายแล้ว ความรักของเขา...ก็ไม่มีอยู่จริง


ณดลจำได้ว่าเขาเจอเธอนับตั้งแต่ไปอยู่เยอรมันวันแรก เขาไปเรียนต่อเพื่อกลับมาเป็นอาจารย์แพทย์ กลับได้พบผู้หญิงที่แสนพิเศษคนนี้ ความสวยสดของวริษาสะกดสายตาเขา บุคลิกหวานซ่อนเปรี้ยวเขย่าหัวใจหนุ่มโสดจนสั่นไหว ยิ่งได้เจรจาพูดคุย ความเฉลียวฉลาดของเธอก็ยิ่งทำให้เขามั่นใจว่า นี่แหละผู้หญิงที่เขารอคอย


ทว่าความที่หวงแหนชีวิตโสดมากว่ายี่สิบแปดปี ครั้นถึงคราอยากสลัดมันทิ้งไปก็ช่างยากเย็นเหลือเกิน การสารภาพรักครั้งแรกถูกวริษาปฏิเสธไม่เป็นชิ้นดี ต้องใช้ความพยายามไม่น้อยเลยกว่าจะคว้าเธอมาอยู่ข้างกายได้


เขาหลงคิดไป ว่าเธอรักเขา...


ทว่าสองปีที่อยู่ด้วยกันมานั้นช่างสูญเปล่า หัวใจของเธอมีเพียงณเรศ ไม่เหลือที่ให้ใครเข้าไปแทรกได้มาเนิ่นนานแล้ว


“อ้าว ลุงหมอ! ดึกดื่นป่านนี้ยังไม่นอนอีก มาทำอะไรแถวนี้ครับ”


เสียงทักทายดังขึ้น ดึงวิญญาณหนุ่มออกจากภวังค์ ณดลมองไปรอบกายด้วยความงุนงง และค้นพบว่าตนลอยอยู่นอกระเบียงทางเชื่อมตึก กลางอากาศเช่นเดียวกับคืนนั้น...


จู่ๆ เขาก็คิดถึงมืออบอุ่นข้างนั้นที่ยื่นมาจับจูงเขา พากลับลงสู่พื้นดิน


คิดถึงอัยย์


วิญญาณเด็กหนุ่มลอยอยู่ขอบระเบียงเหมือนอยากออกมาบ้าง แต่ก็ยังกล้าๆ กลัวๆ กระนั้นมันก็ยังมีแก่ใจมาถามไถ่เสียงกวน “เป็นอะไรไปลุง ปกติทำตัวติดพี่หมอเป็นตังเมเลยนี่”


วาจาฟังไม่เข้าหู แต่ครานี้ณดลไม่มีอารมณ์จะตอบโต้ จึงได้แต่นิ่งมองอีกฝ่ายอย่างเลื่อนลอย พอยั่วไม่ขึ้นเช่นนี้ เป็นศรันย์เสียอีกที่ถอนหายใจ แล้วเลือกพูดอย่างตรงไปตรงมา


“ทำหน้าแบบนี้ ทะเลาะกับพี่หมอมาแน่ๆ ผมไม่รู้หรอกนะว่าเรื่องอะไร แต่ผมจะบอกอะไรลุงอย่าง...ลุงน่ะ โคตรโชคดีเลยนะที่พี่หมอใจดีด้วยขนาดนี้”


ใจดีเหรอ...


“ไม่เห็นจริง”


ตะกอนความน้อยใจที่ยังตกค้างทำให้ปากว่าไปเช่นนั้น ภาพที่เจ้าเด็กนั่นถอยหนี ตั้งกำแพงขวางกั้นยังติดตา กระนั้นยามที่สบตากับวิญญาณตรงหน้าที่จ้องมาแน่นิ่งราวกับจะขอให้เขาทบทวนความจำให้ดี ความคิดของเขาก็ล่องลอยกลับไปไกล


นับตั้งแต่วันที่เขาอับโชคที่สุด เด็กสาวคนนั้นกลับเป็นคนแรกที่กระโดดลงไปช่วยโดยไม่เสียเวลาคิด พยายามยื้อลมหายใจเขาสุดชีวิต


ครั้นเมื่อพบว่าเขากลายเป็นวิญญาณเร่ร่อน เจ้าหล่อนก็ยังเสียเวลาอยู่ด้วย ปลอบขวัญ และพามาส่งให้ถึงดงญาติมิตร ไม่มีอิดออด


ยังไม่นับที่แต่ละวันต้องมาคุยบำบัดจิตวิญญาณขี้เหงา ตามใจเขาเสียทุกเรื่อง


เจ้าเด็กนั่น...


ศรันย์สังเกตอารมณ์ละมุนลงของวิญญาณอาจารย์แพทย์ที่ลอยอยู่กลางอากาศได้ แต่ก็ยังไม่วายกระแซะเข้าอีกรอบ “ถามจริงเถอะ นี่ลุงคิดว่ามีผีกี่ตัวที่มีสิทธิ์ตามพี่หมอต้อยๆ แบบลุงบ้างฮึ”


ณดลชะงัก จะว่าไปแล้วเขาก็เพิ่งนึกได้...


“ก็ลุงคนเดียวนั่นแหละ!” วิญญาณเด็กหนุ่มแขวะพลางทำตาปะหลับปะเหลือก “ผีอื่นนะ พี่หมอเขาไม่ให้ตามหรอก ขนาดผมอยากตื๊อยังไม่ได้เลย ใครๆ เขาก็อิจฉาลุงกันทั้งนั้น ได้กระทั่งขึ้นหอกับพี่หมอ เจ้าที่ยังต้องยอมให้เลย”


ณดลยิ่งประหลาดใจ “ปกติวิญญาณขึ้นหอไม่ได้หรอกหรือ”


“จะได้ยังไงเล่า!” ศรันย์ตบหน้าผาก ทำหน้าเจ็บปวดสุดซึ้ง “เจ้าที่นั่นน่ะ ดุจะตายชัก เข้าไปใกล้หน่อยเดียวนะโดนหวดกระจาย โผล่ไปอีกทีก็โน่น...นรกเลยครับ”


“แต่ผมเข้าได้?” ณดลนึกถึงวันแรก เขาก็ตามอัยย์ไปเรื่อยๆ..


หรือว่า...


“สำนึกบุญคุณพี่หมอให้เยอะๆ เลยครับลุง” วิญญาณเด็กหนุ่มเอ่ยเสียงละเหี่ยใจ “ผมก็ไม่รู้หรอกว่าพี่หมอไปตกลงอะไรกันไว้ แต่ดูท่าแล้วคงต้องจ่ายสินบนไม่เบาอยู่หรอก”


ทั้งที่เป็นอย่างนั้น ทว่าณดลก็อดยิ้มออกมาไม่ได้


ความรู้สึกอุ่นอวลก่อตัวขึ้นกลางอก และแผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กาย เขาเพิ่งรู้ว่าการได้อยู่ในสถานะพิเศษสำหรับบางคน แม้เพียงเรื่องเล็กน้อย ก็ยังส่งผลต่อจิตใจเขาได้ถึงเพียงเช่นนี้ ความรู้สึกมั่นคง ได้รับการปกป้อง ว่าไปแล้วมันก็ไม่เลวเลยจริงๆ


ทันใดนั้น ท้องฟ้าค่ำคืนที่เคยรู้สึกมืดมิดและอึมครึมก็สวยงามขึ้นทันตา


“ว่าแต่เธอเถอะ อยู่เป็นผีลอยไปลอยมาก็นาน ไม่ไปไหนบ้างหรือ”


พอเริ่มสบายใจ ณดลก็มีแก่ใจถามไถ่ เขาสังเกตมานานแล้วว่าวิญญาณตนอื่นที่วนเวียนให้เห็นหน้าค่าตาบ้างก็ทยอยกันหายไปหมด กระทั่งวิญญาณที่เพิ่งตายไม่กี่วันก็บางส่วนก็ยังหายไปแล้ว เหลือก็เพียงหมอนี่ที่อยู่คู่กับเขามาตั้งหลายสัปดาห์ไม่ยอมไปไหน


“ไปสิ แต่ผมรออยู่”


“รอ?”


ศรันย์ขยับไหวตัวเล็กน้อย คล้ายขัดเขิน “ก็...วิญญาณปกติเขาไปหลังตายครบเจ็ดวันใช่ไหมล่ะลุง แต่ผมมันวิญญาณที่มีเรื่องค้างคา ก็เลยเลือกจะอยู่ต่อไปก่อน”


“เลือกได้ด้วย?” ณดลไม่รู้เรื่องพวกนี้เลย


“อืม ก็ได้ แต่ก็มีลิมิตเหมือนกัน ถ้ายังแก้เรื่องค้างคาไม่สำเร็จยังไงก็ต้องไปกับยมทูตในร้อยวัน”


“เดี๋ยวนะ” ณดลอยากแคะหูตัวเองเหลือเกิน “ยมทูต?”


“อะไรกันลุง เป็นผีอยู่ตั้งนานยังไม่เคยเจอท่านยมอีกเหรอ”


วิญญาณเด็กหนุ่มหัวเราะคิกคัก ขบขันเสียเต็มประดา กับคำกระเซ้านั้น ณดลทำได้เพียงส่ายหน้า ไม่รู้เหมือนกันว่าเขาเคยเจอแต่ไม่รู้จัก หรือไม่เคยเจอจริงๆ ทว่าแทนที่จะอธิบายต่อให้ ศรันย์กลับเพียงไหวไหล่


“ลุงกลับไปถามเอากับพี่หมอแล้วกัน”


ฟังแล้ว ณดลก็ทำตาเขียวใส่...เจ้าเด็กนั่นวันๆ เคยเล่าอะไรให้เขาฟังบ้างล่ะ


ทว่าเมื่อนึกดูดีๆ เขาก็พบว่าตนไม่เคยถามเธอเกี่ยวกับเรื่องลี้ลับใดๆ เลยเช่นกัน เช้าก็ไล่ถามเรื่องคนไข้ เที่ยงก็ชวนกันหากิน เย็นก็เคี่ยวเข็ญให้อ่านหนังสือ วนเวียนอยู่แต่เรื่องวิชาการ ไม่เคยถามด้วยซ้ำว่าเขาจะกลับเข้าร่างได้อีกไหม


บางที...อาจเป็นตัวเขาเองที่หวาดกลัวคำตอบจากเธอ


เมื่อศรันย์ออกปากไล่อีกครั้ง ณดลก็ไม่คิดปฏิเสธ เพียงปล่อยจิตระลึกถึงอัยย์ วิญญาณเขาก็โผล่มาอยู่ในห้องเล็กๆ แสนคุ้นเคย เพียงแต่ล่วงเข้าวันใหม่ไปซักพักแล้วทั้งห้องยังเปิดไฟสว่างโร่ วิญญาณหนุ่มประหลาดใจได้ไม่นานก็ค้นพบคำตอบที่ทำให้เขาหลุดยิ้ม


ร่างท้วมๆ สวมชุดนอนลายการ์ตูนฟุบหลับคาโต๊ะหนังสือ ทับกระดาษรายงานและหนังสือที่วางกองอยู่ตรงหน้า มือยังค้างอยู่ในท่าถือปากกา ทว่าปากกาลูกลื่นที่เปิดฝาทิ้งไว้นั้นกลับกลิ้งตกอยู่ข้างเก้าอี้ สภาพราวกับจู่ๆ หล่อนก็หลับไปกลางอากาศเสียอย่างนั้น


“เด็กบ๊องเอ๊ย...”


ณดลส่ายหน้า อยากจะเคาะกะโหลกแม่เจ้าประคุณสักทีจะได้ลุกขึ้นไปนอนให้ดี แต่ก็นั่นล่ะ ยามที่เธอไม่มีสติเขาย่อมไม่มีอำนาจแตะต้อง ทำได้เพียงขยับเข้าไปดูใกล้ขึ้น พิศมองใบหน้าอ่อนใสของคนหลับใหล ริมฝีปากเผยอน้อยๆ ส่งเสียงกรนแผ่วเบาสม่ำเสมอ เวลานี้เองที่เขาได้เห็นร่องรอยความอ่อนล้าของเธออย่างเต็มที่


วงคล้ำรอบขอบตาอัยย์เด่นชัดทีเดียว โดยเฉพาะเมื่ออยู่บนผิวขาวๆ อย่างนี้ และยิ่งผสมรวมกับร่างท้วมๆ เจ้าเนื้อของหล่อน มองไปมองมา ณดลก็หลุดหัวเราะ


“...นี่มันหมีแพนด้าชัดๆ”


 เอ่ยพลางส่ายหน้า แล้วก็เอื้อมมือไปลูบศีรษะอีกฝ่ายด้วยความเผลอไผล แม้จะสัมผัสได้เพียงตัวตนเบาบางของเธอ แต่ก็ยังสั่นคลอนหัวใจเขาอย่างประหลาด


วินาทีนั้นณดลก็ถอนหายใจ นึกขึ้นมากับตัวเองได้


จะไปเมื่อไหร่ก็ช่างเถอะ...แค่ได้อยู่กับเธอตอนนี้ก็นับว่าคุ้มค่าแล้วสำหรับครั้งหนึ่งของการเป็นวิญญาณ จะถือว่าเป็นของขวัญพิเศษจากฟ้าก็ได้ อย่างน้อยๆ เขาก็ยังได้เจออัยย์ มีเธอคอยประคับประคองอยู่เคียงข้างในช่วงเวลาย่ำแย่ของชีวิต


วิญญาณอาจารย์หนุ่มทอดสายตาอ่อนละมุนมองเด็กสาวประหลาดตรงหน้า คนที่ทำให้ช่วงเวลาสีดำมืดมิดของเขา กลายเป็นสีเทาที่งดงามอย่างประหลาด...


จากที่ไม่เคยคิดจะอ้อนวอน กลับหลุดปากไปอย่างง่ายดาย


“อยู่กันอย่างนี้นานๆ ได้ไหม...”


อยากอยู่ดูแลเธอจนถึงวันนั้น...วันที่เด็กน้อยในปกครองเติบโตเป็นแพทย์หญิงที่สง่างาม เพียบพร้อมด้วยปัญญา และคุณธรรม สืบสานงานพระราชดำริได้อย่างหมดหัวใจ


ทว่าเสียงกระซิบในใจก็บอกว่าไม่ใช่เพียงเท่านั้น ต่อให้เธอโง่เง่า เขาก็ยังอยากอยู่ช่วยประคอง หรือต่อให้เธอล้มเลิกความตั้งใจ อยากลาออกไปตอนนี้ เขาก็ยังอยากติดตามเธอเรื่อยไป


อยาก...ทั้งที่รู้แก่ใจว่าไม่มีวันเป็นเช่นนั้น


ณดลยังยืนอยู่ตรงนั้น ปล่อยให้เสียงกระซิบแผ่วเบากลืนไปกับความเงียบสงบของรัตติกาล ไม่อาจแผ้วพานนิทราภิรมณ์ของสาวน้อยตรงหน้าได้เลย


 


******************


จันทร์นี้จะขึ้นกองศัลย์แล้ว TT จบกันชีวิตดีๆ ที่อัพนิยายได้


แงงงงงงง....


 


#ลาก่อนSkin 



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 41 ครั้ง

870 ความคิดเห็น

  1. #809 mooda (@mooda) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 25 กันยายน 2559 / 20:42
    ไรเตอร์สู้ๆนะ (โบกมือ) แล้วอย่าลืมกลับมาอัพเพิ่มนะคะ
    #809
    0
  2. #762 หยดน้ำตาสีเงิน (@waris) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2559 / 18:03
    น่ารักมากเลยค่ะ
    #762
    0
  3. #759 P'Zircon (@Linta) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2559 / 21:21
    หวานนน จนเขินแทน อ่อยแรงมากอาจารย์หมอ ><
    #759
    0
  4. วันที่ 13 พฤษภาคม 2559 / 00:25
    เฮ้อม เกลียดความมุ้งมิ้ง เกลียดความสะมี้ อยากได้พี่แดน ฮื้อออออออออออออออออ

    //ดิ้น
    #745
    0
  5. #744 konhin-DinDow (@konhindindow) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2559 / 21:00
    อ่านไปขำไป อย่างฮาาาาา แดนจะพยายามชนะไปไหนเนี่ยยยยยยยย
    #744
    0
  6. #742 MD-YU (@MD-YU) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2559 / 20:17
    ดีค่าาา
    เขินอะ น่ารักกก
    #742
    0
  7. #739 วานุก (@wkor) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2559 / 18:32
    เขินแรงอ่า
    #739
    0
  8. #737 xSerinSxPAOx (@dienacht) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2559 / 18:25
    หวานเฟร้ออออออออออออออ
    น่ารักมากค่า โอ้ย >///<
    #737
    0
  9. #732 chatwatchara (@chatwatchara) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2559 / 15:07
    >///////////////////< แอร๊ยยยยยยยยยยยยยย พี่แดนหลอกเด็ก งุ้ยๆๆๆๆ ^3^
    #732
    0
  10. #731 ป้ารูซี่ (@wiyada2103) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2559 / 13:13
    เขินแรงงงงงงง ชอบมากเลยงื้ออออออ
    #731
    0
  11. #729 MAKEREN/อนัตตา (@givefy) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2559 / 23:26
    เขินแรงค่าาา-////-
    ถ้าพี่แดนจะหื่นขนาดนี้  และถ้าไม่มีคนในบ้านมาขัดซะก่อน
    หนูอัยย์จะรอดหรอออ*/////*
    #729
    0
  12. #728 PureGrey (@PureGrey) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2559 / 22:49
    พี่แดนคะ ท่องไว้น้องยังไม่จบๆ เอ๊ะหรือกินตอนยังจบเป็นการสร้างเสริมประสบการณ์ หุหุ

    จัดมาได้เรื่อยๆนะคะ ตอนพิเศษน่ะ คนอ่านชอบมากกกกกก
    #728
    0
  13. #727 mangchay (@mangchay) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2559 / 22:39
    พี่แดนคนหื่นเหรอเนี่ย -///////-
    #727
    0
  14. #726 เนตินา (@num0o0) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2559 / 21:53
    อร้ายยยยยยยเขินนนนนนนน เขินๆๆๆๆๆๆๆๆ ในเมื่อพี่แดนชวนเล่นผีผ้าห่มก็เล่นๆไปเถอะน่าาาา555
    #726
    0
  15. #725 ต่าย (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2559 / 19:01
    55555น่ารักมากน้องอัยย์เก่งกีฬาเป็นนักว่ายน้ำด้วยไม่น่าบรรยายว่าร่างท้วมเลย เสร็จพี่แดนเล่นผีผ้าห่มไม่น่าปฏิเสธเลย
    #725
    0
  16. #723 Ludwiga (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2559 / 18:27
    พี่แดนนนนนน ใช่คนเดียวกะตอนต้นเรื่องไหมเนี่ย
    #723
    0
  17. #722 ศศิวิมาน (@sasiviman) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2559 / 18:25
    อัยย์เป็นคนที่มีดี แต่ไม่อวด ต่างกับเรา...ไม่อวดเพราะไม่มีอะไรดี 555
    ///สงสารคนแก่ >< โดนเด็กแกล้ง
    #722
    1
    • #722-1 ชื่นชอบชื่นชมและติดตาม (จากตอนที่ 14)
      11 พฤษภาคม 2559 / 18:51
      อ่านละฮาต่อเนื่องเลยคะ 55555(เหมือนกันเลยย)
      #722-1
  18. #717 konhin-DinDow (@konhindindow) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2559 / 23:19
    ฮ่าๆๆ มีดีซ่อนไว้เยอะะะะะะะะะ
    #717
    0
  19. #716 Yayee Koshinaka (@yayee62) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2559 / 22:30
    หมอๆเอาคืนอัยย์ให้หนักๆเลยนะ แกล้งคนแก่ให้ว่ายน้ำตาม 555
    #716
    0
  20. #715 PureGrey (@PureGrey) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2559 / 21:57
    หมอณดลคนไม่ค่อยหื่น เรื่องบางเรื่องก็ต้องยอมรับสภาพไปตามวัยนะหมอนะ แถมหมอเล่นไม่วอร์มร่างกายก่อนด้วยนี่ ช๊อคเอาได้นะหมอนะ ป้าเป็นห่วง หุหุ
    #715
    0
  21. วันที่ 10 พฤษภาคม 2559 / 18:45
    น่ารักมากกกกก
    #704
    0
  22. #702 Natakkorn Rung (@36363654) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2559 / 18:28
    อัยย์มาแล้ว อย่าลืม เฟื้อง ด้วยน๊าาา
    #702
    0
  23. #700 -PARIN- (@oudaja) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2559 / 19:21
    555 มีอย่างนี้ด้วย 1 ไม่มา แต่ 2 แซงหน้าก่อน
    #700
    0
  24. #699 ชื่นชอบชื่นชมและติดตาม (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2559 / 18:28
    อยากเห็นตอนพิเศษ ฉากหลังแต่งแบบมีลูกสาวอ่า อยากรุ้ว่าลูกสาวอัยส์จะมีความสามารถพิเศษแบบไหน แล้วอย่กรุ้ว่าเมื่อไหร่ย่าอัยส์ตะเข้าใตอัยส์สักทีน้า หรือต้องให้อัยส์พิสูจน์ช่วยคนในบ้าน คุณหยิงย่าใจร้ายย

    รอฉากฟินแบบมีลุกสาวมากมาย ไม่รอดูคุณหยิงย่าอัยส์แร้ว สงสารอัยส์ เคยว่าอัยส์ของเค้า 55555
    #699
    2
    • #699-1 chinchang22 (@chinchang22) (จากตอนที่ 14)
      9 พฤษภาคม 2559 / 18:55
      +1 อยากรุ้ว่าลูกสาวอัยส์จะมีความสามารถพิเศษแบบไหน
      #699-1